Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

2020-07-26T05:05:00Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-21T04:12:46Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا...» ایجاد کرد

2016-04-27T22:59:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ|سوره=41|آیه =11}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 11
|شماره بعدی = 12
|شماره قبلی = 10
|سوره= فصلت
|شماره سوره= 41
|جزء= 24
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
و آن گاه به خلقت آسمانها توجه کامل فرمود که آسمانها دودی بود، پس (به امر نافذ تکوینی) به آسمان و زمین فرمود که همه (به سوی خدا و اطاعت فرمان حق) به شوق و رغبت یا به جبر و کراهت بشتابید. آنها عرضه داشتند: ما با کمال شوق و میل می‌شتابیم.
|-|
انصاریان=
آن گاه آهنگ آفرینش آسمان کرد، در حالی که به صورت دود بود، پس به آن و به زمین گفت: خواه یا ناخواه بیایید. آن دو گفتند: فرمانبردار آمدیم.
|-|
فولادوند=
سپس آهنگ [آفرينش‌] آسمان كرد، و آن بخارى بود. پس به آن و به زمين فرمود: «خواه يا ناخواه بياييد.» آن دو گفتند: «فرمان‌پذير آمديم.»
|-|
آیتی=
سپس به آسمان پرداخت و آن دودى بود. پس به آسمان و زمين گفت: خواه يا ناخواه بياييد. گفتند: فرمانبردار آمديم.
|-|
مکارم شیرازی=
سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالی که بصورت دود بود؛ به آن و به زمین دستور داد: «به وجود آیید (و شکل گیرید)، خواه از روی اطاعت و خواه اکراه!» آنها گفتند: «ما از روی طاعت می‌آییم (و شکل می‌گیریم)!»
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Then He turned to the heaven, and it was smoke, and He said to it and to the earth, ‘Come, willingly or unwillingly!’ They said, ‘We come obediently.’}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|Then He directed Himself to the heaven and it is a vapor, so He said to it and to the earth: Come both, willingly or unwillingly. They both said: We come willingly.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Then turned He to the heaven when it was smoke, and said unto it and unto the earth: Come both of you, willingly or loth. They said: We come, obedient.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Moreover He comprehended in His design the sky, and it had been (as) smoke: He said to it and to the earth: "Come ye together, willingly or unwillingly." They said: "We do come (together), in willing obedience."}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«ثُمَّ»: سپس. در اینجا برای تأخیر بیانی است نه تأخیر زمانی. یعنی آفرینش آسمانها قبلاً صورت گرفته است و زمین بعد از آن (نگا: بقره / ، نازعات / - ). «إسْتَوی إِلی ...»: قصد کرد. اراده فرمود. «دُخَانٌ»: دود. چه بسا مراد گازها و بخارها باشد که علماء آن را سحابی می‌گویند. «إِئْتِیَا»: پدید آئید و شکل بگیرید. در اینجا خلق تقدیری تبدیل به خلق تکوینی می‌شود و هستی از قوّه به فعل در می‌آید. «أَتَیْنَا»: پدیدار شدیم. پیدا گشتیم. مراد سرعت در اطاعت است. «طَوْعاً أَوْ کَرْهاً»: (نگا: آل‌عمران / ، توبه / ، رعد / ).

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ «11»

سپس به (آسمان) در حالى كه دود بود توجّه كرد، پس به آن و زمين فرمود: با رغبت يا كراهت بياييد (و شكل بگيريد) گفتند: فرمانبردار آمديم (و شكل گرفتيم).

===نکته ها===

«رَواسِيَ» جمع «راسية» به معناى كوههاى استوار است. «سَواءً» به معناى برابر است و «سَواءً لِلسَّائِلِينَ» به معناى آن است كه قوت‌ها برابر نيازهاست.

«طوع» به معناى رغبت و «كره» به معناى بى‌رغبتى است.

