آیه نجوا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۰

2024-09-25T08:30:11Z

Zamani در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۵۲

2016-07-12T10:52:12Z

Zamani در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۵

2016-07-12T10:25:46Z

Zamani: Zamani صفحهٔ آيه نجوا را به آیه نجوا منتقل کرد

2016-07-12T08:33:59Z

Zamani صفحهٔ آيه نجوا را به آیه نجوا منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۳۶

2014-02-17T06:36:11Z

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۳

2012-09-04T10:53:27Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:39:51Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۶

2012-07-22T08:36:22Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 12 سوره مجادله/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پيامبر صلى الله عليه و آله را جز ...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:47Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 12 سوره مجادله/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پيامبر صلى الله عليه و آله را جز ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پيامبر صلى الله عليه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پيش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از اين رو آن را «آيه نجوا»<ref> الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌ 48؛ صفوة الراسخ، ص‌ 42؛ التمهيد، ج‌ 2، ص‌ 302.</ref> يا «آيه مناجات»<ref> شواهد التنزيل، ج‌ 2، ص‌ 323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 35، ص‌ 376.</ref> گفته‌اند:

'''''«يَأيُّهَا الّذِينَ ءَامَنوا إِذا نَجيتُمُ الرَّسولَ فَقدِّموا بَينَ يَدَى نَجولكُم صَدقةً ذلِكَ خَيرٌ لَكُم و أَطهرُ فإِن لَم تَجِدوا فَإنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحيمٌ».'''''

در شأن نزول اين آيه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پيامبر مى‌رسيدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پيامبر صلى الله عليه و آله، ناراحتى مستمندان را نيز فراهم مى‌ساختند كه آيه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پيش از نجواكردن با پيامبر صلى الله عليه و آله به مستمندان صدقه بدهند.

اغنيا وقتى چنين ديدند از نجوا خوددارى كرده، آيه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آيه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البيان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بيشتر مفسران [[شيعه]] و سنى برآنند: يگانه شخصى كه به اين آيه عمل كرد، على عليه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البيان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرمايد: آيه‌اى در [[قرآن]] است كه هيچ كس پيش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من يك دينار داشتم آن را به ده درهم تبديل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البيان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر اين فضيلت على عليه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خيبر از بزرگ‌ترين فضايل حضرت مى‌شمرد.<ref> همان.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 404

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پیامبر صلى الله علیه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref>الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌48؛ صفوة الراسخ، ص‌42؛ التمهید، ج‌2، ص‌302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref>شواهد التنزیل، ج‌2، ص‌323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌35، ص‌376.</ref> گفته‌اند:
+آیه 12 [[سوره مجادله]] گفتگوى در گوشى (نجوا) با [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده است؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref>الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌48؛ صفوة الراسخ، ص‌42؛ التمهید، ج‌2، ص‌302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref>شواهد التنزیل، ج‌2، ص‌323؛ بحارالانوار، ج‌35، ص‌376.</ref> گفته‌اند:
-{{قرآن در قاب|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=58|آیه=12}}
+{{قرآن در قاب|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=58|آیه=12|ترجمه=ای مؤمنان! زمانی که می خواهید با پیامبر گفتگوی محرمانه کنید، پیش از گفتگوی محرمانه خود صدقه دهید، این برای شما بهتر و پاکیزه تر است، و اگر چیزی برای صدقه نیافتید [اجازه دارید محرمانه گفتگو کنید] زیرا خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.}}
-در شأن نزول این آیه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پیامبر مى‌رسیدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پیامبر صلى الله علیه و آله، ناراحتى مستمندان را نیز فراهم مى‌ساختند كه آیه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پیش از نجواكردن با پیامبر صلى الله علیه و آله به مستمندان صدقه بدهند.
+در [[شأن نزول]] این [[آیه]] گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله مى‌رسیدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پیامبر، ناراحتى مستمندان را نیز فراهم مى‌ساختند؛ پس آیه فوق نازل شد و به آن‌ها دستور داد پیش از نجواكردن با پیامبر صلى الله علیه وآله به مستمندان [[صدقه]] بدهند. اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه بعد (أَأَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَاتٍ...) نازل شد و آن‌ها را سرزنش نمود و حكم آیه نخست را [[نسخ]] كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref>
-اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>
+بیشتر مفسران [[شیعه]] و [[سنی]] برآنند: یگانه شخصى كه به آیه نجوا عمل كرد، [[حضرت على]] علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود آن حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref>
-==پیوند==
+بر اساس نقلى، [[عبدالله بن عمر]] این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى [[حضرت زهرا]] علیهاالسلام و پرچم‌دارى در [[جنگ خیبر]]، از بزرگ‌ترین فضایل او مى‌شمرد.<ref>کشف الاسرار؛ مجمع البیان.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره مجادله]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۵۲
سطر ۷:		سطر ۷:
	اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>		اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>

