آیه 107 سوره انعام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Aghajani در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۷

2019-12-18T06:27:00Z

مهدی موسوی: /* معانی کلمات آیه */

2019-02-03T12:25:58Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2019-02-03T11:42:19Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا أَشْرَكُوا ۗ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْ...» ایجاد کرد

2016-03-30T22:11:43Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا أَشْرَكُوا ۗ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا أَشْرَكُوا ۗ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا ۖ وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ|سوره=6|آیه =107}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 107
|شماره بعدی = 108
|شماره قبلی = 106
|سوره= انعام
|شماره سوره= 6
|جزء= 7
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
و اگر خدا می‌خواست آنها شرک نمی‌آوردند، و ما تو را نگهبان ایشان نکردیم و تو وکیل آنها نیستی.
|-|
انصاریان=
اگر خدا می خواست آنان [به طور اجبار] شرک نمی آوردند، [ولی خواست خدا آزادی انسان در انتخاب است] و ما تو را بر آنان نگهبان و کارساز قرار ندادیم [تا آنان را به اجبار به پذیرش دین وادار کنی.]
|-|
فولادوند=
و اگر خدا مى‌خواست آنان شرك نمى‌آوردند، و ما تو را بر ايشان نگهبان نكرده‌ايم، و تو وكيل آنان نيستى.
|-|
آیتی=
اگر خدا مى‌خواست، آنان شرك نمى‌آوردند، و ما تو را نگهبانشان نساخته‌ايم و تو كارسازشان نيستى.
|-|
مکارم شیرازی=
اگر خدا می‌خواست، (همه به اجبار ایمان می‌آوردند،) و هیچ یک مشرک نمی‌شدند؛ و ما تو را مسؤول (اعمال) آنها قرار نداده‌ایم؛ و وظیفه نداری آنها را (به ایمان) مجبور سازی!
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Had Allah wished they would not have ascribed partners [to Him]. We have not made you a caretaker for them, nor is it your duty to watch over them.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|And if Allah had pleased, they would not have set up others (with Him) and We have not appointed you a keeper over them, and you are not placed in charge of them.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Had Allah willed, they had not been idolatrous. We have not set thee as a keeper over them, nor art thou responsible for them.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|If it had been Allah's plan, they would not have taken false gods: but We made thee not one to watch over their doings, nor art thou set over them to dispose of their affairs.}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«لا تَسُبُّوا»: دشنام ندهید. «الَّذِینَ»: کسانی را که. اگر مراد از (الَّذِینَ) خود مشرکان باشد، معنی چنین می‌شود که دشنام به معبودها و بتهای مشرکان در اصل دشنام به خود آنان است. معبودها و بتهائی که. با توجّه بدین معنی، به کار رفتن (الَّذِینَ) بنابر عقیده مشرکان است که معبودها و بتهای خود را متصرّف در امور می‌بینند و همچون ذوی‌العقول می‌پندارند. یا بر اثر تغلیب ذوی‌العقولی است از قبیل: فرشتگان، عیسی، عُزَیر و غیره که با دیگر چیزها پرستش می‌کنند. «یَدْعُونَ»: می‌پرستند. «عَدْواً»: تجاوزکردن از حق و گرائیدن به باطل. حال یا مفعولٌ‌له است.

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ «107»

و اگر خداوند مى‌خواست (همه به اجبار ايمان مى‌آوردند و) شرك نمى‌ورزيدند (ولى سنّت الهى چنين نيست) و ما تورا بر آنان نگهبان قرار نداديم و تو وكيل (ايمان آوردن) آنان نيستى.

===نکته ها===

مشيّت و خواستِ خداوند دو گونه است: خواست تشريعى و خواست تكوينى. خداوند از نظر تشريعى، هدايتِ همه‌ى مردم را خواسته است و لذا پيامبران و كتب آسمانى را فرستاده است، امّا از نظر تكوينى خواسته است كه مردم بر اساس اراده و اختيار خود، راه را انتخاب‌

«1». حجر، 3.

«2». آل‌عمران، 173.

«3». مائده، 42.

«4». توبه، 73.

«5». بقره، 194.

جلد 2 - صفحه 527

كنند، نه آنكه مجبور به پذيرش دين باشند.

===پیام ها===

1- اراده وخواست خداوند، تخلّف ندارد. «لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا»

2- مشيّت و اراده‌ى الهى بر آزاد گذاشتن انسان‌هاست و وجود مشركان، نشانه‌اى از اين آزادى است. «وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا»

3- پيامبران الهى، مربّى و معلّم مردمند نه زندانبانانى كه با زور و تحميل، دستور دهند. «ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً»

4- پيامبر، نه مسئول دفع بلا از مشركان و نه مسئول جلب منفعت براى آنان است.

«ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ»

5- انبيا ضامنِ وظيفه‌اند نه نتيجه. با آن همه تلاش، گروه بسيارى مشرك ماندند.

«وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ»

6- پيامبر، براى هدايت مردم سوز و گداز داشت. «وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ»
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ (107)

وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا: و اگر بخواهد خداى تعالى توحيد و مشرك نشدن آنان را بر وجه قهر و جبر، هرگز شرك نياورند، لكن اين منافى تكليف است، چه تكليف مستلزم اختيار باشد نه اجبار. پس مراد آيه آنكه اگر حق تعالى توحيد

«1» نهج البلاغه، خطبه 165.

تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 350

كفار خواستى بر سبيل قهر و اجبار، ايشان شرك نياوردى. در تفسير اهل البيت:

لو شاء اللّه ان يجعلهم كلّهم مؤمنين معصومين حتّى كان لا يعصيه احد لما كان يحتاج الى جنّة و نار و لكنّه امرهم و امتحنهم و اعطاهم ماله به عليهم الحجّة من الالة و الاستطاعة ليستحقّوا الثّواب و العقاب. «1» اگر خواستى خدا اينكه قرار دهد به اجبار تمام كفار را مؤمن معصوم، تا اينكه معصيت نكنند او را، هيچكس هر آينه محتاج نبود به بهشت و جهنم، و لكن امر فرموده ايشان را و امتحان نموده آنها را، و عطا فرموده آنچه را كه بسبب آن بر بندگان حجت باشد از آلت هدايت كه رسول باطن- عقل- و رسول ظاهر- پيغمبر صلى اللّه عليه و آله است- و استطاعت كه تمكن و توانائى قبول حق باشد تا مستحق شوند ثواب و عقاب را وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً: و قرار نداده‌ايم تو را بر ايشان نگهبان تا به قهر و جبر ايشان را از كفر منع كنى، و يا حافظى، كه به جهت نگهدارى تو كافر نشوند، و بر فرض كفر آنها، بر تو حرجى و گناهى باشد وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ‌: و نيستى تو بر ايشان وكيلى كه به مصالح دنيا و دين ايشان قيام نمائى و نگذارى در مفاسد داخل شوند، چه اين هر دو بر تو مفوض نيست، و بر تو همين تبليغ است نه اجبار در ايمان، و مائيم كه حفيظ افعال و رقيب احوال و كفيل ارزاق ايشانيم، و حاسب اعمال و مجزى آنان. جمع ميان حفيظ و و كيل جهت اختلاف معنى است، چه حافظ شى‌ء كسى باشد كه جلب خير و دفع ضرر نمايد از او. و و كيل كسى است كه جلب خير كند به او.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ (107)

ترجمه‌

و اگر خواسته بود خدا شرك نمى‌آوردند و قرار نداديم ترا بر آنها نگهبان و نيستى تو برايشان كارگذار.

تفسير

در مجمع از تفسير اهل بيت (ع) نقل نموده كه اگر ميخواست خداوند كه تمام بندگان مؤمن و معصوم از گناه باشند تا كسى معصيت او را ننمايد احتياجى بخلق بهشت و جهنّم نبود ولى امر و نهى فرمود و امتحان كرد و اتمام حجّت نمود بر آنها بتهيّه وسائل و اعطاء قدرت تا مستحق ثواب و عقاب شوند و قمى ره قريب باين معنى را نقل فرموده است و ذيل آيه شريفه باز براى تسكين خاطر مبارك پيغمبر (ص) است كه مسئوليت اعمال آنها را از عهده شريف سلب فرموده است و حفيظ كسى است كه دفع ضرر مى‌كند و و كيل جلب نفع مينمايد لذا جمع بين دو عنوان شده است ..
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ لَو شاءَ اللّه‌ُ ما أَشرَكُوا وَ ما جَعَلناك‌َ عَلَيهِم‌ حَفِيظاً وَ ما أَنت‌َ عَلَيهِم‌ بِوَكِيل‌ٍ (107)

و ‌اگر‌ ‌خدا‌ ميخواست‌ شرك‌ نميآوردند و ‌ما قرار نداديم‌ تو ‌را‌ ‌بر‌ ‌آنها‌ ‌که‌ حفظ ‌آنها‌ ‌را‌ بكني‌ و نه‌ تو ‌را‌ وكيل‌ ‌بر‌ ‌آنها‌.