عبارتِ‌ «اسْتَوى‌» هرگاه در كنار حرف «على» قرار گيرد، به معناى سلطه و حكومت است، مانند آيه‌ى‌ «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌» «1» ولى هرگاه در كنار حرف‌ «إِلَى» قرار گيرد، به معناى توجّه و قصد است مانند همين آيه. «2»

آفرينش، مراحل تكاملى دارد:

اول) خلق شدن. «خَلَقَ الْأَرْضَ»

دوم) استقرار و تثبيت. «جَعَلَ فِيها رَواسِيَ»

سوم) تزريق منافع در زمين. «بارَكَ فِيها»

چهارم) تأمين نيازهاى همگان. «سَواءً لِلسَّائِلِينَ»

«1». طه، 5.

«2». مفردات راغب.

جلد 8 - صفحه 319

زمين و كوه‌ها مايه‌ى بركت هستند. برخى از فوايد و بركات زمين عبارت است از: تأمين مواد غذايى، پيدايش گياهان، تصفيه‌ى آب، دفن مردارها و زباله‌ها، يك دانه گرفتن و چند خوشه دادن، زباله را گرفتن و آب زلال دادن و در كوهها نيز بركاتى است از قبيل انواع معادن، حفظ برف‌ها، تأمين سنگ‌هاى ساختمانى، حفظ لرزش‌هاى زمين و كنترل طوفان‌ها و بادها، علامت و راهنمايى براى مسافران و ....

بعضى‌ «أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ» را اشاره به چهار فصل گرفته و گفته‌اند تغيير فصل‌ها در تأمين روزى موجودات زمين مؤثّرند.

سؤال: اگر روزى براى همه هست، اين همه گرسنه چرا؟

پاسخ: در سوره‌ى ابراهيم آيات 32 تا 34 خداوند مى‌فرمايد: ما باران فرستاديم و ميوه‌ها رويانديم تا رزق شما باشد. كشتى‌ها، نهرها، خورشيد و ماه و شب و روز را مسخر شما كرديم و هر چه خواستيد داديم و اگر نعمت‌هاى الهى را بشماريد نمى‌توانيد حسابش را بكنيد، لكن مديريّت‌هاى ناقص و توزيع‌هاى ناعادلانه و اسراف و تبذيرها و كارهاى ظالمانه، اين بدبختى‌ها را براى شما آورده است و در پايان مى‌فرمايد: «إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ»

===پیام ها===

1- پيدايش كوهها امرى تصادفى نيست، بلكه با برنامه بوده است. «جَعَلَ فِيها رَواسِيَ»

2- تقدير رزق و قرار دادن بركت در زمين از شئون ربوبيّت است. «رَبُّ الْعالَمِينَ‌- بارَكَ فِيها- قَدَّرَ فِيها»

3- خداوند براى همه‌ى موجوداتى كه در زمين زندگى مى‌كنند بر اساس حكمت و به مقدار لازم، روزى قرار داده است. «قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها»

4- تقدير روزى‌ها قبل از آفرينش ما بوده است. «قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ»

ما نبوديم و تقاضامان نبود

لطف تو ناگفته‌ى ما مى‌شنود

5- همه‌ى موجودات زمينى براى تأمين نيازهاى خود حقّ برابر و يكسان دارند.

«سَواءً لِلسَّائِلِينَ»

جلد 8 - صفحه 320

6- براى رسيدن به روزى، بايد تلاش كرد. (كلمه‌ «لِلسَّائِلِينَ» نشانه‌ى درخواست است و درخواست واقعى همراه تلاش و تكاپو است).

7- آسمان‌ها در آغاز به صورت دود و گاز بوده است. «وَ هِيَ دُخانٌ»

8- در چند آيه‌ى قبل خوانديم كه كفّار به رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌گفتند: دل‌هاى ما در پرده‌هايى از حجاب و گوش‌هاى ما سنگين است ولى اين آيه مى‌فرمايد:

آسمان‌ها و زمين فرمان خدا را مى‌شنوند و خاضعانه اطاعت مى‌كنند. «أَتَيْنا طائِعِينَ»

9- هستى شعور دارد و مخاطب قرار مى‌گيرد. «أَتَيْنا طائِعِينَ»
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ «11»

ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ: پس قصد نمود بر وجه استقامت به آفريدن آسمان، يعنى حكمت مقتضى شد كه بعد از خلق اجرام سفليه، خلق آسمان فرمود به قدرت كامله غالبه بى‌صارفى كه او را منحرف سازد. وَ هِيَ دُخانٌ‌: و حال آنكه آن روز بخارات به هيئت دود بود.

