آیه 57 سوره حجر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2019-04-09T11:28:24Z

‏تفسیر آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-13T04:53:01Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۵۶

2018-05-13T09:56:15Z

مهدی موسوی: ویرایش مهدی موسوی (بحث) به آخرین تغییری که Quran انجام داده بود واگردانده شد

2018-05-13T09:55:51Z

ویرایش مهدی موسوی (بحث) به آخرین تغییری که Quran انجام داده بود واگردانده شد

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-12T06:41:27Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ|سوره=15|آیه =57}} {{...» ایجاد کرد

2016-04-27T10:53:37Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ|سوره=15|آیه =57}} {{...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ|سوره=15|آیه =57}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 57
|شماره بعدی = 58
|شماره قبلی = 56
|سوره= حجر
|شماره سوره= 15
|جزء= 14
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
آن گاه ابراهیم پرسش کرد که ای رسولان حق، باز گویید که بر چه کار مبعوث شده‌اید؟
|-|
انصاریان=
[سپس] گفت: ای فرستادگان! کار مهم شما چیست؟
|-|
فولادوند=
[سپس‌] گفت: «اى فرشتگان، [ديگر] كارتان چيست؟»
|-|
آیتی=
گفت: اى رسولان، كار شما چيست؟
|-|
مکارم شیرازی=
(سپس) گفت: «مأموریت شما چیست ای فرستادگان خدا؟»
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|He said, ‘O messengers, what is now your errand?’}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|He said: What is your business then, O apostles?}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|He said: And afterward what is your business, O ye messengers (of Allah)?}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Abraham said: "What then is the business on which ye (have come), O ye messengers (of Allah)?"}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«خَطْبُ»: کار مهمّی که قابل گفتگو است (نگا: یوسف / ).

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ «57»

سپس (ابراهيم) گفت: اى فرستادگان! (الهى) كار شما چيست؟
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ (57)

حضرت ابراهيم به قرائن دانست كه براى بشارت ولد، يك ملك كافى است؛ نزول اين عده ملائكه، البته براى امر مهمى خواهد بود، لذا در مقام تفحص برآمده:

قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ‌: گفت پس چه امر بزرگى است شما را و شأن شما چيست اى فرستادگان حق تعالى.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ نَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ إِبْراهِيمَ (51) إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقالُوا سَلاماً قالَ إِنَّا مِنْكُمْ وَجِلُونَ (52) قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ (53) قالَ أَ بَشَّرْتُمُونِي عَلى‌ أَنْ مَسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ (54) قالُوا بَشَّرْناكَ بِالْحَقِّ فَلا تَكُنْ مِنَ الْقانِطِينَ (55)

قالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّالُّونَ (56) قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ (57) قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى‌ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ (58) إِلاَّ آلَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِينَ (59) إِلاَّ امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِينَ (60)

ترجمه‌

و خبر ده ايشانرا از مهمانان ابراهيم‌

هنگاميكه داخل شدند بر او پس گفتند سلام گفت همانا ما از شما ترسانيم‌

گفتند نترس همانا ما مژده ميدهيم تو را به پسرى دانا

گفت آيا مژده داديد مرا در حاليكه رسيد مرا پيرى پس بچه مژده ميدهيد

مرا گفتند مژده داديم تو را براستى پس مباش از نااميدان‌

گفت و كيست كه نااميد شود از رحمت پروردگارش مگر گمراهان‌

گفت پس چيست كار شما اى فرستادگان‌

گفتند همانا ما فرستاده شديم بسوى گروهى گناه‌كاران‌

مگر

جلد 3 صفحه 257

خانواده لوط همانا ما نجات دهندگانيم ايشانرا تمامى‌

مگر زنش را كه تقدير نموديم همانا او باشد از بازماندگان.

