https://wiki.ahlolbait.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A2%DB%8C%D9%87_14_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%B9%D8%A8%D8%B3آیه 14 سوره عبس - تاریخچهٔ ویرایشها2026-04-23T10:00:16Zتاریخچهٔ ویرایشهای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.32.0https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%A2%DB%8C%D9%87_14_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%B9%D8%A8%D8%B3&diff=62668&oldid=prevQuran: صفحهای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ|سوره=80|آیه =14}} {{مشخصات آیه |شماره آیه = 14...» ایجاد کرد2016-04-28T05:30:25Z<p>صفحهای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ|سوره=80|آیه =14}} {{مشخصات آیه |شماره آیه = 14...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>{{قرآن در قاب|مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ|سوره=80|آیه =14}}<br />
{{مشخصات آیه<br />
|شماره آیه = 14 <br />
|شماره بعدی = 15<br />
|شماره قبلی = 13<br />
|سوره= عبس<br />
|شماره سوره= 80<br />
|جزء= 30<br />
|نزول = مکه<br />
}}<br />
==ترجمه های فارسی==<br />
<tabber><br />
الهی قمشهای=<br />
که آن صحیفهها بسی بلند مرتبه و پاک و منزه (از خطا) است.<br />
|-|<br />
انصاریان=<br />
بلند مرتبه و پاکیزه<br />
|-|<br />
فولادوند=<br />
والا و پاكشده،<br />
|-|<br />
آیتی=<br />
بلندقدر و پاكيزه،<br />
|-|<br />
مکارم شیرازی=<br />
الواحی والاقدر و پاکیزه،<br />
</tabber><br />
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==<br />
<tabber><br />
Qarai=<br />
{{چپ به راست|exalted and purified,}}<br />
|-|<br />
Shakir=<br />
{{چپ به راست|Exalted, purified,}}<br />
|-|<br />
Pickthall=<br />
{{چپ به راست|Exalted, purified,}}<br />
|-|<br />
yusufali=<br />
{{چپ به راست|Exalted (in dignity), kept pure and holy,}}<br />
</tabber><br />
==معانی کلمات آیه==<br />
«مَرْفُوعَةٍ»: والا و بالا. دارای منزلت و مکانت. «مُطَهَّرَةٍ»: پاک از آلودگی خرافات. منزّه از تحریف. به دور از نقص.<br />
<br />
== تفسیر آیه ==<br />
<tabber><br />
تفسیر نور=<br />
<br />
===تفسیر نور (محسن قرائتی)===<br />
<br />
{{ نمایش فشرده تفسیر|<br />
كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ «11» فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ «12» فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ «13» مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ «14» بِأَيْدِي سَفَرَةٍ «15» كِرامٍ بَرَرَةٍ «16»<br />
<br />
چنين نيست (كه آنها مىپندارند)، همانا قرآن وسيله تذكّر است. پس هر كس بخواهد، آن را ياد كند و از آن پند گيرد. در ميان صحيفههايى ارجمند است. كه بلند مرتبه و پاكيزه است. به دست سفيرانى بزرگوار و نيكوكار.<br />
<br />
===نکته ها=== <br />
<br />
«صُحُفٍ» جمع «صحيفة» به معناى مكتوب است. «سَفَرَةٍ» جمع «سافر» به معناى كاتب است، چنانكه «اسفار» جمع «سفر» به معناى كتاب است. «بَرَرَةٍ» جمع «بار» به معناى نيكو كار است. «1»<br />
<br />
مراد از «سَفَرَةٍ»، سفيران و رسولان وحى، يعنى فرشتگانى هستند كه وحى الهى را به پيامبران مىرسانند و اين فرشتگان، ياران جبرئيل و تحت امر او هستند كه قرآن درباره او مىفرمايد: إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ... مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ «2» راه خدا هم آسان است و هم زمينه فطرى و فكرى و فقهى دارد.<br />
<br />
===پیام ها===<br />
<br />
1- آيات قرآن مايه تذكّر و عامل بيدارى فطرت بشرى است. «إِنَّها تَذْكِرَةٌ»<br />
<br />
2- مقام و مرتبه قرآن برتر از دسترسى نااهلان و تحريف و تغيير آنان است.<br />
<br />
«مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ»<br />
<br />
3- قرآن را بايد در جايگاه بلند قرار داد. «مَرْفُوعَةٍ»<br />
<br />
4- قرآن بايد از هر آلودگى حفظ شود. «مُطَهَّرَةٍ»<br />
<br />
5- در دعوت قرآن، اكراه و اجبارى نيست و هركس بخواهد با اختيار خودش آن<br />
<br />
«1». تفسير مجمعالبيان.<br />
<br />
«2». تكوير، 19- 21.<br />
<br />
جلد 10 - صفحه 386<br />
<br />
