آیه 130 سوره بقره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* نزول */

2019-01-15T07:47:28Z

‏نزول

مهدی موسوی در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۵۰

2019-01-07T05:50:48Z

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ ن...» ایجاد کرد

2016-02-10T04:43:44Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ ن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ ۚ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ|سوره=2|آیه =130}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 130
|شماره بعدی = 131
|شماره قبلی = 129
|سوره= بقره
|شماره سوره= 2
|جزء= 1
|نزول = مدینه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
و چه کس از آیین پاک ابراهیم روی گرداند به جز مردم بیخرد؟! زیرا ما ابراهیم را در دنیا (به شرف رسالت) برگزیدیم و البته در آخرت هم از شایستگان است.
|-|
انصاریان=
وکیست که از آیین ابراهیم روی گردان شود، جز کسی که [خود را خوار و بی ارزش کند و] خویش را به نادانی و سبک مغزی زند؟ یقیناً ما ابراهیم را در دنیا [به امامت و رسالت] برگزیدیم، و قطعاً در آخرت از شایستگان است.
|-|
فولادوند=
و چه كسى -جز آنكه به سبك‌مغزى گرايد- از آيين ابراهيم روى برمى‌تابد؟ و ما او را در اين دنيا برگزيديم؛ و البته در آخرت [نيز] از شايستگان خواهد بود.
|-|
آیتی=
چه كسى از كيش ابراهيم روى برمى‌تابد جز آنكه خود را بى‌خرد ساخته باشد؟ ابراهيم را در دنيا برگزيديم و او در آخرت نيز از شايستگان است.
|-|
مکارم شیرازی=
جز افراد سفیه و نادان، چه کسی از آیین ابراهیم، (با آن پاکی و درخشندگی،) روی‌گردان خواهد شد؟! ما او را در این جهان برگزیدیم؛ و او در جهان دیگر، از صالحان است.
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|And who will [ever] forsake Abraham’s creed except one who debases himself? We certainly chose him in the [present] world, and in the Hereafter he will indeed be among the Righteous.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|And who forsakes the religion of Ibrahim but he who makes himself a fool, and most certainly We chose him in this world, and in the hereafter he is most surely among the righteous.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|And who forsaketh the religion of Abraham save him who befooleth himself? Verily We chose him in the world, and lo! in the Hereafter he is among the righteous.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|And who turns away from the religion of Abraham but such as debase their souls with folly? Him We chose and rendered pure in this world: And he will be in the Hereafter in the ranks of the Righteous.}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«یَرْغَبُ عَنْ ...»: بیزار می‌شود. دوری می‌گزیند. «مِلَّةِ»: دین. آئین. «سَفِهَ»: سبک شمرد. خوار داشت. به بازیچه گرفت. «نَفْسَ»: خود. «إصْطَفَیْنَا»: برگزیدیم. «إصْطَفَیْنَاهُ»: او را برای پیغمبری برگزیدیم. «الصَّالِحِینَ»: شایستگان. بایستگان.
==نزول==

'''محل نزول:'''

این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>

'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 37.</ref>

عبدالله بن سلام دو برادرزاده داشت به نام سلمه و مهاجر آنان را به اسلام خواند و گفت: چنان كه مي‌دانيد، خداوند در [[تورات]] يادآور گرديده كه از اولاد اسماعيل پيامبرى به نام احمد خواهد برگزيد كه هر كه به او ايمان بياورد رستگار و هر كه ايمان نياورد ملعون و رانده شده است. از ميان آن دو نفر سلمه ايمان آورد و مهاجر به حالت كفر باقى ماند سپس اين آيه نازل گرديد.<ref> ابن عيينه و تفسير كشف الاسرار از عامه و تفسير مجمع البيان از خاصه.</ref>
== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
«130» وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ‌

«1». تفسير صافى والميزان.

«2». جمعه، 2.

جلد 1 - صفحه 205

كيست كه از آئين ابراهيم روى بگرداند، مگر كسى كه خود را (فريب داده و) بى‌خردى كند؟ و همانا ما او را در اين جهان برگزيديم و قطعاً او در جهان ديگر (نيز) از صالحان است.

