آیه 67 سوره اسراء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* معانی کلمات آیه */

2019-05-18T07:17:02Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-13T13:49:45Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-13T06:25:25Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ...» ایجاد کرد

2016-04-27T12:00:07Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ كَفُورًا|سوره=17|آیه =67}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 67
|شماره بعدی = 68
|شماره قبلی = 66
|سوره= اسراء
|شماره سوره= 17
|جزء= 15
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
و چون در دریا به شما خوف و خطری رسد در آن حال به جز خدا همه آنهایی که به خدایی می‌خوانید از یاد شما بروند، و آن‌گاه که خدا شما را به ساحل سلامت رسانید باز از خدا روی می‌گردانید، و انسان بسیار کفر کیش و ناسپاس است.
|-|
انصاریان=
و زمانی که در دریا سختی و آسیبی به شما رسد، هر که را جز او می خوانید ناپدید و گم می شود، و هنگامی که شما را [با سوق دادنتان] به سوی خشکی نجات دهد [از خدا] روی می گردانید. و انسان [با اینکه الطاف خدا را همواره در زندگی خود لمس می کند] بسیار ناسپاس است.
|-|
فولادوند=
و چون در دريا به شما صدمه‌اى برسد، هر كه را جز او مى‌خوانيد ناپديد [و فراموش‌] مى‌گردد، و چون [خدا] شما را به سوى خشكى رهانيد، رويگردان مى‌شويد، و انسان همواره ناسپاس است.
|-|
آیتی=
چون در دريا شما را گزند رسد، همه آنهايى كه مى‌پرستيد از نظرتان محو شوند، مگر او. و چون شما را به ساحل نجات برساند از او رويگردان شويد، زيرا آدمى ناسپاس است.
|-|
مکارم شیرازی=
و هنگامی که در دریا ناراحتی به شما برسد، جز او، تمام کسانی را که (برای حل مشکلات خود) می‌خوانید، فراموش می‌کنید؛ اما هنگامی که شما را به خشکی نجات دهد، روی می‌گردانید؛ و انسان، بسیار ناسپاس است!
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|When distress befalls you at sea, those whom you invoke besides Him are forsaken. But when He delivers you to land, you are disregardful [of Him]. Man is very ungrateful.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|And when distress afflicts you in the sea, away go those whom you call on except He; but when He brings you safe to the land, you turn aside; and man is ever ungrateful.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|And when harm toucheth you upon the sea, all unto whom ye cry (for succour) fail save Him (alone), but when He bringeth you safe to land, ye turn away, for man was ever thankless.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|When distress seizes you at sea, those that ye call upon - besides Himself - leave you in the lurch! but when He brings you back safe to land, ye turn away (from Him). Most ungrateful is man!}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«الضُّرُّ»: ناراحتیها و گرفتاریها. مشکلات و سختیها (نگا: انعام / ، یونس / و . «ضَلَّ»: گم شد. از ذهن محو و از نظر ناپدید گردید).

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً «67»

وهرگاه در دريا به شما محنت و رنج رسد، هر كه را جز خداوند مى‌خوانيد، محو وگم مى‌شود، پس چون شما را نجات دهد و به خشكى رساند، از او رومى‌گردانيد. وانسان بسيار ناسپاس است.

جلد 5 - صفحه 91

===نکته ها===

يكى از دلايل فطرى بودن توحيد، اين است كه انسان در حالت درماندگى و نااميدى از همه وسايل مادّى، متوجّه يك نقطه غيبى مى‌شود كه او را نجات دهد.

شخصى منكر خدا، از امام صادق عليه السلام دليلى بر اثبات خدا مى‌خواست. حضرت پرسيد: آيا تاكنون سوار كشتى شده‌اى كه دچار حادثه شود؟ گفت: آرى، يك بار در سفرى دريايى كشتى ما متلاشى شد و من بر تخته پاره‌اى سوار شدم. امام پرسيد: آيا در آن هنگام، دل تو متوجّه قدرتى بود كه تو را نجات دهد؟ گفت: آرى. فرمود: همان قدرت غيبى، خداست.

===پیام ها===

1- ايمان و توبه‌ى موسمى و موضعى ارزشى ندارد. مَسَّكُمُ الضُّرُّ ...