		+	==پیوند==
	برای مشاهد ه ترجمه ها و تفاسیر این آیه به صفحه [[آیه 12 سوره مجادله]] مراجعه شود.		برای مشاهد ه ترجمه ها و تفاسیر این آیه به صفحه [[آیه 12 سوره مجادله]] مراجعه شود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۵
سطر ۶:		سطر ۶:

	اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>		اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>
		+
		+	برای مشاهد ه ترجمه ها و تفاسیر این آیه به صفحه [[آیه 12 سوره مجادله]] مراجعه شود.

	==پانویس==		==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پیامبر صلى الله علیه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref> الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌ 48؛ صفوة الراسخ، ص‌ 42؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref> شواهد التنزیل، ج‌ 2، ص‌ 323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 35، ص‌ 376.</ref> گفته‌اند:
+آیه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پیامبر صلى الله علیه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref>الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌48؛ صفوة الراسخ، ص‌42؛ التمهید، ج‌2، ص‌302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref>شواهد التنزیل، ج‌2، ص‌323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌35، ص‌376.</ref> گفته‌اند:
 در شأن نزول این آیه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پیامبر مى‌رسیدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پیامبر صلى الله علیه و آله، ناراحتى مستمندان را نیز فراهم مى‌ساختند كه آیه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پیش از نجواكردن با پیامبر صلى الله علیه و آله به مستمندان صدقه بدهند.
-اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref> همان.</ref>
+اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref>همان.</ref>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره مجادله]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پیامبر صلى الله علیه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref> الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌ 48؛ صفوة الراسخ، ص‌ 42؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref> شواهد التنزیل، ج‌ 2، ص‌ 323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 35، ص‌ 376.</ref> گفته‌اند:
-'''''«یَأیُّهَا الّذِینَ ءَامَنوا إِذا نَجیتُمُ الرَّسولَ فَقدِّموا بَینَ یَدَى نَجولكُم صَدقةً ذلِكَ خَیرٌ لَكُم و أَطهرُ فإِن لَم تَجِدوا فَإنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ».'''''
+{{قرآن در قاب|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ َ |سوره=58|آیه=12}}
 در شأن نزول این آیه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پیامبر مى‌رسیدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پیامبر صلى الله علیه و آله، ناراحتى مستمندان را نیز فراهم مى‌ساختند كه آیه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پیش از نجواكردن با پیامبر صلى الله علیه و آله به مستمندان صدقه بدهند.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۲: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 404
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۸:۳۳
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه نجوا===
-آيه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پيامبر صلى الله عليه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پيش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از اين رو آن را «آيه نجوا»<ref> الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌ 48؛ صفوة الراسخ، ص‌ 42؛ التمهيد، ج‌ 2، ص‌ 302.</ref> يا «آيه مناجات»<ref> شواهد التنزيل، ج‌ 2، ص‌ 323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 35، ص‌ 376.</ref> گفته‌اند:
+آیه 12 [[سوره مجادله]]/58 گفتگوى در گوشى (نجوا) با پیامبر صلى الله علیه و آله را جز در موردى كه نجواكننده پیش از آن [[صدقه]] بپردازد، نهى كرده؛ از این رو آن را «آیه نجوا»<ref> الناسخ والمنسوخ، نحاس، مقدمه، ص‌ 48؛ صفوة الراسخ، ص‌ 42؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 302.</ref> یا «آیه مناجات»<ref> شواهد التنزیل، ج‌ 2، ص‌ 323؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 35، ص‌ 376.</ref> گفته‌اند:
-'''''«يَأيُّهَا الّذِينَ ءَامَنوا إِذا نَجيتُمُ الرَّسولَ فَقدِّموا بَينَ يَدَى نَجولكُم صَدقةً ذلِكَ خَيرٌ لَكُم و أَطهرُ فإِن لَم تَجِدوا فَإنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحيمٌ».'''''
+'''''«یَأیُّهَا الّذِینَ ءَامَنوا إِذا نَجیتُمُ الرَّسولَ فَقدِّموا بَینَ یَدَى نَجولكُم صَدقةً ذلِكَ خَیرٌ لَكُم و أَطهرُ فإِن لَم تَجِدوا فَإنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ».'''''
-در شأن نزول اين آيه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پيامبر مى‌رسيدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پيامبر صلى الله عليه و آله، ناراحتى مستمندان را نيز فراهم مى‌ساختند كه آيه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پيش از نجواكردن با پيامبر صلى الله عليه و آله به مستمندان صدقه بدهند.
+در شأن نزول این آیه گفته‌اند: گروهى از ثروت‌مندان خدمت پیامبر مى‌رسیدند و با او نجوا مى‌كردند و ضمن گرفتن وقت پیامبر صلى الله علیه و آله، ناراحتى مستمندان را نیز فراهم مى‌ساختند كه آیه نازل شد و به آن‌ها دستور داد پیش از نجواكردن با پیامبر صلى الله علیه و آله به مستمندان صدقه بدهند.
-اغنيا وقتى چنين ديدند از نجوا خوددارى كرده، آيه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آيه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البيان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بيشتر مفسران [[شيعه]] و سنى برآنند: يگانه شخصى كه به اين آيه عمل كرد، على عليه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البيان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرمايد: آيه‌اى در [[قرآن]] است كه هيچ كس پيش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من يك دينار داشتم آن را به ده درهم تبديل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البيان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر اين فضيلت على عليه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خيبر از بزرگ‌ترين فضايل حضرت مى‌شمرد.<ref> همان.</ref>
+اغنیا وقتى چنین دیدند از نجوا خوددارى كرده، آیه دوم نازل شد و آن‌ها را سرزنش و حكم آیه نخست را نسخ كرد و به همگان اجازه نجوا داد.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بیشتر مفسران [[شیعه]] و سنى برآنند: یگانه شخصى كه به این آیه عمل كرد، على علیه‌السلام بود؛<ref> جامع‌البیان، مج ‌14، ج‌ 28، ص‌ 27؛ الدرّالمنثور، ج‌ 8‌، ص‌ 84‌.</ref> چنان‌كه خود حضرت مى‌فرماید: آیه‌اى در [[قرآن]] است كه هیچ كس پیش از من و پس از من به آن عمل نكرده و نخواهد كرد. من یك دینار داشتم آن را به ده درهم تبدیل كردم و هر زمان مى‌خواستم با [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم.<ref> مجمع البیان، ج‌ 9، ص‌ 379.</ref> بر اساس نقلى، عبدالله ابن عمر این فضیلت على علیه‌السلام را در كنار همسرى حضرت زهرا و پرچم‌دارى خیبر از بزرگ‌ترین فضایل حضرت مى‌شمرد.<ref> همان.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 404
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 404