===نکته ها===

در آيات قبل، گوشه‌هايى از اهداف و شخصيّت حضرت ابراهيم بيان گرديد. اين آيه با توجّه به تابناكى وپاكى چهره ابراهيم وآئين او مى‌پرسد، چه كسى جز افراد نادان وسفيه از ابراهيم واهداف او اعراض مى‌كند؟! آئين او به قدرى ارزش دارد كه پيامبر صلى الله عليه و آله مفتخر است كه راه او راه ابراهيم است. ابراهيم كسى است كه در منطق، كافر را مبهوت مى‌كند: «فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ» «1» و در شجاعت يك تنه همه بت‌ها را مى‌شكند: «فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً» «2» قرآن او را حليم معرّفى مى‌نمايد ودر صبر و توكّل نيز نمونه و سرآمد است تا آنجا كه درون آتش افكنده مى‌شود بى‌آنكه واهمه‌اى داشته باشد. در سخاوت گوساله چاقى را براى مهمانان كباب مى‌كند. در تسليم، كودك و همسر خود را در بيابان بى آب و گياه مكه رها كرده و آنگاه كه او به سن نوجوانى مى‌رسد، به امر خداوند كارد بر گلوى او مى‌گذارد. آرى، انسان تنها با فريب دادن خرد خويش مى‌تواند از اديان الهى گريزان باشد. «سَفِهَ نَفْسَهُ»

ابراهيم عليه السلام در دعايى از خداوند خواست كه: «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ» «3» خداوند دعاى او را استجابت كرده و مى‌فرمايد: ابراهيم در آخرت از صالحان است.

كسى كه راه ابراهيم را كه براى نسل بشر، مركز امن، رهبر معصوم، رزق فراوان، توفيق اسلام و تسليم، قبول توبه و سعادت از خدا طلب مى‌كند، رها كرده و به دنبال ديگران برود، سفيه و نادانى بيش نيست!!

در فرهنگ قرآن، به افرادى كه حقائق را ناديده انگاشته و كفران نعمت كنند، سفيه گفته مى‌شود. چنانكه به بنى‌اسرائيل به جهت بهانه‌هاى بى موردى كه درباره‌ى تغيير قبله مى‌گرفتند، سفيه گفته شده است: «سَيَقُولُ السُّفَهاءُ» در ذيل آيه‌ى‌ «وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ» نيز از امام عليه السلام نقل شده است كه فرمود: كسى كه شراب بخورد، سفيه است.

«1». بقره، 258.

«2». انبياء، 58.

«3». شعراء، 83.

جلد 1 - صفحه 206

چنين شخصى به جاى نوشيدنى‌هاى مفيد و حلال، به سراغ آشاميدنى مضرّ و حرام مى‌رود. آرى، كسانى كه راه حقّ را رها نموده و بى‌راهه مى‌روند، سفيه هستند و آن كس كه در انتخاب رهبر و مكتب، قدم درست بردارد عاقل است. در حديث مى‌خوانيم: عقل همان چيزى است كه به وسيله آن خدا عبادت شود وگرنه شيطنت است.

===پیام ها===

1- سفيه كسى است كه منطق، مكتب، رهبر و راه حقّ را ناديده گرفته و به دنبال هوسهاى خود يا ديگران رهسپار شود. «سَفِهَ نَفْسَهُ»

2- دين‌دارى، خردورزى، واعراض از آن، دليل بى‌خردى است. «مَنْ يَرْغَبُ ... سَفِهَ نَفْسَهُ»
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ (130)

شأن نزول: عبد اللّه سلام، سلمه و مهاجر را به اسلام دعوت كرد و گفت: شما مى‌دانيد كه صفت اين پيغمبر در تورات مسطور است، پس سلمه اسلام آورد، و مهاجر ابا نمود؛ آيه شريفه نازل شد:

وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ‌: (استفهام انكارى است) يعنى نيست هيچكس كه اعراض كند و رو برگرداند از ملت ابراهيم كه طريقه سعداء و ملت بيضا و شريعت غرا است، إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ‌: مگر كسى كه سبك گرداند و خوار و بى‌مقدار سازد نفس خود را و بدين جهت خود را در وادى گمراهى انداخته و به هلاكت ابديه گرفتار شده. وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا: و هر آينه بتحقيق برگزيده‌ايم ابراهيم عليه السلام را در دنيا به كرم و فتوت، يا به شرف نبوت، يا به فرط طاعت و عبادت، يا به صفت خلت يا به عمارت يا به شرف نبوت، يا به فرط طاعت و عبادت، يا به صفت خلت يا به عمارت كعبه. وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ‌: و بدرستى كه او در آخرت از جمله نيكان و شايستگان و فيروزى يافتگان است، و هر كه در دنيا برگزيده و در آخرت از شايستگان باشد، البته عقل سليم حكم نمايد به اتباع او، و اعراض نكند از پيروى چنين شخصى مگر سفيه و كم عقل كه خوار كرده نفس خود را و زبون ساخته روح خود را.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ (130)

ترجمه‌

و كيست كه اعراض كند از كيش ابراهيم مگر آنكه خوار كند نفس خود را و هر آينه بتحقيق برگزيديم او را در دنيا و همانا او در آخرت از شايستگان است.

تفسير

استفهام ظاهرى و براى استبعاد و انكار است يعنى اعراض نميكند از ملت ابراهيم (ع) مگر كسيكه خود را خوار و ذليل و خفيف كرده باشد و در محاسن از حضرت سجاد (ع) روايت نموده كه هيچكس بر ملت ابراهيم (ع) ثابت نيست مگر ما و شيعيان ما و ساير مردم برى هستند از آن و در كافى از حضرت صادق و امام كاظم عليهما السلام هم اين معنى روايت شده است و البته كسيكه برگزيده خداوند باشد در دنيا و از صلحا باشد در آخرت نبايد كسى از كيش او اعراض نمايد بلكه بايد متبوع و مقتداى خلق باشد و هر كس برى باشد از ملت او ناچار يا سفيه است يا خود را بسفاهت زده است.
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ مَن‌ يَرغَب‌ُ عَن‌ مِلَّةِ إِبراهِيم‌َ إِلاّ مَن‌ سَفِه‌َ نَفسَه‌ُ وَ لَقَدِ اصطَفَيناه‌ُ فِي‌ الدُّنيا وَ إِنَّه‌ُ فِي‌ الآخِرَةِ لَمِن‌َ الصّالِحِين‌َ (130)

(و كيست‌ ‌که‌ اعراض‌ كند ‌از‌ ملت‌ ابراهيم‌ مگر كسي‌ ‌که‌ ‌خود‌ ‌را‌ سفيه‌ نموده‌ و ‌هر‌ آينه‌ بتحقيق‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ دنيا برگزيديم‌ و همانا ‌در‌ آخرت‌ ‌از‌ شايستگان‌ ‌است‌) مَن‌ يَرغَب‌ُ ‌من‌ استفهاميه‌ ‌است‌ و استفهام‌ انكاري‌ ‌است‌ ‌که‌ مفاد ‌آن‌ نفي‌ ‌است‌ ‌يعني‌ ‌لا‌ يرغب‌، و رغبت‌ بمعني‌ ميل‌ ‌است‌ ‌اگر‌ بكلمه‌ (‌في‌) متعدي‌ شود و بمعني‌ اعراض‌ و بي‌ميلي‌ ‌است‌ ‌اگر‌ بكلمه‌ «‌عن‌» متعدي‌ شود مانند همين‌ مورد، و ملت‌ عبارت‌ ‌از‌ دين‌ و شريعت‌ و مذهب‌ ‌است‌ ‌که‌ خداوند توسط انبياء ‌براي‌ بندگان‌ بيان‌ ميفرمايد و گاهي‌ بنحو مجاز ‌بر‌ مذاهب‌ باطله‌ ‌هم‌ اطلاق‌ ميشود.

