آیه 14 بقره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Quran: تغییرمسیر به آیه 14 سوره بقره

2016-05-23T23:55:30Z

تغییرمسیر به آیه 14 سوره بقره

History of islam: History of islam صفحهٔ آیه ۱۴ بقره را به آیه 14 بقره که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2015-09-03T04:12:38Z

History of islam صفحهٔ آیه ۱۴ بقره را به آیه 14 بقره که تغییرمسیر بود منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* پیوندها */

2014-02-15T06:50:10Z

‏پیوندها

مرضیه الله وکیل جزی: آیه 14 بقره را به آیه ۱۴ بقره منتقل کرد

2012-10-29T05:58:08Z

آیه 14 بقره را به آیه ۱۴ بقره منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* ترجمه آیه */

2012-08-29T07:59:34Z

‏ترجمه آیه

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۹ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۵۹

2012-08-29T07:59:00Z

مرضیه الله وکیل جزی: /* نزول */

2012-08-23T04:47:02Z

‏نزول

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۳۸

2012-08-22T09:38:12Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۱ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۰۸

2012-08-21T09:08:46Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

2012-07-16T13:26:10Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}
'''منبع:''' [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه ، ص 5

'''نویسنده:''' محمدباقر محقق

==شأن نزول آيه 14 سوره بقره==

'''<I>«وَإِذا لَقُواالَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ».</I>'''<ref>ترجمه: هنگامى كه برخوردند به كسانى كه گرويده اند، گويند: ما گرويده ايم و هنگامى كه با شياطين (دوست) خود خلوت نمايند گويند ما با شما هستيم و (بر مؤمنين) مسخره كنندگانيم.</ref>

مفسرين عامه<ref> واحدى و ثعلبى و ميبدى از مفسرين عامه.</ref> از طريق محمد بن مروان از كلبى او از ابوصالح او از ابن عباس چنين گويند: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى سلول الخزرجى و ياران او نازل گرديده بدين توضيح كه روزى اصحاب [[رسول خدا]] از آن‌ها استقبالى به عمل آورده بودند. عبدالله به ياران خود گفت: توجه كنيد كه چسان من آن‌ها را مسخره خواهم نمود سپس جلو آمد نخست دست ابوبكر را فشرد و گفت مرحبا به صديق بنى‌تميم و ثانى رسول خدا در غار، آن كسى كه مال خود را در راه دين خدا بخشيده است سپس دست عمر بن الخطاب را گرفت و گفت مرحبا به سيد بنى‌عدى بن كعب و فاروق قوى در دين خدا آن كسى كه مال و جان خود را در راه [[رسول خدا]] فدا می‌كند سپس دست [[امام على]] بن ابى‌طالب عليه‌السلام را گرفت و گفت: مرحبا به پسرعموى رسول خدا و سيد بنى‌هاشم كه هميشه همراه رسول خدا است. بدانيد كه ايمان ما مانند ايمان شما و تصديق ما به رسول خدا مانند تصديق شما است.

وقتى كه جدا شدند عبدالله به اصحاب خويش گفت: ديديد چگونه با آن‌ها رفتار كردم هر وقتى شما هم به آن‌ها رسيديد به اين كيفيت آن‌ها را گول زده و مسخره كنيد.<ref> صاحب لباب النقول از عامه اين شأن و نزول را از نكته نظر ضعيف بودن اخبار و [[احاديث]] وارده از جانب كلبى و ابوصالح رد كرده و آن را واهى شمرده است ولى ميبدى صاحب كشف الاسرار كه اين [[حديث]] و شأن و نزول را بدون سند ذكر نموده از ضعيف بودن آن سخن به ميان نياورده است.</ref><ref> شيخ بزرگوار ما به عنوان شأن و نزول ذكرى به ميان نياورده، فقط اشاره نموده كه يكى از منافقين با اصحاب [[رسول خدا]] ملاقات نموده و به آن‌ها گفته اند كه ما با شما هستيم و از منافق مزبور اسمى نبرده است.</ref><ref> در كتاب اختيار معرفة الرجال معروف به رجال كشى تأليف شيخ بزرگوار، محمد بن مروان البصرى ذكر شده كه به نام محمد بن مروان السدى است اگر چه شهرت دادند كه وى از تفسير كلبى نقل نموده ولى چنين نيست و اين شخص اصلاً از اهل [[كوفه]] بوده و در بصره سكونت داشته و حمدويه گويد كه وى از نسل ابوالاسود الدؤلى است و مورد ثقه و اطمينان است.</ref>

