آیه 125 سوره طه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2019-07-30T11:16:14Z

‏تفسیر آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-14T07:44:57Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا|س...» ایجاد کرد

2016-04-27T13:59:16Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا|س...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا|سوره=20|آیه =125}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 125
|شماره بعدی = 126
|شماره قبلی = 124
|سوره= طه
|شماره سوره= 20
|جزء= 16
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
گوید: الها، چرا مرا نابینا محشور کردی و حال آنکه من بینا بودم؟
|-|
انصاریان=
می گوید: پروردگارا! برای چه مرا نابینا محشور کردی، در حالی که [در دنیا] بینا بودم؟
|-|
فولادوند=
مى‌گويد: «پروردگارا، چرا مرا نابينا محشور كردى با آنكه بينا بودم؟»
|-|
آیتی=
گويد: اى پروردگار من، چرا مرا نابينا محشور كردى و حال آنكه من بينا بودم؟
|-|
مکارم شیرازی=
می‌گوید: «پروردگارا! چرا نابینا محشورم کردی؟! من که بینا بودم!»
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|He will say, ‘My Lord! Why have You raised me blind, though I used to see?’}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|He shall say: My Lord! why hast Thou raised me blind and I was a seeing one indeed?}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|He will say: My Lord! Wherefor hast Thou gathered me (hither) blind, when I was wont to see?}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|He will say: "O my Lord! why hast Thou raised me up blind, while I had sight (before)?"}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«قَدْ کُنتُ بَصِیراً»: من بینا بوده‌ام. این جواب به اعتبار اکثر افراد است؛ چرا که برخی در دنیا کور مادرزاد بوده و یا بعدها کور شده‌اند.

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً «125»

(در قيامت خواهد) گفت: پروردگارا! چرا مرا نابينا محشور كردى در حالى كه من (در دنيا) بينا بودم؟!

===نکته ها===

آيه‌ى قبل بشارت به پيروان حقّ مى‌داد، ولى اين آيه هشدار واخطار به روى‌گردانان از حقّ، تا بيم و اميد در كنار هم مطرح شده و مؤثّر باشد.

در روايات، رها كردن خط ولايت اهلبيت عليه السلام يا ترك كردن فريضه‌ى حج، مصداق اعراض از ياد خدا شمرده شده است. «1»

مراد از سختى و تنگى زندگى، نداشتن نيست، بلكه بسيارى از سرمايه‌داران به خاطر حرص، ترس و دلهره، در فشار و تنگنا زندگى مى‌كنند. «2»

سؤال: كور بودن مجرمين، با آيه‌ «اقْرَأْ كِتابَكَ» «3» كه خواندن نامه اعمال نياز به چشم‌

«1». تفسير نورالثقلين.

«2». تفسير نمونه.

«3». اسراء، 14.

جلد 5 - صفحه 405

دارد، چگونه قابل جمع است؟

پاسخ: چون در قيامت مواقف متعدّد است، ممكن است در موقفى بينا و در موقف ديگر اعمى باشند.

روايات متعدّدى مراد از كورى در قيامت را نديدن راه حقّ وخير دانسته‌اند. «1»

امام سجاد عليه السلام پس از تلاوت آيه‌ى‌ مَنْ أَعْرَضَ‌ ... ضَنْكاً فرمودند: قسم به خداوند! همانا قبر، باغى از باغ‌هاى بهشت يا گودالى از گودال‌هاى جهنّم است. «2» بنابراين دامنه معيشت تنگ تا برزخ نيز ادامه دارد.

===پیام ها===

1- انسان‌ها در انتخاب آزادند. «مَنْ أَعْرَضَ»

2- فطرت انسان بر خداپرستى است، انبيا و اديان آسمانى تنها آن را يادآورى مى‌كنند. «عَنْ ذِكْرِي» «3»

3- دورى از ياد خدا مايه اضطراب، حيرت و حسرت است، هر چند تمكّن مالى بالا باشد. مَنْ أَعْرَضَ‌ ...

