آیه 128 آل عمران - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Quran: تغییرمسیر به آیه 128 سوره آل عمران

2016-06-04T16:07:42Z

تغییرمسیر به آیه 128 سوره آل عمران

History of islam: History of islam صفحهٔ آیه ۱۲۸ آل عمران را به آیه 128 آل عمران که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2015-09-03T08:12:48Z

History of islam صفحهٔ آیه ۱۲۸ آل عمران را به آیه 128 آل عمران که تغییرمسیر بود منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* پيوندها */

2014-02-15T06:15:51Z

‏پيوندها

مرضیه الله وکیل جزی: آیه 128 آل عمران را به آیه ۱۲۸ آل عمران منتقل کرد

2012-10-29T07:20:29Z

آیه 128 آل عمران را به آیه ۱۲۸ آل عمران منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۰۳

2012-09-01T07:03:05Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

2012-07-16T13:28:29Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}
'''منبع:''' [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه ، ص 146

'''نویسنده:''' محمدباقر محقق

==شأن نزول آيه 128 سوره آل‌عمران==

'''<I>لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْ ءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ».</I>'''<ref> بقيه آيه، «أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ؛ در دست تو (اى پيامبر) كارى نيست (و داراى اختيار نيستى) اگر خداوند بخواهد از آن كافران درگذرد و يا آن‌ها را عذاب بنمايد كه آن‌ها مردمى ستمكارند».</ref>

«[[شیخ طوسى]]» از [[انس بن مالك]] و حسن بصرى و ابن عباس و قتادة و ربيع روايت شده وقتى كه مشركين در [[غزوه احد]] دندان [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله را شكستند به قسمى كه از دهان وى به صورت او خون مي‌ريخت. فرمود: چگونه رستگار مي‌شوند قومى كه پيامبرشان به اين روز سخت افتاده باشد و پيوسته به [[دعا]] مى پرداخت سپس اين آيه نازل گرديد و به پيامبر فهمايند كه رستگارى آن‌ها با رسول نيست بلكه رسول بايد به تبليغ رسالت پرداخته و كوشش كند تا دين خدا را ظاهر كند.<ref> اين موضوع در مسند احمد و صحيح مسلم نيز از انس روايت شده است.</ref>

كسى كه دندان رسول خدا صلی الله علیه و آله را شكسته بود. عتبة بن ابى‌وقاص بود و پيامبر او را نفرين كرد كه آن سال را به آخر نرساند و نفرين پيامبر مؤثر شد. عتبة آن سال را به پايان نرسانيد و با حالت كفر جان سپرد.<ref> صاحب كشف الاسرار گويد: موقعى كه دندان پيامبر را شكستند و خون سرازير شد سالم مولى ابى‌حذيفه صورت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را مى شست. شعبى گويد: پيامبر در [[غزوه احد]] منظره مثله‌شدن كشته‌شدگان را به دست كفار مي‌ديد، چنان كه هند را با جماعتى ملاحظه مي‌كرد كه بر سر كشته ها مي‌رفتند و گوش‌ها و بينى هايشان را مى بريدند و آن را قلاده ساخته به گردن خود مى آويختند و نيز جگر حمزه را بيرون آوردند و عبدالله جحش را مثله كرده و شكم وى را دريدند. پيامبر گفت: اگر ما پيروز بشويم چنين مى كنيم كه اينان كردند سپس خداوند اين آيه را نازل فرمود، مقاتل گويد درباره اهل بئر معونة نازل شد كه هفتاد نفر بودند و امير ايشان منذر بن عمرو بود رسول خدا صلی الله علیه و آله اينان را به بئر معونة فرستاد تا تعليم [[قرآن]] و آداب دين كنند. كفار قصد ايشان نمودند و همه را كشتند. پيامبر بى‌نهايت اندوهگين شد كه هيچ وقت به اين اندازه غمگين و خشمگين نشده بود و آن كفار را با نام نفرين فرستاد. پس از گذشتن يك ماه از اين واقعه اين آيه نازل گرديد.</ref>

بعضى گويند: رسول خدا صلى الله عليه و آله در صدد نفرين كردن آن قوم بود كه اين آيه به عنوان تسكين براى پيامبر نازل گرديد و از نفرين كردن صرف‌نظر فرمود، ابوعلى جبائى گويد: پيامبر از پروردگار اجازه خواست كه نفرين نمايد اين آيه نازل شد و اجازه نفرين به وى داده نشد زيرا معلوم بود كه بعضى از آن‌ها [[توبه]] مي‌كردند.<ref> صاحب روض الجنان از عبدالله بن مسعود روايت كند كه رسول خدا خواست افرادى از صحابه را كه در جنگ احد فرار كرده بودند، نفرين كند. خداى تعالى گفت: من توبه آن‌ها را پذيرفتم كار ايشان با تو نيست بلكه با من است.</ref>