تفسير

ضيف در اصل مصدر بوده و بمعناى وصف استعمال ميشود در واحد و كثير و گاهى باضياف جمع بسته ميشود و اينجا مراد ملائكه‌اند كه بر حضرت ابراهيم عليه السّلام برسم ميهمانى وارد شدند و چون از طعامى كه براى ايشان حاضر فرموده بود تناول ننمودند آنحضرت خائف شد كه مبادا قصد سوئى داشته باشند چون در پيش آنها اين رسم بود و كلمه سلاما ظاهرا منصوب بفعل مقدّر است يعنى گفتند نسلّم عليك سلاما و حضرت جواب فرمود چنانچه در سوره هود ذكر شده و تفصيل اين قصه آنجا گذشت و تكرار نميشود فقط نكته قابل ذكر اين است كه اينجا عيّاشى ره از امام باقر عليه السّلام نقل نموده كه مراد از غلام عليم اسمعيل است از هاجرو از امام صادق عليه السّلام نقل نموده كه ابراهيم عليه السّلام سه سال بعد از بشارت مكث فرمود پس بشارت ديگرى آمد از طرف خداوند براى او باسماعيل و آنجا در قرآن تصريح شده بود كه بشارت باسحاق داده شد لذا در منهج و غيره اين بشارت را باسحاق راجع نموده‌اند بدون نقل خلاف و تحقيق آنست كه دو بشارت بوده يكى بحضرت ابراهيم كه در اين آيه ذكر شده راجع بولادت حضرت اسمعيل براى او و ديگر بساره خاتون زوجه معقوده آنحضرت راجع بولادت حضرت اسحق براى او در سوره هود لذا آنجا حضرت ساره تعجّب كرد و اينجا حضرت ابراهيم چون بسن پيرى رسيده بود و اولادش نشده بود و از روى تعجّب فرمود بچه بشارت ميدهيد مرا تا معلوم شود بنحو حقيقت است يا مجاز و از پيش خود ميگويند يا از جانب خدا و آنها عرضه داشتند بنحو حقّ و حقيقت و راستى و درستى از جانب پروردگار پس مباش از نااميدان و مأيوسان از رحمت حق و اگر اين بشارت راجع بولادت حضرت اسحق بود جاى تعجّب و يأس آنحضرت نبود چون او حضرت اسمعيل را داشت و مرديكه خداوند باو اولادى داده از ولد ديگرى كه باو عنايت شود تعجّب نميكند و مأيوس نميشود در هر حال حضرت ابراهيم در جواب ملائكه فرمود كه من مأيوس از رحمت خدا نيستم بر حسب اسباب ظاهرى نااميد شده بودم و اكنون اميدوار شدم چون مأيوس نميشوند از رحمت خدا مگر گمراهان و ظاهرا اين يك قصّه است كه خداوند در دو جا بمناسبت‌

جلد 3 صفحه 258

ذكر فرموده اينجا ظاهرا براى بيان رحمت بر دوستان و غضب بر دشمنان است و اوّلا بشارت بحضرت ابراهيم داده‌اند و بعدا براى رفع نگرانى حضرت ساره باو نيز بشارت داده شده و هر جا قسمتى از اين قصّه ذكر شده چنانچه در كلام الهى معمول است و جمله على ان مسّنى الكبر ظاهرا حاليّه است يعنى با حال اصابت پيرى بمن و مراد از گمراهى خطاء در طريق معرفت خدا و وسعت رحمت و عموم قدرت او است و پس از وصول بشارت و حصول اطمينان حضرت ابراهيم از ملائكه سؤال نمود كه شما براى چه كار نازل شديد عرضه داشتند ما فرستاده شديم براى عذاب قوم لوط كه اهل فسق و فجورند مگر خانواده او كه ايشانرا تمامى نجات خواهيم داد جز زنش را كه مقدّر نموديم ما بامر خداوند كه باقى باشد با قوم و هلاك شود و در علل از امام باقر عليه السّلام روايت نموده كه هميشه حضرت لوط و ابراهيم عليه السّلام منتظر نزول عذاب بر قوم لوط بودند و خداوند براى منزلت و مقام آن دو بزرگوار در عذاب تأخير ميفرمود و چون خداوند اراده فرمود آنها را عذاب فرمايد مقدّر فرمود كه عوض دهد بحضرت ابراهيم از عذاب قوم لوط غلام عليم را تا موجب تسلّى خاطر او شود از مصيبتش بهلاك قوم پس مبعوث فرمود فرستادگانى را بسوى آنحضرت كه بشارت دهند او را باسماعيل از هاجر و غلام عليم او است و قرابت نسبى و سببى حضرت لوط با حضرت ابراهيم عليه السّلام و علاقمندى آنحضرت باو و كسانش در سوره اعراف و هود گذشت و مؤكّد مضمون اين روايت و روايت عيّاشى از آنحضرت كه قريب باين معنى است ميباشد و شايد تكرار بشارت اسماعيل عليه السّلام براى ظهور حضرت ختمى مرتبت از او باشد.
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
قال‌َ فَما خَطبُكُم‌ أَيُّهَا المُرسَلُون‌َ (57)

فرمود مقصد و منظور ‌شما‌ چيست‌! و ‌براي‌ چه‌ امر مهمي‌ فرستاده‌ شده‌ايد!