4- زندگى آرام و شيرين، فقط در پرتو ياد و ذكر خداست. «مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي»

5- معنويت در زندگى مادّى نيز نقش مهمى دارد. «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً»

6- كسى كه در دنيا چشم جانش را بر روى حقايق بست، در قيامت كور محشور خواهد شد. «مَنْ أَعْرَضَ‌- يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌»

7- بى ايمان، هم در دنيا زندگى مشقّت‌بار دارد و هم در آخرت از نعمت ديدن محروم است. «مَنْ أَعْرَضَ‌- مَعِيشَةً ضَنْكاً- يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌»

«1». من‌لايحضره‌الفقيه، ج 2، ص 447.

«2». بحار، ج 7، ص 104.

«3». «ذكر» يادآورى چيزى است كه انسان فراموش كرده است.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 406
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً (125)

جلد 8 - صفحه 344

قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌: گويد پروردگار چرا و به چه سبب مرا كور زنده نمودى. وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً: و حال آنكه بتحقيق بودم من بينا.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبى‌ (116) فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‌ (117) إِنَّ لَكَ أَلاَّ تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى‌ (118) وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى‌ (119) فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى‌ (120)

فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌ (121) ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى‌ (122) قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى‌ (123) وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌ (124) قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً (125)

قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى‌ (126)

ترجمه‌

و هنگاميكه گفتيم مر ملائكه را كه سجده كنيد براى آدم پس سجده كردند مگر شيطان كه ابا نمود

پس گفتيم اى آدم همانا اين دشمن است با تو و با جفتت پس بيرون نكند شما را از بهشت پس بزحمت افتى‌

همانا مر تو را است كه نه گرسنه شوى در آن و نه برهنه مانى‌

و آنكه تو نه تشنه شوى در آن و نه در آفتاب بمانى‌

پس وسوسه كرد مر او را شيطان گفت اى آدم آيا دلالت كنم تو را بر درخت جاودانى و پادشاهى بى‌زوال‌

پس خوردند از آن پس ظاهر شد مر آن دو را عورتهاشان و شروع نمودند ميچسبانيدند بر آن دو از برگ بهشت و نافرمانى كرد آدم پروردگارش را پس بى‌بهره ماند

سپس برگزيد او را پروردگارش و پذيرفت توبه او را و هدايت نمود

گفت فرود آئيد از آن همگى بعضى از شما با بعضى دشمنيد پس اگر بيايد براى شما از من هدايتى پس هر كس پيروى نمود هدايت مرا پس نه گمراه ميشود و نه بزحمت مى‌افتد

و هر كس رو گرداند از

جلد 3 صفحه 531

دستور من پس همانا مر او را است زندگانى تنگ و محشور ميكنيم او را روز قيامت نابينا

گفت پروردگار من چرا محشور نمودى مرا نابينا با آنكه بودم بينا

گفت اين چنين بود كه آمد تو را آيتهاى ما پس وا گذاشتى آنرا و اين چنين امروز واگذاشته شوى.

