Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

2020-07-28T04:56:23Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-17T08:10:26Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُر...» ایجاد کرد

2016-04-27T19:11:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ|سوره=30|آیه =11}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 11
|شماره بعدی = 12
|شماره قبلی = 10
|سوره= روم
|شماره سوره= 30
|جزء= 21
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
خداست که خلق را نخست (از عدم) پدید آرد و باز (پس از مرگ و فنا) باز گرداند و همه به حضرت او بازگردانیده می‌شوید.
|-|
انصاریان=
خدا مخلوقات را می آفریند، سپس آنان را [بعد از مرگشان] باز می گرداند، آن گاه به سوی او باز گردانده می شوید،
|-|
فولادوند=
خداست كه آفرينش را آغاز و سپس آن را تجديد مى‌كند، آنگاه به سوى او بازگردانيده مى‌شويد.
|-|
آیتی=
خدا موجودات را مى‌آفريند، آنگاه ديگر بارشان بازمى‌گرداند، آنگاه همه به سوى او بازگردانده مى‌شويد.
|-|
مکارم شیرازی=
خداوند آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را بازمی‌گرداند، سپس شما را بسوی او باز می‌گردانند!
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Allah originates the creation, then He will bring it back, then you will be brought back to Him.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|Allah originates the creation, then reproduces it, then to Him you shall be brought back.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Allah produceth creation, then He reproduceth it, then unto Him ye will be returned.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|It is Allah Who begins (the process of) creation; then repeats it; then shall ye be brought back to Him.}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«یَبْدَءُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ»: (نگا: عنکبوت / ).

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ «11»

خداوند آفرينش را آغاز مى‌كند، سپس آن را تجديد مى‌كند، آنگاه به سوى او باز گردانده مى‌شويد.
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ «11»

آنگاه بر سبيل تذكر نعمت و بيان قدرت خود بر اعاده مى‌فرمايد:

اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ‌: خدا مى‌آفريند خلق را از نطفه، ثُمَّ يُعِيدُهُ‌: پس ديگر باره برمى‌انگيزند بعد از مرگ، ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌: پس بسوى جز و حكم و باز گردانده شويد. قرائت حفص به تاء خوانده بر طريق خطاب، يعنى بازگردانيده شويد شما. بنابراين عدول از غيبت به خطاب به جهت مبالغه است در مقصود.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ «11» وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ «12» وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكائِهِمْ شُفَعاءُ وَ كانُوا بِشُرَكائِهِمْ كافِرِينَ «13» وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ «14» فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ «15»

وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ فَأُولئِكَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ «16» فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ «17» وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُونَ «18» يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ كَذلِكَ تُخْرَجُونَ «19»

ترجمه‌

خدا مى‌آفريند خلق را پس اعاده ميدهد آنرا پس بسوى او رجوع داده ميشويد و روزى كه بر پا شود قيامت نوميد ميشوند گناهكاران و نباشد براى آنها از شريكهاشان شفيعانى و باشند بشريكهاشان كافران‌

و روز كه بپا ميشود قيامت مردم در آنروز متفرّق ميشوند پس امّا آنانكه ايمان آوردند و كردند كارهاى نيك پس ايشان در بوستانى مسرور كرده ميشوند

و امّا آنها

جلد 4 صفحه 248

كه كافر شدند و تكذيب كردند آيتهاى ما و ملاقات آخرت را پس آنها در عذاب حاضر كرده شدگانند

پس تنزيه كنيد خدا را هنگاميكه بشب ميرسيد و هنگاميكه صبح ميكنيد

و مر او را است ستايش در آسمانها و زمين و در آخر روز و هنگاميكه به نيمروز در آئيد

بيرون مى‌آورد زنده را از مرده و بيرون مى‌آورد مرده را از زنده و زنده ميكند زمين را بعد از مردنش و اينچنين بيرون آورده ميشويد.