را مىپذيرد. «فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ»<br />
<br />
6- آنچه را خداوند تكريم كرده ما نيز بايد تكريم كنيم. «صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ»<br />
<br />
7- قرآن كريم را، فرشتگان كرام به پيامبر مىرسانند. صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ ... بِأَيْدِي سَفَرَةٍ كِرامٍ (هم سرچشمه قرآن خداوند كريم است و هم خود قرآن و هم آورندگان آن و هم بر كسى كه نازل شده است.)<br />
}}<br />
<br />
|-|<br />
اثنی عشری=<br />
<br />
===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===<br />
<br />
{{نمایش فشرده تفسیر|<br />
<br />
<br />
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ «14»<br />
<br />
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ: بلند مرتبه در آسمان هفتم، پاكيزه شده از دنايس انجاس و از آلايش شياطين. زيرا مس آن نمىكنند مگر دستهاى مطهّر كه ملائكهاند يا پاكيزه از شوايب شك و شبهه و تناقض.<br />
<br />
<br />
}}<br />
|-|<br />
روان جاوید=<br />
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===<br />
{{نمایش فشرده تفسیر|<br />
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ<br />
<br />
عَبَسَ وَ تَوَلَّى «1» أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى «2» وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى «3» أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى «4»<br />
<br />
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى «5» فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى «6» وَ ما عَلَيْكَ أَلاَّ يَزَّكَّى «7» وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى «8» وَ هُوَ يَخْشى «9»<br />
<br />
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى «10» كَلاَّ إِنَّها تَذْكِرَةٌ «11» فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ «12» فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ «13» مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ «14»<br />
<br />
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ «15» كِرامٍ بَرَرَةٍ «16» قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ «17» مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ «18» مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ «19»<br />
<br />
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ «20» ثُمَّ أَماتَهُ فَأَقْبَرَهُ «21» ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ «22» كَلاَّ لَمَّا يَقْضِ ما أَمَرَهُ «23»<br />
<br />
ترجمه<br />
<br />
چهره ترش نمود و روى گرداند<br />
<br />
براى آنكه آمد نزد او آن مرد كور<br />
<br />
و چه ميدانى تو شايد او پاكيزه شود<br />
<br />
يا پند گيرد پس نفع دهد او را پند<br />
<br />
امّا كسيكه توانگر شد<br />
<br />
پس تو باو متوجه ميشوى<br />
<br />
و باكى ندارى كه پاكيزه نباشد<br />
<br />
و امّا كسيكه آيد نزد تو با آنكه كوشش ميكند<br />
<br />
و ميترسد<br />
<br />
پس تو از او بامر ديگر مشغول ميشوى<br />
<br />
نه چنين است همانا آن موجب تذكّر است<br />
<br />
پس هر كه خواهد متذكّر ميشود بآن<br />
<br />
در صحيفههائى گرامى داشته شده<br />
<br />
در مقام بلندى پاكيزه<br />
<br />
نگاه داشته شده در دست نويسندگان<br />
<br />
گرامى نيكوكار<br />
<br />
لعنت بر انسان كافر چه چيز ايجاب نموده كفر او را<br />
<br />
از چه چيز آفريده او را<br />
<br />
از نطفهاى آفريده او را پس تعيين فرموده اندازه اعضاء او را<br />
<br />
پس راه را آسان نموده براى او<br />
<br />
پس ميرانده او را پس امر فرموده كه در گورش نهند<br />
<br />
پس وقتى كه بخواهد برمىانگيزاند او را<br />
<br />
نبايد چنين باشد هنوز بجا نياورده آنچه را امر نموده است او را.<br />
<br />
تفسير<br />
<br />
قمّى ره نقل فرموده كه نازل شد در شأن عثمان و ابن امّ مكتوم و او مؤذن پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود و كور بود و آمد نزد آنحضرت در وقتى كه اصحاب در خدمت او بودند و عثمان هم بود پس حضرت او را بر عثمان مقدّم داشت و عثمان عبوس شد<br />
<br />
جلد 5 صفحه 344<br />
<br />
