آیه 1 سوره مریم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۴۹

2019-06-19T04:49:34Z

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-14T05:12:25Z

‏معانی کلمات آیه

Quran: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-13T06:58:17Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-14T04:51:05Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ كهيعص|سوره=19|آیه =1}} {{مش...» ایجاد کرد

2016-04-27T12:49:18Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ كهيعص|سوره=19|آیه =1}} {{مش...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ كهيعص|سوره=19|آیه =1}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 1
|شماره بعدی = 2
|شماره قبلی = 1
|سوره= مریم
|شماره سوره= 19
|جزء= 16
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
کهیعص (این حروف رموز و اسراری است در میان خدا و رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم).
|-|
انصاریان=
کهیعص
|-|
فولادوند=
كاف، ها، يا، عين، صاد.
|-|
آیتی=
كاف، ها، يا، عين، صاد.
|-|
مکارم شیرازی=
کهیعص‌
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Kaf, Ha, Ya, ‘Ayn, Suad.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|Kaf Ha Ya Ain Suad.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Kaf. Ha. Ya. A'in. Sad.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Kaf. Ha. Ya. 'Ain. Sad.}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«کهیعص»: حروف مقطّعه‌اند (نگا: بقره / .

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|

}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

كهيعص «1»

كهيعص‌: مفسرين را در فواتح السور اختلاف و سابقا مذكور شد، لكن در اينجا روايت خاصه در معنى و تاويل وارد شده:

ابن بابويه (رحمه اللّه) به سندهاى خود از جعفر بن محمد بن عماره از پدرش كه گفت: حضور حضرت صادق عليه السلام بودم، شخصى وارد شد و سؤال نمود از «كهيعص»، حضرت فرمود: «كاف» كافى است خداوند مر شيعيان ما را، «ها» هادى است مر ايشان را، «يا» ولى است مر ايشان را، «عين» عالم است به اهل طاعت ما، «صاد» صادق است مر ايشان را به وعده خود تا آنكه برساند ايشان را به منزلتى كه وعده فرموده ايشان را در بطن قرآن‌ «1»؛ و مؤيد اين تفسير است روايت ديگر از آن حضرت كه فرمود معنى:

«كهيعص» انا الكافى الهادى الولىّ العالم الصّادق الوعد «2».

تأويل آن: ابن بابويه به سندهاى خود از سعد بن عبد اللّه قمى در حديثى:

حضرت عسكرى عليه السلام فرمود: چه چيز تو را آورد؟ عرض كردم: احمد بن اسحق مرا به شوق انداخت براى ملاقات مولاى خود. فرمود: مسائلت چه شد؟

عرض كردم: به حال خود باقى است. فرمود: بپرس از نور چشم من و اشاره نمود به حجة عصر عجل اللّه فرجه. من سؤال كردم آنها را تا آنكه عرض كردم: خبر ده مرا از تأويل «كهيعص»؟ فرمود: اين حروف از اخبار غيب، و خداى تعالى‌

«1» تفسير برهان ج 3 ص 3.

«2» تفسير برهان ج 3 ص 2.

جلد 8 - صفحه 141

مطلع فرمود بنده خود زكريا را، بعد بيان نمايد براى پيغمبر. و آن اينست كه زكريا سؤال نمود تعليم اسماء خمسه. خدا جبرئيل را بر او نازل، و اسماء خمسه را تعليم نمود. زكريا وقتى ذكر مى‌كرد اسماء محمد و على و فاطمه و حسن عليهم السلام را، مسرور مى‌شد. وقتى نام حسين عليه السلام را مى‌گفت محزون و گريان مى‌گرديد، روزى عرض كرد: خدايا در اين چه علت باشد؟

پس خداى تعالى او را خبر داد كه كهيعص «كاف» اسم كربلا، «ها» اشاره به هلاكت عترت، «يا» اشاره به يزيد لعنه اللّه و ظالم آن حضرت، «عين» اشاره به عطش آن سرور، «صاد» اشاره به صبر او. زكريا به شنيدن اين كلام سه روز از مسجد خارج نشد و مردم را منع نمود از نزد خود، پيوسته مشغول گريه بود و به الفاظ مخصوصه ندبه مى‌نمود، بعد عرض كرد: خدايا پسرى به من عطا فرما كه در سن پيرى روشنى چشم من باشد و قرار ده او را وصى و وارث من و بگردان محل او را به من چون محل حسين عليه السلام و مفتون نما مرا به محبت او بعد مرا مبتلا كن به او، چنانكه حبيب خود محمد صلّى اللّه عليه و آله به فرزندش مبتلا فرمودى. پس دعاى زكريا مستجاب، و يحيى از او بوجود آمد كه حملش شش ماه بود مانند حمل حضرت حسين عليه السلام‌ «1».