==پانویس ==
<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئن ۲۰۱۶، ساعت ۱۶:۰۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==متن آيه==~~	+	#تغییرمسیر[[آیه 128 سوره آل عمران]]
−
−	{{قرآن در قاب\|«لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذَّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ».\|سوره=3\|آیه=128}}
−
−	~~==ترجمه آیه==~~
−
−	~~هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست يا خدا بر آنان مى بخشايد يا عذابشان مى كند زيرا آنان ستمكارند.~~
−
−	~~==نزول==~~
−
−	~~'''محل نزول:'''~~
−
−	اين آيه در همچون ديگر آيات سوره آل عمران در [[مدينه]] بر [[پيامبر اسلام]] صلي الله عليه و آله نازل گرديده است. <ref> طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌2، ص 693.</ref>
−
−	'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شيخ طوسي]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 146.</ref>
−
−	«[[شیخ طوسى]]» گوید: از [[انس بن مالك]] و حسن بصرى و ابن عباس و قتادة و ربيع روايت شده وقتى كه مشركين در [[غزوه احد]] دندان [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله را شكستند به قسمى كه از دهان وى به صورت او خون مي‌ريخت. فرمود: چگونه رستگار مي‌شوند قومى كه پيامبرشان به اين روز سخت افتاده باشد و پيوسته به [[دعا]] مى پرداخت سپس اين آيه نازل گرديد و به پيامبر فهمايند كه رستگارى آن‌ها با رسول نيست بلكه رسول بايد به تبليغ رسالت پرداخته و كوشش كند تا دين خدا را ظاهر كند.<ref> اين موضوع در مسند احمد و صحيح مسلم نيز از انس روايت شده است.</ref>
−
−	كسى كه دندان رسول خدا صلی الله علیه و آله را شكسته بود. عتبة بن ابى‌وقاص بود و پيامبر او را نفرين كرد كه آن سال را به آخر نرساند و نفرين پيامبر مؤثر شد. عتبة آن سال را به پايان نرسانيد و با حالت كفر جان سپرد.<ref> صاحب كشف الاسرار گويد: موقعى كه دندان پيامبر را شكستند و خون سرازير شد سالم مولى ابى‌حذيفه صورت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را مى شست. شعبى گويد: پيامبر در [[غزوه احد]] منظره مثله‌شدن كشته‌شدگان را به دست كفار مي‌ديد، چنان كه هند را با جماعتى ملاحظه مي‌كرد كه بر سر كشته ها مي‌رفتند و گوش‌ها و بينى هايشان را مى بريدند و آن را قلاده ساخته به گردن خود مى آويختند و نيز جگر حمزه را بيرون آوردند و عبدالله جحش را مثله كرده و شكم وى را دريدند. پيامبر گفت: اگر ما پيروز بشويم چنين مى كنيم كه اينان كردند سپس خداوند اين آيه را نازل فرمود، مقاتل گويد درباره اهل بئر معونة نازل شد كه هفتاد نفر بودند و امير ايشان منذر بن عمرو بود رسول خدا صلی الله علیه و آله اينان را به بئر معونة فرستاد تا تعليم [[قرآن]] و آداب دين كنند. كفار قصد ايشان نمودند و همه را كشتند. پيامبر بى‌نهايت اندوهگين شد كه هيچ وقت به اين اندازه غمگين و خشمگين نشده بود و آن كفار را با نام نفرين فرستاد. پس از گذشتن يك ماه از اين واقعه اين آيه نازل گرديد.</ref>
−
−	بعضى گويند: رسول خدا صلى الله عليه و آله در صدد نفرين كردن آن قوم بود كه اين آيه به عنوان تسكين براى پيامبر نازل گرديد و از نفرين كردن صرف‌نظر فرمود، ابوعلى جبائى گويد: پيامبر از پروردگار اجازه خواست كه نفرين نمايد اين آيه نازل شد و اجازه نفرين به وى داده نشد زيرا معلوم بود كه بعضى از آن‌ها [[توبه]] مي‌كردند.<ref> صاحب روض الجنان از عبدالله بن مسعود روايت كند كه رسول خدا خواست افرادى از صحابه را كه در جنگ احد فرار كرده بودند، نفرين كند. خداى تعالى گفت: من توبه آن‌ها را پذيرفتم كار ايشان با تو نيست بلكه با من است.</ref>
−
−	~~==پانويس==~~
−	~~<references/>~~
−
−	~~==منابع==~~
−
−	* قرآن کريم، ترجمه محمدمهدي فولادوند.
−	* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شيخ طوسي]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامي، تهران، 1361 ش.
−	* فضل بن حسن طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
−
−	~~==پيوندها==~~
−	* [[سوره آل عمران]]
−	* [[سوره آل عمران/متن و ترجمه سوره]]
−
−	~~{{قرآن}}~~
−
−	~~[[رده:آيات سوره آل عمران]]~~
−	~~[[رده:آیات دارای شان نزول~~]]

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 ==پيوندها==
 * [[سوره آل عمران]]
 * [[سوره آل عمران/متن و ترجمه سوره]]
 [[رده:آيات سوره آل عمران]]
 [[رده:آیات دارای شان نزول]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۲
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۲۰
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+==متن آيه==
-'''نویسنده:''' محمدباقر محقق
+{{قرآن در قاب|«لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذَّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ».|سوره=3|آیه=128}}
-==شأن نزول آيه 128 سوره آل‌عمران==
+==ترجمه آیه==
-'''<I>لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْ ءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ».</I>'''<ref> بقيه آيه، «أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ؛ در دست تو (اى پيامبر) كارى نيست (و داراى اختيار نيستى) اگر خداوند بخواهد از آن كافران درگذرد و يا آن‌ها را عذاب بنمايد كه آن‌ها مردمى ستمكارند».</ref>
+هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست  يا خدا بر آنان مى بخشايد يا عذابشان مى كند زيرا آنان ستمكارند.
-«[[شیخ طوسى]]» از [[انس بن مالك]] و حسن بصرى و ابن عباس و قتادة و ربيع روايت شده وقتى كه مشركين در [[غزوه احد]] دندان [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله را شكستند به قسمى كه از دهان وى به صورت او خون مي‌ريخت. فرمود: چگونه رستگار مي‌شوند قومى كه پيامبرشان به اين روز سخت افتاده باشد و پيوسته به [[دعا]] مى پرداخت سپس اين آيه نازل گرديد و به پيامبر فهمايند كه رستگارى آن‌ها با رسول نيست بلكه رسول بايد به تبليغ رسالت پرداخته و كوشش كند تا دين خدا را ظاهر كند.<ref> اين موضوع در مسند احمد و صحيح مسلم نيز از انس روايت شده است.</ref>
+==نزول==
 كسى كه دندان رسول خدا صلی الله علیه و آله را شكسته بود. عتبة بن ابى‌وقاص بود و پيامبر او را نفرين كرد كه آن سال را به آخر نرساند و نفرين پيامبر مؤثر شد. عتبة آن سال را به پايان نرسانيد و با حالت كفر جان سپرد.<ref> صاحب كشف الاسرار گويد: موقعى كه دندان پيامبر را شكستند و خون سرازير شد سالم مولى ابى‌حذيفه صورت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را مى شست. شعبى گويد: پيامبر در [[غزوه احد]] منظره مثله‌شدن كشته‌شدگان را به دست كفار مي‌ديد، چنان كه هند را با جماعتى ملاحظه مي‌كرد كه بر سر كشته ها مي‌رفتند و گوش‌ها و بينى هايشان را مى بريدند و آن را قلاده ساخته به گردن خود مى آويختند و نيز جگر حمزه را بيرون آوردند و عبدالله جحش را مثله كرده و شكم وى را دريدند. پيامبر گفت: اگر ما پيروز بشويم چنين مى كنيم كه اينان كردند سپس خداوند اين آيه را نازل فرمود، مقاتل گويد درباره اهل بئر معونة نازل شد كه هفتاد نفر بودند و امير ايشان منذر بن عمرو بود رسول خدا صلی الله علیه و آله اينان را به بئر معونة فرستاد تا تعليم [[قرآن]] و آداب دين كنند. كفار قصد ايشان نمودند و همه را كشتند. پيامبر بى‌نهايت اندوهگين شد كه هيچ وقت به اين اندازه غمگين و خشمگين نشده بود و آن كفار را با نام نفرين فرستاد. پس از گذشتن يك ماه از اين واقعه اين آيه نازل گرديد.</ref>
@@ سطر ۱۴: / سطر ۲۱: @@
 بعضى گويند: رسول خدا صلى الله عليه و آله در صدد نفرين كردن آن قوم بود كه اين آيه به عنوان تسكين براى پيامبر نازل گرديد و از نفرين كردن صرف‌نظر فرمود، ابوعلى جبائى گويد: پيامبر از پروردگار اجازه خواست كه نفرين نمايد اين آيه نازل شد و اجازه نفرين به وى داده نشد زيرا معلوم بود كه بعضى از آن‌ها [[توبه]] مي‌كردند.<ref> صاحب روض الجنان از عبدالله بن مسعود روايت كند كه رسول خدا خواست افرادى از صحابه را كه در جنگ احد فرار كرده بودند، نفرين كند. خداى تعالى گفت: من توبه آن‌ها را پذيرفتم كار ايشان با تو نيست بلكه با من است.</ref>
-==پانویس ==
+==پانويس==
-<references />
+<references/>