و روى از او گرداند و در مجمع از امام صادق عليه السّلام نقل نموده كه نازل شد در باره مردى از بنى اميّه كه نزد پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود پس ابن امّ مكتوم آمد و آنمرد چون ديد او را تنفّر نمود و جمع آورى كرد خود را و روى ترش نمود و اعراض كرد از توجه باو پس حكايت فرمود خدا اين عمل را و انكار كرد بر او و بنابر اين مفاد آيات شريفه آنستكه روى ترش نمود عثمان و گرداند روى خود را براى آنكه آمد نزد او آنمرد نابينا چه ميدانى تو اى عثمان شايد او خود را پاك و پاكيزه نگهدارد يا پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم متذكّر نمايد او را و او از مواعظ آنحضرت بهرهمند گردد اين طرز رفتار تو با فقرا است امّا كسيكه ثروتمند باشد پس تو به او رو ميكنى و متصدّى پذيرائى از او ميگردى و او را احترام مينمائى و باك ندارى از آنكه پاك و پاكيزه باشد يا نباشد وقتى كه ثروتمند باشد و خود را مسئول او نميدانى و امّا كسيكه نزد تو آيد با آنكه ميآيد و سعى ميكند در طلب معارف و احكام الهى و او از خدا ميترسد پس تو از او منصرف و بامر ديگرى مشغول ميشوى چون گفتهاند ابن ام مكتوم براى استماع آيات قرآن آمده بود ولدى الورود اين استدعا را از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نمود و البته نبايد مسلمان چنين كارى را بنمايد قرآن موجب تذكّر است پس هر كس بخواهد متذكّر ميشود بآن و ياد ميگيرد آنرا آنچه ذكر شد در مفاد آيات مستفاد از نقل قمّى ره است و پر واضح است كه اين سلوك با فقرا و اغنيا از اخلاق حميده پيغمبر اكرم كه خداوند او را بخلق عظيم در قرآن ستوده دور است ولى عامّه عميا آنچه را در روايت قمّى ره و مجمع نسبت بعثمان داده شده بود به پيغمبر اكرم نسبت دادهاند و خطابات و عتابات را متوجه بآنحضرت دانستهاند و بعضى از مفسّرين ما هم كه بروايات آنها اعتماد نمودهاند تبعيّت از آنها كردهاند با آنكه در قرآن اسمى از آنحضرت برده نشده و ظاهر آنستكه خطابات متوجه بكسى است كه روى ترش نموده و اعراض كرده در وقت آمدن اعمى نزد او غافل از آنكه آنها حاضرند مقام نبوّت و امامت را تنزّل دهند تا برسد بجائى كه منافات با مطاعن و مظالم ائمه خودشان نداشته باشد و ما قائل بعصمت انبيا و اوصياء هستيم بلكه بايد گفت از پيغمبر ما و اوصياء او ترك اولى هم صادر نشده و اين خطابات و عتابات كه<br />
<br />
جلد 5 صفحه 345<br />
<br />
بهر مسلمان شريفى متوجه شود افسرده و ملول ميگردد از خداوند بحبيب خود كه هميشه در مقام تسليت خاطر مبارك او است لابدّ بايد در مقابل امر منكرى العياذ باللّه واقع شده باشد و اعتذاراتى كه در اين مقام شده از قبيل آنكه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مايل بود باسلام اغنياء از قوم خود براى پيشرفت اسلام لذا بآنها اهميّت داد يا ميخواست ابن ام مكتوم را ادب كند چون بىادبى كرده بود و در بين نجواى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با قوم مكرّر مسئلت تلاوت قرآن كرد يا اين سلوك ممنوع نبود و باين آيات ممنوع شد بنظر حقير بىوجه است چون بالاخره يا عتاب خداوند بجا بوده و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مستحق آن يا العياذ باللّه بيجا بوده و پيغمبر منزّه از استحقاق و نميشود بهيچ يك قائل شد اين است كه من ميگويم در تفسير قرآن بايد از اقوال اغيار چشم پوشيد و بائمه اطهار مراجعه نمود تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال خداوند بعد از آن فرموده قرآن در صحف و كتب مكرّمه معظّمه است در مقام مرفوع كه لوح محفوظ الهى است و قمّى ره نقل فرموده كه نزد خدا است و منزّه و مطهّر است از ايادى شياطين در دست كرام الكاتبين و ملائكه مقرّبين و انبياء و مرسلين كه سفراء الهى هستند و قمّى ره نقل فرموده در دست ائمه عليهم السلام است و در مجمع از امام صادق عليه السّلام نقل نموده كه حافظ قرآن و عامل بآن باسفراء كرام برره هستند كه مراد از آنها ظاهرا مكرّم از معاصى و نيكوكارانند لعنت بر آدم مشرك و نيست و نابود باد چه قدر كفران نعمت مينمايد كه كافر ميشود يا معلوم نيست چه موجب شده كه از خداى يگانه صرف نظر نموده در مقابل بت سجده ميكند و چرا بايد تكبر كند خوب است ملاحظه كند كه از چه چيز خدا خلق فرموده او را از نطفه پليد پست آفريده پس تقدير فرموده اعضاء و اجزاء و اشكال و اطوار آنرا بر طبق حكمت و مصلحت تا انسان كامل شده پس آسان فرموده بر او به ارائه دادن باو راه خير و سعادت ابدى را بتوسط انبيا و اوليا و علما و صلحا پس ميرانده و حكم بدفن او فرموده براى نيل بنعيم ابدى و محفوظ ماندن جسد او از درندگان و متأذّى نشدن مردمان از بوى او پس هر وقت بخواهد زنده ميكند او را و از قبر بيرون ميآورد براى حساب و جزاى اعمال نبايد آدمى اينطور<br />
