آیه 118 سوره بقره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: /* نزول */

2019-01-15T07:29:59Z

‏نزول

مهدی موسوی: /* معانی کلمات آیه */

2019-01-06T10:45:51Z

‏معانی کلمات آیه

Zamani: اصلاح اشتباه در روان جاوید

2018-08-04T11:39:57Z

اصلاح اشتباه در روان جاوید

Quran در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۵:۱۶

2016-02-19T05:16:54Z

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّه...» ایجاد کرد

2016-02-10T00:22:52Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ|سوره=2|آیه =118}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 118
|شماره بعدی = 119
|شماره قبلی = 117
|سوره= بقره
|شماره سوره= 2
|جزء= 1
|نزول = مدینه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
مردم نادان اعتراض کردند که چرا خداوند با ما سخن نگوید، یا معجزه‌ای (و کتابی مطابق میل ما) بر ما نمی‌آید؟ پیشینیان هم به مانند اینان (به نادانی) چنین سخنان می‌گفتند؛ دلهاشان (در نافهمی) به هم شبیه است. ما ادلّه رسالت را برای اهل یقین روشن گردانیدیم.
|-|
انصاریان=
و کسانی که نادان و ناآگاهند، گفتند: چرا خدا با ما سخن نمی گوید یا نشانه و معجزه ای برای ما نمی آید؟ گذشتگان آنان نیز مانند گفته ایشان را گفتند؛ دل هایشان [در تعصّب، لجاجت، عناد و نادانی] شبیه هم است. تحقیقاً ما [به اندازه لازم] نشانه ها را برای اهل باور بیان کرده ایم.
|-|
فولادوند=
افراد نادان گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمى‌گويد؟ يا براى ما معجزه‌اى نمى‌آيد؟» كسانى كه پيش از اينان بودند [نيز] مثل همين گفته ايشان را مى‌گفتند. دلها [و افكار]شان به هم مى‌ماند. ما نشانه‌ها[ى خود] را براى گروهى كه يقين دارند، نيك روشن گردانيده‌ايم.
|-|
آیتی=
نادانان گفتند: چرا خدا با ما سخن نمى‌گويد؟ يا معجزه‌اى بر ما نمى‌آيد؟ پيشينيانشان نيز چنين سخنانى مى‌گفتند. دلهايشان همانند يكديگر است. ما براى آنان كه به يقين رسيده‌اند، آيات را بيان كرده‌ايم.
|-|
مکارم شیرازی=
افراد ناآگاه گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید؟! و یا چرا آیه و نشانه‌ای برای خود ما نمی‌آید؟!» پیشینیان آنها نیز، همین گونه سخن می‌گفتند؛ دلها و افکارشان مشابه یکدیگر است؛ ولی ما (به اندازه کافی) آیات و نشانه‌ها را برای اهل یقین (و حقیقت‌جویان) روشن ساخته‌ایم.
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Those who have no knowledge say, ‘Why does not Allah speak to us, or come to us a sign?’ So said those who were before them, [words] similar to what they say. Alike are their hearts. We have certainly made the signs clear for a people who have certainty.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|And those who have no knowledge say: Why does not Allah speak to us or a sign come to us? Even thus said those before them, the like of what they say; their hearts are all alike. Indeed We have made the communications clear for a people who are sure.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|And those who have no knowledge say: Why doth not Allah speak unto us, or some sign come unto us? Even thus, as they now speak, spake those (who were) before them. Their hearts are all alike. We have made clear the revelations for people who are sure.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Say those without knowledge: "Why speaketh not Allah unto us? or why cometh not unto us a Sign?" So said the people before them words of similar import. Their hearts are alike. We have indeed made clear the Signs unto any people who hold firmly to Faith (in their hearts).}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«لَوْ لا یُکَلِّمُنَا اللهُ»: چرا خدا با ما حرف نزند. «لَوْ لا»: چرا نه. حرفی است که بر طلب حصول ما بعد خود دلالت دارد. «آیَةٌ»: آیه قرآنی. معجزه پیشنهادی (نگا: إسراء / - ). «تَشَابَهَتْ». به هم مانده است. همگون همدیگر بوده است. «بَیَّنَّا»: بیان و روشن کرده‌ایم. با بیّنه و حجّت فرو فرستاده‌ایم. «یُوقِنُونَ»: جویای یقین هستند. دانش قاطعانه و باور صادقانه دارند.
==نزول==