2- در گرداب خطر، انسان يكتاپرست مى‌شود، «إِلَّا إِيَّاهُ» و نارسايى همه‌ى اسباب ظاهرى و پندارى روشن مى‌گردد. «ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ»

3- فاصله گرفتن از وسايل مادّى، عامل درك بهتر حقايق است. «مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ»

4- جز خداوند، هر معبودى محو و نابود مى‌شود. «ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ»

5- دعاى خالصانه مستجاب مى‌شود. «إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ»

6- آسايش، عامل غفلت است. «نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ»

7- جاذبه‌هاى دنيا به قدرى دلفريب است كه انسان پس از ساعتى نجات از مهلكه، همه چيز را فراموش مى‌كند. فَلَمَّا نَجَّاكُمْ‌ ... أَعْرَضْتُمْ‌

8- فراموش كردن خداوند پس از نجات، جلوه‌ى روشن كفران است. «وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً»

تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 92
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلاَّ إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً (67)

وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ: و چون مس كند و برسد شما را شدتى و

جلد 7 - صفحه 413

سختى در دريا به ساكن شدن باد و حبس كشتيها به تلاطم دريا و اضطراب امواج و غير آن از حالات وحشتناك و هولناك دريا. ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ‌: برود از خاطر شما هر كه را مى‌خوانديد در حوادث خود و استغاثه مى‌كرديد. إِلَّا إِيَّاهُ‌:

مگر ذات خداى تعالى به تنهائى بدون آنكه خطور كند به قلب شما احدى از آنان استقلالا يا اشتراكا. حاصل: از غير، منصرف، و به حق متوجه شويد، و اميد نجات از او داريد نه غير او. فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ: پس چون نجات داديم از غرق و رسانيديم با سلامتى به خشكى. أَعْرَضْتُمْ‌: اعراض كنيد و برگرديد از ايمان و طاعت به كفران و معصيت و فراموشى نعمت. وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً:

و بوده است انسان بسيار هميشه كفران كننده.

نكته: قوله‌ (وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً) به جاى «و كنتم كفورا» براى مسجل نمودن به آنكه اين جنس موسوم است به كفران نعمت.

تبصره: آيه شريفه آگاهى است از ناسپاسى و حق‌ناشناسى آدمى، و حال آنكه وجدان و عقل حكم نمايد به شكران نعمت و كفران را به مذمت.

بنابراين روا نباشد از منعم حقيقى روى برتافتن، و نعم او را فراموش كردن و به غير او شتافتن. ديده بينائى خواهد كه رحمت رحمانيه حق را نگرد، كه با وجود كفران بندگان، باز هم لطف و احسان را نسبت به آنان منظور دارد.

در علل- صدوق قدس الله سره حضرت صادق از آباى گرام خود عليهم السّلام از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: يد اللّه عزّ و جلّ فوق رءوس المكفّرين ترفرف بالرّحمة. «1»

«1» علل الشرايع، جزء دوّم، باب 353، صفحه 560، حديث دوّم. (اين حديث و روايات مشابه آن در بحار الانوار، جلد 67، باب 13، و جلد 72، باب 36 و 37، ذكر شده و توضيح لازم در شرح آن بيان گرديده است. در كتاب شريف اصول كافى جلد دوّم، صفحه 251، حديث 8، نيز روايتى در شرح كلمه مكفّر وجود دارد.)

جلد 7 - صفحه 414

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
رَبُّكُمُ الَّذِي يُزْجِي لَكُمُ الْفُلْكَ فِي الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ كانَ بِكُمْ رَحِيماً (66) وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلاَّ إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً (67) أَ فَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جانِبَ الْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً ثُمَّ لا تَجِدُوا لَكُمْ وَكِيلاً (68) أَمْ أَمِنْتُمْ أَنْ يُعِيدَكُمْ فِيهِ تارَةً أُخْرى‌ فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قاصِفاً مِنَ الرِّيحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِما كَفَرْتُمْ ثُمَّ لا تَجِدُوا لَكُمْ عَلَيْنا بِهِ تَبِيعاً (69)

ترجمه‌

پروردگار شما است آنكه ميراند براى شما كشتى را در دريا تا بجوئيد از فضلش همانا او باشد بشما مهربان‌

و چون برسد بشما سختيى در دريا برود از خاطرها هر كس كه ميخوانيد جز او پس چون نجات داد شما را و رساند بخشكى رو گردان شديد و باشد انسان ناسپاس‌

آيا پس ايمن شديد كه فرو برد با شما جانبى از خشكى را يا فرستد بر شما باد سنگ ريزه پاشى را پس نيابيد براى خودتان نگهدارى‌

يا ايمن شديد كه باز گرداند شما را در آن بار ديگر پس فرستد بر شما درهم شكننده‌اى را از باد پس غرق كند شما را براى آنكه ناسپاسى كرديد پس نيابيد براى خودتان بر ما بسبب آن باز خواست كننده‌اى.

