آیه کتمان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۸

2024-09-27T10:28:11Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۳۸

2018-07-19T06:38:57Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۱۱

2014-02-17T07:11:08Z

مرضیه الله وکیل جزی: آيه كتمان را به آیه کتمان منتقل کرد

2012-09-22T11:22:36Z

آيه كتمان را به آیه کتمان منتقل کرد

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۱۳

2012-09-04T07:13:21Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:54:01Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۵

2012-07-22T08:35:47Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 159 سوره بقره/2 را «آيه كتمان» ناميده‌اند؛ كفاية الاصول، ص‌ 299. زير...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:22Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 159 سوره بقره/2 را «آيه كتمان» ناميده‌اند؛<ref> كفاية الاصول، ص‌ 299.</ref> زير...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آيه كتمان» ناميده‌اند؛<ref> كفاية الاصول، ص‌ 299.</ref> زيرا خداوند در اين آيه، كتمان‌كنندگان آيات الهى و وسايل هدايت را لعنت مى‌كند:

'''''«إِنَّ الّذينَ يَكتُمونَ مَا أَنزَلنا مِن البَيِّنتِ والهُدى مِن بَعدِ ما بَيّنّهُ لِلنّاسِ فِى الكِتبِ أُوللكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ و يَلعَنُهُمُ اللّعِنونَ».'''''

به گفته بيش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آيه گروهى از دانشمندان يهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوريا و زيد بن تابوه است كه موضوع نبوت پيغمبر صلى الله عليه و آله را با اين ‌كه در [[تورات]] و [[انجيل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البيان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصوليان، به اين آيه بر حجيت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذيرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفاية الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 396

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این آیه، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را لعنت مى‌كند:
+آیه 159 [[سوره بقره]] را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این [[آیه]]، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را [[لعن|لعنت]] مى‌كند:
-{{قرآن در قاب|«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»|سوره=2|آیه=159|ترجمه=کسانی را که دلایل روشن و هدایت کننده ما را پس از آن که در کتاب برای مردم بیانشان کرده ایم، کتمان می کنند. هم خدا لعنت می کند و هم دیگر لعنت کنندگان}}
+{{قرآن در قاب|«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»|سوره=2|آیه=159|ترجمه=یقیناً کسانی که آنچه را ما از دلایل آشکار و [وسیله] هدایت نازل کردیم، پس از آنکه همه آن را در کتاب [تورات و انجیل] برای مردم روشن ساختیم، پنهان می کنند [تا مردم به قرآن و پیامبر ایمان نیاورند] خدا لعنتشان می کند، و لعنت کنندگان هم لعنتشان می کنند.}}
-به گفته بیش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آیه گروهى از دانشمندان یهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع نبوت پیغمبر صلى الله علیه و آله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصولیان، به این آیه بر حجیت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذیرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>
+به گفته بیشتر مفسران [[صحابه]] و [[تابعان]]، [[شأن نزول]] آیه، گروهى از دانشمندان [[یهود]] و [[مسیحیت|نصارا]] مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع [[نبوت]] [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه وآله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> بلخى گويد: آیه شامل تمام كسانى است كه آنچه در تورات و انجيل راجع به نبوت [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله علیه وآله نازل شده بود مكتوم نموده بودند. از [[ابن عباس]] روايت شده كه جماعتى از انصار از عده اى يهوديان از آنچه كه در تورات درباره محمد آمده بود سؤال كرده بودند و آن‌ها از افشاء حقيقت آن كتمان ورزيدن
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص396.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این آیه، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را لعنت مى‌كند:
-{{قرآن در قاب|«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»|سوره=2|آیه=159}}
+{{قرآن در قاب|«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»|سوره=2|آیه=159|ترجمه=کسانی را که دلایل روشن و هدایت کننده ما را پس از آن که در کتاب برای مردم بیانشان کرده ایم، کتمان می کنند. هم خدا لعنت می کند و هم دیگر لعنت کنندگان}}
 به گفته بیش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آیه گروهى از دانشمندان یهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع نبوت پیغمبر صلى الله علیه و آله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصولیان، به این آیه بر حجیت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذیرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این آیه، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را لعنت مى‌كند:
-{{قرآن در قاب|     إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ |سوره=2|آیه=159}}
+{{قرآن در قاب|«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»|سوره=2|آیه=159}}
 به گفته بیش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آیه گروهى از دانشمندان یهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع نبوت پیغمبر صلى الله علیه و آله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصولیان، به این آیه بر حجیت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذیرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این آیه، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را لعنت مى‌كند:
-'''''«إِنَّ الّذینَ یَكتُمونَ مَا أَنزَلنا مِن البَیِّنتِ والهُدى مِن بَعدِ ما بَیّنّهُ لِلنّاسِ فِى الكِتبِ أُوللكَ یَلعَنُهُمُ اللّهُ و یَلعَنُهُمُ اللّعِنونَ».'''''
+{{قرآن در قاب|     إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ |سوره=2|آیه=159}}
 به گفته بیش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آیه گروهى از دانشمندان یهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع نبوت پیغمبر صلى الله علیه و آله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصولیان، به این آیه بر حجیت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذیرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۱: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 396
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه كتمان===
-آيه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آيه كتمان» ناميده‌اند؛<ref> كفاية الاصول، ص‌ 299.</ref> زيرا خداوند در اين آيه، كتمان‌كنندگان آيات الهى و وسايل هدايت را لعنت مى‌كند:
+آیه 159 [[سوره بقره]]/2 را «آیه كتمان» نامیده‌اند؛<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299.</ref> زیرا خداوند در این آیه، كتمان‌كنندگان آیات الهى و وسایل هدایت را لعنت مى‌كند:
-'''''«إِنَّ الّذينَ يَكتُمونَ مَا أَنزَلنا مِن البَيِّنتِ والهُدى مِن بَعدِ ما بَيّنّهُ لِلنّاسِ فِى الكِتبِ أُوللكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ و يَلعَنُهُمُ اللّعِنونَ».'''''
+'''''«إِنَّ الّذینَ یَكتُمونَ مَا أَنزَلنا مِن البَیِّنتِ والهُدى مِن بَعدِ ما بَیّنّهُ لِلنّاسِ فِى الكِتبِ أُوللكَ یَلعَنُهُمُ اللّهُ و یَلعَنُهُمُ اللّعِنونَ».'''''
-به گفته بيش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آيه گروهى از دانشمندان يهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوريا و زيد بن تابوه است كه موضوع نبوت پيغمبر صلى الله عليه و آله را با اين ‌كه در [[تورات]] و [[انجيل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البيان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصوليان، به اين آيه بر حجيت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذيرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفاية الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>
+به گفته بیش‌تر مفسران صحابه و تابعان، شأن نزول آیه گروهى از دانشمندان یهود و نصارا مانند كعب بن اشرف، كعب بن اسد، ابن ‌صوریا و زید بن تابوه است كه موضوع نبوت پیغمبر صلى الله علیه و آله را با این ‌كه در [[تورات]] و [[انجیل]] وارد شده، كتمان مى‌كردند.<ref> مجمع البیان، ج‌ 1، ص‌ 441.</ref> گروهى از اصولیان، به این آیه بر حجیت خبر واحد استدلال كرده و حرمت كتمان را ملازم با لزوم پذیرش خبر واحد در صورت عدم كتمان دانسته‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص‌ 299 و 300.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 396
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 396

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۲
(بدون تفاوت)