'''محل نزول:'''

این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>

'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 33.</ref>

از طريق سعيد يا عكرمة او از [[ابن عباس]] چنين نقل نمايد: كه رافع بن خزيمه به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفت: اگر تو پيامبرى به خداوند بگو با ما تكلم نمايد تا سخنان او را بشنويم سپس اين آيه در مقابل آن گفتار نازل گرديد.<ref> تفسير جامع البيان و تفسير ابن ابى‌حاتم.</ref>
== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
«118» وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ‌

كسانى كه نمى‌دانند، گفتند: چرا خدا با خود ما سخن نمى‌گويد؟ يا آيه و نشانه‌اى بر خود ما نمى‌آيد؟ همچنين گروهى كه قبل از آنان بودند مثل گفته آنان را گفتند، دلها (وافكار) شان مشابه است، ولى ما (به اندازه‌ى كافى) آيات ونشانه‌ها را براى اهل يقين (وحقيقت‌جويان) روشن ساخته‌ايم.

===نکته ها===

باز هم تقاضاى نابجا از سوى گروهى ناآگاه از كفّار كه در برابر دعوت رسول‌خدا صلى الله عليه و آله چنين مى‌گويند: چرا خداوند مستقيماً با خود ما سخن نمى‌گويد؟ چرا بر خود ما آيه نازل نمى‌شود؟!

قرآن براى جلوگيرى از اثرات نادرست احتمالى اين‌گونه سخن‌هاى ياوه وبى‌جا بر ساير مسلمانان و دلدارى به رسول خدا صلى الله عليه و آله، سؤال و خواست آنها را خيلى عادّى تلقّى مى‌كند كه اين سؤالات حرف تازه‌اى نيست و كفارِ قبل از اينها نيز از انبياى پيشين چنين توقّعات نابجا را داشته‌اند.

سپس مى‌فرمايد: طرز تفكّر هر دو گروه به يكديگر شباهت دارد، ولى ما براى اينگونه درخواست‌ها اعتبار و ارزشى قائل نيستيم. چرا كه آيات خودمان را به قدر كفايت براى طالبان حقيقت بيان كرده‌ايم.

توقّعات نابجا، يا به خاطر روحيّه استكبار و خودبرتربينى است و يا به خاطر جهل و نادانى.

آنكه جاهل است، نمى‌داند نزول فرشته وحى بر هر دلى ممكن نيست و حكيم، شربت زلال و گوارا را در هر ظرفى نمى‌ريزد.

در قرآن مى‌خوانيم: اگر پاكدل و درست كردار بوديد، فرقان و قوه تميز به شما مى‌داديم. «1»

«1». «إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً» انفال، 29.

جلد 1 - صفحه 191

===پیام ها===

1- اصالت به تلاش و لياقت است، نه تقاضا و توقّع. گروهى هستند كه به جاى تلاش و بروز لياقت، هميشه توقّعات نابجاى خود را مطرح مى‌كنند. «لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ»

2- سنّت خداوند اتمام حجّت و بيان دليل است، نه پاسخگويى به خواسته‌ها وتمايلات نفسانى هر كس. «قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ»
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ (118)

بعد از بيان حال كفار در انكار توحيد و ادعاى اتخاذ ولد در عقب آن، مخالفت ايشان را در خصوص نبوت بيان مى‌فرمايد:

وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌: و گفتند آنانكه نمى‌دانند از جهال مشركان و متجاهلان اهل كتاب، لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ‌: چرا سخنى نمى‌گويد خدا با ما به معاينه، چنانچه با ملائكه تكلم فرمايد. يا چرا وحى به ما ننمايد كه تو پيغمبرى، أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ: يا چرا نمى‌آيد ما را حجتى بر صدق قول تو. قول اول را به جهت استنكاف مى‌گفتند، و دوم را به سبب انكار آيات بينه داله بر صدق نبوت آن حضرت. كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ‌: همچنين گفتند كسانى كه پيش از آنها بودند از امتهاى گذشته، مِثْلَ قَوْلِهِمْ‌: مثل قول ايشان را، يعنى آنها نيز با وجود آيات داله بر صدق نبوت انبياى خود، اقتراح آيات ديگر مى‌كردند از آن جمله يهود به حضرت موسى عليه السلام گفتند: خدا را آشكار به ما بنماى، و نصارى از حضرت عيسى عليه السلام نزول مائده را طلبيدند. تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ‌: مشابهت دارد و مساوى است قلبهاى اينها و آنها در عناد و انكار و گمراهى. قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ‌: بتحقيق واضح و روشن ساختيم آيات و دلايل توحيد و نبوت را، لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ‌: براى گروهى كه طلب يقين مى‌كنند، نه آنانكه عناد دارند. يا براى قومى كه متقين شوند به حقايق و شبهه عناد طارى نشود قلوب آنها را.

تبصره: آيه شريفه اشاره است به آنكه كفار آنچه مى‌گفتند نه به جهت خفاى آيات بود يا براى مزيد طلب يقين، بلكه آن را محض سركشى و انكار مى‌گفتند. و علت عدم اتيان آيات مقترحه به آنها البته حكمت و مصلحتى باشد، از جمله فرموده‌اند: چون عادت خداوندى جارى شده كه هر امتى از پيغمبر خود آيات مقترحه (دلبخواهى) خواهند و پس از اتيان ايمان نياورند، عذاب استيصال بر آنها نازل شود، مانند قوم ثمود كه شتر

تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 242

سرخ مو خواستند و ايمان نياوردند، به عذاب صيحه مبتلا گرديدند. و چون خداى تعالى به جهت شرافت حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرمود: وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ‌: تا مادامى كه آن حضرت ميان قوم باشد عذاب نازل نفرمايد؛ و حق تعالى مى‌دانست كه ايمان نمى‌آورند چنانچه آيات بيّنه را مشاهده نمودند و انكار كردند، بدين جهت آيات مقترحه عطا نشد تا لازمه عدم ايمان آنها كه نزول عذاب است طارى نگردد.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ (118)

ترجمه‌

نو پديد آورنده آسمانها و زمين است و چون اراده كند امرى را پس جز اين نيست كه ميگويد مر او را بشو پس ميشود.

جلد 1 صفحه 165

تفسير

در كافى از حضرت باقر (ع) در تفسير اين آيه نقل فرموده كه خداوند تمامى اشياء را بعلم خود ايجاد فرموده بدون مثالى كه موجود باشد پيش از آن چنانچه آسمانها و زمين را ايجاد فرمود با آنكه نبود پيش از آنها آسمان و زمينى و عرش خدا بر آب استقرار داشت و در نهج البلاغه است كه چون خدا اراده فرمايد ايجاد چيزى را ميفرمايد بشو پس ميشود بدون صدائى كه بگوش برسد و ندائيكه شنيده شود جز اين نيست كه كلام خداوند فعلى از او است كه ايجاد نموده است آنرا در صورتى كه مثل او نبود است پيش از آن و اگر از قديم موجود باشد لازم آيد خداى ديگرى باشد و نيز در آن كتاب است كه خدا ميگويد و تلفظ نمى‌كند و اراده ميفرمايد و پنهان نمى‌كند و در توحيد و كافى از حضرت كاظم روايت نموده است كه اراده مخلوق در باطن است و آنچه ظاهر شود بعد از آن فعل است و اما اراده خداوند ايجاد او است فعل را نه غير آن چون خدا فكر و تأمل و نيت نمى‌كند و از اين اوصاف منزه ميباشد و اينها صفات مخلوقند اراده خداوند همان فعل او است نه غير آن ميگويد بشو ميشود بدون تلفظ و گفتن بزبان و بدون تفكر و اهتمام و براى اراده خداوند كيفيتى نيست كه عارضى باشد مانند آنكه ذاتش هم عارضى ندارد و در روايتى وارد شده كه كلمه كن از خداوند صنع است و آنچه موجود ميشود بآنكلمه مصنوع حقير عرض مى‌كنم بنابراين كن و يكون در خارج يكى است وفاء براى ترتيب عقلى است و اللّه اعلم.
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ قال‌َ الَّذِين‌َ لا يَعلَمُون‌َ لَو لا يُكَلِّمُنَا اللّه‌ُ أَو تَأتِينا آيَةٌ كَذلِك‌َ قال‌َ الَّذِين‌َ مِن‌ قَبلِهِم‌ مِثل‌َ قَولِهِم‌ تَشابَهَت‌ قُلُوبُهُم‌ قَد بَيَّنَّا الآيات‌ِ لِقَوم‌ٍ يُوقِنُون‌َ (118)