==پانویس ==
<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۲۳:۵۵
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==متن آيه==~~	+	#تغییرمسیر[[آیه 14 سوره بقره]]
−
−	{{قرآن در قاب\|«وَ إِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَ إِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ».\|سوره=2\|آیه=14}}
−
−	~~==ترجمه آیه==~~
−
−	~~و چون با كسانى كه [[ايمان]] آورده‌اند، برخورد كنند. مى‌‌گويند: ايمان آورديم و چون با~~ [[~~شيطان]] هاى خود خلوت كنند. مى‌‌گويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط آنان را ريشخند مى‌‌كنيم.~~
−
−	~~==نزول==~~
−
−	~~'''محل نزول:'''~~
−
−	~~این~~ آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
−
−	'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 5.</ref>
−
−	مفسرين عامه<ref> واحدى و ثعلبى و ميبدى از مفسرين عامه.</ref> از طريق محمد بن مروان از كلبى او از ابوصالح او از ابن عباس چنين گويند: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى سلول الخزرجى و ياران او نازل گرديده بدين توضيح كه روزى اصحاب [[رسول خدا]] از آن‌ها استقبالى به عمل آورده بودند. عبدالله به ياران خود گفت: توجه كنيد كه چسان من آن‌ها را مسخره خواهم نمود سپس جلو آمد نخست دست ابوبكر را فشرد و گفت مرحبا به صديق بنى‌تميم و ثانى رسول خدا در غار، آن كسى كه مال خود را در راه دين خدا بخشيده است سپس دست عمر بن الخطاب را گرفت و گفت مرحبا به سيد بنى‌عدى بن كعب و فاروق قوى در دين خدا آن كسى كه مال و جان خود را در راه [[رسول خدا]] فدا می‌كند سپس دست [[امام على]] بن ابى‌طالب عليه‌السلام را گرفت و گفت: مرحبا به پسرعموى رسول خدا و سيد بنى‌هاشم كه هميشه همراه رسول خدا است. بدانيد كه ايمان ما مانند ايمان شما و تصديق ما به رسول خدا مانند تصديق شما است.
−
−	وقتى كه جدا شدند عبدالله به اصحاب خويش گفت: ديديد چگونه با آن‌ها رفتار كردم هر وقتى شما هم به آن‌ها رسيديد به اين كيفيت آن‌ها را گول زده و مسخره كنيد.<ref> صاحب لباب النقول از عامه اين شأن و نزول را از نكته نظر ضعيف بودن اخبار و [[احاديث]] وارده از جانب كلبى و ابوصالح رد كرده و آن را واهى شمرده است ولى ميبدى صاحب كشف الاسرار كه اين [[حديث]] و شأن و نزول را بدون سند ذكر نموده از ضعيف بودن آن سخن به ميان نياورده است.</ref><ref> شيخ بزرگوار ما به عنوان شأن و نزول ذكرى به ميان نياورده، فقط اشاره نموده كه يكى از منافقين با اصحاب [[رسول خدا]] ملاقات نموده و به آن‌ها گفته اند كه ما با شما هستيم و از منافق مزبور اسمى نبرده است.</ref><ref> در كتاب اختيار معرفة الرجال معروف به رجال كشى تأليف شيخ بزرگوار، محمد بن مروان البصرى ذكر شده كه به نام محمد بن مروان السدى است اگر چه شهرت دادند كه وى از تفسير كلبى نقل نموده ولى چنين نيست و اين شخص اصلاً از اهل [[كوفه]] بوده و در بصره سكونت داشته و حمدويه گويد كه وى از نسل ابوالاسود الدؤلى است و مورد ثقه و اطمينان است.</ref>
−
−	~~==پانویس==~~
−
−	~~<references/>~~
−
−	~~==منابع==~~
−
−	* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامی، تهران، 1361 ش.
−	* فضل بن حسن طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
−	* قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند.
−
−	~~==پیوندها==~~
−	* [[سوره بقره]]
−	* [[سوره بقره/متن و ترجمه سوره]]
−
−	~~{{قرآن}}~~
−
−	~~[[رده:آیات سوره بقره]]~~
−	~~[[رده:آیات دارای شان نزول~~]]

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 ==پیوندها==
 * [[سوره بقره]]
 * [[سوره بقره/متن و ترجمه سوره]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]
 [[رده:آیات دارای شان نزول]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ==ترجمه آیه==
-و چون با كسانى كه [[ايمان]] آورده‌اند، برخورد كنند. مى‌‌گويند: ايمان آورديم و چون با [[شيطان]]هاى خود خلوت كنند. مى‌‌گويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط آنان را ريشخند مى‌‌كنيم.
+و چون با كسانى كه [[ايمان]] آورده‌اند، برخورد كنند. مى‌‌گويند: ايمان آورديم و چون با [[شيطان]] هاى خود خلوت كنند. مى‌‌گويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط آنان را ريشخند مى‌‌كنيم.
 ==نزول==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-==متن و ترجمه آیه==
+==متن آيه==
-'''«وَ إِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَ إِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ».'''{{محل آیه|محل=2:14}}
+{{قرآن در قاب|«وَ إِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَ إِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ».|سوره=2|آیه=14}}
 و چون با كسانى كه [[ايمان]] آورده‌اند، برخورد كنند. مى‌‌گويند: ايمان آورديم و چون با [[شيطان]]هاى خود خلوت كنند. مى‌‌گويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط آنان را ريشخند مى‌‌كنيم.

