آیه 60 سوره توبه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-17T11:58:22Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-13T08:52:49Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-12T13:00:19Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|۞ إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْع...» ایجاد کرد

2016-04-24T06:52:26Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|۞ إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْع...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-صدقات: جمع صدقه، صدقه چيزى است كه شخص از مال خود قربة الى اللَّه مى‏دهد.
+صدقات: جمع صدقه، صدقه چيزى است كه شخص از مال خود قربة الى اللَّه مى‏ دهد. اعم از صدقه واجب و مستحبّ.
-اعم از صدقه واجب و مستحبّ.
+فقراء: فقر: حاجت. فقير: حاجتمند. جمع آن فقراء است.
-علّت اين تسميه آنست كه بنده به وسيله آن عبوديت خويش را اظهار مى‏كند.
+احتياج را از آن فقر گفته ‏اند؛ گويى ستون فقرات شخص شكسته است كه به مرادش نمى ‏تواند برسد.
 مساكين: سكون: آرام گرفتن بعد از حركت. مسكين: درمانده، كسى كه در اثر گرفتارى درمانده و آرام شده است. بنا بر روايت، مراد از مساكين در آيه كسانى هستند كه حالشان از فقير بدتر است.
-مؤلفة: الف (بر وزن جسر) و الفت: پيوند و جمع شدن با ميل و رغبت .
+مؤلفة: الف (بر وزن جسر) و الفت: پيوند و جمع شدن با ميل و رغبت. تأليف: جمع كردن و الفت دادن. ‏«الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ‏» كسانى كه قلوب آنها تأليف شده.
 مراد كسانى از كفار و مانند آنند كه براى جلب قلوبشان به آنها زكاة داده مى ‏شود.
-رقاب: رقبه: گردن. مراد از آن ، برده و غلام است جمع آن ، رقاب مى‏ باشد.
+رقاب: رقبه: گردن. مراد از آن، برده و غلام است جمع آن، رقاب مى‏ باشد.
 اين استعمال از باب اطلاق جزء بر كلّ است.
 غارمين: غرم و مغرم: ضرر مالى. ضررى است عارض بر مال بى آنكه صاحبش خيانتى كرده باشد.
-غارم: قرضدار. جمع آن ، غارمون است.
+غارم: قرضدار. جمع آن غارمون است.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
-== تفسیر آیه ==
+==تفسیر آیه==
 <tabber>
   تفسیر نور=
@@ سطر ۱۰۶: / سطر ۹۶: @@
 «ابْنِ السَّبِيلِ»، كسى است كه در وطن خويش توانگر است، ولى در سفر، گرفتار و بى‌پول شده است.
+-----
 «1». تفسير الميزان.
@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۰۵: @@
 جلد 3 - صفحه 446
-سيماى زكات‌
+سيماى زكات‌:
 حكم زكات در مكّه نازل شده است، امّا به علّت كمى مسلمانان و اندك بودن كسانى‌كه زكات به آنان تعلق گرفته بود، خودشان اقدام به پرداخت زكات مى‌كردند. پس از تشكيل حكومت اسلامى در مدينه، مسأله‌ى گرفتن زكات از مردم و واريز كردن آن به بيت‌المال و تمركز آن توسّط حاكم اسلامى مطرح شد. «خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً» «1»
@@ سطر ۱۳۶: / سطر ۱۲۶: @@
 گرفتن زكات بر سادات حرام است، گروهى از بنى هاشم از پيامبر صلى الله عليه و آله تقاضا كردند تا مسئول جمع‌آورى زكات چهارپايان باشند و بدين وسيله سهمى به عنوان كارگزاران زكات‌
+----
 «1». توبه، 103.
@@ سطر ۱۷۲: / سطر ۱۶۲: @@
 تقسيم زكات در موارد هشتگانه، لازم نيست يكسان باشد؛ بلكه زير نظر حاكم اسلامى و
+----
 «1». تفسير نورالثقلين؛ كافى، ج 4، ص 58.
@@ سطر ۲۰۸: / سطر ۱۹۸: @@
 - تقسيم زكات براساس وحى است، نه توقّعات. در مقابل عيب‌جويى منافقان، فرمود: إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ ...
+-------
 «1». تفسير نورالثقلين.
@@ سطر ۲۱۶: / سطر ۲۰۶: @@
 - يكى از اصول عدالت اجتماعى اسلامى، بيمه و تأمين زندگى محرومان است.
 «إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ»
 - همه‌ى دارايى‌هاى انسان از خودش نيست، ديگران هم در آن سهم دارند.
 لِلْفُقَراءِ وَ ...
@@ سطر ۲۳۰: / سطر ۲۱۸: @@
 - هر كارى بها و ارزشى دارد، خواه كارگر و كننده‌ى آن نيازمند باشد، يا غنى.
 «الْعامِلِينَ عَلَيْها»
@@ سطر ۲۳۶: / سطر ۲۲۳: @@
 - براى جمع‌آورى زكات، بايد كسانى از سوى حكومت اسلامى مأمور شوند.