تفسير

باد بفرمان الهى كشتى را در دريا سير ميدهد و منافعى كه مردم و تجّار از سفر دريا ميبرند بفضل و كرم الهى است و يكى از ادلّه قويّه بر توحيد صانع عالم آنستكه تمام عقلاء دنيا اهل هر دين و مذهبى كه باشند بر حسب ظاهر باطنا و در كمون قلب اعتقاد بوجود خداوند عالم قادر حىّ خبير بصير سميع توانائى دارند لذا در موقع اضطرار بالطّبع و بالفطره پناه باو مى‌برند و غير او را فراموش ميكنند يعنى قهرا جز خدا وقتى كه انسان در گرداب بلا افتاده از نظرش محو ميشود و نجات خود را از او ميخواهد و چون خداوند از او دستگيرى كرد و بساحل مراد رساند باز دچار غفلت و وساوس ميشود و بعقائد فاسده ملتزم ميگردد و كفران نعمت خدا را شعار خود ميسازد لذا خداوند آنها را متنبه باين اقرار عملى كه كاشف از اعتقاد قلبى است فرموده و ضمنا گوشزدشان نموده كه دريا و صحرا و ساير موجودات همه در تحت قدرت و اختيار خداوند است شما همينكه بساحل رسيديد نبايد ايمن از غضب الهى شويد چون در صورت استحقاق و اصرار بر كفر و كفران ممكن است خداوند همان ساحل را كه جانبى از خشكى است خسف كند و شما بزمين فرو رويد و هلاك شويد چنانچه نسبت بامم سابقه اين معامله را فرمود و مبتلا بخسف شدند و آثارش را شما مشاهده كرديد اين در صورتى است كه مراد از جانب البرّ اراضى كناره باشد براى اشاره بحصول غفلت براى بندگان غافل بمجرد خروج از دريا و محتمل است مراد قطعه زير پاى آنها باشد كه آن لابدّ در جانبى از جوانب زمين‌

جلد 3 صفحه 376

خواهد بود در هر حال مراد از برّ مطلق زمين و خشكى است نه خصوص بيابان كه از لفظ برّ بدوا بنظر ميرسد بقرينه مقابله آن با بحر كه معلوم ميشود مراد غير دريا است و نيز ممكن است خداوند تند بادى را كه حامل سنگ ريزه باشد براى سركوبى بفرستد و شما چاره و مفرّى نداشته باشيد چون كسى قادر نيست از قضاء الهى جلوگيرى نمايد و نبايد ايمن شويد از آنكه خداوند بار ديگر در شما ايجاد شوق و حاجت بمسافرت دريا نمايد و چون بكشتى نشستيد بفرستد بر شما باد شديد مهلك شكننده اركان كشتى را پس غرق كند شما را بپاداش كفر يا كفرانتان از نعم الهى پس كسى را نيابيد كه در پى مطالبه و خون خواهى بر آيد و براى شما از ما باز خواستى كند يا نگذارد كه قضاى ما در باره شما جارى شود چون تبيع بمعناى تابع و پيرو و طلبكار و خونخواه و مددكار است ..
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ إِذا مَسَّكُم‌ُ الضُّرُّ فِي‌ البَحرِ ضَل‌َّ مَن‌ تَدعُون‌َ إِلاّ إِيّاه‌ُ فَلَمّا نَجّاكُم‌ إِلَي‌ البَرِّ أَعرَضتُم‌ وَ كان‌َ الإِنسان‌ُ كَفُوراً (67)

