آیه نَفْر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۳

2024-09-26T05:43:25Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه نَفْر را به آیه نَفْر منتقل کرد

2021-09-20T05:03:49Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه نَفْر را به آیه نَفْر منتقل کرد

سید مهدی خدایی در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۷

2018-07-21T07:17:43Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۷

2018-07-21T07:17:02Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۳۹

2014-02-17T06:39:07Z

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۶

2012-09-04T11:46:56Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:37:48Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۶

2012-07-22T08:36:27Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 122 سوره توبه/9 به كوچيدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دين يا براى جهاد تشوي...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:50Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 122 سوره توبه/9 به كوچيدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دين يا براى جهاد تشوي...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچيدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دين يا براى جهاد تشويق كرده است؛ از همين رو به آن «آيه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفاية الاصول، ص‌ 298.</ref>

'''''«...فَلولاَ نَفَر مِن كُلِّ فِرقَة مِنهُم طَائِفةٌ لِيتفَقّهوا فِى‌الدّينِ ولِيُنذِروا قَومَهُم إِذا رَجَعوا إِلَيهِم لَعلَّهُم يَحذَرونَ».'''''

براى اين آيه دو شأن نزول نقل شده است. بر پايه يكى از اين نقل‌ها، هنگامى كه خدا آياتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن حضور داشته باشد يا نداشته باشد، سر نخواهيم پيچيد.

هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله سريّه‌اى را اعزام كرد، همه مسلمانان از [[مدينه]] خارج شده، پيامبر را تنها گذاشتند و اين آيه نازل شد كه چرا نبايد گروهى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بمانند و تفقه كنند و گروهى براى جهاد بروند.

در شأن نزول ديگرى آمده است: اين آيه در ‌شأن افرادى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شد كه به ‌سوى باديه‌نشينان رفتند و با استقبال و پذيرش آنان مواجه شدند. آنان هر كسى را مى‌يافتند به ‌هدايت دعوت مى‌كردند.

گروهى به ايشان گفتند: شما پيامبر خود را رها كرده و به سوى ما آمده‌ايد؟ آنان از شنيدن اين سخن متأثر شده، به ‌حضور پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشتند و اين آيه نازل شد.<ref> مجمع البيان، ج‌ 5‌، ص‌ 125 و 126.</ref>

اصوليان از اين آيه، حجيت خبر واحد را استفاده ‌كرده و گفته‌اند: وقتى لازم است عده‌اى براى تعليم و تعلم كوچ كنند و [[احكام]] دين را بياموزند، بايد بر ديگران نيز لازم باشد گفته آنان را بپذيرند؛ در غير اين صورت، تعليم و تعلم محقق نخواهد شد.<ref> اصول الفقه، ج‌ 2، ص‌ 71.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 405