قصه اول، حضرت زكريا

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

كهيعص «1» ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا «2» إِذْ نادى‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا «3» قالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا «4»

وَ إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائِي وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا «5» يَرِثُنِي وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا «6»

ترجمه‌

اين تذكّر رحمت پروردگار تو است بر بنده‌اش زكريّا

وقتى كه خواند پروردگارش را خواندنى پنهان‌

گفت پروردگار من همانا سست شد استخوان از من و مشتعل شد سر از پيرى و نبوده‌ام من در خواندن تو پروردگارا محروم‌

و همانا من ميترسم از وراث بعد از خودم و باشد زنم نازا پس ببخش مرا از جانب خودت وارثى‌

كه ميراث برد از من و ميراث برد از اولاد يعقوب و بگردان او را پروردگارا پسنديده.

تفسير

- در اوّل سوره بقره شرحى راجع بفواتح السّور گذشت و در اينجا از امام زمان عليه السّلام در كتب معتبره نقل شده كه حضرت زكريّا از خداوند خواست كه اسماء خمسه طيّبه را باو تعليم فرمايد و خداوند مسئول او را اجابت فرمود ولى آنحضرت هر وقت اسم محمّد و على و فاطمه و حسن عليهم السلام را مى‌برد و ياد ميكرد رفع همّ و غم از او ميشد و هر وقت اسم حسين عليه السّلام را ميبرد و ياد ميكرد محزون ميشد و گريه راه گلوى او را ميگرفت تا آنكه يكروز عرض كرد بار الها چرا در اين اسم اين اثر است پس خداوند اشاره فرمود باين حروف بواقعه كربلا و هلاك عترت طاهره و ظلم يزيد و عطش و صبر سيّد الشهداء پس حضرت زكريا سه روز از مسجد بيرون نيامد و مردم را از تشرّف خدمتش منع فرمود و مشغول بگريه و زارى شد و از خداوند خواست پسرى باو كرامت فرمايد كه موجب روشنائى چشم و محبوب او باشد و وصى و وارث او گردد و در ولادت و شهادت مانند

جلد 3 صفحه 460

سيد الشهداء عليه السّلام باشد تا آنكه او هم مانند پيغمبر خاتم بمصيبت آن فرزند مبتلا و مأجور گردد و خداوند باو يحيى عليه السّلام را كرامت كرد كه مانند حسين عليه السّلام شش ماهه از مادر متولد شد و بدرجه شهادت رسيد بنحو جانگدازى كه در تواريخ مذكور و مشهور است و در بعضى از روايات كه از امام صادق عليه السّلام نقل شده اين حروف را اشاره به انا الكافى الهادى الولى العالم الصّادق گرفته‌اند و در مجمع از امير المؤمنين عليه السّلام نقل نموده كه در دعاء خود عرض كرد اسئلك يا كهيعص در هر حال خداوند در اوّل اين سوره تذكّر داده و بيان فرموده رحمت خود را بر بنده‌اش حضرت زكريّاى پيغمبر در وقتى كه خواند پروردگار خود را در خفيه تا از ريا دور و با خلاص نزديك باشد و بنابراين ذكر خبر مبتداء محذوف است كه هذا باشد و اضافه بمفعول خود شده كه رحمت باشد و آن اضافه بفاعل خود شده كه رب باشد و عبد مفعول آنست و زكريّا بدل يا بيان است براى عبد ولى قمّى ره از امام باقر عليه السّلام نقل نموده كه مراد آنستكه ذكر كرد رحمت پروردگار را زكريا پس رحمت كرد بر او و در خبر است كه بهترين دعاها دعاى پنهان است و بهترين روزيها روزى بقدر كفايت و دعاى آنحضرت كه گفته‌اند در محراب بيت المقدس بوده آن بود كه عرض كرد بار الها سست و ضعيف شد استخوان من و مشتعل گرديد سرم از پيرى تشبيه فرموده سفيدى سر خود را در نورانيّت بآتش و انتشار آنرا در تمام موى سر باشتعال آن در علل از امام صادق عليه السّلام نقل نموده كه در مردم اثر پيرى كه سفيدى مو است ظاهر نميشد تا آنكه حضرت ابراهيم اثر پيرى را در محاسن خود مشاهده نمود عرض كرد بار الها اين چيست فرمود وقار است عرض كرد پروردگارا وقار مرا زياد كن و چون شخص كريم كسى را كه معتاد بعطاء خود فرمود مأيوس نميكند حضرت زكريّا عرض كرد خدايا هيچوقت مرا از در خانه خودت محروم نفرمودى لذا اميد من باجابت تو زياد است و هر قدر اميد بنده بخدا زياد باشد كرم خدا هم بر او زياد ميشود خصوصا اگر موجب اميد را خدا خودش فراهم نموده باشد آنهم در جوانى كه در پيرى هيچ سزاوار نيست او را مأيوس فرمايد و اكنون من ميترسم از ورثه خودم كه بعد از فوت من نتوانند بوظائف جانشينى من قيام نمايند و اين موجب شود كه امّتم گمراه گردند و در دين من خلل و فتورى روى دهد و بدعتهائى‌