جلد 12 - صفحه 282

و زماني‌ ‌که‌ متوجه‌ شد بشما ضرري‌ ‌در‌ دريا ‌از‌ دست‌ ميدهيد و رها مي‌كنيد آنچه‌ ‌را‌ ‌که‌ ميپرستيد ‌از‌ خدايان‌ ‌خود‌ مگر خداوند متعال‌ ‌را‌ ‌پس‌ چون‌ نجات‌ داد ‌شما‌ ‌را‌ ‌از‌ دريا و بساحل‌ رسيديد اعراض‌ ميكنيد ‌از‌ ‌خدا‌ و همان‌ الهه‌ ‌خود‌ ‌را‌ مي‌ پرستيد و انسان‌ هست‌ كافر و كفور وَ إِذا مَسَّكُم‌ُ الضُّرُّ فِي‌ البَحرِ ‌به‌ اينكه‌ دريا متلاطم‌ شد و كشتي‌ ملما شد و چهار موجه‌ شد و بادها ‌از‌ اطراف‌ وزيدن‌ گرفته‌ و مشرف‌ ‌بر‌ هلاكت‌ شديد ضَل‌َّ مَن‌ تَدعُون‌َ الهه‌ ‌خود‌ ‌را‌ ‌از‌ نظر مياندازيد و بآنها توجه‌ نميكنيد چون‌ ميدانيد ‌که‌ ‌آنها‌ نجات‌ بخش‌ نيستند (إِلّا إِيّاه‌ُ) فقط توجه‌ بخداوند متعال‌ ميكنيد و ‌او‌ ‌را‌ ميخوانيد و استغاثه‌ مي‌كنيد فَلَمّا نَجّاكُم‌ إِلَي‌ البَرِّ ‌پس‌ چون‌ خداوند ‌شما‌ ‌را‌ نجات‌ داد و بخشكي‌ رسانيد اعرضتم‌ باز اعراض‌ مي‌كنيد و بهمان‌ شرك‌ اولي‌ برميگرديد وَ كان‌َ الإِنسان‌ُ كَفُوراً كفور ثبات‌ ‌بر‌ كفر ‌است‌ ‌که‌ دست‌ ‌از‌ كفر ‌خود‌ برنميدارند ‌در‌ خبر دارد زنديقي‌ ‌يعني‌ ‌لا‌ مذهب‌ ‌که‌ هيچ‌ ديني‌ اختيار نكرده‌ و طبيعي‌ صرف‌ و دهري‌ محض‌ ‌بود‌ خدمت‌ حضرت‌ صادق‌ ‌عليه‌ السّلام‌ شرفياب‌ شد و عرض‌ كرد (‌ما الدليل‌ ‌علي‌ ربك‌) حضرت‌ چون‌ ‌از‌ حال‌ ‌او‌ ‌با‌ خبر ‌بود‌ فرمود آيا كشتي‌ سوار شده‌اي‌ ‌گفت‌ مكرر كشتي‌ سوار شده‌ام‌ فرمود آيا كشتي‌ ملما ‌شده‌ ‌گفت‌ يك‌ مرتبه‌ غرق‌ شد فرمود تو چه‌ كردي‌ ‌گفت‌ ‌خود‌ ‌را‌ بپاره‌ تخته‌ رساندم‌ و ‌بر‌ ‌او‌ قرار گرفتم‌ فرمود آيا ‌در‌ ‌آن‌ وقت‌ متوجه‌ شدي‌ كسي‌ هست‌ ‌که‌ تو ‌را‌ نجات‌ دهد ‌گفت‌ بلي‌ فرمود همان‌ پروردگار منست‌ ‌که‌ گفتند ‌در‌ حال‌ اضطرار ‌هر‌ نفسي‌ متوجه‌ ‌خدا‌ ميشود ‌حتي‌ حيوانات‌.

چنانچه‌ نقل‌ كردند ‌از‌ يك‌ شكارچي‌ ‌گفت‌ ‌در‌ سال‌ خشكسالي‌ بشكار بودم‌ بز‌-‌ كوهي‌ ‌از‌ دور گودالي‌ بنظر آورد ‌که‌ ‌در‌ ‌او‌ آب‌ ‌است‌ بسرعت‌ آمد ديد خشك‌ ‌است‌ سر بلند كرد بطرف‌ بالا و اشك‌ ‌از‌ چشمش‌ جاري‌ شد فورا ابري‌ آمد و باران‌ شديدي‌ گودال‌ پر ‌از‌ آب‌ شد آشاميد و رفت‌.
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

(آیه 67)- از این توحید استدلالی- که گوشه کوچکی از نظام آفرینش را که حاکی از مبدأ علم و قدرت و حکمت آفریدگار است نشان می‌دهد- به استدلال فطری منتقل می‌شود و می‌گوید: فراموش نکنید: «هنگامی که ناراحتیها در دریا به شما برسد (و گرفتار طوفان و امواج کوبنده و وحشتناک شوید) تمام معبودهایی را که می‌خوانید جز خدا از نظر شما گم می‌شود» (وَ إِذا مَسَّکُمُ الضُّرُّ فِی الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِیَّاهُ).