«1» به تفسير قمى ج 2 ص 263- 262 نيز مراجعه شود.

جلد 11 - صفحه 354

چون حق تعالى خلق آسمان و زمين فرمود: فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ‌: پس فرمود مر آسمان و زمين را، ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً: بيائيد به آنچه شما را امر فرموده‌ايم در حالتى كه فرمان بريد به رغبت، يا كراهت داشته باشيد كراهت داشتنى.

حاصل آنكه: چه به رغبت يا كراهت، شما را چاره‌اى نيست از فرمانبردارى.

قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ‌: گفتند آسمان و زمين: آمديم به هر چه فرمائى در حالتى كه فرمانبرندگانيم.

تنبيه:

در اين سؤال و جواب دو وجه است: 1- آنكه «مجاز تمثيلى باشد» مراد تصوير اثر قدرت الهى است در مقدورات، و اظهار كمال اقتدار و وجوب وقوع امر. پس ايشان در حكم مأمور مطيعند كه فعل امر مطاع بر ايشان وارد شود.

و بر اين قياس است آنچه ابن عباس روايت نموده كه: حق سبحانه آسمان را فرمود ماه و ستارگان كه در تو خلق نموده‌ام ظاهر ساز، و زمين را فرمود كه انهار و اشجار و اثمار خود را بيرون آور. «1» 2- آنكه بر سبيل حقيقت باشد كه حق تعالى آسمان و زمين را قدرت داد بر تكلم، بعد خطاب فرمود چنانچه در خبر است كه حق سبحانه خطاب به زمين فرمود، مكان كعبه معظمه «زادها اللّه شرفا» پيش از همه، «اتينا طائعين» تكلم نمود، بعد از اجزاى ديگر تا تمام اجزاى زمين‌ «2».

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ «11» فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى‌ فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ «12» فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ «13» إِذْ جاءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ اللَّهَ قالُوا لَوْ شاءَ رَبُّنا لَأَنْزَلَ مَلائِكَةً فَإِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ «14» فَأَمَّا عادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ قالُوا مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ «15»

ترجمه‌

پس متوجه شد مستقيما بسوى آسمان و آن دودى بود پس گفت مر آنرا و زمين را كه بيائيد خواه يا ناخواه گفتند آمديم فرمان برداران‌

پس مقرّر فرمود آنها را هفت آسمان در دو روز و وحى نمود در هر آسمانى كار آنرا و آراسته نموديم آسمان نزديكتر را بچراغ‌ها و براى نگهدارى اين است مقدر نمودن خداوند ارجمند دانا

پس اگر روى گردانيدند پس بگو ميترسانم شما را از صاعقه آسمانى مانند صاعقه قوم عاد و ثمود

هنگاميكه آمدند آنها را پيغمبرانى از پيش روى آنها و از پشت سرشان كه نپرستيد مگر خدا را گفتند اگر خواسته بود پروردگار ما هر آينه فرستاده بود ملائكه را پس همانا ما بآنچه فرستاده شديد بآن كافرانيم‌

پس اما عاد پس سركشى كردند در زمين بناحق و گفتند كيست افزونتر از ما در توانائى آيا نديدند آنكه خدائى كه آفريد آنها را او است زيادتر از آنها در توانائى و بودند كه آيتهاى ما را انكار ميكردند.