تفسير

خداوند در آيات سابقه اشاره بقصّه حضرت آدم فرموده بود لذا مناسب شد شمه‌اى از تفصيل آنهم ذكر شود باين تقريب كه ياد كن وقتى را كه گفتيم بملائكه سجده كنيد براى خداوند در برابر آدم براى تعظيم او چون حامل انوار طيّبه محمد و آل اطهار او بود و آنها اطاعت نمودند مگر ابليس كه اصلا از جن بود و چندى با ملائكه اشتغال بعبادت داشت و او امتناع نمود و مطرود شد پس خداوند بحضرت آدم فرمود اين شيطان دشمن تو و حوّا است مبادا فريب او را بخوريد و اين موجب بيرون رفتن شما از بهشت شود پس تو در زحمت و مشقت تهيّه معاش براى خود و عيالت در دنيا افتى و تا اينجا هستى نه گرسنه ميشوى و نه برهنه ميمانى و نه تشنه ميشوى و نه در آفتاب سوزان ميمانى بلكه تمام لوازم معاش و آسايش تو در بهشت فراهم است پس وسوسه نمود باو شيطان و گفت اى آدم آيا ميخواهى دلالت كنم تو را بدرختى كه اگر از آن تناول نمائى مخلّد و جاويد بمانى در بهشت و بپادشاهى و سلطنتى برسى كه فتور و سستى و زوال نداشته باشد و آن درخت همان شجره منهيّه بود و آدم و حوّا باور كردند و خوردند از آن پس لباسهاى بهشتى از تن آن دو ريخت و عورتهاشان براى خودشان ظاهر گرديد و ناچار شروع نمودند بپوشاندن عورتهاشان با برگهاى درختهاى بهشت از قبيل انجير تا چشمهاشان بآن نيفتد و نافرمانى نمود آدم و بمراد خود كه خلود در بهشت بود نرسيد پس از آن خداوند بوسيله توسل او بمحمّد و آل اطهارش او را برگزيد و برحمت خود نزديك فرمود و توفيق توبه داد و او توبه كرد و خداوند قبول فرمود و هدايت كرد او را بدين حقّ و ثبات قدم در اطاعت خداوند و تشبّث بوسائل عصمت و نيل بمقام نبوّت و رسالت و خداوند بآدم و حوّا فرمود كه بزمين هبوط نمائيد از بهشت و اخبار فرمود كه بعد از نزول شما در زمين ذريّه بسيارى از شما بوجود ميآيد و بعضى از شما با بعضى عداوت و دشمنى پيدا ميكنيد و بنابراين‌

جلد 3 صفحه 532

مراد از جميعا اجتماع آن دو است با يكديگر و خطاب جمع باعتبار آنستكه آن دو اصل ذريّه‌اند و عداوت محقّق الحصول است بين ذريّه چنانچه بين قابيل و هابيل مشهود شد و تاكنون باقى است ولى در سوره بقره گذشت كه مراد هبوط آدم و حوا بمعيّت شيطان و مار بوده و بنابراين لفظ جمع باعتبار جماعت موجوده و عداوت فعليّه است و معنى ظاهر و تفصيل اين قضايا در سوره بقره و اعراف نقل شده لذا اينجا بنحو اجمال و اختصار ذكر گرديد و در اينمقام خداوند ضمانت فرموده براى بندگان كه اگر كتاب آسمانى از جانب من براى هدايت شما نازل شد و پيروى نموديد در دنيا گمراه نشويد و در آخرت بزحمت و مشقت گرفتار نگرديد و كسيكه رو- گرداند و اعراض كند از كتاب آسمانى كه قرآن است و از ولايت امير المؤمنين عليه السّلام كه كلام اللّه ناطق است پس از براى او است زندگانى تنگ سخت نهايت آنكه ممكن است خودش متوجّه به تنگى و سختى آن نباشد در دنيا ولى در آخرت متوجّه خواهد شد بسختى و تنگى معيشت خود در دنيا و آخرت چون كسيكه متوجّه بقرآن و مواعيد آن نشود دنيا در نظرش جلوه ميكند و مقام رضا و تسليم و قناعت و توكّل و تحمّل را از دست ميدهد و دنيا هم بكام كسى نميگردد و حرص و آز و طمع و خودبينى و خود خواهى و كبر و غرور و حسد و ساير صفات ناپسنديده زندگى او را تلخ و جهان را بر او تنگ مينمايد و در آخرت هم بعذاب اليم گرفتار خواهد شد و كور وارد صحراى محشر ميشود و عرضه ميدارد خدايا چرا مرا كور محشور نمودى من كه در دنيا بينا بودم جواب ميرسد اينچنين بود كه آيات الهيّه بتو رسيد و آنها را واگذاشتى و نديده پنداشتى همين طور امروز واگذاشته شوى و بكورى و عذاب باقى و برقرار خواهى بود چون جزاى مناسب با آن كردار اين رفتار است و در بعضى از روايات ائمه اطهار معيشت ضنك و كور محشور شدن در اين آيات جزاى انكار ولايت و ابراز عداوت با خانواده عصمت و طهارت قرار داده شده و اللّه اعلم.