و باید گم شود چرا که طوفان حوادث پرده‌های تقلید و تعصب را که بر فطرت آدمی افتاده کنار می‌زند، و نور فطرت که نور توحید و خداپرستی و یگانه پرستی است جلوه‌گر می‌شود.

این یک قانون عمومی است که تقریبا هر کس آن را تجربه کرده است که در گرفتاریها هنگامی که کارد به استخوان می‌رسد، موقعی که اسباب ظاهری از کار می‌افتند، و کمکهای مادی ناتوان می‌گردند، انسان به یاد مبدأ بزرگی از علم و قدرت می‌افتد که او قادر بر حلّ سخت‌ترین مشکلات است. اما ایمان و توجه به خدا در صورتی ارزش دارد که دائمی و پایدار باشد.

سپس اضافه می‌کند: اما شما فراموشکاران «هنگامی که دست قدرت الهی شما را به سوی خشکی نجات داد رو می‌گردانید و اصولا انسان کفران کننده است»

ج2، ص655

(فَلَمَّا نَجَّاکُمْ إِلَی الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ کانَ الْإِنْسانُ کَفُوراً).

بار دیگر پرده‌های غرور و غفلت، تقلید و تعصب، این نور الهی را می‌پوشاند و گرد و غبار عصیان و گناه و سرگرمیهای زندگی مادی، چهره تابناک آن را پنهان می‌سازد.
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=17 |آیه=67}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=17 |آیه=67}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=17 |آیه=67}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره اسراء]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۲: @@
 ==معانی کلمات آیه==
 ضر: ضر (به ضم اول): بد حالى «الضّر: سوء الحال» اعم از آنچه در نفس باشد يا در بدن و يا در مال و جاه و به فتح اول: در مقابل نفع است مثل‏ لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً مائده/ 76،
-بعضى، هر دو را به يك معنى گفته‏اند ولى قرآن مطلب اول را تأييد مى‏كند (قاموس قرآن- ضرر)
+بعضى، هر دو را به يك معنى گفته‏اند ولى قرآن مطلب اول را تأييد مى ‏كند (قاموس قرآن- ضرر)
-  مَسَّكُمُ الضُّرُّ: رسيد به شما بد حالى..<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
+  مَسَّكُمُ الضُّرُّ: رسيد به شما بد حالى.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
 == تفسیر آیه ==

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-ضر: ضر (به ضم اول): بد حالى «الضّر: سوء الحال» اعم از آنچه در نفس باشد يا در بدن و يا در مال و جاه و به فتح اول: در مقابل نفع است مثل‏ لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً مائده/ 76،
+ضر: ضر (به ضم اول): بد حالى، «الضّر: سوء الحال» اعم از آنچه در نفس باشد يا در بدن و يا در مال و جاه؛ و به فتح اول: در مقابل نفع است: مثل‏ «لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً» [[سوره مائده|مائده]]/ 76،
-بعضى، هر دو را به يك معنى گفته‏اند ولى قرآن مطلب اول را تأييد مى ‏كند (قاموس قرآن- ضرر)
+بعضى، هر دو را به يك معنى گفته ‏اند ولى [[قرآن]] مطلب اول را تأييد مى ‏كند ([[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]]- ضرر). مَسَّكُمُ الضُّرُّ: رسيد به شما بد حالى.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
- مَسَّكُمُ الضُّرُّ: رسيد به شما بد حالى.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
+==تفسیر آیه==
 <tabber>
   تفسیر نور=
@@ سطر ۱۹۶: / سطر ۱۹۴: @@
 ==پانویس==
-<div style="font-size:smaller"><references/></div>
+<div style="font-size:smaller"><references /></div>
 ==منابع==
 * [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
+*[[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
+*[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
-* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
+*[[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
-* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
+*[[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
-* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
+*[[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
 [[رده:آیات سوره اسراء]]
 [[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]