تفسير

خداوند متعال بعد از اتمام خلق زمين و كوهها و تقدير روزيهاى آن توجه مستقيم و كامل فرمود بجانب آسمان كه آنوقت دود يا بخار شبيه بدودى بود كه از كوهها يا درياهاى زمين برخاسته و فضاى محيط بآن را تاريك نموده بود پس بلسان قدرت و جنبه سلطنت بآسمان و زمين فرمود بيائيد در تحت نفوذ اراده و مشيّت من خواه يا ناخواه چون تمكّن نداريد از خودتان كه از تدبير من بيرون باشيد و آن دو بلسان حال يا مقال مناسب با احوال خودشان عرضه داشتند آمديم با انقياد و اطاعت ذاتى و طبعى خودمان و موجوداتمان و باين مناسبت از آن دو بجمع ذوى العقول تعبير شده و اين در واقع مثلى است براى قدرت و سلطنت الهيه بر آسمان و زمين و موجودات آن دو و اجابت و اطاعت ذاتى و طبعى آنها از او مانند كن فيكون كه مكرّر ذكر شده مراد امر تكوينى و اطاعت ذاتى است و قمى ره از حضرت رضا عليه السّلام نقل نموده كه پرسيدند از كسيكه با خدا سخن گفت غير از جن و انس فرمود آسمان و زمين است در قول خداوند ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ‌ پس مرتّب شد بر امر تكوينى خداوند وجود هفت‌

جلد 4 صفحه 550

آسمان و پيدايش آنها در امتدادى كه مساوى بود با دو شبانه روز و قمى ره فرموده يعنى در دو وقت ابتداء بخلق و انقضاء آن و حكمت تجاوز مدّت از يك لحظه با قدرت خداوند بخلق نمودن بدون مدت همانستكه در آيات سابقه ذكر و اخيرا حواله بسوره اعراف شد و تعليم فرمود خداوند حركات هر آسمانى را با نظم معيّن بآنها و آنچه را كه مقتضى و مصلحت بود كه از قبل وجود و افعال آنها اختيارا يا طبعا بارز گردد يا اهل آنها متصدّى صدور آن گردند خلاصه آنكه انتظام تمام امور لازمه آسمانها و اهلش بالهام الهى انجام يافت و خدا زينت داد آسمان نزديكتر بزمين را كه مشهود اهل جهان است بزينت ستارگانى كه در هر جا قرار دارند مانند چراغهاى درخشانى در آن آسمان جلوه‌گرند و براى حفظ آسمانها از مداخله شياطين وجود آنها لازم است و از فوائد مرتّبه بر وجود آنها است ايمنى اهل سماوات از آفات چون قريب باين معنى در اكمال از پيغمبر صلى اللّه عليه و اله روايت شده كه ستارگان امانند براى اهل آسمانها چنانچه اهل بيت من امانند از براى اهل زمين آنچه ذكر شد مقدّر و صنع محكم خداوند ارجمند قدير عليم است و بتها هيچ كاره و فاقد حيات و شعورند پس نبايد از عبادت خدا بعبادت آنها پرداخت و بعد از بيان اينهمه دلائل توحيد باز اگر قريش و ساير اهل شرك مكه اعراض نمودند از ذكر خدا و اقرار بتوحيد و نبوت و امامت و معاد بگو بترسيد از آنكه صاعقه و آتش سوزانى از آسمان نازل شود و مانند قوم عاد و ثمود كه منازل و پران آنها را در مسافرتهاى خودتان بشام و يمن مشاهده مينمائيد شما را بسوزاند چنانچه سوزاند آنها را وقتى كه آمدند پيغمبران خدا قبل از وجود آنها و بعد از آن يا براى اصلاح امور دنيا و آخرت آنها يا از اطراف و جوانب آنان نزدشان و دعوت نمودند آنها را بتوحيد و نفى شرك و آنها گفتند اگر خدا مى‌خواست ما را دعوت بتوحيد نمايد و ما دست از بت‌پرستى برداريم ملائكه را برسالت نزد ما ميفرستاد نه بشرى را كه مانند ما باشد در خوردن و آشاميدن و ساير امور پس ما بآنچه شما مدّعى هستيد كه از جانب خدا آورده‌ايد از توحيد و غيره كافر و منكريم و معترف بفضيلتى براى شما بر خودمان نيستيم و بعد از اين اجمال از قصه عاد و ثمود خداوند اشاره بتفصيل احوال آن دو قوم فرمود كه اما