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
+آیه 122 [[سوره توبه]] به كوچیدن (نَفْر) گروهى از مسلمانان براى آگاهى و تفقّه در [[دین]] تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-{{قرآن در قاب|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»|سوره=9|آیه=122|ترجمه= چرا از هر گروهی دسته ای به سفرنروند تا دانش دین خویش را بیاموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشداردهند، باشد که از زشتکاری حذر کنند}}
+{{قرآن در قاب|«وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ»|سوره=9|آیه=122|ترجمه= و مؤمنان را نسزد که همگی [به سوی جهاد] بیرون روند؛ چرا از هر جمیعتی گروهی [به سوی پیامبر] کوچ نمی کنند تا در دین آگاهی یابند و قوم خود را هنگامی که به سوی آنان بازگشتند، بیم دهند، باشد که [از مخالفت با خدا و عذاب او] بپرهیزند.}}
-براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.
+براى این [[آیه]] چند [[شأن نزول]] نقل شده است؛ بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك|غزوه تبوک]] و سرزنش [[منافقان]] نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه [[پیامبر]] صلى الله علیه وآله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید. هنگامى كه پیامبر صلى الله علیه وآله [[سریه|سریّه‌اى]] را اعزام كرد، همه مسلمانان از [[مدینه]] خارج شده، پیامبر را تنها گذاشتند؛ پس این آیه نازل شد كه چرا نباید گروهى نزد پیامبر صلى الله علیه وآله بمانند و تفقه كنند و گروهى براى [[جهاد]] بروند؟
-هنگامى كه پیامبر صلى الله علیه و آله سریّه‌اى را اعزام كرد، همه مسلمانان از [[مدینه]] خارج شده، پیامبر را تنها گذاشتند و این آیه نازل شد كه چرا نباید گروهى نزد پیامبر صلى الله علیه و آله بمانند و تفقه كنند و گروهى براى جهاد بروند.
+در شأن نزول دیگرى آمده است: این آیه در ‌شأن افرادى از یاران پیامبر صلى الله علیه وآله نازل شد كه به ‌سوى بادیه‌نشینان رفتند و با استقبال و پذیرش آنان مواجه شدند. آنان هر كسى را مى‌یافتند به ‌هدایت دعوت مى‌كردند. گروهى به ایشان گفتند: شما پیامبر خود را رها كرده و به سوى ما آمده‌اید؟ آنان از شنیدن این سخن متأثر شده، به ‌حضور پیامبر صلى الله علیه وآله بازگشتند و این آیه نازل شد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5‌، ص‌ 125 و 126.</ref>
-در شأن نزول دیگرى آمده است: این آیه در ‌شأن افرادى از یاران پیامبر صلى الله علیه و آله نازل شد كه به ‌سوى بادیه‌نشینان رفتند و با استقبال و پذیرش آنان مواجه شدند. آنان هر كسى را مى‌یافتند به ‌هدایت دعوت مى‌كردند.
+[[امام باقر|امام محمدباقر]] علیه‌السلام می فرماید: این آیه موقعى نازل گردید که عده مسلمین رو به فزونى می‌رفت و خداوند دستور داد که عده اى براى جنگ کوچ کنند و عده اى از براى تفقه در شهر و یا در بادیة اقامت نمایند و موضوع شرکت در جنگ را از روى نوبت قرار داده بود.<ref>نمونه بينات در شأن نزول آيات، ص448.</ref>
-گروهى به ایشان گفتند: شما پیامبر خود را رها كرده و به سوى ما آمده‌اید؟ آنان از شنیدن این سخن متأثر شده، به ‌حضور پیامبر صلى الله علیه و آله بازگشتند و این آیه نازل شد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5‌، ص‌ 125 و 126.</ref>
+اصولیان از این آیه، حجیت [[خبر واحد]] را استفاده ‌كرده و گفته‌اند: وقتى لازم است عده‌اى براى تعلیم و تعلّم كوچ كنند و [[احكام]] دین را بیاموزند، باید بر دیگران نیز لازم باشد گفته آنان را بپذیرند؛ در غیر این صورت، تعلیم و تعلّم محقق نخواهد شد.<ref> اصول الفقه، ج‌ 2، ص‌ 71.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص405.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-{{قرآن در قاب|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»|سوره=9|آیه=122|ترجمه=و نتوانند مؤمنان که همگی به سفر روند چرا از هر گروهی دسته ای به سفرنروند تا دانش دین خویش را بیاموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشداردهند، باشد که از زشتکاری حذر کنند}}
+{{قرآن در قاب|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»|سوره=9|آیه=122|ترجمه= چرا از هر گروهی دسته ای به سفرنروند تا دانش دین خویش را بیاموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشداردهند، باشد که از زشتکاری حذر کنند}}
 براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-{{متن قرآن|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»}}
+{{قرآن در قاب|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»|سوره=9|آیه=122|ترجمه=و نتوانند مؤمنان که همگی به سفر روند چرا از هر گروهی دسته ای به سفرنروند تا دانش دین خویش را بیاموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشداردهند، باشد که از زشتکاری حذر کنند}}
 براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-«{{متن قرآن|  فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...}}».