<br />
جلد 5 صفحه 346<br />
<br />
باشد كه شكر نعمتهاى خدا را بجا نياورد از زمان آدم ابو البشر تا حال هنوز شخصى پيدا نشده كه بتمام وظائف خود كاملا عمل نمايد و حقّ شكر نعمت خدا را بجا آورد چون هيچ كس خالى از قصور و تقصير نبوده مگر آنكه خداوند خودش او را حفظ فرموده و بسعادت ابدى رسانده باشد و محتمل است مراد از جمله اخيره فقط آن انسان كافر باشد كه در تمام عمر خود امر الهى را اطاعت ننموده است و اللّه اعلم بمراده.<br />
}}<br />
|-|<br />
اطیب البیان=<br />
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===<br />
{{نمایش فشرده تفسیر|<br />
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ «13» مَرفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ «14» بِأَيدِي سَفَرَةٍ «15» كِرامٍ بَرَرَةٍ «16»<br />
<br />
در صحائف محترمه بوده بمقام رفيع پاك و پاكيزه بدستهاي سفراء الهي که محترم و نيكوكار بودند.<br />
<br />
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ لوح محفوظ چنانچه ميفرمايد: بَل هُوَ قُرآنٌ مَجِيدٌ فِي لَوحٍ مَحفُوظٍ بروج آيه 21 و 22. و ممكن است مراد صحف انبياء سلف يا در دست<br />
<br />
جلد 17 - صفحه 392<br />
<br />
ملائكه باشد که ميفرمايد: إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الأُولي صُحُفِ إِبراهِيمَ وَ مُوسي الاعلي آيه 18 و 19.<br />
<br />
مَرفُوعَةٍ که مراحل سير از لوح محفوظ عرش طبقات آسمانها آسمان اول ثم نزول بر قلب مطهر رسول.<br />
<br />
مُطَهَّرَةٍ که ميفرمايد: إِنَّهُ لَقُرآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتابٍ مَكنُونٍ لا يَمَسُّهُ إِلَّا المُطَهَّرُونَ تَنزِيلٌ مِن رَبِّ العالَمِينَ واقعه آيه 77 الي 80.<br />
<br />
بِأَيدِي سَفَرَةٍ سفير که مأمور است از مركزي خبر بمركز ديگر دهد مثل ممالك که هر كدام سفيري در ساير ممالك دارند و بزبان ما قنسول ميگوييم، و سفرايي که مأموريت دارند در تبليغ قرآن ملائكه وحي هر كدام بديگري تا بر حضرت رسالت و سپس ائمه هدي بر بندگان و سپس علماء اعلام بر سايرين.<br />
<br />
كِرامٍ بَرَرَةٍ که تمام اينکه سفره در پيشگاه الهي محترم و آبرومند هستند و از نيكان و ابرار هستند.<br />
}}<br />
|-|<br />
برگزیده تفسیر نمونه=<br />
<br />
===برگزیده تفسیر نمونه===<br />
{{نمایش فشرده تفسیر|<br />
]<br />
<br />
(آیه 14)- بعد میفرماید: این صحائف و الواح «و الاقدر و پاکیزه است» <br />
<br />
ج5، ص409<br />
<br />
(مرفوعة مطهرة).<br />
<br />
بالاتر از آن است که دست نااهلان به سوی آن دراز شود، و یا قادر بر تحریف آن باشند، و پاکتر از آن است که دست ناپاکان آن را آلوده کند، و نیز پاک است از هرگونه تناقض و تضاد و شک و شبهه.<br />
}}<br />
|-|<br />
<br />
سایر تفاسیر=<br />
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:<br />
<br />
==تفسیر های فارسی==<br />
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر خسروی|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر عاملی|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر جامع|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
<br />
==تفسیر های عربی==<br />
==={{تفسیر المیزان|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر الصافی|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
==={{تفسیر الکاشف|سوره=80 |آیه=14}}===<br />
</tabber><br />
<br />
==پانویس==<br />
<div style="font-size:smaller"><references/></div><br />
<br />
==منابع==<br />
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم<br />
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم<br />
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول<br />
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم<br />
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش<br />
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم<br />
<br />
[[رده:آیات سوره عبس]]<br />
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]</div>Quran