جلد 3 صفحه 461

وارد گردد در مجمع از امام باقر عليه السّلام نقل نموده كه آنها عموها و پسر عموها بودند و ظاهرا مراد آنستكه بتدريج وارث او ميشدند والا آنها در يك رتبه ارث نميبرند يا مراد از موالى صاحب اختياران و جانشينان عرفى يا خويشان نزديك يا خصوص عمو زاده‌هاى اويند ولى قمّى ره در تفسير موالى نقل نموده كه مراد ورثه است و بنابراين معنى واضح است در هر حال و عرضه داشت زن من ايشاع دختر عمران نازا است و تاكنون اولادى نياورده و تو ببخش و عطا كن بمن از فضل و رحمت بى‌منتهاى خودت ولى و وارث و فرزند ارجمند ذكورى كه ارث ببرد از من وارث ببرد از اولاد يا اقارب يعقوب بن ماثان كه برادر عمران بوده يا اولاد يعقوب بن اسحق بن ابراهيم عليه السّلام كه حضرت زكريا از اولاد او بوده مسلّما ولى بعضى او را از اولاد سليمان بن داود عليه السّلام كه از نسل يهودا فرزند حضرت يعقوب بوده ميدانند و بعضى او را از نسل هرون برادر حضرت موسى دانسته‌اند كه آن دو از اولاد لاوى فرزند حضرت يعقوبند و ارث در هر دو مورد ظاهر در ارث مال است چون معناى حقيقى ارث اين است ولى در مورد اوّل مسلّم است و در مورد دوّم بعضى گفته‌اند مراد ارث مقام است و در هر حال دلالت دارد بر آنكه انبياء ارث مالى ميگذارند و حديث ابو بكر از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه انبياء ارث مالى نميگذارند دروغ است و در مجمع از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و امام باقر عليه السّلام نقل نموده كه قرائت فرمودند يرثنى و أرث من آل يعقوب و بنابراين يك ارث بيش نيست آنهم مالى است و در خاتمه دعا فرمود كه خداوند آن پسر را از هر جهت مرضى و پسنديده خود قرار دهد و اينهم دليل است بر آنكه مراد ارث مقام نبوّت كه اهل خلاف گفته‌اند نيست چون اگر فرزندى كه وارث نبوّت باشد خواسته بود ديگر لازم بلكه مناسب نبود پسنديده بودن آنرا بخواهد چون پيغمبر برتر و بالاتر است از آنكه پسنديده باشد و قمّى ره فرموده در آنروز زكريّا اولادى نداشت كه قائم مقام او شود و از او ارث ببرد و هدايا و نذور بنى اسرائيل حق احبار بود و زكريّا رئيس احبار بود و زن او خواهر مريم بنت عمران بن ماثان بود و يعقوب بن ماثان و بنو ماثان آنروز رؤساء بنى- اسرائيل و شاهزادگان آنها بودند و از اولاد سليمان بن داود بودند و معلوم است كه هر كس مالى داشته باشد مايل است كه فرزند صالحى هم داشته باشد كه‌

جلد 3 صفحه 462

اموالش بدست نااهل نيفتد و مقامش محفوظ بماند ..
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
بِسم‌ِ اللّه‌ِ الرَّحمن‌ِ الرَّحِيم‌ِ

كهيعص‌ «1»

كلام‌ ‌در‌ ‌اينکه‌ جمله‌ ‌در‌ دو مقام‌ واقع‌ ميشود.