و گفتند كساني‌ ‌که‌ نميدانند چرا ‌خدا‌ ‌با‌ ‌ما تكلم‌ نميكند و ‌ يا ‌ آيتي‌ ‌بر‌ ‌ما نمي‌آيد، مانند ‌اينکه‌ سخن‌ گفتند كساني‌ ‌که‌ پيش‌ ‌از‌ اينها بودند دلهاي‌ اينان‌ شبيه‌ و نظير يكديگر ‌است‌، ‌ما آيات‌ ‌را‌ ‌براي‌ گروهي‌ ‌که‌ يقين‌ پيدا مي‌كنند بيان‌ نموديم‌ وَ قال‌َ الَّذِين‌َ لا يَعلَمُون‌َ مراد ‌از‌ الَّذِين‌َ لا يَعلَمُون‌َ جهّال‌ ‌از‌ عوام‌ ميباشند ‌که‌ موازين‌ نبوت‌ و اقامه‌ معجزه‌ و دليل‌ ‌را‌ نميدانند و تصور ميكنند ‌که‌ معجزه‌ ‌در‌ تحت‌ اختيار پيغمبر ‌ يا ‌ اقتراح‌ امت‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌هر‌ چه‌ امت‌ بخواهند پيغمبر بتواند اقامه‌ كند ‌در‌ صورتي‌ ‌که‌ آنچه‌ ‌بر‌ ‌خدا‌ لازم‌ ‌است‌ ‌در‌ اقامه‌ حجت‌ و اتمام‌ ‌آن‌ ‌که‌ ديگر ‌بر‌ مردم‌ راه‌ عذري‌ باقي‌ نباشد و همين‌ مقدار ‌که‌ معلوم‌ شود ‌که‌ ‌اينکه‌ مدعاي‌ نبوت‌ ‌از‌ جانب‌ حق‌ ‌است‌ كافي‌ ‌است‌ ‌اگر‌ چه‌ بآوردن‌ يك‌ معجزه‌ ‌باشد‌ بلكه‌ بسا احتياج‌ بمعجزه‌ ‌هم‌ نيست‌ مثل‌ اينكه‌ پيغمبر ثابت‌ النبوة و ‌ يا ‌ معصوم‌ ثابت‌ العصمة خبر دهد ‌که‌ فلان‌ شخص‌ معين‌ پيغمبر ‌است‌ چنانچه‌ ‌ما مسلمين‌ نبوت‌ انبياء سلف‌ ‌را‌ ‌از‌ روي‌ اخبار پيغمبر اكرم‌ صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و آله‌ و سلّم‌ و قرآن‌ مجيد و اخبار قطعيه‌ ‌از‌ ائمه‌ معصومين‌ معتقديم‌ و احتياج‌ باثبات‌ صدور معجزه‌ ‌از‌ ‌آنها‌ نداريم‌ و چنانچه‌ گذشت‌ معجزه‌ بدست‌ ‌خدا‌ ‌است‌ و ‌هر‌ جا موافق‌ حكمت‌ و صلاح‌ امت‌ ‌باشد‌ بدست‌ پيغمبر جاري‌ ميسازد و ملعبه‌ دست‌ مردم‌ نيست‌ ‌که‌ ‌هر‌ ساعت‌ ‌هر‌ كس‌ ‌هر‌ چه‌ بخواهد پيغمبر انجام‌ دهد بويژه‌ اموري‌ ‌که‌ خلاف‌ عقل‌ و موازين‌ عقلي‌ ‌باشد‌.

جلد 2 - صفحه 168

لَو لا يُكَلِّمُنَا اللّه‌ُ لولا ‌از‌ اداة تخصيص‌ و بمعني‌ هلا ‌است‌ ‌يعني‌ چرا ‌خدا‌ ‌با‌ ‌ما تكلم‌ نميكند، ‌اينکه‌ افراد نادان‌ توهم‌ ميكردند ‌که‌ ‌هر‌ كس‌ قابليت‌ دارد ‌که‌ ‌خدا‌ ‌با‌ ‌او‌ تكلم‌ نمايد لذا مي‌گفتند ‌اينکه‌ خدايي‌ ‌که‌ تو پيغمبر و ‌رسول‌ اويي‌ چرا خودش‌ ‌با‌ ‌ما سخن‌ نميگويد! غافل‌ ‌از‌ اينكه‌ بسياري‌ ‌از‌ انبياء ‌هم‌ داراي‌ ‌اينکه‌ موهبت‌ نبودند و ‌اينکه‌ خصيصه‌ حضرت‌ موسي‌ (ع‌) ‌بود‌ چنانچه‌ ميفرمايد.

إِنّا أَوحَينا إِلَيك‌َ كَما أَوحَينا إِلي‌ نُوح‌ٍ وَ النَّبِيِّين‌َ مِن‌ بَعدِه‌ِ وَ أَوحَينا إِلي‌ إِبراهِيم‌َ وَ إِسماعِيل‌َ وَ إِسحاق‌َ وَ يَعقُوب‌َ وَ الأَسباطِ وَ عِيسي‌ وَ أَيُّوب‌َ وَ يُونُس‌َ وَ هارُون‌َ وَ سُلَيمان‌َ وَ آتَينا داوُدَ زَبُوراً وَ رُسُلًا قَد قَصَصناهُم‌ عَلَيك‌َ مِن‌ قَبل‌ُ وَ رُسُلًا لَم‌ نَقصُصهُم‌ عَلَيك‌َ وَ كَلَّم‌َ اللّه‌ُ مُوسي‌ تَكلِيماً«1».

و ‌اينکه‌ موهبت‌ بحضرت‌ ‌رسول‌ اكرم‌ صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و آله‌ و سلّم‌ ‌در‌ شب‌ معراج‌ ‌هم‌ اعطاء شد و شايد ‌در‌ موارد ديگر ‌هم‌ بوده‌ چنانچه‌ ‌در‌ مقدمه‌ ‌در‌ اقسام‌ وحي‌ ذكر شد.

و بالجمله‌ تقاضاي‌ تكلم‌ ‌خدا‌ ‌با‌ بشر ‌اگر‌ ‌از‌ قبيل‌ تكلم‌ ‌او‌ ‌با‌ انبياء ‌باشد‌ ‌هر‌ كسي‌ قابل‌ و لايق‌ ‌اينکه‌ معني‌ نيست‌ و ‌اگر‌ ‌از‌ طريق‌ عادي‌ ‌باشد‌، ‌آن‌ ‌هم‌ محال‌ ‌است‌ چنانچه‌ واضح‌ ‌است‌ و كلام‌ ‌خدا‌ بمعني‌ ايجاد صوت‌ ‌است‌ و چون‌ صوت‌ امر عرضيست‌ محتاج‌ بمعروض‌ ‌است‌ بايد ‌در‌ جسمي‌ مثل‌ هوي‌ ‌ يا ‌ درخت‌ ايجاد شود و ‌بر‌ فرض‌ اينكه‌ ايجاد فرمايد ‌در‌ جسمي‌ ‌از‌ كجا مي‌توان‌ فهميد ‌که‌ ‌اينکه‌ كلام‌ ‌خدا‌ ‌است‌.