جلد 4 صفحه 551

قوم عاد تكبر و سركشى كردند از امر پيغمبرشان و بر اهل زمين تفرعن و تبختر نمودند با آنكه استحقاق نداشتند و گفتند كيست كه از ما قوى‌تر و رشيدتر باشد چون گفته‌اند بسيار تنومند و قوى پنجه بودند كه سنگهاى بزرگ را با دست از كوه ميكندند خدا ميفرمايد آيا ندانستند و بچشم دل نديدند كه خالق آنها كه اين قوّت را بآنها داده اقوى از آنها است و بقدرت خود ميتواند آنها را در آنى نيست و نابود نمايد لذا منكر آيات و دلائل توحيد ما شدند و از اوامر ما سرپيچى كردند و بقيه احوال آنها و قوم ثمود در آيات آتيه بيان خواهد شد انشاء اللّه تعالى.
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
ثُم‌َّ استَوي‌ إِلَي‌ السَّماءِ وَ هِي‌َ دُخان‌ٌ فَقال‌َ لَها وَ لِلأَرض‌ِ ائتِيا طَوعاً أَو كَرهاً قالَتا أَتَينا طائِعِين‌َ «11»

‌پس‌ پرداخت‌ بامر آسمان‌ و عالم‌ بالا و ‌آن‌ دودي‌ ‌بود‌ ‌پس‌ فرمود ‌از‌ ‌براي‌ آسمان‌ و ‌از‌ ‌براي‌ زمين‌ ‌که‌ بيائيد تحت‌ اطاعت‌ ‌من‌ خواه‌ و ناخواه‌ گفتند آمديم‌ بالطوع‌ و الرّغبة.

ثُم‌َّ استَوي‌ إِلَي‌ السَّماءِ منظم‌ فرمود عالم‌ بالا ‌را‌ ‌از‌ ‌اينکه‌ كرات‌ جوّيّه‌ شمس‌ و قمر و كواكب‌ ‌که‌ ‌هر‌ كدام‌ بسا چندين‌ برابر كره زمين‌ هستند ‌هر‌ كدام‌ ‌را‌ بجاي‌ ‌خود‌ معين‌ فرمود بنحوي‌ ‌که‌ هيچكدام‌ ‌از‌ مقري‌ ‌که‌ معين‌ فرمود نميتوانند تجاوز كنند چنانچه‌ ميفرمايد لَا الشَّمس‌ُ يَنبَغِي‌ لَها أَن‌ تُدرِك‌َ القَمَرَ وَ لَا اللَّيل‌ُ سابِق‌ُ النَّهارِ وَ كُل‌ٌّ فِي‌ فَلَك‌ٍ يَسبَحُون‌َ يس‌ آيه 40 ‌هر‌ كدام‌ ‌در‌ مدار ‌خود‌ و ‌اينکه‌ جمله‌ دلالت‌ ندارد ‌بر‌ اينكه‌ خلقت‌ زمين‌ قبل‌ ‌از‌ خلقت‌ سماء بوده‌ ‌به‌ دلالت‌ ثم‌ّ ‌که‌ ‌از‌ ‌براي‌ تراخيست‌ زيرا استواء ‌غير‌ ‌از‌ خلقت‌ ‌است‌ استواء تنظيم‌ ‌آنها‌ ‌اينکه‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌در‌ مدار ‌خود‌ بترتيب‌ مرتب‌ برقرار باشند و ‌ يا ‌ سير كنند ‌که‌ خردلي‌ زياده‌ و كم‌ نباشد و ‌اينکه‌

جلد 15 - صفحه 417

‌پس‌ ‌از‌ خلقت‌ ‌آنها‌ ‌است‌.

وَ هِي‌َ دُخان‌ٌ نه‌ بمعني‌ اينكه‌ دودي‌ ‌بود‌ بلكه‌ ‌به‌ نظر بواسطه ‌بعد‌ ‌از‌ زمين‌ دود مينمايد چنانچه‌ امروز ‌هم‌ بنظر هواي‌ بالا آبي‌ مينمايد و ‌هم‌ چنين‌ آب‌ دريا ‌از‌ دور.

فَقال‌َ لَها وَ لِلأَرض‌ِ مفسرين‌ چون‌ اينها ‌را‌ عادم‌ الشعور ميدانند و ذوي‌ العقول‌ ‌را‌ منحصر بملك‌ و جن‌ و انس‌ ميپندارند توجيهاتي‌ ‌در‌ ‌اينکه‌ جمله‌ كرده‌‌-‌ اند و ‌ما مكرر گفته‌ايم‌ ‌که‌ نصوص‌ قرآن‌ و اخبار متظافره‌ دلالت‌ دارد ‌که‌ تمام‌ موجودات‌ ‌از‌ جمادات‌ و نباتات‌ و حيوانات‌ شعور و ادراك‌ دارند و معرفت‌ و ذكر و عبادت‌ دارند ‌هر‌ كدام‌ ‌در‌ حد ‌خود‌.

ائتِيا ‌در‌ تحت‌ اطاعت‌ و فرمان‌ ‌من‌.

طَوعاً بميل‌ و رغبت‌ و اختيار.

أَو كَرهاً باجبار و اكراه‌.

قالَتا أَتَينا طائِعِين‌َ تمام‌ موجودات‌ علوي‌ و سفلي‌ بالطوع‌ و الرغبه‌ اطاعت‌ ميكنند فقط جن‌ و انس‌ بواسطه قواي‌ شهويه‌ و غضبيه‌ و وهميه‌ مخالفت‌ ميكنند و ‌از‌ تحت‌ اطاعت‌ خارج‌ ميشوند.
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

(آیه 11)- بعد از پایان سخنان مربوط به آفرینش زمین و مراحل تکاملی آن به بحث از آفرینش آسمانها پرداخته، می‌فرماید: «سپس اراده آفرینش آسمان نمود- در حالی که به صورت دود بود- در این هنگام به آسمان و زمین فرمود: به وجود آیید و شکل گیرید، چه از روی طاعت و چه اکراه» (ثُمَّ اسْتَوی إِلَی السَّماءِ وَ هِیَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِیا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً).

«آنها گفتند: ما از روی طاعت و امتثال فرمان می‌آییم» (قالَتا أَتَیْنا طائِعِینَ).
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=41 |آیه=11}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=41 |آیه=11}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=41 |آیه=11}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره فصلت]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«ثُمَّ»: سپس. در اینجا برای تأخیر بیانی است نه تأخیر زمانی. یعنی آفرینش آسمانها قبلاً صورت گرفته است و زمین بعد از آن (نگا: بقره / ، نازعات /  - ). «إسْتَوی إِلی ...»: قصد کرد. اراده فرمود. «دُخَانٌ»: دود. چه بسا مراد گازها و بخارها باشد که علماء آن را سحابی می‌گویند. «إِئْتِیَا»: پدید آئید و شکل بگیرید. در اینجا خلق تقدیری تبدیل به خلق تکوینی می‌شود و هستی از قوّه به فعل در می‌آید. «أَتَیْنَا»: پدیدار شدیم. پیدا گشتیم. مراد سرعت در اطاعت است. «طَوْعاً أَوْ کَرْهاً»: (نگا: آل‌عمران / ، توبه / ، رعد / ).
+«ثُمَّ»: سپس. در اینجا برای تأخیر بیانی است نه تأخیر زمانی. یعنی آفرینش آسمانها قبلاً صورت گرفته است و زمین بعد از آن. «إسْتَوی إِلی ...»: قصد کرد. اراده فرمود. «دُخَانٌ»: دود. چه بسا مراد گازها و بخارها باشد که علماء آن را سحابی می‌گویند. «إِئْتِیَا»: پدید آئید و شکل بگیرید. در اینجا خلق تقدیری تبدیل به خلق تکوینی می‌شود و هستی از قوّه به فعل در می‌آید. «أَتَیْنَا»: پدیدار شدیم. پیدا گشتیم. مراد سرعت در اطاعت است.
 == تفسیر آیه ==

@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 {{ نمایش فشرده تفسیر|
 ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ «11»
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۵: @@
 - همه‌ى موجودات زمينى براى تأمين نيازهاى خود حقّ برابر و يكسان دارند.
 «سَواءً لِلسَّائِلِينَ»

آیه 11 سوره فصلت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا...» ایجاد کرد