جلد 3 صفحه 533
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي‌ أَعمي‌ وَ قَد كُنت‌ُ بَصِيراً (125)

‌گفت‌: پروردگار ‌من‌ ‌براي‌ چه‌ مرا محشور كردي‌ كور و حال‌ آنكه‌ بودم‌ ‌در‌ دنيا بينا و بصير.

توضيح‌ ‌اينکه‌ كفّار و مشركين‌ و فسّاق‌ و فجّار تصور ميكنند ‌که‌ ‌در‌ دنيا صاحبان‌ عقل‌ و شعورند همه‌ چيز ‌را‌ ادراك‌ ميكنند و ميفهمند و علم‌ دارند، بلكه‌ انبياء و مؤمنين‌ ‌را‌ جاهل‌ مي‌پندارند ميگويند: اينها موهوم‌ پرستند آدم‌ عاقل‌ نميرود گوشه مسجد نماز بخواند ‌ يا ‌ گوشه مدرسه‌ ضرب‌ يضرب‌ بگويد بايد كار كرد صنعت‌ پيدا كرد ترقّي‌ و ‌تعالي‌ نمود نمي‌بينيد اروپا امريكا ممالك‌ خارجي‌ چه‌ صنايع‌ غريبه‌ احداث‌ كردند! طيّاره‌ تلفن‌ و ساير صنايع‌ و چه‌ دولتي‌ تحصيل‌ كردند ‌اينکه‌ علماء ‌ما، ‌ما ‌را‌ ‌از‌ كلّيه ‌اينکه‌ فوائد محروم‌ كردند و ‌به‌ بدبختي‌ انداختند ‌از‌ اينجهت‌ نزديك‌ علماء نميروند، نه‌ امور اعتقاديه‌، و نه‌ مسائل‌ دينيّه‌ ‌از‌ ‌آنها‌ اخذ ميكنند، و نه‌ بواجبات‌ الهيّه‌ عمل‌ ميكنند، و نه‌ ‌از‌ هيچگونه‌ فحشايي‌ اجتناب‌ ميكنند لكن‌ غافل‌ ‌از‌ اينكه‌ غرق‌ دنيا شدن‌ جز زحمت‌ و گرفتاري‌ و ‌پس‌ ‌از‌ مردن‌ جز و بال‌ و عذاب‌ چيز ديگري‌ ندارد، لذا ميگويد:

(قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي‌ أَعمي‌ وَ قَد كُنت‌ُ بَصِيراً) و نميداند ‌که‌ كور باطن‌ بوده‌ و ‌اينکه‌ راه‌هايي‌ ‌که‌ رفته‌ همه‌ طرق‌ شيطاني‌ بوده‌ كور كورانه‌ رفته‌ ‌از‌ امير المؤمنين‌ ‌عليه‌ ‌السلام‌ پرسيدند عقل‌ چيست‌! فرمود:

(العقل‌ ‌ما ‌عبد‌ ‌به‌ الرحمن‌ و اكتسب‌ ‌به‌ الجنان‌).
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
(آیه 125)- در آنجا «عرض می‌کند: پروردگارا! چرا مرا نابینا محشور کردی در حالی که قبلا بینا بودم»؟! (قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِی أَعْمی وَ قَدْ کُنْتُ بَصِیراً).
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=20 |آیه=125}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=20 |آیه=125}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=20 |آیه=125}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره طه]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۴۴
سطر ۵۰:		سطر ۵۰:

	{{ نمایش فشرده تفسیر\|		{{ نمایش فشرده تفسیر\|
		+	وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌ «124»
		+
		+	و هر كس از ياد من روى گرداند، پس همانا براى او زندگى تنگ و سختى خواهد بود و ما او را در قيامت نابينا محشور مى‌كنيم.
		+
	قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً «125»		قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً «125»