أَو تَأتِينا آيَةٌ مفسرين‌ گفتند مراد ‌از‌ آية، معجزه‌ اقتراحي‌ آنهاست‌ مثل‌ اينكه‌ مي‌گفتند كوه‌ صفا ‌را‌ طلا بگردان‌ و امثال‌ اينها و گرنه‌ آيات‌ معجزات‌ بسيار ‌از‌ پيغمبر ‌خدا‌ صادر ‌شده‌ و مشاهده‌ نموده‌ بودند، ولي‌ بنظر ميرسيد ‌که‌ سؤال‌ ‌آنها‌ ‌اينکه‌ بوده‌ ‌که‌ خداوند آيتي‌ بآنان‌ عنايت‌ فرمايد ‌يعني‌ ‌هم‌ چنان‌ ‌که‌ ‌به‌ پيغمبر

1‌-‌ سوره‌ النساء ‌آيه‌ 161

جلد 2 - صفحه 169

معجزه‌ عنايت‌ فرموده‌ بآنان‌ ‌هم‌ آيتي‌ عنايت‌ فرمايد ‌که‌ سبب‌ شود پيغمبر ‌او‌ ‌را‌ تصديق‌ كنند، زيرا آية فاعل‌ تَأتِينا و ضمير متكلم‌ نا مفعول‌ ‌است‌ ‌يعني‌ ‌ما ‌را‌ آيتي‌ بيايد چنانچه‌ ‌اينکه‌ معني‌ مناسب‌ قسمت‌ اول‌ ‌است‌ ‌که‌ لَو لا يُكَلِّمُنَا اللّه‌ُ ‌باشد‌.

كَذلِك‌َ قال‌َ الَّذِين‌َ مِن‌ قَبلِهِم‌ ظاهرا ‌اينکه‌ قسمت‌ اشاره‌ بمقالات‌ بني‌ اسرائيل‌ ‌است‌ ‌که‌ بحضرت‌ موسي‌ گفتند لَن‌ نُؤمِن‌َ لَك‌َ حَتّي‌ نَرَي‌ اللّه‌َ جَهرَةً«1» و امثال‌ اينها ‌از‌ توقعات‌ جاهلانه‌ احمقانه‌.

تَشابَهَت‌ قُلُوبُهُم‌ دلهاي‌ ‌ايشان‌ ‌در‌ قساوت‌ و عناد و حماقت‌ و جهل‌ و ديگر صفات‌ رذيله‌ شبيه‌ بهم‌ ‌است‌ و ‌از‌ ‌اينکه‌ جمله‌ استفاده‌ ميشود منشأ ‌اينکه‌ نوع‌ توقعات‌ و سؤالات‌ عناد و عصبيت‌ و فساد اخلاق‌ و زير بار حق‌ نرفتن‌ ‌است‌ نه‌ اينكه‌ بخواهند حقيقت‌ ‌را‌ كشف‌ نموده‌ و حقانيت‌ پيغمبري‌ ‌براي‌ ‌آنها‌ ثابت‌ شود.

و قَد بَيَّنَّا الآيات‌ِ لِقَوم‌ٍ يُوقِنُون‌َ ‌يعني‌ ‌ما بمقدار كافي‌ و وافي‌ آيات‌ ‌را‌ بيان‌ نموده‌ و معجزه‌ بدست‌ پيغمبرانمان‌ جاري‌ ساخته‌ايم‌ ‌که‌ ‌هر‌ كس‌ بخواهد ‌به‌ مقام‌ يقين‌ نائل‌ شود و حقيقت‌ ‌را‌ درك‌ كند بتواند و ‌اينکه‌ مؤيد و شاهد ‌بر‌ همان‌ مطلب‌ سابق‌ ‌است‌ ‌که‌ سؤالات‌ آنان‌ ‌از‌ روي‌ حقيقت‌ نبوده‌ و صرفا جنبه‌ بهانه‌ جويي‌ داشته‌ ‌است‌.