‌از‌ ‌اينکه‌ ‌آيه‌ استفاده‌ ميشود ‌که‌ مراد ‌از‌ اعراض‌ ‌در‌ ‌آيه‌ قبل‌ معناي‌ دوم‌ ‌است‌ ‌که‌ اعراض‌ ‌از‌ دعوت‌ ‌باشد‌ و ‌در‌ اينجا و ‌در‌ بسياري‌ ‌از‌ آيات‌ يك‌ مسئله‌ مشكله‌ ‌که‌ بسياري‌ ‌از‌ عامه‌ بلكه‌ بسياري‌ ‌از‌ حكماء ‌را‌ ‌که‌ جبريه‌ باشند ‌در‌ شبهه‌ جبر انداخته‌ و تمسك‌ باين‌ آيات‌ كردند ‌که‌ ايمان‌ و كفر و شرك‌ و اطاعت‌ و عصيان‌ و كليه‌ افعال‌ بشري‌ ‌در‌ تحت‌ اختيار ‌آنها‌ نيست‌ ‌اگر‌ ‌خدا‌ خواست‌ ايمان‌ ميآورند و اطاعت‌ ميكنند

جلد 7 - صفحه 165

و ‌اگر‌ نخواست‌ و مشيئة ‌او‌ تعلق‌ نگرفت‌ بطرف‌ كفر و شرك‌ و عصيان‌ ميروند و ‌ما مكرر ‌در‌ ذيل‌ ‌اينکه‌ آيات‌ و ‌در‌ باب‌ جبر و تفويض‌ ‌در‌ كلم‌ الطيب‌ مجلد اول‌ بيان‌ كرده‌ايم‌ ‌که‌ هيچ‌ فعلي‌ ‌در‌ عالم‌ واقع‌ نميشود ‌تا‌ مشيئة الهي‌ تعلق‌ نگيرد ما قَطَعتُم‌ مِن‌ لِينَةٍ أَو تَرَكتُمُوها قائِمَةً عَلي‌ أُصُولِها فَبِإِذن‌ِ اللّه‌ِ حشر ‌آيه‌ 5، و لكن‌ ‌در‌ افعال‌ اختياريه‌ عباد يكي‌ ‌از‌ مقدمات‌ فعل‌ اختيار ‌عبد‌ ‌است‌ و خداوند ‌هم‌ علمش‌ بهمه‌ چيز تعلق‌ گرفته‌ و چون‌ ميداند ‌که‌ مشرك‌ ‌ يا ‌ كافر ‌ يا ‌ عاصي‌ اختيار ايمان‌ و اطاعت‌ نميكند لذا مشيئت‌ ‌او‌ ‌هم‌ تعلق‌ نميگيرد ‌اينکه‌ ‌آيه‌ شريفه‌ مفاد وَ لَو شاءَ اللّه‌ُ ما أَشرَكُوا ‌است‌ ‌اينکه‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌اگر‌ ‌خدا‌ ميدانست‌ ‌که‌ اينها اختيار ايمان‌ و توحيد ميكنند مشيئت‌ ‌او‌ تعلق‌ ميگرفت‌ بايمان‌ ‌آنها‌ و ترك‌ شرك‌ لكن‌ ميداند ‌که‌ اختيار نميكنند لذا مشيئت‌ ‌او‌ ‌هم‌ تعلق‌ نگرفته‌ لذا گفتند:

علم‌ ازلي‌ علّت‌ عصيان‌ بودن‌ || ‌در‌ نزد حكيم‌ غايت‌ جهل‌ ‌بود‌

‌در‌ جواب‌ خيّام‌ ‌که‌ ‌گفت‌:

مي‌ خوردن‌ ‌من‌ حق‌ ز ازل‌ ميدانست‌ || گر مي‌ نخورم‌ علم‌ ‌خدا‌ جهل‌ ‌بود‌

جواب‌ ‌او‌ اينست‌ ‌که‌ چون‌ تو باختيار ‌خود‌ مي‌ ميخوري‌ حق‌ ز ازل‌ ميدانست‌ نه‌ چون‌ حق‌ ‌از‌ ازل‌ ميدانست‌ تو مي‌ زهر مار ميكني‌.

وَ ما جَعَلناك‌َ عَلَيهِم‌ حَفِيظاً گذشت‌ تفسيرش‌ ‌که‌ فقط پيغمبر مأمور بدعوت‌ و تبليغ‌ ‌است‌ ‌تا‌ مادامي‌ ‌که‌ احتمال‌ اجابت‌ ‌در‌ ‌آنها‌ ميدهد ولي‌ ‌پس‌ ‌از‌ قطع‌ بعدم‌ اجابت‌ و اخبار ‌خدا‌ ‌به‌ اينكه‌ ايمان‌ نميآورند دعوت‌ لغو صرف‌ ‌است‌ مگر ‌براي‌ اتمام‌ حجت‌ ‌که‌ فرداي‌ قيامت‌ نگويند لَو لا أَرسَلت‌َ إِلَينا رَسُولًا فَنَتَّبِع‌َ آياتِك‌َ مِن‌ قَبل‌ِ أَن‌ نَذِل‌َّ وَ نَخزي‌ طه‌ ‌آيه‌ 134، چنانچه‌ ‌در‌ باب‌ امر بمعروف‌ و نهي‌ ‌از‌ منكر ‌هم‌ يكي‌ ‌از‌ شرائط ‌آن‌ احتمال‌ تأثير ‌است‌ و ‌با‌ قطع‌ بعدم‌ تأثير واجب‌ نيست‌ مگر ‌براي‌ اتمام‌ حجت‌ ‌که‌ نگويند كسي‌ ‌بما‌ نگفت‌.