و ‌بعد‌ ‌از‌ آنكه‌ خداوند ‌در‌ آيات‌ قبل‌ راه‌ و روش‌ حضرت‌ ابراهيم‌ ‌را‌ بيان‌ فرمود و مرتبه‌ خلوص‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ مقام‌ عبادت‌ و دعاء و خدمت‌ بنوع‌ ذكر نمود ‌در‌ مقام‌ پيروزي‌ ‌از‌ ‌آن‌ حضرت‌ ميفرمايد وَ مَن‌ يَرغَب‌ُ عَن‌ مِلَّةِ إِبراهِيم‌َ إِلّا مَن‌ سَفِه‌َ نَفسَه‌ُ ‌يعني‌ لازمه‌ رشد عقلي‌ و مقتضي‌ خرد ‌هر‌ خردمند و عاقلي‌ اينست‌ ‌که‌ ‌از‌ ملت‌ ابراهيم‌

جلد 2 - صفحه 202

و راه‌ و روش‌ ‌او‌ پيروي‌ كند و جز اشخاص‌ سفيه‌ و احمق‌ و كم‌ شعور ‌از‌ ملّت‌ ‌او‌ اعراض‌ نميكنند.

و سفيه‌ ‌بر‌ كسي‌ اطلاق‌ ميشود ‌که‌ رشد عقلي‌ نداشته‌ ‌باشد‌ ‌که‌ منافع‌ و مضار ‌خود‌ ‌را‌ تشخيص‌ دهد ولي‌ بحد جنون‌ نرسد ‌که‌ رفع‌ تكليف‌ شود و ‌در‌ ‌آيه‌ شريفه‌ ميفرمايد وَ لا تُؤتُوا السُّفَهاءَ أَموالَكُم‌ُ الاية«1» و درباره‌ يتامي‌ ميفرمايد فَإِن‌ آنَستُم‌ مِنهُم‌ رُشداً فَادفَعُوا إِلَيهِم‌ أَموالَهُم‌«2» و سفيه‌ ‌بر‌ دو قسم‌ ‌است‌:

سفيه‌ قاصر، و ‌آن‌ كسي‌ ‌است‌ ‌که‌ ذاتا داراي‌ شعور و رشد عقلي‌ نباشد و مراد ‌از‌ سفيه‌ ‌در‌ ‌آيه‌ نساء ‌اينکه‌ قسم‌ ‌است‌، و سفيه‌ باين‌ معني‌ لازم‌ ‌است‌، سفيه‌ مقصر، و ‌آن‌ كسي‌ ‌است‌ ‌که‌ بواسطه‌ نرفتن‌ ‌از‌ پي‌ معرفت‌ و تحصيل‌ رشد و كمال‌ بواسطه‌ جهالت‌ ‌ يا ‌ عناد و عصبيت‌، ‌خود‌ ‌را‌ سفيه‌ نموده‌ ‌باشد‌ و ‌از‌ اينجهت‌ پرده‌ و حجابي‌ روي‌ عقل‌ و ادراك‌ ذاتي‌ ‌خود‌ كشيده‌ و حقايق‌ ‌را‌ درك‌ نميكند و سفيه‌ باين‌ معني‌ متعدي‌ ‌است‌ و سفيه‌ ‌در‌ ‌آيه‌ شريفه‌ ‌از‌ ‌اينکه‌ قسم‌ ‌است‌.

وَ لَقَدِ اصطَفَيناه‌ُ فِي‌ الدُّنيا اصطفاء ‌از‌ ماده‌ صفوة بمعني‌ برگزيدن‌ ‌يعني‌ خالص‌ و پاكيزه‌ چيزي‌ ‌را‌ ‌از‌ ميان‌ ردي‌ و پست‌ ‌آن‌ برگرفتن‌ ‌است‌ و خداوند ‌در‌ ميان‌ بندگان‌ ‌خود‌ انبياء و اولياء ‌را‌ برگزيده‌ زيرا ‌در‌ مقام‌ بندگي‌ خالص‌ بوده‌ و ‌از‌ جهت‌ عقائد و اخلاق‌ و افعال‌ هيچ‌ شايبه‌اي‌ نداشته‌اند.

