آیه 112 نساء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Quran: تغییرمسیر به آیه 112 سوره نساء

2016-06-10T01:36:53Z

تغییرمسیر به آیه 112 سوره نساء

History of islam: History of islam صفحهٔ آیه ۱۱۲ نساء را به آیه 112 نساء که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2015-09-05T07:09:29Z

History of islam صفحهٔ آیه ۱۱۲ نساء را به آیه 112 نساء که تغییرمسیر بود منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* پیوندها */

2014-02-15T05:54:05Z

‏پیوندها

مرضیه الله وکیل جزی: آیه 112 نساء را به آیه ۱۱۲ نساء منتقل کرد

2012-10-29T07:59:28Z

آیه 112 نساء را به آیه ۱۱۲ نساء منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: /* نزول */

2012-09-06T08:33:55Z

‏نزول

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۲۵

2012-09-05T06:25:25Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

2012-07-16T13:30:32Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{بخشی از یک کتاب}} '''منبع:''' نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و سا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}
'''منبع:''' [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه ، ص 244

'''نویسنده:''' محمدباقر محقق

==شأن نزول آيه 112 سوره نساء==

'''<I>«وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً».</I>'''<ref> بقيه آيه، «فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً؛ هر كس كه از وى خطا و يا گناهى سر بزند سپس آن را به ديگرى تهمت ببندد، مرتكب بهتان و گناه بزرگ و آشكارى گرديده است».</ref>

«[[شیخ طوسی]]» اين آية درباره لبيد بن سهل نازل گرديده است، (زيرا به وى تهمت دزدى زده بودند).<ref> در تفسير على بن ابراهيم به روايت از ابوالجارود او از [[امام باقر]] عليه‌السلام چنين روايت شده كه عده اى از طائفه بشير مزبور گفتند: نزد [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله مي‌رويم و خود را از اين دزدى برى و دور مي‌نمائيم ولى وقتى كه آيه 108 همين سوره «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلايَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ؛ مردم خيانتكار از مردم شرم داشته و مى ترسند و از خداوند شرم نمى كنند و نمى ترسند» نازل گرديد، طائفه مزبور به بشير گفتند: بيا و از خدا بترس و توبه و استغفار كن. بشير گفت: سوگند ياد مي‌كنم كه لبيد دزدى كرده است پس از ذكر تهمت مزبور از ناحيه بشير اين آية نازل گرديد وقتى كه بشير دريافت كه خداوند از تهمت زدن او آگاه شده كافر شد و به طرف مكه رفت و به مشركين ملحق گرديد».</ref><ref> صاحب كشف الاسرار از عامه بنا به نقل از جويبر و او از ضحاك چنين گويد: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى‌سلول نازل گرديده كه عائشه را قذف كرده بود و از اهل افك قرار گرفته بود.</ref>