خطب‌ امر مهمي‌ و بزرگي‌ ‌را‌ گويند ‌که‌ تعبير بأمر جليل‌ ميكنند و ‌از‌ همين‌ باب‌ ‌است‌ خطبه‌ و خطيب‌ و ‌پس‌ ‌از‌ آنكه‌ ابراهيم‌ شناخت‌ ‌که‌ اينها ملائكه‌ هستند آنهم‌

جلد 12 - صفحه 53

بزرگان‌ ملائكه‌ و غرض‌ ‌آنها‌ مجرد بشارت‌ باسحق‌ نيست‌ و اينها بامر پروردگار آمده‌اند و البته‌ ‌براي‌ امر مهمي‌ آمده‌اند سؤال‌ كرد (قال‌َ فَما خَطبُكُم‌) چه‌ امر مهمي‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌شما‌ فرستاده‌ شده‌ايد ‌از‌ جانب‌ پروردگار (أَيُّهَا المُرسَلُون‌َ).
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

(آیه 57)- ولی به هر حال ابراهیم (ع) پس از شنیدن این بشارت، در این اندیشه فرو رفت که این فرشتگان با آن شرایط خاص، تنها برای بشارت فرزند نزد او نیامده‌اند، حتما مأموریت مهمتری دارند و این بشارت تنها گوشه‌ای از آن را تشکیل می‌دهد، لذا در مقام سؤال برآمد و به آنها «گفت: مأموریت شما چیست ای فرستادگان خدا»؟ (قالَ فَما خَطْبُکُمْ أَیُّهَا الْمُرْسَلُونَ).
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=15 |آیه=57}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=15 |آیه=57}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=15 |آیه=57}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره حجر]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى‌ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ «58»
-گفتند: ما به سوى قومى تبهكار فرستاده شده‌ايم (تا آنان را هلاك كنيم)
+گفتند: ما به سوى قومى تبهكار فرستاده شده‌ايم (تا آنان را هلاك كنيم).
 ===پیام ها===
@@ سطر ۷۱: / سطر ۷۱: @@
 - اگر گناه، عمومى شد و توبه‌اى در كار نبود، قهر الهى حتمى است. «أُرْسِلْنا إِلى‌ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ»
-«1». يكى از مصاديق ضالين و گمراهان كه در نماز از آنها اعلام برائت مى كنيم افراد ما يوس و ناءميد مى باشند.
+-------
 «2». غافر، 7.

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«خَطْبُ»: کار مهمّی که قابل گفتگو است (نگا: یوسف / ).
+خطبكم: خطب (بر وزن عقل). روبرو سخن گفتن .
 == تفسیر آیه ==

@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 سپس (ابراهيم) گفت: اى فرستادگان! (الهى) كار شما چيست؟
 }}
 |-|

@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 سپس (ابراهيم) گفت: اى فرستادگان! (الهى) كار شما چيست؟
 }}
@@ سطر ۸۴: / سطر ۶۲: @@
 {{نمایش فشرده تفسیر|
-مختصر قصه آنكه: لوط مدت سى سال مبعوث به قوم، لكن از ايشان نبود.
+قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ (57)
-جلد 7 - صفحه 123
+حضرت ابراهيم به قرائن دانست كه براى بشارت ولد، يك ملك كافى است؛ نزول اين عده ملائكه، البته براى امر مهمى خواهد بود، لذا در مقام تفحص برآمده:
-دعوت نمود آنها را به اوامر الهى و نهى از مناهى و تحريص به طاعت سبحانى، نپذيرفتند، و بناى سرپيچى گذاشتند. از جنابت تطهير نمى‌كردند، به حدى بخيل و خسيس بودند كه كشانيد آنها را به گناه عظيمى. چون سر راه كاروان مصر و شام بودند، مهمانان زياد بر آنها وارد مى‌شد. رذالت و خسّت ايشان سبب شد كه در عوض پذيرائى، اسباب رسوائى را فراهم داشتند براى زجرت نه براى شهوت. بتدريج توليد دردى در آنها شد كه به طلب آن اقدام نمودند، لا جرم مورد سخط و غضب الهى واقع شدند كه ملائكه براى اهلاك نازل گرديدند، و به حضرت ابراهيم عليه السّلام خبر دادند كه تمام آنها را هلاك كنيم.
+قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ‌: گفت پس چه امر بزرگى است شما را و شأن شما چيست اى فرستادگان حق تعالى.
@@ سطر ۱۴۲: / سطر ۱۱۷: @@
 ===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
 {{نمایش فشرده تفسیر|
-قالُوا إِنّا أُرسِلنا إِلي‌ قَوم‌ٍ مُجرِمِين‌َ (58)
+قال‌َ فَما خَطبُكُم‌ أَيُّهَا المُرسَلُون‌َ (57)
-باين‌ عمل‌ شنيع‌ و ‌ما ‌از‌ ‌اينکه‌ دو حديث‌ بضميمه‌ ‌آيه‌ شريفه‌.
+فرمود مقصد و منظور ‌شما‌ چيست‌! و ‌براي‌ چه‌ امر مهمي‌ فرستاده‌ شده‌ايد!
-وَ يَنهي‌ عَن‌ِ الفَحشاءِ وَ المُنكَرِ وَ البَغي‌ِ نحل‌ ‌آيه‌ 92.
+خطب‌ امر مهمي‌ و بزرگي‌ ‌را‌ گويند ‌که‌ تعبير بأمر جليل‌ ميكنند و ‌از‌ همين‌ باب‌ ‌است‌ خطبه‌ و خطيب‌ و ‌پس‌ ‌از‌ آنكه‌ ابراهيم‌ شناخت‌ ‌که‌ اينها ملائكه‌ هستند آنهم‌
-استفاده‌ كرديم‌ حرمت‌ ‌اينکه‌ عمل‌ شنيع‌ ‌را‌ بترتيب‌ صغري‌ و كبري‌ ‌به‌ اينكه‌ (‌هذا‌ منكر للخبرين‌ و ‌کل‌ منكر منهي‌ عنه‌ للآية فهذا منهي‌ عنه‌).
+جلد 12 - صفحه 53
+بزرگان‌ ملائكه‌ و غرض‌ ‌آنها‌ مجرد بشارت‌ باسحق‌ نيست‌ و اينها بامر پروردگار آمده‌اند و البته‌ ‌براي‌ امر مهمي‌ آمده‌اند سؤال‌ كرد (قال‌َ فَما خَطبُكُم‌) چه‌ امر مهمي‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌شما‌ فرستاده‌ شده‌ايد ‌از‌ جانب‌ پروردگار (أَيُّهَا المُرسَلُون‌َ).
 }}
 |-|
@@ سطر ۱۶۷: / سطر ۱۳۴: @@
+]
-(آیه 58)- «گفتند: ما به سوی یک قوم گنهکار فرستاده شده‌ایم» (قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ).
+(آیه 57)- ولی به هر حال ابراهیم (ع) پس از شنیدن این بشارت، در این اندیشه فرو رفت که این فرشتگان با آن شرایط خاص، تنها برای بشارت فرزند نزد او نیامده‌اند، حتما مأموریت مهمتری دارند و این بشارت تنها گوشه‌ای از آن را تشکیل می‌دهد، لذا در مقام سؤال برآمد و به آنها «گفت: مأموریت شما چیست ای فرستادگان خدا»؟ (قالَ فَما خَطْبُکُمْ أَیُّهَا الْمُرْسَلُونَ).
 }}
 |-|
@@ سطر ۱۷۵: / سطر ۱۴۲: @@
 ==تفسیر های فارسی==
-==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر خسروی|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر خسروی|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر عاملی|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر عاملی|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر جامع|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر جامع|سوره=15 |آیه=57}}===
 ==تفسیر های عربی==
-==={{تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر المیزان|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر الصافی|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر الصافی|سوره=15 |آیه=57}}===
-==={{تفسیر الکاشف|سوره=15 |آیه=58}}===
+==={{تفسیر الکاشف|سوره=15 |آیه=57}}===
 </tabber>