وَ إِنَّه‌ُ فِي‌ الآخِرَةِ لَمِن‌َ الصّالِحِين‌َ صالح‌ ‌اگر‌ صفت‌ شخص‌ واقع‌ شود بمعني‌ كسي‌ ‌است‌ ‌که‌ لياقت‌ و صلاحيت‌ فيوضات‌ الهيه‌ و نعم‌ ‌غير‌ متناهيه‌ و درجات‌ عاليه‌ و رحمت‌ خاصه‌ حق‌ ‌را‌ داشته‌ ‌باشد‌ و ‌اگر‌ صفت‌ عمل‌ واقع‌ شود ‌يعني‌ عملي‌ ‌که‌ موجب‌ كرامت‌ و لياقت‌ و صلاحيت‌ انسان‌ ‌براي‌ افاضات‌ و تفضلات‌ الهي‌ شود و ‌اينکه‌

1‌-‌ ‌سورة‌ النساء ‌آيه‌ 4

2‌-‌ ‌سورة‌ النساء ‌آيه‌ 5

جلد 2 - صفحه 203

قسمت‌ اجابت‌ دعاي‌ حضرت‌ ابراهيم‌ ‌است‌ ‌که‌ مي‌گويد رَب‌ِّ هَب‌ لِي‌ حُكماً وَ أَلحِقنِي‌ بِالصّالِحِين‌َ«1»
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
(آیه 130)- ابراهیم انسان نمونه! در آیات گذشته بعضی از خدمات ابراهیم و خواسته‌ها و تقاضاهای او که جامع جنبه‌های مادی و معنوی بود مورد بررسی قرار گرفت.

از مجموع این بحثها به خوبی استفاده شد که مکتب این پیامبر بزرگ می‌تواند به عنوان یک مکتب انسان ساز مورد استفاده همگان قرار گیرد.

بر اساس همین مطلب در این آیه چنین می‌گوید: «چه کسی جز افرادی که خود را به سفاهت افکنده‌اند از آیین پاک ابراهیم روی گردان خواهد شد» (وَ مَنْ یَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِیمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ).

آیا این سفاهت نیست که انسان، آیینی را که هم آخرت در آن است و هم دنیا، رها کرده و به سراغ برنامه‌هایی برود که دشمن خرد و مخالف فطرت و تباه کننده دین و دنیا است! سپس اضافه می‌کند: «ما ابراهیم را (بخاطر این امتیازات بزرگش) برگزیدیم و او در جهان دیگر از صالحان است» (وَ لَقَدِ اصْطَفَیْناهُ فِی الدُّنْیا وَ إِنَّهُ فِی الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِینَ).
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=2 |آیه=130}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=2 |آیه=130}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=2 |آیه=130}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
* محمدباقر محقق، [[نمونه بینات در شأن نزول آیات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و سایر مفسرین خاصه و عامه.

[[رده:آیات سوره بقره]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]
[[رده:آیات دارای شان نزول]]

@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 37.</ref>
+'''شأن نزول:'''
 == تفسیر آیه ==
 <tabber>

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«یَرْغَبُ عَنْ ...»: بیزار می‌شود. دوری می‌گزیند. «مِلَّةِ»: دین. آئین. «سَفِهَ»: سبک شمرد. خوار داشت. به بازیچه گرفت. «نَفْسَ»: خود. «إصْطَفَیْنَا»: برگزیدیم. «إصْطَفَیْنَاهُ»: او را برای پیغمبری برگزیدیم. «الصَّالِحِینَ»: شایستگان. بایستگان.
+يرغب: رغب اگر با «فى- الى» باشد به معنى دوست داشتن، مايل بودن، حريص بودن آيد مثل: إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ.  توبه/ 59 و اگر با «عن» آيد معنى اعراض و كناره گيرى مى دهد مثل: وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ.
 ==نزول==
@@ سطر ۵۹: / سطر ۶۶: @@
 {{ نمایش فشرده تفسیر|
 «130» وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ‌
 جلد 1 - صفحه 205