آیه 19 بقره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Quran: تغییرمسیر به آیه 19 سوره بقره

2016-05-24T03:18:43Z

تغییرمسیر به آیه 19 سوره بقره

مرضیه الله وکیل جزی: /* پیوندها */

2014-02-13T08:14:00Z

‏پیوندها

Saeed zamani: شان نزول آيه 19 بقره را به آیه 19 بقره منتقل کرد

2012-08-26T10:29:53Z

شان نزول آيه 19 بقره را به آیه 19 بقره منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* نزول */

2012-08-23T04:47:51Z

‏نزول

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۴۲

2012-08-22T09:42:40Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۱ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۱۶

2012-08-21T09:16:30Z

Saeed zamani در ‏۸ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۶

2012-08-08T07:36:06Z

Saeed zamani در ‏۸ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۴

2012-08-08T07:34:09Z

Saeed zamani: شان نزول آيه 19 بقره را به آيه 19 بقره منتقل کرد: واگردانی

2012-08-08T07:21:30Z

شان نزول آيه 19 بقره را به آيه 19 بقره منتقل کرد: واگردانی

صفحهٔ تازه

#تغییرمسیر [[آيه 19 بقره]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۳:۱۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==متن و ترجمه آیه==~~	+	#تغییرمسیر[[آیه 19 سوره بقره]]
−
−	'''«أَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاء فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِي آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ واللّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ».'''{{محل آیه\|محل=2:19}}
−
−	يا چون كسانى كه در معرض رگبارى از آسمان كه در آن تاريكي‌ها و رعد و برقى است، قرار گرفته‌اند از نهيب آذرخش و بيم [[مرگ]] سر انگشتان خود را در گوش‌هايشان نهند ولى خدا بر [[~~كافران]] احاطه دارد.~~
−
−	~~==نزول==~~
−
−	~~'''محل نزول:'''~~
−
−	~~این~~ آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
−
−	'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 6.</ref>
−
−	از طريق سدى كبير<ref> ابومحمداسماعيل بن عبدالرحمن الكوفى القرشى از [تابعين] است و در سال 127 هجرى وفات يافته و شيخ بزرگوار گويد: روش سدى را در تفسير مذمت نموده‌اند و البته اين سدى كه معروف به سدى كبير است غير از محمد بن مروان سدى است. </ref> او از ابومالك و ابوصالح او از ابن عباس درباره شأن و نزول آيه چنين گويند: دو نفر از منافقين [[مدينه]] از نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله فرار نموده در ميان راه به طوفان و باران شديدى كه داراى رعد و برق ترسناكى بود گرفتار شدند و قصد ايشان از فرار، رفتن نزد مشركين [[مكه]] بوده است.
−
−	اينان از ترس صداى رعد دست‌ها را به طرف گوش خود گذاشتند كه نشنوند و مى‌پنداشتند كه صداى رعد آنان را خواهد كشت و هنگامى كه در آن شب تاريك برقى ظاهر مي‌شد به راه مى‌افتادند و وقتى كه برق از بين مي‌رفت جائى را نمى‌ديدند به ناچار توقف مي‌كردند و مى‌گفتند: اى كاش نزد محمد مي‌مانديم و دست خود را بدست او مي‌داديم و به اين گرفتارى دچار نمى‌گشتيم.
−
−	اينان بالأخره نزد [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله برگشتند و داراى اسلامى قوى شدند و خداوند موضوع اين منافقين را به عنوان ضرب‌المثل آورده است،<ref> طبرى صاحب [[جامع البيان]]. </ref><ref> شيخ بزرگوار در تفسير تبيان از ابن مسعود و جماعتى از صحابه به عنوان ذكر روايت اين موضوع را نقل نموده نه به عنوان شأن و نزول. </ref> و دنباله موضوع را در آيه بعد مى‌فرمايد و نيز از آيه بعد تعبير ديگرى بدين شرح گرديده و چنين نتيجه گرفته‌اند كه هر وقتى مال و ثروت آن‌ها زياد مى‌گرديد و يا غنائمى در پيروزى از جنگ بدست آن‌ها مي‌آمد، مى‌گفتند: اكنون دين محمد بر حق است چنان كه در آيه فرمايد: «كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ؛ هر وقتى كه برق فضا را روشن مي‌كرد به راه مى‌افتادند» و هر وقتى اموال آن‌ها تمام مي‌شد و يا به بلائى دچار مى‌گشتند، مى‌گفتند: تمام اين بدبختى‌ها از نكبت پذيرفتن دين محمد است كه به اين سختى‌ها گرفتار شديم چنان كه در ادامه آيه می‌فرمايد: «وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا؛ وقتى تاريكى آن‌ها را فرامي‌گرفت مى‌ايستادند» سپس كافر و مرتد مي‌شدند.
−
−	~~==پانویس==~~
−
−	~~<references/>~~
−
−	~~==منابع==~~
−
−	* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامی، تهران، 1361 ش.
−	* فضل بن حسن طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
−	* قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند.
−
−	~~==پیوندها==~~
−
−	* [[سوره بقره]]
−	* [[سوره بقره/متن و ترجمه سوره]]
−
−	~~{{قرآن}}~~
−
−	~~[[رده:آیات~~ سوره بقره]]
−	~~[[رده:آیات دارای شان نزول~~]]