+{{متن قرآن|«فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...»}}
 براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 اصولیان از این آیه، حجیت خبر واحد را استفاده ‌كرده و گفته‌اند: وقتى لازم است عده‌اى براى تعلیم و تعلم كوچ كنند و [[احكام]] دین را بیاموزند، باید بر دیگران نیز لازم باشد گفته آنان را بپذیرند؛ در غیر این صورت، تعلیم و تعلم محقق نخواهد شد.<ref> اصول الفقه، ج‌ 2، ص‌ 71.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات الاحکام]]
 [[رده:آیات سوره توبه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-'''''«...فَلولاَ نَفَر مِن كُلِّ فِرقَة مِنهُم طَائِفةٌ لِیتفَقّهوا فِى‌الدّینِ ولِیُنذِروا قَومَهُم إِذا رَجَعوا إِلَیهِم لَعلَّهُم یَحذَرونَ».'''''
+«{{متن قرآن|  فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ...}}».
 براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۰: @@
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات الاحکام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۰۳
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه نَفْر===
-آيه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچيدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دين يا براى جهاد تشويق كرده است؛ از همين رو به آن «آيه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفاية الاصول، ص‌ 298.</ref>
+آیه 122 [[سوره توبه]]/9 به كوچیدن (نَفْر) گروهى براى آگاهى در دین یا براى جهاد تشویق كرده است؛ از همین رو به آن «آیه نَفْر» گفته‌اند:<ref> كفایة الاصول، ص‌ 298.</ref>
-'''''«...فَلولاَ نَفَر مِن كُلِّ فِرقَة مِنهُم طَائِفةٌ لِيتفَقّهوا فِى‌الدّينِ ولِيُنذِروا قَومَهُم إِذا رَجَعوا إِلَيهِم لَعلَّهُم يَحذَرونَ».'''''
+'''''«...فَلولاَ نَفَر مِن كُلِّ فِرقَة مِنهُم طَائِفةٌ لِیتفَقّهوا فِى‌الدّینِ ولِیُنذِروا قَومَهُم إِذا رَجَعوا إِلَیهِم لَعلَّهُم یَحذَرونَ».'''''
-براى اين آيه دو شأن نزول نقل شده است. بر پايه يكى از اين نقل‌ها، هنگامى كه خدا آياتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن حضور داشته باشد يا نداشته باشد، سر نخواهيم پيچيد.
+براى این آیه دو شأن نزول نقل شده است. بر پایه یكى از این نقل‌ها، هنگامى كه خدا آیاتى را درباره [[غزوه تبوك]] و سرزنش منافقان نازل كرد، مؤمنان گفتند: هرگز از جنگى كه پیامبر صلى الله علیه و آله در آن حضور داشته باشد یا نداشته باشد، سر نخواهیم پیچید.
-هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله سريّه‌اى را اعزام كرد، همه مسلمانان از [[مدينه]] خارج شده، پيامبر را تنها گذاشتند و اين آيه نازل شد كه چرا نبايد گروهى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بمانند و تفقه كنند و گروهى براى جهاد بروند.
+هنگامى كه پیامبر صلى الله علیه و آله سریّه‌اى را اعزام كرد، همه مسلمانان از [[مدینه]] خارج شده، پیامبر را تنها گذاشتند و این آیه نازل شد كه چرا نباید گروهى نزد پیامبر صلى الله علیه و آله بمانند و تفقه كنند و گروهى براى جهاد بروند.
-در شأن نزول ديگرى آمده است: اين آيه در ‌شأن افرادى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شد كه به ‌سوى باديه‌نشينان رفتند و با استقبال و پذيرش آنان مواجه شدند. آنان هر كسى را مى‌يافتند به ‌هدايت دعوت مى‌كردند.
+در شأن نزول دیگرى آمده است: این آیه در ‌شأن افرادى از یاران پیامبر صلى الله علیه و آله نازل شد كه به ‌سوى بادیه‌نشینان رفتند و با استقبال و پذیرش آنان مواجه شدند. آنان هر كسى را مى‌یافتند به ‌هدایت دعوت مى‌كردند.
-گروهى به ايشان گفتند: شما پيامبر خود را رها كرده و به سوى ما آمده‌ايد؟ آنان از شنيدن اين سخن متأثر شده، به ‌حضور پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشتند و اين آيه نازل شد.<ref> مجمع البيان، ج‌ 5‌، ص‌ 125 و 126.</ref>
+گروهى به ایشان گفتند: شما پیامبر خود را رها كرده و به سوى ما آمده‌اید؟ آنان از شنیدن این سخن متأثر شده، به ‌حضور پیامبر صلى الله علیه و آله بازگشتند و این آیه نازل شد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5‌، ص‌ 125 و 126.</ref>
-اصوليان از اين آيه، حجيت خبر واحد را استفاده ‌كرده و گفته‌اند: وقتى لازم است عده‌اى براى تعليم و تعلم كوچ كنند و [[احكام]] دين را بياموزند، بايد بر ديگران نيز لازم باشد گفته آنان را بپذيرند؛ در غير اين صورت، تعليم و تعلم محقق نخواهد شد.<ref> اصول الفقه، ج‌ 2، ص‌ 71.</ref>
+اصولیان از این آیه، حجیت خبر واحد را استفاده ‌كرده و گفته‌اند: وقتى لازم است عده‌اى براى تعلیم و تعلم كوچ كنند و [[احكام]] دین را بیاموزند، باید بر دیگران نیز لازم باشد گفته آنان را بپذیرند؛ در غیر این صورت، تعلیم و تعلم محقق نخواهد شد.<ref> اصول الفقه، ج‌ 2، ص‌ 71.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 405
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 405