جلد 7 - صفحه 166

وَ ما أَنت‌َ عَلَيهِم‌ بِوَكِيل‌ٍ تو مسئول‌ ‌آنها‌ نيستي‌ و مأمور بحفظ ‌آنها‌ فقط وظيفه‌ تو دعوت‌ و ابلاغ‌ و اتمام‌ حجت‌ ‌است‌ ‌تا‌ زماني‌ ‌که‌ قابل‌ هدايت‌ باشند ‌اگر‌ ‌از‌ قابليت‌ افتادند ديگر دعوت‌ ‌هم‌ لازم‌ نيست‌.

و فرق‌ ‌بين‌ حفيظ و وكيل‌ اينست‌ ‌که‌ ‌اگر‌ جماعتي‌ ‌را‌ بدست‌ كسي‌ سپردند ‌او‌ ‌را‌ مأمور ميكنند ‌که‌ حفظ ‌آنها‌ ‌را‌ ‌تا‌ حدّ قدرت‌ نمايد و ‌اگر‌ ‌بر‌ خطاء رفتند ‌او‌ مسئول‌ ‌است‌ ‌که‌ معني‌ وكيل‌ ‌است‌، ‌خدا‌ ميفرمايد ‌من‌ ‌آنها‌ ‌را‌ بتو نسپرده‌ام‌ ‌که‌ حفظ ‌آنها‌ ‌در‌ عهده‌ تو ‌باشد‌ و تو ‌هم‌ مسئول‌ خطاهاي‌ ‌آنها‌ نيستي‌

حافظ وظيفه‌ تو دعا گفتن‌ ‌است‌ و بس‌ || ‌در‌ بند ‌آن‌ مباش‌ ‌که‌ نشنيد ‌ يا ‌ شنيد
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|

}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=6 |آیه=107}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=6 |آیه=107}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=6 |آیه=107}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره انعام]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۱۵۲: / سطر ۱۵۲: @@
 ===برگزیده تفسیر نمونه===
 {{نمایش فشرده تفسیر|
 }}

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«لا تَسُبُّوا»: دشنام ندهید. «الَّذِینَ»: کسانی را که. اگر مراد از (الَّذِینَ) خود مشرکان باشد، معنی چنین می‌شود که دشنام به معبودها و بتهای مشرکان در اصل دشنام به خود آنان است. معبودها و بتهائی که. با توجّه بدین معنی، به کار رفتن (الَّذِینَ) بنابر عقیده مشرکان است که معبودها و بتهای خود را متصرّف در امور می‌بینند و همچون ذوی‌العقول می‌پندارند. یا بر اثر تغلیب ذوی‌العقولی است از قبیل: فرشتگان، عیسی، عُزَیر و غیره که با دیگر چیزها پرستش می‌کنند. «یَدْعُونَ»: می‌پرستند. «عَدْواً»: تجاوزکردن از حق و گرائیدن به باطل. حال یا مفعولٌ‌له است.
+«وَکِیل»: مراقب احوال و مسؤول اعمال.
-== تفسیر آیه ==
+==تفسیر آیه==
 <tabber>
   تفسیر نور=
@@ سطر ۱۷۴: / سطر ۱۷۴: @@
 ==پانویس==
-<div style="font-size:smaller"><references/></div>
+<div style="font-size:smaller"><references /></div>
 ==منابع==
 * [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
+*[[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
-* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
+*[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
-* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
+*[[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
-* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
+*[[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
-* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌
+*[[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
 [[رده:آیات سوره انعام]]
 [[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 مشيّت و خواستِ خداوند دو گونه است: خواست تشريعى و خواست تكوينى. خداوند از نظر تشريعى، هدايتِ همه‌ى مردم را خواسته است و لذا پيامبران و كتب آسمانى را فرستاده است، امّا از نظر تكوينى خواسته است كه مردم بر اساس اراده و اختيار خود، راه را انتخاب‌
 جلد 2 - صفحه 527
@@ سطر ۸۱: / سطر ۷۱: @@
 - پيامبر، نه مسئول دفع بلا از مشركان و نه مسئول جلب منفعت براى آنان است.
 «ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ»
 - انبيا ضامنِ وظيفه‌اند نه نتيجه. با آن همه تلاش، گروه بسيارى مشرك ماندند.
 «وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ»