Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذً...» ایجاد کرد

2016-04-27T12:09:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذً...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذًا لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفَاقِ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ قَتُورًا|سوره=17|آیه =100}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 100
|شماره بعدی = 101
|شماره قبلی = 99
|سوره= اسراء
|شماره سوره= 17
|جزء= 15
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
بگو که شما اگر دارای گنجهای رحمت (بی‌انتهای) خدای من شوید باز هم از ترس فقر و خوف درویشی، بخل از انفاق خواهید کرد، که انسان طبعا بسیار ممسک و بخیل است.
|-|
انصاریان=
[به این کافران و مغروران به امور مادی دلفریب] بگو: اگر شما مالک خزینه های رحمت پروردگارم [مانند باران، اموال، ارزاق و...] بودید، در آن صورت از ترس [تهی دستی و کم شدنش] از انفاق کردن آن بخل می ورزیدید؛ و انسان همواره بسیار بخیل و تنگ نظر است.
|-|
فولادوند=
بگو: «اگر شما مالك گنجينه‌هاى رحمت پروردگارم بوديد، باز هم از بيم خرج كردن قطعاً امساك مى‌ورزيديد، و انسان همواره بخيل است.»
|-|
آیتی=
بگو: اگر شما مالك همه خزاين پروردگار من مى‌بوديد، از بيم درويشى امساك پيشه مى‌كرديد، زيرا آدمى بخيل است.
|-|
مکارم شیرازی=
بگو: «اگر شما مالک خزائن رحمت پروردگار من بودید. در آن صورت، (بخاطر تنگ نظری) امساک می‌کردید، مبادا انفاق، مایه تنگدستی شما شود» و انسان تنگ نظر است!
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Say, ‘Even if you possessed the treasuries of my Lord’s mercy, you would withhold them for the fear of being spent, and man is very niggardly.’}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|Say: If you control the treasures of the mercy of my Lord, then you would withhold (them) from fear of spending, and man is niggardly.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Say (unto them): If ye possessed the treasures of the mercy of my Lord, ye would surely hold them back for fear of spending, for man was ever grudging.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Say: "If ye had control of the Treasures of the Mercy of my Lord, behold, ye would keep them back, for fear of spending them: for man is (every) niggardly!"}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«رَحْمَةِ»: مراد نعمت است که از رحمت سرچشمه می‌گیرد. یا مراد چیزی است که سبب رحمت خدا است. از قبیل: دریافت کتاب و افتخار نبوّت. چرا که کافران به سبب تنگ‌نظری روا نمی‌دیدند که موهبت نبوّت به انسانی چون محمّد (ص) داده شود. «لاَمْسَکْتُمْ»: بخل می‌ورزیدید. از بذل و بخشش دست نگاه می‌داشتید. کلمه مُمْسِک، به معنی بخیل، از همین ماده است. «الإِنفَاقِ»: مراد فقر و تنگدستی است. «قَتُوراً»: بسیار بخیل و تنگ‌نظر.

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً «100»

بگو: اگر شما خزانه‌دار رحمت پروردگارم بوديد، قطعاً از ترس انفاق (و تهى‌دستى،) چيزى به كسى نمى‌داديد. وانسان تنگ‌نظر و بخيل است!

===نکته ها===

«قتور» از «قتر» به معناى بخل وامساك از بخشش است.

===پیام ها===

1- كثرت مال اثرى در سخاوتِ افراد حريص وبخيل ندارد. بعضى انسان‌ها سيرى‌ناپذيرند و هرچه بيندوزند، باز نگران كم شدن آنند. لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ‌ ... لَأَمْسَكْتُمْ‌ ...

2- ترس از تهى‌دستى يكى از ريشه‌هاى بخل است. «لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ»

3- سرچشمه رفتار بشر، روحيّه وخصلت‌هاى اوست. لَأَمْسَكْتُمْ‌ ... كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً (100)

بعد از آن مى‌فرمايد:

قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ‌: بگو اى پيغمبر به اين كفار، اگر شما مالك شويد و در تصرف آوريد. خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي‌: خزينه‌هاى روزى و بخشايش پروردگار مرا كه به خلقان عطا مى‌فرمايد. نزد بعضى معنى آنكه: اگر مالك شويد مقدورات پروردگار مرا از نعم. إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ‌: آنگاه هرآينه امساك كنيد و بخل ورزيد از ترس فقر، يا از ترس كم شدن مال به خرج كردن. على بن ابراهيم قمى فرموده‌ «2»: اگر اموال به دست مردم باشد، عطا نكنند مردم را چيزى از ترس فقر. وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً: و هست آدمى بخيل و جمع كننده.

تنبيه: آيه شريفه اشعار است بر مذمت صفت امساك و بخل، و حقيقت آن ناشى از سوء عقيده است نسبت به خداى تعالى؛ زيرا چنانچه شخص واقعا بداند كه فراست و فتانت و زبردستى و زيركى او مدخليت در كسب و جمع مال بلكه عطا و منع از جانب قادر سبحانى است، بنابراين ديگر ترس از بى‌چيزى و كم‌يابى ندارد، و به اتكال و وثوق به حضرت رحمان، بذل و بخشش را پيش گيرد، و از بخل و امساك دورى جويد.

در امالى صدوق رحمه اللّه حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: عجبت لمن‌

«1» سوره يس آيه 79.

«2» تفسير قمى، جلد 2، صفحه 29.

جلد 7 - صفحه 451

يبخل بالدّنيا و هى مقبلة عليه او يبخل بها و هى مدبرة عنه فلا الا نفاق مع الاقبال يضره و لا الامساك مع الادبار ينفعه. «1» عجب دارم مر كسى را كه بخل مى‌كند به مال دنيا، و حال آنكه رو آورنده است به او؛ يا بخل كند به آن در حالى كه پشت كننده باشد از او. پس نه انفاق با اقبال ضرر زند او را، و نه امساك با ادبار نفع رساند او را.

حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به حضرت علوى عليه السّلام فرمايد «2»: و اعلم يا على انّ الجبن و البخل و الحرص غريزه واحدة يجمعها سوء الظّنّ:

بدان اى على، بدرستى كه ترس و بخل و حرص، يك طبيعت است، جمع نمايد آنها را بدگمانى.

نكته: قوله تعالى‌ (وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً) اجراء صفت بخل بر نوع انسانى بر وجه تغليب است، زيرا غالبا امساك ورزند اگرچه بعضى مرتبه جود و سخا و ايثار را دارا باشند، چنانچه احوالات ائمه هدى و بزرگان دين معروف و مشهور است.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً (96) وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِهِ وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمًّا مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّما خَبَتْ زِدْناهُمْ سَعِيراً (97) ذلِكَ جَزاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآياتِنا وَ قالُوا أَ إِذا كُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً (98) أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ قادِرٌ عَلى‌ أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَ جَعَلَ لَهُمْ أَجَلاً لا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلاَّ كُفُوراً (99) قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً (100)

ترجمه‌

ترجمه بگو كافى است خدا كه گواه باشد ميان من و ميان شما همانا او باشد به بندگانش آگاه و بينا

و كسى را كه راهنمائى كند خدا پس او است راه يافته و كسانيرا كه در گمراهى گذارد پس هرگز نيابى براى آنها ياورانى از غير او و جمع كنيم آنها را روز قيامت كشيده شده بر رويهاشان كوران و گنگان و كران جايگاه آنها دوزخ است هر گاه فرو نشيند آتش زياد كنيم بر آنها شعله را

اين جزاى آنها است براى آنكه كافر شدند بآيتهاى ما و گفتند آيا وقتى كه باشيم استخوانها و ريزه ريزه آيا ما هر آينه گرديم برانگيخته شدگان مخلوقى تازه‌

آيا ندانستند همانا خداوندى كه آفريد آسمانها و زمين را توانا است بر آنكه بيافريند مانند آنها را و قرار داد براى آنها مدتى كه نيست شكّى در آن پس قبول ننمودند ستمكاران مگر انكار را

بگو اگر شما مالك بوديد خزينه‌هاى رحمت پروردگار مرا آنگاه هر آينه امساك ميكرديد از ترس خرج كردن و باشد آدمى بسيار امساك كننده.