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-'''شأن نزول'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 5.</ref>
+'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 5.</ref>
 مفسرين عامه<ref> واحدى و ثعلبى و ميبدى از مفسرين عامه.</ref> از طريق محمد بن مروان از كلبى او از ابوصالح او از ابن عباس چنين گويند: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى سلول الخزرجى و ياران او نازل گرديده بدين توضيح كه روزى اصحاب [[رسول خدا]] از آن‌ها استقبالى به عمل آورده بودند. عبدالله به ياران خود گفت: توجه كنيد كه چسان من آن‌ها را مسخره خواهم نمود سپس جلو آمد نخست دست ابوبكر را فشرد و گفت مرحبا به صديق بنى‌تميم و ثانى رسول خدا در غار، آن كسى كه مال خود را در راه دين خدا بخشيده است سپس دست عمر بن الخطاب را گرفت و گفت مرحبا به سيد بنى‌عدى بن كعب و فاروق قوى در دين خدا آن كسى كه مال و جان خود را در راه [[رسول خدا]] فدا می‌كند سپس دست [[امام على]] بن ابى‌طالب عليه‌السلام را گرفت و گفت: مرحبا به پسرعموى رسول خدا و سيد بنى‌هاشم كه هميشه همراه رسول خدا است. بدانيد كه ايمان ما مانند ايمان شما و تصديق ما به رسول خدا مانند تصديق شما است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۴:۱۲
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۸
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
-==شأن نزول آيه 14 سوره بقره==
+__TOc__
-'''<I>«وَإِذا لَقُواالَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى  شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ».</I>'''<ref>ترجمه: هنگامى كه برخوردند به كسانى كه گرويده اند، گويند: ما گرويده ايم و هنگامى كه با شياطين (دوست) خود خلوت نمايند گويند ما با شما هستيم و (بر مؤمنين) مسخره كنندگانيم.</ref>
+'''محل نزول''' :مدینه <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
 مفسرين عامه<ref> واحدى و ثعلبى و ميبدى از مفسرين عامه.</ref> از طريق محمد بن مروان از كلبى او از ابوصالح او از ابن عباس چنين گويند: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى سلول الخزرجى و ياران او نازل گرديده بدين توضيح كه روزى اصحاب [[رسول خدا]] از آن‌ها استقبالى به عمل آورده بودند. عبدالله به ياران خود گفت: توجه كنيد كه چسان من آن‌ها را مسخره خواهم نمود سپس جلو آمد نخست دست ابوبكر را فشرد و گفت مرحبا به صديق بنى‌تميم و ثانى رسول خدا در غار، آن كسى كه مال خود را در راه دين خدا بخشيده است سپس دست عمر بن الخطاب را گرفت و گفت مرحبا به سيد بنى‌عدى بن كعب و فاروق قوى در دين خدا آن كسى كه مال و جان خود را در راه [[رسول خدا]] فدا می‌كند سپس دست [[امام على]] بن ابى‌طالب عليه‌السلام را گرفت و گفت: مرحبا به پسرعموى رسول خدا و سيد بنى‌هاشم كه هميشه همراه رسول خدا است. بدانيد كه ايمان ما مانند ايمان شما و تصديق ما به رسول خدا مانند تصديق شما است.
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۸: @@
 وقتى كه جدا شدند عبدالله به اصحاب خويش گفت: ديديد چگونه با آن‌ها رفتار كردم هر وقتى شما هم به آن‌ها رسيديد به اين كيفيت آن‌ها را گول زده و مسخره كنيد.<ref> صاحب لباب النقول از عامه اين شأن و نزول را از نكته نظر ضعيف بودن اخبار و [[احاديث]] وارده از جانب كلبى و ابوصالح رد كرده و آن را واهى شمرده است ولى ميبدى صاحب كشف الاسرار كه اين [[حديث]] و شأن و نزول را بدون سند ذكر نموده از ضعيف بودن آن سخن به ميان نياورده است.</ref><ref> شيخ بزرگوار ما به عنوان شأن و نزول ذكرى به ميان نياورده، فقط اشاره نموده كه يكى از منافقين با اصحاب [[رسول خدا]] ملاقات نموده و به آن‌ها گفته اند كه ما با شما هستيم و از منافق مزبور اسمى نبرده است.</ref><ref> در كتاب اختيار معرفة الرجال معروف به رجال كشى تأليف شيخ بزرگوار، محمد بن مروان البصرى ذكر شده كه به نام محمد بن مروان السدى است اگر چه شهرت دادند كه وى از تفسير كلبى نقل نموده ولى چنين نيست و اين شخص اصلاً از اهل [[كوفه]] بوده و در بصره سكونت داشته و حمدويه گويد كه وى از نسل ابوالاسود الدؤلى است و مورد ثقه و اطمينان است.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
 <references />