اوّل‌ ‌در‌ فضيلة ‌اينکه‌ سوره مباركه‌ ‌در‌ برهان‌ ‌از‌ ‌إبن‌ بابويه‌ مسندا ‌از‌ حضرت‌ صادق‌ ‌عليه‌ السّلام‌

(‌قال‌ ‌من‌ ادمن‌ قراءة ‌سورة‌ مريم‌ ‌لم‌ يمت‌ ‌حتي‌ يصيب‌ منها ‌ما يغنيه‌ ‌في‌ نفسه‌ و ماله‌ و ولده‌ و ‌کان‌ ‌في‌ الاخرة ‌من‌ اصحاب‌ عيسي‌ ‌بن‌ مريم‌ و اعطي‌ ‌من‌ الاجر مثل‌ ملك‌ سليمان‌ ‌إبن‌ داود ‌في‌ الدنيا

و نيز ‌از‌ ‌آن‌ حضرت‌ روايت‌ كرده‌ فرموده‌

(‌من‌ كتبها و جعل‌ ‌في‌ زجاج‌ ضيّق‌ الرأس‌ و جعلها ‌في‌ منزله‌ كثر خيره‌ ‌في‌ منامه‌ ‌کما‌ يري‌ اهله‌ ‌في‌ منزله‌ و اذا كتبت‌ ‌علي‌ حائط البيت‌ منعت‌ طوارقه‌ و حرمت‌ ‌ما ‌فيه‌ و اذا شربها الخائف‌ امن‌ باذن‌ اللّه‌ ‌تعالي‌

و ‌از‌ خواص‌ القرآن‌ ‌از‌ پيغمبر صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و اله‌ حديث‌ مفصّلي‌ نقل‌ كرده‌ و چون‌ سند نداشت‌ ‌ما نقل‌ نكرديم‌.

اما مقام‌ دوّم‌ ‌در‌ اول‌ سوره‌ بقره‌ گفتيم‌ ‌که‌ ‌اينکه‌ حروف‌ مقطّعه‌ قرآن‌ رموزيست‌ ‌بين‌ خداوند و رسولش‌ و ‌هر‌ چه‌ بگوئيم‌ تفسير برأي‌ ‌است‌ و ‌در‌ بعض‌ اخبار اشاره‌ بقضاياي‌ كربلا ‌است‌ كاف‌ كربلاء ها هلاك‌ عترت‌ ‌ يا ‌ يزيد عين‌ عطش‌ ابي‌ ‌عبد‌ اللّه‌ صاد صبر ابي‌ ‌عبد‌ اللّه‌ و ‌در‌ بعض‌ اخبار اشار باسماء مقدسه‌ الهيه‌ كافي‌ هادي‌ ذو الايادي‌ عالم‌ صادق‌ الوعد و ‌غير‌ اينها ‌از‌ اخبار و ‌ما بايد علم‌ ‌آن‌ ‌را‌ بخداوند متعال‌ و ‌رسول‌ اكرم‌ و ائمه‌ اطهار محول‌ كنيم‌ مسلما ‌اينکه‌ حروف‌ ‌از‌ متشابهات‌ قرآن‌ ‌است‌ و ‌هر‌ چه‌ ‌هر‌ ‌که‌ بگويد مصداق‌ فِي‌ قُلُوبِهِم‌ زَيغ‌ٌ ميشود.

415
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
(آیه 1)- بار دیگر در آغاز این سوره به حروف مقطعه بر خورد می‌کنیم «ک، ه، ی، ع، ص» (کهیعص).

در خصوص حروف مقطعه این سوره دو دسته از روایات در منابع اسلامی دیده می‌شود:

نخست روایاتی است که هر یک از این حروف را اشاره به یکی از اسما بزرگ خداوند (الْأَسْماءُ الْحُسْنی) می‌داند «ک» اشاره به کافی و «ه» اشاره به هادی، و «ی» اشاره به ولی، و «ع» اشاره به عالم و «ص» اشاره به «صادق الوعد» (کسی که در وعده خود صادق است).