تفسير

- خداوند سبحان پس از جواب مقالات اهل شرك و طغيان بنحوى كه در آيات سابقه بيان شد به پيغمبر خود دستور فرموده كه بآنها بگويد كافى است خداوند كه شاهد باشد بر صدق ادّعاء من و آنكه بوظيفه تبليغ خود قيام نمودم و شهادت خداوند قولا به آيات بيّنات قرآن مجيد است و فعلا باجراء معجزات با هرات است بدست آنحضرت و خداوند دانا و خبير است بعقائد و اعمال خفيّه بندگان و بينا و بصير است باحوال و افعال آشكار آنها و همه را بپاداش خواهد رسانيد و اينجمله براى تسليت خاطر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و تهديد كفّار ذكر شده و نيز خداوند امر فرموده به پيغمبر خود كه بفرمايد راه وصول بحقّ و حقيقت و خير دنيا و آخرت منحصر است در دين اسلام و اطاعت پيغمبر و اوصياء او عليهم السلام كسيكه قبول نمايد آن دين را و پيروى كند از ايشان هدايت الهى و اصل باو شده پس او است مهتدى و راه يافته و كسيكه تجاوز نمايد و منحرف گردد از آن راه هدايت الهى و اصل باو نشده و در گمراهى افتاده خداوند هم او را بحال خود واگذار ميفرمايد و دستگيرى از او نميكند چون خود را بسوء اختيار بسبب عناد و لجاج و تكبّر از قبول حقّ از قابليّت هدايت انداخته و معلوم است چنين كسى ولى و هادى و يار و ياورى نخواهد داشت و كسى نميتواند از او دستگيرى كند چون بقول خدا

جلد 3 صفحه 395

و پيغمبر و اوصياء او مهتدى نشده چه رسد بسائرين با آنكه راه و راهنما منحصر است و مردم جز راه حقّ راهى و جز خدا و اولياء او دستگيرى ندارند و اين خلاصه معناى گمراه نمودن يا در گمراهى گذاردن يا حكم بگمراهى كردن خداوند است كه مكرّر بيان شده است و از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرمود من تنها مبلّغ از جانب خدايم رساندن مردم را بحقّ كار من نيست اگر بود من تمام مردم روى زمين را مؤمن مينمودم شيطان هم عقائد و اعمال ناشايسته را در نظر مردم جلوه ميدهد و گمراهى مردم بدست او نيست اگر بود همه مردم را گمراه ميكرد پس هدايت و ضلالت بدست خدا است و توفيق و خذلان از او است هر كس را بخواهد هدايت ميكند و هر كس را بخواهد گمراه ميدارد و معلوم است اين قبيل اشخاص كه در دنيا كورند از مشاهده آيات الهى و لالند از اقرار بتوحيد و نبوّت و امامت و كرند از شنيدن سخن حقّ در آخرت هم باين اوصاف محشور ميشوند چون آنجا روز ظهور حقائق و بروز سرائر است پس نمى‌بينند چيزيرا كه موجب روشنى چشمهاشان باشد و نميشنوند صوتى را كه سبب لذّت بردن گوشهاشان گردد و نميگويند سخنى را كه براى آنها فائده داشته باشد و براى مزيد ذلّت و خوارى بر پيشانى و رخسار كشيده ميشوند بصحراى محشر چنانچه در مجمع از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده كه مردى از آنحضرت سؤال نمود چگونه محشور ميشود كافر در قيامت بر رخسارش فرمود كسيكه روان فرمود او را در دنيا بدو پايش قدرت دارد كه او را روان فرمايد در آخرت برخسارش و عيّاشى ره از يكى از صادقين عليهما السلام نقل نموده كه مراد پيشانى است جايگاه ابدى آنها جهنّم است و هر زمان كه فرو نشيند آتش آن براى سوختن گوشت و پوست آنها خداوند گوشت و پوست تازه بآنها ميدهد و در نتيجه آن شعله آتش زياد ميشود و اين براى آنستكه آنها منكر معاد بودند در دنيا و از روى بى‌فكرى و تعجّب و انكار ميگفتند آيا وقتى ما مرديم و گوشت و پوست ما خاك شد و استخوانهاى ما پوسيده و ريز ريز و متفرق گرديد خداوند ما را دوباره زنده ميكند و بر پا ميدارد كه مخلوق تازه‌اى باشيم خداوند ميخواهد بآنها بفهماند امرى را كه شما منكر بوديد وقوع آنرا يكبار خداوند ميتواند دائما نسبت بشما معمول دارد تا موجب مزيد تأسفشان شود بر تكذيب انبيا و انكار معاد و بيشتر