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 * [[سوره بقره]]
 * [[سوره بقره/متن و ترجمه سوره]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]
 [[رده:آیات دارای شان نزول]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-'''شأن نزول'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 6.</ref>
+'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 6.</ref>
 از طريق سدى كبير<ref> ابومحمداسماعيل بن عبدالرحمن الكوفى القرشى از [تابعين] است و در سال 127 هجرى وفات يافته و شيخ بزرگوار گويد: روش سدى را در تفسير مذمت نموده‌اند و البته اين سدى كه معروف به سدى كبير است غير از محمد بن مروان سدى است. </ref> او از ابومالك و ابوصالح او از ابن عباس درباره شأن و نزول آيه چنين گويند: دو نفر از منافقين [[مدينه]] از نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله فرار نموده در ميان راه به طوفان و باران شديدى كه داراى رعد و برق ترسناكى بود گرفتار شدند و قصد ايشان از فرار، رفتن نزد مشركين [[مكه]] بوده است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+==متن و ترجمه آیه==
-__TOc__
+يا چون كسانى كه در معرض رگبارى از آسمان كه در آن تاريكي‌ها و رعد و برقى است، قرار گرفته‌اند از نهيب آذرخش و بيم [[مرگ]] سر انگشتان خود را در گوش‌هايشان نهند ولى خدا بر [[كافران]] احاطه دارد.
-'''محل نزول''' :مدینه <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
+==نزول==
-==متن و ترجمه آیه==
+'''محل نزول:'''
-'''«أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَالْمَوْتِ وَاللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ».
+این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-يا مانند باران زده‌اى از آسمان مي‌مانند كه با تاريكى و رعد و برق باشد و از اثر صداى ترسناك رعد و نيز از ترس مرگ، انگشتان خود را در گوش‌هاى خود مى‌نهادند و خداوند (عذاب خود را) بر كافران احاطه مي‌دارد.
+'''شأن نزول'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 6.</ref>
 از طريق سدى كبير<ref> ابومحمداسماعيل بن عبدالرحمن الكوفى القرشى از [تابعين] است و در سال 127 هجرى وفات يافته و شيخ بزرگوار گويد: روش سدى را در تفسير مذمت نموده‌اند و البته اين سدى كه معروف به سدى كبير است غير از محمد بن مروان سدى است. </ref> او از ابومالك و ابوصالح او از ابن عباس درباره شأن و نزول آيه چنين گويند: دو نفر از منافقين [[مدينه]] از نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله فرار نموده در ميان راه به طوفان و باران شديدى كه داراى رعد و برق ترسناكى بود گرفتار شدند و قصد ايشان از فرار، رفتن نزد مشركين [[مكه]] بوده است.
@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۵: @@
 ==منابع==
-محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه‌، ص 6.
+* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامی، تهران، 1361 ش.
-طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.
+[[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
-'''«أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌبقيه آية، «يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَالْمَوْتِ وَاللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ
+'''محل نزول''' :مدینه <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-يا مانند باران زده‌اى از آسمان مي‌مانند كه با تاريكى و رعد و برق باشد و از اثر صداى ترسناك رعد و نيز از ترس مرگ، انگشتان خود را در گوش‌هاى خود مى‌نهادند و خداوند (عذاب خود را) بر كافران احاطه مي‌دارد».
+==متن و ترجمه آیه==
 ==شان نزول==
 از طريق سدى كبير<ref> ابومحمداسماعيل بن عبدالرحمن الكوفى القرشى از [تابعين] است و در سال 127 هجرى وفات يافته و شيخ بزرگوار گويد: روش سدى را در تفسير مذمت نموده‌اند و البته اين سدى كه معروف به سدى كبير است غير از محمد بن مروان سدى است. </ref> او از ابومالك و ابوصالح او از ابن عباس درباره شأن و نزول آيه چنين گويند: دو نفر از منافقين [[مدينه]] از نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله فرار نموده در ميان راه به طوفان و باران شديدى كه داراى رعد و برق ترسناكى بود گرفتار شدند و قصد ايشان از فرار، رفتن نزد مشركين [[مكه]] بوده است.
@@ سطر ۱۶: / سطر ۲۰: @@
 اينان بالأخره نزد [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله برگشتند و داراى اسلامى قوى شدند و خداوند موضوع اين منافقين را به عنوان ضرب‌المثل آورده است،<ref> طبرى صاحب [[جامع البيان]]. </ref><ref> شيخ بزرگوار در تفسير تبيان از ابن مسعود و جماعتى از صحابه به عنوان ذكر روايت اين موضوع را نقل نموده نه به عنوان شأن و نزول. </ref> و دنباله موضوع را در آيه بعد مى‌فرمايد و نيز از آيه بعد تعبير ديگرى بدين شرح گرديده و چنين نتيجه گرفته‌اند كه هر وقتى مال و ثروت آن‌ها زياد مى‌گرديد و يا غنائمى در پيروزى از جنگ بدست آن‌ها مي‌آمد، مى‌گفتند: اكنون دين محمد بر حق است چنان كه در آيه فرمايد: «كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ؛ هر وقتى كه برق فضا را روشن مي‌كرد به راه مى‌افتادند» و هر وقتى اموال آن‌ها تمام مي‌شد و يا به بلائى دچار مى‌گشتند، مى‌گفتند: تمام اين بدبختى‌ها از نكبت پذيرفتن دين محمد است كه به اين سختى‌ها گرفتار شديم چنان كه در ادامه آيه می‌فرمايد: «وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا؛ وقتى تاريكى آن‌ها را فرامي‌گرفت مى‌ايستادند» سپس كافر و مرتد مي‌شدند.
-[[رده:شان نزول آیات سوره بقره]]
+==پانویس==
 <references/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۲۹
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~#تغییرمسیر~~ [[آيه ~~19 بقره~~]]	+	{{بخشی از یک کتاب}}
		+	'''منبع:''' [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه‌، ص 6
		+
		+	'''نویسنده:''' محمدباقر محقق
		+
		+
		+	'''«أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌبقيه آية، «يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَالْمَوْتِ وَاللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ
		+
		+	يا مانند باران زده‌اى از آسمان مي‌مانند كه با تاريكى و رعد و برق باشد و از اثر صداى ترسناك رعد و نيز از ترس مرگ، انگشتان خود را در گوش‌هاى خود مى‌نهادند و خداوند (عذاب خود را) بر كافران احاطه مي‌دارد».
		+
		+	==شان نزول==
		+	از طريق سدى كبير<ref> ابومحمداسماعيل بن عبدالرحمن الكوفى القرشى از [تابعين] است و در سال 127 هجرى وفات يافته و شيخ بزرگوار گويد: روش سدى را در تفسير مذمت نموده‌اند و البته اين سدى كه معروف به سدى كبير است غير از محمد بن مروان سدى است. </ref> او از ابومالك و ابوصالح او از ابن عباس درباره شأن و نزول آيه چنين گويند: دو نفر از منافقين [[مدينه]] از نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله فرار نموده در ميان راه به طوفان و باران شديدى كه داراى رعد و برق ترسناكى بود گرفتار شدند و قصد ايشان از فرار، رفتن نزد مشركين [[مكه]] بوده است.
		+
		+	اينان از ترس صداى رعد دست‌ها را به طرف گوش خود گذاشتند كه نشنوند و مى‌پنداشتند كه صداى رعد آنان را خواهد كشت و هنگامى كه در آن شب تاريك برقى ظاهر مي‌شد به راه مى‌افتادند و وقتى كه برق از بين مي‌رفت جائى را نمى‌ديدند به ناچار توقف مي‌كردند و مى‌گفتند: اى كاش نزد محمد مي‌مانديم و دست خود را بدست او مي‌داديم و به اين گرفتارى دچار نمى‌گشتيم.
		+
		+	اينان بالأخره نزد [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله برگشتند و داراى اسلامى قوى شدند و خداوند موضوع اين منافقين را به عنوان ضرب‌المثل آورده است،<ref> طبرى صاحب [[جامع البيان]]. </ref><ref> شيخ بزرگوار در تفسير تبيان از ابن مسعود و جماعتى از صحابه به عنوان ذكر روايت اين موضوع را نقل نموده نه به عنوان شأن و نزول. </ref> و دنباله موضوع را در آيه بعد مى‌فرمايد و نيز از آيه بعد تعبير ديگرى بدين شرح گرديده و چنين نتيجه گرفته‌اند كه هر وقتى مال و ثروت آن‌ها زياد مى‌گرديد و يا غنائمى در پيروزى از جنگ بدست آن‌ها مي‌آمد، مى‌گفتند: اكنون دين محمد بر حق است چنان كه در آيه فرمايد: «كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ؛ هر وقتى كه برق فضا را روشن مي‌كرد به راه مى‌افتادند» و هر وقتى اموال آن‌ها تمام مي‌شد و يا به بلائى دچار مى‌گشتند، مى‌گفتند: تمام اين بدبختى‌ها از نكبت پذيرفتن دين محمد است كه به اين سختى‌ها گرفتار شديم چنان كه در ادامه آيه می‌فرمايد: «وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا؛ وقتى تاريكى آن‌ها را فرامي‌گرفت مى‌ايستادند» سپس كافر و مرتد مي‌شدند.
		+
		+	==پانویس==
		+	<references/>