تفسير

خداوند متعال در اين آيات شريفه بيان قدرت و عزّت و عظمت خود را فرموده باين تقريب كه خداوند تمام مردم را بدوا خلق ميفرمايد و بعدا ميميراند و اعاده ميدهد اجزاء متفرّقه هر كس را بصورت اوّل و زنده ميكند پس بمحضر الهى رجوع داده ميشوند براى حساب و حكم و پاداش او و يرجعون بصيغه مغايب نيز قرائت شده و بنابر قرائت مشهوره عدول از غيبت بخطاب شده بمناسبت عدول از ضمير مفرد بجمع و روز كه بر پا شود قيامت كه يكى از اسماء آن ساعت است براى آنكه وقت مقدّر الهى است بت‌پرستان گنه كار با حال يأس و نااميدى و تحيّر در پيشگاه الهى جلّ شأنه واقف خواهند شد و هيچ يك از بتهائيكه اميد بشفاعت آنها داشتند نمى‌توانند از پرستش- كنندگان خودشان دستگيرى كنند لذا اينها هم منكر خدائى و شفاعت و ساير آثار وجودى آنها شوند و بيزارى جويند از آنها در ساحت ربوبى و نيز در آنروز كه روز بى‌نظيرى است و براى اهمّيّتش تكرار شده مردم از يكديگر متفرّق و جدا ميشوند يكدسته كه اهل ايمان باصول دين و مذهبند و بوظائف عملى خود در دنيا قيام نمودند در بوستانى بى نظير در بزرگى و صفا و طراوت و حسن منظر خرّم و خندان و مسرور و خوشحالند بطوريكه آثار فرح در رخسارشان مشهود ميشود و يكدسته كه منكر خدا و روز جزا و مكذّب انبيا و اوصيا بودند با كمال خفّت و خوارى در آتش جهنّم براى عذاب حاضر كرده خواهند شد و هميشه آنجا خواهند بود و غيبتى از آنجا براى آنها نخواهد بود پس اى بندگان خدا تسبيح و تنزيه كنيد او را در وقتى كه شام ميكنيد و صبح مينمائيد و او است مستحقّ حمد و ثنا در آسمانها و زمين و در آخر روز و وقتى كه داخل در ظهر ميشويد كه‌

جلد 4 صفحه 249

وقت اوّل و دوم وقت ظهور قدرت و وقت سوم و چهارم وقت بروز نعمت است و بعضى تسبيح در اين اوقات را كنايه از نمازهاى پنجگانه دانسته‌اند كه مشتمل بر تسبيح و تقديس و حمد و ثناى الهى است و حين تمسون را اشاره بنماز مغرب و عشاء گرفته‌اند و حين تصبحون را كنايه از نماز صبح و عشيّا را از نماز عصر و حين تظهرون را اماره براى نماز ظهر قرار داده‌اند و مناسبت تسبيح را با شب و تحميد را با روز ظهور سستى و كسالت در شب و تغيير حالت و تجديد نعمت در روز دانسته‌اند و نماز صبح را چون در تاريكى است از شب شمرده‌اند و بنابراين و عشيّا عطف است بر فى السّموات و الارض يعنى مر او را است حمد در آسمانها و زمين و در وقت عشاء و محتمل است عطف باشد بر حين تصبحون و جمله و له الحمد فى السّموات و الارض معترضه باشد براى بيان حسن تعقّب تسبيح بتحميد و بنابراين اختصاصى براى تسبيح بشب و تحميد بروز نخواهد بود و بنظر حقير محتمل است عشيّا و حين تظهرون اشاره بوقت ناهار و شام باشد و در اينصورت مناسبت آن با حمد و شكر واضح است چنانچه مناسبت تسبيح با اوّل شب كه وقت فراغت از كار و اوّل صبح كه وقت شروع بكار است پوشيده نيست و خداوند بيرون مى‌آورد انسانرا كه زنده و جاندار است از نطفه كه مرده و بى جان است و بعكس و بيرون مى‌آورد مؤمن را از نسل كافر و كافر را از نسل مؤمن چنانچه از ائمّه اطهار عليهم السّلام روايت شده و زنده ميكند زمين را به روئيدن نبات بعد از موات شدنش و همانطور كه نبات از زمين ميرويد مردم در قيامت از قبرها بيرون آورده خواهند شد و تخرجون بصيغه معلوم نيز قرائت شده است و در بعضى از روايات ائمّه اطهار احياء ارض به بيرون آمدن مردانى از آن كه زمين را زنده ميكنند باقامه عدل و اجراء حدّ در آن و نافع‌ترند از نزول چهل روز باران براى آن تفسير و تأويل شده است و اللّه تعالى و اوليائه اعلم بمراده.

جلد 4 صفحه 250
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
اللّه‌ُ يَبدَؤُا الخَلق‌َ ثُم‌َّ يُعِيدُه‌ُ ثُم‌َّ إِلَيه‌ِ تُرجَعُون‌َ «11»

خداوند متعال‌ ابداء فرمود تمام‌ مخلوقات‌ امكانيه‌ ‌را‌، ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ برمي‌گرداند ‌آنها‌ ‌را‌ ‌به‌ كتم‌ عدم‌، ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ دو مرتبه‌ بسوي‌ ‌او‌ برمي‌گرديد.

مسئله‌: گفتگويي‌ ‌است‌ ‌بين‌ حكماء و شرع‌ مطهر، حكماء عالم‌ ‌را‌ قديم‌ مي‌دانند ‌به‌ گمان‌ اينكه‌ معلول‌ علت‌ ‌است‌ و انفكاك‌ معلول‌ ‌از‌ علت‌ محال‌ ‌است‌ و غافل‌ ‌از‌ اينكه‌ ‌اينکه‌ سلب‌ قدرت‌ و علم‌ مي‌كند چون‌ علت‌ قدرت‌ ‌بر‌ ترك‌ معلول‌ ندارد و ‌از‌ روي‌ علم‌ نيست‌ بلكه‌ امر قهري‌ ‌است‌ بوجود علت‌ معلول‌ قهرا موجود مي‌شود و مفاسد ديگر، لكن‌ شرع‌ خداوند ‌را‌ علت‌ فاعلي‌ مي‌داند و شرائط ديگر ‌هم‌ لازم‌ مصلحت‌ ‌در‌ ايجاد ‌باشد‌ قابليت‌ محل‌ ميخواهد، مانعي‌ ‌در‌ ‌بين‌ نباشد، لذا عالم‌ حادث‌ ‌است‌ و مسبوق‌ ‌به‌ عدم‌، و قديم‌ منحصر ‌است‌ ‌به‌ ذات‌‌-‌ مقدس‌ ‌او‌. لذا مي‌فرمايد:

اللّه‌ُ يَبدَؤُا الخَلق‌َ ابتداء دارد مسبوق‌ ‌به‌ عدم‌ بوده‌ ايجاد مي‌فرمايد:

ثُم‌َّ يُعِيدُه‌ُ همين‌ نحوي‌ ‌که‌ قدرت‌ ‌بر‌ ايجاد دارد، قدرت‌ ‌بر‌ اعدام‌ ‌هم‌ دارد قدرت‌ ‌بر‌ ابقاء ‌هم‌ دارد.

ثُم‌َّ إِلَيه‌ِ تُرجَعُون‌َ ‌در‌ قيامت‌ برمي‌گرديد و زنده‌ مي‌شويد و ‌از‌ ‌شما‌ بازپرسي‌ مي‌كنند و ‌به‌ جزاء اعمال‌ ‌خود‌ مي‌رسيد.
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

(آیه 11)- سر نوشت مجرمان در قیامت: در آیات گذشته سخن از تکذیب کنندگانی به میان آمد که آیات خدا را به باد مسخره می‌گرفتند، و در اینجا با بیان گوشه‌ای از مباحث معاد و سر نوشت مجرمان در قیامت بحثهایی را که پیش از این در باره معاد در آیات قبل گفته شد تکمیل می‌کند.

ج3، ص525

نخست می‌فرماید: «خداوند آفرینش را آغاز نموده سپس اعاده می‌کند، و بعد به سوی او بازگردانده می‌شوید» (اللَّهُ یَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ).

در آیه یک استدلال کوتاه و پر معنی برای مسأله معاد بیان شده که در آیات دیگر قرآن نیز به عبارات دیگری آمده است، و آن این که: «همان کسی که قدرت بر آفرینش نخستین داشت قدرت بر معاد هم دارد، و قانون عدالت و همچنین حکمت خداوند ایجاب می‌کند که این آفرینش مجدد تحقق یابد».
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=30 |آیه=11}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=30 |آیه=11}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=30 |آیه=11}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره روم]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۱۰
سطر ۵۳:		سطر ۵۳:

	خداوند آفرينش را آغاز مى‌كند، سپس آن را تجديد مى‌كند، آنگاه به سوى او باز گردانده مى‌شويد.		خداوند آفرينش را آغاز مى‌كند، سپس آن را تجديد مى‌كند، آنگاه به سوى او باز گردانده مى‌شويد.
		+
		+	وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ «12»
		+
		+	و روزى كه قيامت بر پا مى‌شود، تبهكاران نوميد و غمگين مى‌شوند.
		+
		+	وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكائِهِمْ شُفَعاءُ وَ كانُوا بِشُرَكائِهِمْ كافِرِينَ «13»
		+
		+	و براى آنان از شريكانى (كه براى خدا قرار داده‌اند) شفيعانى نخواهد بود، و آنان (در آن روز) به شريكان خود كافر مى‌شوند.
		+
		+	===نکته ها===
		+
		+	كلمه‌ى‌ «يُبْلِسُ» از «ابلاس»، به معناى غم و اندوهى است كه ناشى از شدّت يأس باشد.
		+
		+	واژه‌ى «ابليس» نيز از همين ريشه است.
		+
		+	===پیام ها===
		+
		+	1- در بحث و استدلال، از امور محسوس، براى مسائل معقول شاهد بياوريم.
		+
		+	«يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ» آفرينش نخستين، دليل قدرت بر آفرينش ديگرى است.
		+
		+	2- بازگشت به سوى خدا و حضور در قيامت، اجبارى است. «إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»
		+
		+	3- به سرمستى امروز تبهكاران ننگريد كه روز غم‌انگيزى در پيش دارند. يَوْمَ‌ ... يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ»
		+
		+	جلد 7 - صفحه 185
		+
		+	4- به شفاعت‌هاى خيالى، دل نبنديم. لَمْ يَكُنْ‌ ... شُفَعاءُ
		+
		+	5- در قيامت، عشق‌هاى كاذب به كدورت، كفر و تنفّر تبديل مى‌شود. «كانُوا بِشُرَكائِهِمْ كافِرِينَ»
	}}		}}

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
 == تفسیر آیه ==

آیه 11 سوره روم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُر...» ایجاد کرد