و يقين‌ بالاترين‌ مراتب‌ ايمان‌ ‌است‌ و كساني‌ ‌که‌ باين‌ مقام‌ نائل‌ شوند بسيار كمند چنانچه‌ ‌از‌ ‌رسول‌ ‌خدا‌ صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و آله‌ و سلّم‌ روايت‌ ‌شده‌ ‌که‌ فرمود:

2» ‌من‌ اقل‌ ‌ما اوتيتم‌ اليقين‌ و عزيمة الصبر و ‌من‌ اوتي‌ حظه‌ منهما ‌لم‌ يبال‌ ‌ما فاته‌ ‌من‌ صيام‌ نهار و قيام‌ ليل‌«

و فرمود:

3» اليقين‌ الايمان‌ كله‌«

1‌-‌ سوره‌ بقره‌ ‌آيه‌ 52

2‌-‌ جامع‌ السعادات‌ صفحه‌ 69

3‌-‌ جامع‌ السعادات‌ صفحه‌ 69

جلد 2 - صفحه 170

و ‌غير‌ اينها ‌از‌ اخبار ديگري‌ ‌که‌ ‌در‌ جامع‌ السعادات‌ ذكر نموده‌، و ‌از‌ ‌براي‌ يقين‌ سه‌ مرتبه‌ ‌است‌: علم‌ اليقين‌ و عين‌ اليقين‌ و حق‌ اليقين‌، و بيان‌ ‌اينکه‌ مراتب‌ ‌را‌ قبلا متذكر شده‌ايم‌«1».
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
(آیه 118)- بهانه دیگر: چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید؟! به تناسب بهانه جوییهای یهود، در این آیه سخن از گروه دیگری از بهانه جویان است که ظاهرا همان مشرکان عرب بودند، می‌گوید: «افراد بی‌اطلاع گفتند: چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید؟ و چرا آیه و نشانه‌ای بر خود ما نازل نمی‌شود»؟ (وَ قالَ الَّذِینَ لا یَعْلَمُونَ لَوْ لا یُکَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِینا آیَةٌ).

قرآن در پاسخ این ادّعاهای لجوجانه و خودخواهانه می‌گوید: «پیشینیان آنها نیز همین گونه سخنان داشتند، دلها و افکارشان مشابه است، ولی ما آیات و نشانه‌ها را (به مقدار کافی) برای آنها که حقیقت جو و اهل یقین هستند روشن ساختیم» (کَذلِکَ قالَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَیَّنَّا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ).

اگر به راستی منظور آنها درک حقیقت و واقعیت است، همین آیات را که بر پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله نازل کردیم نشانه روشنی بر صدق گفتار او است، چه لزومی دارد که بر هر یک یک از افراد مستقیما و مستقلا آیاتی نازل شود؟ و چه معنی دارد که من اصرار کنم باید خدا مستقیما با خود من سخن بگوید؟!
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=2 |آیه=118}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=2 |آیه=118}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=2 |آیه=118}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
* محمدباقر محقق، [[نمونه بینات در شأن نزول آیات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و سایر مفسرین خاصه و عامه.

[[رده:آیات سوره بقره]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]
[[رده:آیات دارای شان نزول]]

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
-'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 33.</ref>
+'''شأن نزول:'''
 == تفسیر آیه ==
 <tabber>

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«لَوْ لا یُکَلِّمُنَا اللهُ»: چرا خدا با ما حرف نزند. «لَوْ لا»: چرا نه. حرفی است که بر طلب حصول ما بعد خود دلالت دارد. «آیَةٌ»: آیه قرآنی. معجزه پیشنهادی (نگا: إسراء /  - ). «تَشَابَهَتْ». به هم مانده است. همگون همدیگر بوده است. «بَیَّنَّا»: بیان و روشن کرده‌ایم. با بیّنه و حجّت فرو فرستاده‌ایم. «یُوقِنُونَ»: جویای یقین هستند. دانش قاطعانه و باور صادقانه دارند.
+یكلمنا: تكليم و تكلم به معنى سخن گفتن است نه به سخن در آوردن.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
 ==نزول==