==پانویس ==
<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۶، ساعت ۰۱:۳۶
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==متن~~ آیه==	+	#تغییرمسیر[[آیه 112 سوره نساء]]
−
−	{{قرآن در قاب\|«وَ مَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَ إِثْمًا مُّبِينًا».\|سوره=4\|آیه=112}}
−
−	~~==ترجمه آیه==~~
−
−	~~و هر كس خطا يا گناهى مرتكب شود سپس آن را به بى‌گناهى نسبت دهد قطعا بهتان و گناه آشكارى بر دوش كشيده است.~~
−
−	~~==نزول==~~
−
−	~~'''محل نزول:'''~~
−
−	این آیه همچون دیگر آیات سوره نساء در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‌3، ص 3.</ref>
−
−	'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بینات در شأن نزول آیات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و سایر مفسرین خاصه و عامه، ص 244.</ref>
−
−	«[[شیخ طوسی]]» گوید: اين آية درباره لبيد بن سهل نازل گرديده است، (زيرا به وى تهمت دزدى زده بودند).<ref> در تفسير على بن ابراهيم به روايت از ابوالجارود او از [[امام باقر]] عليه‌السلام چنين روايت شده كه عده اى از طائفه بشير مزبور گفتند: نزد [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله مي‌رويم و خود را از اين دزدى برى و دور مي‌نمائيم ولى وقتى كه آيه 108 همين سوره «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلايَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ؛ مردم خيانتكار از مردم شرم داشته و مى ترسند و از خداوند شرم نمى كنند و نمى ترسند» نازل گرديد، طائفه مزبور به بشير گفتند: بيا و از خدا بترس و توبه و استغفار كن. بشير گفت: سوگند ياد مي‌كنم كه لبيد دزدى كرده است پس از ذكر تهمت مزبور از ناحيه بشير اين آية نازل گرديد وقتى كه بشير دريافت كه خداوند از تهمت زدن او آگاه شده كافر شد و به طرف مكه رفت و به مشركين ملحق گرديد».</ref><ref> صاحب كشف الاسرار از عامه بنا به نقل از جويبر و او از ضحاك چنين گويد: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى‌سلول نازل گرديده كه عائشه را قذف كرده بود و از اهل افك قرار گرفته بود.</ref>
−
−	~~==پانویس==~~
−	~~<references/>~~
−
−	~~==منابع==~~
−
−	* قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند.
−	* محمدباقر محقق، [[نمونه بینات در شأن نزول آیات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و سایر مفسرین خاصه و عامه، انتشارات اسلامی، تهران، 1361 ش.
−	* فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
−
−	~~==پیوندها==~~
−
−	* [[سوره نساء]]
−	* [[سوره نساء/متن و ترجمه سوره]]
−
−	~~{{قرآن}}~~
−
−	~~[[رده:آیات~~ سوره نساء]]
−	~~[[رده:آیات دارای شان نزول~~]]

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 * [[سوره نساء]]
 * [[سوره نساء/متن و ترجمه سوره]]
 [[رده:آیات سوره نساء]]
 [[رده:آیات دارای شان نزول]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 '''محل نزول:'''
-این آیه در همچون دیگر آیات سوره نساء در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‌3، ص 3.</ref>
+این آیه همچون دیگر آیات سوره نساء در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‌3، ص 3.</ref>
 '''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بینات در شأن نزول آیات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و سایر مفسرین خاصه و عامه، ص 244.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۹
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۵۹
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+==متن آیه==
-'''نویسنده:''' محمدباقر محقق
+{{قرآن در قاب|«وَ مَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَ إِثْمًا مُّبِينًا».|سوره=4|آیه=112}}
-==شأن نزول آيه 112 سوره نساء==
+==ترجمه آیه==
-'''<I>«وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً».</I>'''<ref> بقيه آيه، «فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً؛ هر كس كه از وى خطا و يا گناهى سر بزند سپس آن را به ديگرى تهمت ببندد، مرتكب بهتان و گناه بزرگ و آشكارى گرديده است».</ref>
+و هر كس خطا يا گناهى مرتكب شود سپس آن را به بى‌گناهى نسبت دهد قطعا بهتان و گناه آشكارى بر دوش كشيده است.
-«[[شیخ طوسی]]» اين آية درباره لبيد بن سهل نازل گرديده است، (زيرا به وى تهمت دزدى زده بودند).<ref> در تفسير على بن ابراهيم به روايت از ابوالجارود او از [[امام باقر]] عليه‌السلام چنين روايت شده كه عده اى از طائفه بشير مزبور گفتند: نزد [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله مي‌رويم و خود را از اين دزدى برى و دور مي‌نمائيم ولى وقتى كه آيه 108 همين سوره «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلايَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ؛ مردم خيانتكار از مردم شرم داشته و مى ترسند و از خداوند شرم نمى كنند و نمى ترسند» نازل گرديد، طائفه مزبور به بشير گفتند: بيا و از خدا بترس و توبه و استغفار كن. بشير گفت: سوگند ياد مي‌كنم كه لبيد دزدى كرده است پس از ذكر تهمت مزبور از ناحيه بشير اين آية نازل گرديد وقتى كه بشير دريافت كه خداوند از تهمت زدن او آگاه شده كافر شد و به طرف مكه رفت و به مشركين ملحق گرديد».</ref><ref> صاحب كشف الاسرار از عامه بنا به نقل از جويبر و او از ضحاك چنين گويد: كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى‌سلول نازل گرديده كه عائشه را قذف كرده بود و از اهل افك قرار گرفته بود.</ref>
+==نزول==
-==پانویس ==
+'''محل نزول:'''
 <references />