 «الْعامِلِينَ عَلَيْها»
@@ سطر ۲۴۴: / سطر ۲۳۰: @@
 - از وظايف دولت اسلامى آن است كه مال را وسيله‌ى جذب دلها قرار دهد. «1» «وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ»
+----
 «1». در اسلام، مسائلى همچون هديه، سوغات و اطعام، به عنوان اهرمى جهت جذب قلوب به حساب آمده است.
@@ سطر ۲۵۲: / سطر ۲۳۸: @@
 - مخارج تشكيلات زكات، بر دولت تحميل نمى‌شود، بلكه خودكفاست.
 «الْعامِلِينَ عَلَيْها»
@@ سطر ۲۵۸: / سطر ۲۴۳: @@
 - بودجه‌ى جهاد و دفاع از سرزمين اسلامى از زكات و به دوش مردم است.
 «فِي سَبِيلِ اللَّهِ»
@@ سطر ۲۶۸: / سطر ۲۵۲: @@
 - اسلام، تنها دين عبادت نيست، قوانين اقتصادى هم دارد. «فَرِيضَةً»
 }}
@@ سطر ۴۸۳: / سطر ۴۶۹: @@
 ==پانویس==
-<div style="font-size:smaller"><references/></div>
+<div style="font-size:smaller"><references /></div>
 ==منابع==
 * [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
+*[[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
+*[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
-* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
+*[[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
-* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
+*[[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
-* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
+*[[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
 [[رده:آیات سوره توبه]]
 [[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۲: @@
 ==معانی کلمات آیه==
 صدقات: جمع صدقه، صدقه چيزى است كه شخص از مال خود قربة الى اللَّه مى‏دهد.
 اعم از صدقه واجب و مستحبّ.
 علّت اين تسميه آنست كه بنده به وسيله آن عبوديت خويش را اظهار مى‏كند.
 فقراء: فقر: حاجت. فقير: حاجتمند. جمع ، آن فقراء است.
-احتياج را از آن فقر گفته‏اند ؛گويى ستون فقرات شخص شكسته است كه به مرادش نمى‏تواند برسد.
+احتياج را از آن فقر گفته‏اند ؛گويى ستون فقرات شخص شكسته است كه به مرادش نمى ‏تواند برسد.
 مساكين: سكون: آرام گرفتن بعد از حركت. مسكين: درمانده، كسى كه در اثر گرفتارى درمانده و آرام شده است. بنا بر روايت، مراد از مساكين در آيه كسانى هستند كه حالشان از فقير بدتر است.
 مؤلفة: الف (بر وزن جسر) و الفت: پيوند و جمع شدن با ميل و رغبت .
 تأليف: جمع كردن و الفت دادن‏ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ‏ كسانى كه قلوب آنها تأليف شده .
-مراد كسانى از كفار و مانند آنند كه براى جلب قلوبشان به آنها زكاة داده مى‏شود.
+تأليف: جمع كردن و الفت دادن‏ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ‏ كسانى كه قلوب آنها تأليف شده .
-رقاب: رقبه: گردن. مراد از آن ، برده و غلام است جمع آن ، رقاب مى‏باشد.
+مراد كسانى از كفار و مانند آنند كه براى جلب قلوبشان به آنها زكاة داده مى ‏شود.
 اين استعمال از باب اطلاق جزء بر كلّ است.
 غارمين: غرم و مغرم: ضرر مالى. ضررى است عارض بر مال بى آنكه صاحبش خيانتى كرده باشد.
 غارم: قرضدار. جمع آن ، غارمون است.
 اذن: (بر وزن شتر) گوش. جمع آن ، آذان است
 و به كسى كه به هر- سخن گوش دهد و باور كند «اذن» گويند ؛ گويى: فقط گوش است.

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«الْفُقَرَآءِ»: مستمندانی که چیزی دارند ولی کفاف زندگی ایشان نمی‌کند. «الْمَسَاکِینِ»: مستمندانی که چیزی ندارند. فقیر و مسکین به جای همدیگر هم به کار می‌روند. «الْعَامِلِینَ عَلَیْهَا»: کارکنانی که از سوی پیشوای مسلمانان مأمور جمع‌آوری زکات می‌شوند. «الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ»: کسانی هستند که پیشوای مسلمانان صلاح بداند از راه احسان از ایشان دلجوئی شود و یا زیان و ضررشان به مسلمانان نرسد. «فِی الرِّقَابِ»: در راه آزادکردن بندگان با خرید و کمک ایشان برای آزادی. «الْغَارِمِینَ»: افراد مقروض و مدیونی که قادر به پرداخت قرض خود نباشند و وام آنان حاصل نادانی نبوده و صرف معصیت نشده باشد. «فِی سَبِیلِ اللهِ»: مراد تمام راههائی است که منتهی به خوشنودی خدا می‌گردند. «إبْنِ السَّبِیلِ»: مسافر دورافتاده از خانه و کاشانه و نیازمند کمک برای رسیدن به آن باشد. «فَرِیضَةً»: واجب. مصدر و مفعول مطلق تأکیدی برای فعل مقدّری است. یعنی: فَرَضَ اللهُ لَهُمُ الصَّدَقَاتِ فَریضَةً.
+صدقات: جمع صدقه، صدقه چيزى است كه شخص از مال خود قربة الى اللَّه مى‏دهد.
 == تفسیر آیه ==