دوم روایاتی است که این حروف مقطعه را به داستان قیام امام حسین (ع) در کربلا تفسیر کرده است: «ک» اشاره به «کربلا»، «هاء» اشاره به «هلاک خاندان پیامبر» (ص) و «ی» به «یزید» و «ع» به مسأله «عطش» و «ص» به «صبر و استقامت» حسین و یاران جانبازش.

البته آیات قرآن تاب معانی مختلف را دارد که در عین تنوع منافاتی هم با هم ندارند.
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=19 |آیه=1}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=19 |آیه=1}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=19 |آیه=1}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره مریم]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-كهيعص: اين كلمه از پنج حرف تلفيق شده است، بنا بر آنچه در اول سوره اعراف گفته‏ ايم:
+كهيعص: اين كلمه از پنج حرف تلفيق شده است، بنا بر آنچه در اول [[سوره اعراف]] گفته‏ ايم:
-درصد اين پنج حرف نسبت به حروف اين سوره از درصد آنها در تمام سوره‏هاى قرآن بيشتر است،
+درصد اين پنج حرف نسبت به حروف اين سوره از درصد آنها در تمام سوره ‏هاى [[قرآن]] بيشتر است.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
-== تفسیر آیه ==
+==تفسیر آیه==
 <tabber>
   تفسیر نور=
@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۸: @@
 در تفسير الميزان مى‌خوانيم: خداوند در دو آيه‌ى آخر اين سوره مى‌فرمايد:
 هدف ما از نزول اين سوره، بشارت و انذار است و اين هدف در قالب زيباى داستان زندگى پيامبران آمده است.
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۳: @@
 در فضيلت تلاوت اين سوره آمده است كه هر كس مداومت به خواندن اين سوره كند، از دنيا نمى‌رود مگر آنكه خداوند او را از نظر جان و مال و فرزند بى‌نياز كند. «2» البتّه شكى نيست با عمل به محتواى اين سوره انسان خود را از ديگران بى‌نياز خواهد ديد.
+--------
 «1». بعضى دو آيه 58 و 71 را مدنى مى‌دانند.
@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۶: @@
 نام «زكريّا» هفت مرتبه در قرآن آمده است، او از انبياى بنى‌اسرائيل و از فرزندان هارون، برادر موسى است.
+------
 «1». تفسير مجمع‌البيان.
@@ سطر ۱۲۲: / سطر ۱۲۰: @@
 - دعاى پنهانى با ارزش‌تر است، چون به اخلاص نزديك‌تر است. «نِداءً خَفِيًّا»
 }}
@@ سطر ۲۵۹: / سطر ۲۵۹: @@
 ==پانویس==
-<div style="font-size:smaller"><references/></div>
+<div style="font-size:smaller"><references /></div>
 ==منابع==
 * [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
+*[[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
+*[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
-* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
+*[[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
-* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
+*[[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
-* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
+*[[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
 [[رده:آیات سوره مریم]]
 [[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-كهيعص: اين كلمه از پنج حرف تلفيق شده است، بنا بر آنچه در اول سوره اعراف گفته‏ايم:
+كهيعص: اين كلمه از پنج حرف تلفيق شده است، بنا بر آنچه در اول سوره اعراف گفته‏ ايم:
 درصد اين پنج حرف نسبت به حروف اين سوره از درصد آنها در تمام سوره‏هاى قرآن بيشتر است،
-در نكته‏ها در اين باره سخن خواهيم گفت..<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
+در نكته ‏ها در اين باره سخن خواهيم گفت.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
 == تفسیر آیه ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۴:۵۱
سطر ۵۰:		سطر ۵۰:

	{{ نمایش فشرده تفسیر\|		{{ نمایش فشرده تفسیر\|
		+	سیمای سوره مريم‌

		+	سوره مريم نوزدهمين سوره‌ى قرآن، داراى نود و هشت آيه و در مكّه نازل شده است. «1»
		+
		+	محتواى سوره را همچون ساير سوره‌هاى مكّى، مسائل مربوط به قيامت و سرنوشت مجرمان و پاداش نيكوكاران و قسمتى از سرگذشت زكريّا و مريم و عيسى‌بن مريم و يحيى و ابراهيم و اسماعيل و ادريس عليهم السلام تشكيل داده است.
		+
		+	در تفسير الميزان مى‌خوانيم: خداوند در دو آيه‌ى آخر اين سوره مى‌فرمايد:
		+
		+	هدف ما از نزول اين سوره، بشارت و انذار است و اين هدف در قالب زيباى داستان زندگى پيامبران آمده است.
		+
		+	نام مريم 34 بار در قرآن آمده است و خداوند نام هيچ زنى را با اسم خاص در قرآن ذكر نكرده، جز مريم و تنها سوره‌اى كه به نام يك زن در قرآن ناميده شده، همين سوره مريم است.
		+
		+	در فضيلت تلاوت اين سوره آمده است كه هر كس مداومت به خواندن اين سوره كند، از دنيا نمى‌رود مگر آنكه خداوند او را از نظر جان و مال و فرزند بى‌نياز كند. «2» البتّه شكى نيست با عمل به محتواى اين سوره انسان خود را از ديگران بى‌نياز خواهد ديد.
		+
		+	«1». بعضى دو آيه 58 و 71 را مدنى مى‌دانند.
		+
		+	«2». تفسير مجمع‌البيان.
		+
		+	تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 242
		+
		+
		+	بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏
		+
		+	به نام خداوند بخشنده مهربان‏
		+
		+	كهيعص «1»
		+
		+	كاف، ها، يا، عين، صاد.
		+
		+	ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا «2»
		+
		+	(در اين سوره) يادى از لطف پروردگارت نسبت به بنده‌اش زكريّا (به ميان آمده است).
		+
		+	إِذْ نادى‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا «3»
		+
		+	زمانى كه پروردگارش را با ندايى پنهان خواند.
		+
		+	===نکته ها===
		+
		+	«كهيعص»، از حروف مقطّعه قرآن است كه در آن اسرار و رموزى نهفته ودر برخى دعاها خداوند را به اين حروف سوگند مى‌دهيم ومى‌گوييم: «بحق‌ كهيعص» چنانكه حضرت على عليه السلام در دعايى فرمودند: «اللهم نسئلك يا كاف، ها، يا، عين، صاد». «1»
		+
		+	«نِداءً» به معناى خواندن با صدا و فرياد است و «خَفِيًّا» به معناى پنهانى است، نه آهسته، چون چنين ندايى آهسته نمى‌شود، ولى پنهانى مى‌شود. «2»
		+
		+	شايد دعاى پنهانى زكريّا به خاطر استهزاى مردم باشد كه نگويند چرا اين پيرمرد از خداوند فرزند مى‌خواهد. «نِداءً خَفِيًّا»
		+
		+	نام «زكريّا» هفت مرتبه در قرآن آمده است، او از انبياى بنى‌اسرائيل و از فرزندان هارون، برادر موسى است.
		+
		+	«1». تفسير مجمع‌البيان.
		+
		+	«2». تفسير نمونه.
		+
		+	جلد 5 - صفحه 243
		+
		+	در حديث آمده است: «خير الدعاء الخفى» بهترين دعا، دعايى است كه پنهانى باشد. «1»
		+
		+	===پیام ها===
		+
		+	1- يادآورى نعمت‌هاى ويژه خداوند، عامل محبّت الهى است. «ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ»
		+
		+	2- ياد اولياى خدا يك ارزش است. ذِكْرُ ... زَكَرِيَّا
		+
		+	3- عبادت ودعا، زمينه‌ى دريافت رحمت است. رَحْمَتِ رَبِّكَ‌ ... إِذْ نادى‌ رَبَّهُ‌
		+
		+	4- از نقش دعا در تحوّلات زندگى بشر غافل نشويم. «إِذْ نادى‌» پيامبران نيز براى حل مشكلات خويش به دعا روى مى‌آورند.
		+
		+	5- مؤمن هرگز احساس تنهايى نمى‌كند. «إِذْ نادى‌ رَبَّهُ»
		+
		+	6- اگر خداوند بخواهد نداى مخفى بندگان خالص را براى تاريخ علنى مى‌كند. «نِداءً خَفِيًّا»
		+
		+	7- دعاى پنهانى با ارزش‌تر است، چون به اخلاص نزديك‌تر است. «نِداءً خَفِيًّا»
	}}		}}