جلد 3 صفحه 396

بچشند طعم آتش را قمّى و عيّاشى رحمهما اللّه از امام سجّاد عليه السّلام نقل نموده كه سعير نام واديى است در جهنّم كه هر زمان آتش آن فرو نشيند از وادى سعير بآن كمك رسد آيا ندانستند و فكر نكردند تا بدانند كه خداوندى كه بدست قدرت خود آفريده است بناى با عظمت آسمانها و زمين را قادر است كه بيافريند آدميزاد و مانند آنها را با آنكه ميدانند خلق آدميزاد آسانتر است از خلق آسمانها و دوباره ساختن چيزى آسانتر است از دفعه اوّل و خداوند مقرّر فرموده است براى بنى آدم مدّتى را كه تفكّر نمايند و پى بحقائق ببرند تا زمان مرگ يا قيامت كه شكّى در وقوع هيچيك از آن دو نيست و با اين همه آيات بيّنات باز ستمكاران بخويش و خلق از قبول حقّ امتناع ورزيدند و براى خود نخواستند جز كفر و انكار و كفران و ناسپاسى را و چون آنها از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم چشمه و باغ و بستان و طلا خواسته بودند در بدو مقالشان كه در آيات سابقه بيان شد خداوند هم به پيغمبر خود دستور فرمود كه در خاتمه جواب بفرمايد شما مردمانى هستيد كه اگر خداوند خزينه‌هاى ارزاق و نعم خود را بشما عطا فرمايد و مالك شويد از ترس آنكه مبادا تمام شود خرج نميكنيد با آنكه تمام شدنى نيست چون انسان بالطّبع ممسك و بخيل است و بايد برياضت اين صفت را از خود دور كند و اين براى آنستكه انسان محتاج است و كسيكه احتياج دارد اگر چيزى بكسى هم بدهد براى غرضى يا اميد عوضى ميدهد و كسيكه بدون غرض و عوض بخشش ميكند فقط خداوند است كه بهيچ وجه احتياجى ندارد پس جواد و كريم حقيقى او است نه غير او و اولياء خدا متّصف بصفات او هستند و اقتضاء طبع انسانى در وجود آنها مقهور قوّه عقلانى و جنبه رحمانى است خلاصه آنكه فائده مال داشتن خرج كردن است شما كه دل خرج كردن را نداريد مال نداشته باشيد براى شما بهتر است چون زحمت شما كمتر است ..
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
قُل‌ لَو أَنتُم‌ تَملِكُون‌َ خَزائِن‌َ رَحمَةِ رَبِّي‌ إِذاً لَأَمسَكتُم‌ خَشيَةَ الإِنفاق‌ِ وَ كان‌َ الإِنسان‌ُ قَتُوراً (100)