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 سؤال: كور بودن مجرمين، با آيه‌ «اقْرَأْ كِتابَكَ» «3» كه خواندن نامه اعمال نياز به چشم‌
+------
 «1». تفسير نورالثقلين.
@@ سطر ۹۹: / سطر ۹۹: @@
 - بى ايمان، هم در دنيا زندگى مشقّت‌بار دارد و هم در آخرت از نعمت ديدن محروم است. «مَنْ أَعْرَضَ‌- مَعِيشَةً ضَنْكاً- يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌»
+----
 «1». من‌لايحضره‌الفقيه، ج 2، ص 447.
@@ سطر ۱۱۷: / سطر ۱۱۷: @@
-قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً (125)
+وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌ (124)
-جلد 8 - صفحه 344
+جمعى از مفسرين قائلند، زيرا مسلمان بواسطه توكل بر خدا در دنيا زندگانى نمايد به راحتى و خوشى، و معرض از ياد الهى، طالب زيادتى حريص گرديده خود را به زحمت و سختى اندازد. دوم- قول ابن عباس و ابن مسعود مراد عذاب قبر است كه چنان قبر بر او تنگ شود كه استخوانهاى پهلوهاى او بهم آيد و بر او مسلط شود مارها. سوم- مراد ضيق در آخرت است كه در جهنم طعام ايشان زقوم و ضريع، و آب آنها غسلين، و نميرند در آن. 4- مراد آنكه زندگانى بر او گوارا نشود و از مال و منال خود بهره نبرد، در آخرت به اينكه همه وبال و عذاب گردد. يا در دنيا به اينكه آسايش و سلامتى از او گرفته شود و نتواند حظى و لذتى از طيبات دنيا ببرد.
-قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى‌: گويد پروردگار چرا و به چه سبب مرا كور زنده نمودى. وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً: و حال آنكه بتحقيق بودم من بينا.
+وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌: و حشر كنيم او را در قيامت نابينا و كور. نزد بعضى نابينا از طريق خير و ثواب، يعنى به هيچ خيرى نرسد، يا نابينا از حجت كه نتواند حجتى آورد. و قول اول مناسب ظاهر آيه باشد.
@@ سطر ۱۷۷: / سطر ۱۸۱: @@
 ===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
 {{نمایش فشرده تفسیر|
-قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي‌ أَعمي‌ وَ قَد كُنت‌ُ بَصِيراً (125)
+وَ مَن‌ أَعرَض‌َ عَن‌ ذِكرِي‌ فَإِن‌َّ لَه‌ُ مَعِيشَةً ضَنكاً وَ نَحشُرُه‌ُ يَوم‌َ القِيامَةِ أَعمي‌ (124)
-‌گفت‌: پروردگار ‌من‌ ‌براي‌ چه‌ مرا محشور كردي‌ كور و حال‌ آنكه‌ بودم‌ ‌در‌ دنيا بينا و بصير.
+و ‌در‌ قرآن‌ مجيد ميفرمايد: (وَ لا رَطب‌ٍ وَ لا يابِس‌ٍ إِلّا فِي‌ كِتاب‌ٍ مُبِين‌ٍ) انعام‌ آيه 59 و ميفرمايد:
-توضيح‌ ‌اينکه‌ كفّار و مشركين‌ و فسّاق‌ و فجّار تصور ميكنند ‌که‌ ‌در‌ دنيا صاحبان‌ عقل‌ و شعورند همه‌ چيز ‌را‌ ادراك‌ ميكنند و ميفهمند و علم‌ دارند، بلكه‌ انبياء و مؤمنين‌ ‌را‌ جاهل‌ مي‌پندارند ميگويند: اينها موهوم‌ پرستند آدم‌ عاقل‌ نميرود گوشه مسجد نماز بخواند ‌ يا ‌ گوشه مدرسه‌ ضرب‌ يضرب‌ بگويد بايد كار كرد صنعت‌ پيدا كرد ترقّي‌ و ‌تعالي‌ نمود نمي‌بينيد اروپا امريكا ممالك‌ خارجي‌ چه‌ صنايع‌ غريبه‌ احداث‌ كردند! طيّاره‌ تلفن‌ و ساير صنايع‌ و چه‌ دولتي‌ تحصيل‌ كردند ‌اينکه‌ علماء ‌ما، ‌ما ‌را‌ ‌از‌ كلّيه ‌اينکه‌ فوائد محروم‌ كردند و ‌به‌ بدبختي‌ انداختند ‌از‌ اينجهت‌ نزديك‌ علماء نميروند، نه‌ امور اعتقاديه‌، و نه‌ مسائل‌ دينيّه‌ ‌از‌ ‌آنها‌ اخذ ميكنند، و نه‌ بواجبات‌ الهيّه‌ عمل‌ ميكنند، و نه‌ ‌از‌ هيچگونه‌ فحشايي‌ اجتناب‌ ميكنند لكن‌ غافل‌ ‌از‌ اينكه‌ غرق‌ دنيا شدن‌ جز زحمت‌ و گرفتاري‌ و ‌پس‌ ‌از‌ مردن‌ جز و بال‌ و عذاب‌ چيز ديگري‌ ندارد، لذا ميگويد:
+(وَ كُل‌َّ شَي‌ءٍ أَحصَيناه‌ُ فِي‌ إِمام‌ٍ مُبِين‌ٍ) يس‌ آيه 11.
-(قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي‌ أَعمي‌ وَ قَد كُنت‌ُ بَصِيراً) و نميداند ‌که‌ كور باطن‌ بوده‌ و ‌اينکه‌ راه‌هايي‌ ‌که‌ رفته‌ همه‌ طرق‌ شيطاني‌ بوده‌ كور كورانه‌ رفته‌ ‌از‌ امير المؤمنين‌ ‌عليه‌ ‌السلام‌ پرسيدند عقل‌ چيست‌! فرمود:
+(فَإِن‌َّ لَه‌ُ مَعِيشَةً ضَنكاً) مبتلي‌ ميشود بحرص‌ و بخل‌ و امساك‌ و غرق‌ دنيا ميشود و بكلّي‌ ‌از‌ آخرت‌ محروم‌ ميگردد و فرصت‌ و مجالي‌ ‌براي‌ ‌خود‌ قرار نميدهد و ‌با‌ اهل‌ دنيا دائما ‌در‌ زد و خورد ‌است‌ بخلاف‌ كساني‌ ‌که‌ بدستورات‌ دين‌ رفتار ميكنند بقناعت‌ زندگاني‌ ميكنند و راضي‌ بمقادير الهي‌ هستند و توكّل‌ ‌بر‌ ‌خدا‌ ميكنند و
-(العقل‌ ‌ما ‌عبد‌ ‌به‌ الرحمن‌ و اكتسب‌ ‌به‌ الجنان‌).
+جلد 13 - صفحه 119
 }}
 |-|
@@ سطر ۱۹۲: / سطر ۲۱۴: @@
 ===برگزیده تفسیر نمونه===
 {{نمایش فشرده تفسیر|
-(آیه 125)- در آنجا «عرض می‌کند: پروردگارا! چرا مرا نابینا محشور کردی در حالی که قبلا بینا بودم»؟! (قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِی أَعْمی وَ قَدْ کُنْتُ بَصِیراً).
+(آیه 124)- و برای این که تکلیف آنها که فرمان حق را فراموش می‌کنند نیز روشن گردد اضافه می‌کند: «و کسی که از یاد من روی گردان شود، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت» (وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکاً).
 }}
 |-|
@@ سطر ۲۰۰: / سطر ۲۲۶: @@
 ==تفسیر های فارسی==
-==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر خسروی|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر خسروی|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر عاملی|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر عاملی|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر جامع|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر جامع|سوره=20 |آیه=124}}===
 ==تفسیر های عربی==
-==={{تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر المیزان|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر الصافی|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر الصافی|سوره=20 |آیه=124}}===
-==={{تفسیر الکاشف|سوره=20 |آیه=125}}===
+==={{تفسیر الکاشف|سوره=20 |آیه=124}}===
 </tabber>