@@ سطر ۱۱۷: / سطر ۱۱۷: @@
 ترجمه‌
-نو پديد آورنده آسمانها و زمين است و چون اراده كند امرى را پس جز اين نيست كه ميگويد مر او را بشو پس ميشود.
+و گفتند آنانكه نميدانند چرا سخن نميگويد با ما خدايا نميآيد ما را نشانه چنين گفتند آنانكه بودند پيش از ايشان مانند گفتار آنها شباهت دارد بيكديگر دلهاشان بتحقيق بيان نموديم آيات را براى قوميكه يقين ميدارند.
-جلد 1 صفحه 165
+تفسير
-تفسير
+آنانكه نميدانند اهل شرك نادان و اهل كتابى هستند كه بعلم خود عمل نميكنند و خواهشهاى آنها مانند بنى اسرائيل است كه ميخواستند خدا را آشكار به بينند و مائده از آسمان بر آنها نازل شود دلهاى اينها شبيه بدلهاى آنها است در كورى و عناد والا دلى كه خالى باشد از امراض و بديده بصيرت از روى انصاف نظر نمايد در صفحه كائنات در هر موجودى بقدرى آثار صنع الهى را مشاهده خواهد نمود
-در كافى از حضرت باقر (ع) در تفسير اين آيه نقل فرموده كه خداوند تمامى اشياء را بعلم خود ايجاد فرموده بدون مثالى كه موجود باشد پيش از آن چنانچه آسمانها و زمين را ايجاد فرمود با آنكه نبود پيش از آنها آسمان و زمينى و عرش خدا بر آب استقرار داشت و در نهج البلاغه است كه چون خدا اراده فرمايد ايجاد چيزى را ميفرمايد بشو پس ميشود بدون صدائى كه بگوش برسد و ندائيكه شنيده شود جز اين نيست كه كلام خداوند فعلى از او است كه ايجاد نموده است آنرا در صورتى كه مثل او نبود است پيش از آن و اگر از قديم موجود باشد لازم آيد خداى ديگرى باشد و نيز در آن كتاب است كه خدا ميگويد و تلفظ نمى‌كند و اراده ميفرمايد و پنهان نمى‌كند و در توحيد و كافى از حضرت كاظم روايت نموده است كه اراده مخلوق در باطن است و آنچه ظاهر شود بعد از آن فعل است و اما اراده خداوند ايجاد او است فعل را نه غير آن چون خدا فكر و تأمل و نيت نمى‌كند و از اين اوصاف منزه ميباشد و اينها صفات مخلوقند اراده خداوند همان فعل او است نه غير آن ميگويد بشو ميشود بدون تلفظ و گفتن بزبان و بدون تفكر و اهتمام و براى اراده خداوند كيفيتى نيست كه عارضى باشد مانند آنكه ذاتش هم عارضى ندارد و در روايتى وارد شده كه كلمه كن از خداوند صنع است و آنچه موجود ميشود بآنكلمه مصنوع حقير عرض مى‌كنم بنابراين كن و يكون در خارج يكى است وفاء براى ترتيب عقلى است و اللّه اعلم.
+كه از حد وصف خارج است بلكه حق معرفت آنستكه غير خداوند را بحق بشناسند و حق را بخودى خود هر كس آن لياقت و تمكن را ندارد كه كلام الهى را بشنود پيغمبر اكرم (ص) با آن مقام و عظمت روحى در موقع نزول وحى حالش ديگرگون ميشد وردا بر سر مبارك ميكشيد و چهره مقدسش برافروخته ميگرديد مانند كسى كه تب شديد عارضش شده باشد و بعد از تماميت وحى تا مدتى آثار خستگى در وجود مباركش ظاهر بود و در دنيا صلاح نيست حقائق بكلى مكشوف شود بايد مزيتى در انكشاف براى آخرت باقى بماند و در عين تماميت حجت بايد پرده هم در كار باشد تا جبر نشود و اختيار ثابت گردد و اختبار بعمل آيد و سعيد و شقى ممتاز شوند و محلى از براى نفوذ شياطين باقى بماند و هر كس باستحقاق بنهايت اصليه خود برسد و شايد اشاره باين امور باشد كه اخيرا فرموده است آيات را براى اهل يقين بيان فرموديم چون ادراك اين حقائق و اسرار براى عامه ممكن نيست اگرچه ظاهرا مراد همان وضوح ادله توحيد يا نبوت خاصه است كه بيان گرديده است.
 }}
 |-|

@@ سطر ۲۰۴: / سطر ۲۰۴: @@
 ==={{تفسیر الکاشف|سوره=2 |آیه=118}}===
 </tabber>
 ==پانویس==