بفرما بآنها ‌که‌ ‌اگر‌ ‌شما‌ مالك‌ ميشديد خزينه‌هاي‌ رحمت‌ الهي‌ ‌را‌ ‌در‌ ‌اينکه‌ حال‌ ‌هم‌ امساك‌ ميكنيد ‌از‌ بذل‌ و احسان‌ ‌از‌ جهت‌ ترس‌ اينكه‌ انفاق‌ كنيد نقص‌ پيدا مي‌ كند مال‌ ‌شما‌ و بفقر و فاقه‌ دچار ميشويد فريدون‌ بملك‌ جهان‌ نيم‌ سير ‌در‌ خبر دارد

منهومان‌ ‌لا‌ يشبعان‌ طالب‌ العلم‌ و طالب‌ المال‌

چنانچه‌ بقارون‌ گفتند وَ أَحسِن‌ كَما أَحسَن‌َ اللّه‌ُ إِلَيك‌َ ‌الي‌ ‌قوله‌ قال‌َ إِنَّما أُوتِيتُه‌ُ عَلي‌ عِلم‌ٍ عِندِي‌ الاية قصص‌ ‌آيه‌ 77 و 78 و نيز ميفرمايد:

وَ إِذا قِيل‌َ لَهُم‌ أَنفِقُوا مِمّا رَزَقَكُم‌ُ اللّه‌ُ قال‌َ الَّذِين‌َ كَفَرُوا لِلَّذِين‌َ آمَنُوا أَ نُطعِم‌ُ مَن‌ لَو يَشاءُ اللّه‌ُ أَطعَمَه‌ُ إِن‌ أَنتُم‌ إِلّا فِي‌ ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ يس‌ ‌آيه‌ 47 و ‌غير‌ اينها ‌از‌ آيات‌ قُل‌ لَو أَنتُم‌ ‌شما‌ كفار و مشركين‌ ‌اگر‌ تَملِكُون‌َ خَزائِن‌َ رَحمَةِ رَبِّي‌ آنهم‌ رحمت‌ واسعه‌ ‌که‌ انتهاء ندارد و تمام‌ نميشود بالاخص‌ تمام‌ جواهرات‌ روي‌ كره‌ زمين‌ و معادن‌ و اشجار و اراضي‌ و انهار و ‌غير‌ اينها إِذاً لَأَمسَكتُم‌ آنهم‌ امساكي‌ ‌که‌ خردلي‌ ‌از‌ ‌آن‌ انفاق‌ نكنيد خشية الانفاق‌ وعده‌ شيطانيست‌ ‌که‌ ميفرمايد:

الشَّيطان‌ُ يَعِدُكُم‌ُ الفَقرَ الاية بقره‌ 271 ‌با‌ اينكه‌ انفاق‌ ‌في‌ سبيل‌ اللّه‌ موجب‌ زيادتي‌ و بركت‌ مال‌ ميشود (زكاة مال‌ بدر كن‌ ‌که‌ فضله‌ رز ‌را‌، چه‌ باغبان‌ ببرد بيشتر دهد انگور) وَ كان‌َ الإِنسان‌ُ قَتُوراً قتور بمعني‌ فتور و تضييق‌ ‌است‌ اشاره‌ ببخل‌ ‌که‌ سستي‌ ميكند ‌در‌ انفاق‌ و تنگ‌ ميگيرد ‌در‌ بذل‌ و بخل‌ مي‌كند ‌در‌ اعطاء

جلد 12 - صفحه 314

و تعبير بقتور ‌براي‌ مبالغه‌ ‌است‌ (اشكال‌) بعضي‌ گفتند ‌که‌ بسياري‌ ‌از‌ افراد انسان‌ داراي‌ سخاوت‌ وجود هستند و ‌اينکه‌ جمله‌ بطور كلي‌ ميفرمايد.

(جواب‌) چون‌ طبيعت‌ انسان‌ اقتضاي‌ جلوگيري‌ دارد چون‌ سر ‌تا‌ پا احتياج‌ دارد ‌که‌ گفتند:

(سيه‌ رويي‌ ز ممكن‌ ‌در‌ دو عالم‌ || نشد هرگز جدا و اللّه‌ اعلم‌)

‌أن‌‌به‌ أَنتُم‌ُ الفُقَراءُ إِلَي‌ اللّه‌ِ وَ اللّه‌ُ هُوَ الغَنِي‌ُّ الحَمِيدُ فاطر ‌آيه‌ 16 وَ اللّه‌ُ الغَنِي‌ُّ وَ أَنتُم‌ُ الفُقَراءُ محمّد صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و اله‌ و ‌سلّم‌ ‌آيه‌ 40 و سخاوت‌ وجود ‌بر‌ خلاف‌ طبيعة ‌است‌ بايد بزحمت‌ تحصيل‌ كرد چنانچه‌ نوع‌ اخلاق‌ رذيله‌ ‌از‌ ‌اينکه‌ باب‌ ‌است‌ و ازاله‌ ‌آنها‌ احتياج‌ بمعالجه‌ علمي‌ و عملي‌ دارد علمي‌ برخورد بفوائد سخا و مضار بخل‌ دنيوي‌ و اخروي‌ ‌که‌ گفتند

الجنة دار الاسخياء

شاب‌ سخي‌ّ مراهق‌ ‌في‌ الذنوب‌ اقرب‌ ‌الي‌ اللّه‌ ‌من‌ عابد بخيل‌

السخاء شجرة ‌في‌ الجنة اغصانها متدلية فمن‌ تمسك‌ بغصن‌ منها يجرّه‌ ‌الي‌ الجنة و البخل‌ شجرة ‌في‌ النار و ‌من‌ تمسك‌ بغصن‌ منها يجرّه‌ ‌الي‌ النار

و ‌غير‌ اينها و معالجه‌ عملي‌ بذل‌ ‌است‌ ‌تا‌ بدرجه‌ ملكه‌ برسد.
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

اشاره

(آیه 100)- و از آنجا که آنها اصرار داشتند پیامبر نباید از جنس بشر باشد گویی یک نوع حسادت و بخل مانع از این می‌شد که باور کنند ممکن است خدا این موهبت را به انسانی بدهد، لذا در این آیه می‌فرماید: «به آنها بگو: اگر شما مالک خزائن رحمت پروردگار من بودید مسلما (به خاطر تنگ نظری) امساک می‌کردید، مبادا انفاق مایه فقر و تنگدستی شما شود» (قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِکُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّی إِذاً لَأَمْسَکْتُمْ خَشْیَةَ الْإِنْفاقِ).

«و انسان طبعا موجود بخیلی است» (وَ کانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً).

معاد جسمانی-

این سه آیه آخر از روشنترین آیات مربوط به اثبات معاد جسمانی است، زیرا تعجب مشرکان از این بود که چگونه ممکن است خداوند استخوانهای پوسیده و خاک شده را بار دیگر به لباس حیات و زندگی بیاراید، پاسخ قرآن نیز در همین رابطه است می‌گوید: خداوندی که آسمانها و زمین را آفرید، چنین قدرتی را دارد که اجزای پراکنده انسان را جمع آوری کرده، حیات نوین ببخشد.

ضمنا استدلال به عمومیت قدرت خداوند در اثبات مسأله معاد یکی از دلائلی است که قرآن کرارا روی آن تکیه کرده است.
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=17 |آیه=100}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=17 |آیه=100}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=17 |آیه=100}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره اسراء]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

آیه 100 سوره اسراء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Quran: /* معانی کلمات آیه */

Quran: /* معانی کلمات آیه */

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذً...» ایجاد کرد

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-قتورا: قتر: كم كردن. تنگ گرفتن. قتور: كم كننده و بخيل يا بسيار بخيل. زيرا فعول صيغه مبالغه است..<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
+قتورا: قتر: كم كردن. تنگ گرفتن. قتور: كم كننده و بخيل يا بسيار بخيل. زيرا فعول صيغه مبالغه است.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی</ref>
 == تفسیر آیه ==