آیه مُلک - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه مُلك را به آیه مُلک منتقل کرد

2024-09-14T12:59:20Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه مُلك را به آیه مُلک منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۵

2024-08-29T13:55:08Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۱۳

2018-07-18T06:13:05Z

Zamani در ‏۲۳ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۵

2016-08-23T11:25:34Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۳۱

2014-02-17T06:31:24Z

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۱۶

2012-09-04T10:16:51Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:43:29Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۶

2012-07-22T08:36:12Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 26 سوره آل ‌عمران/3 را «آيه ‌مُلك» (فرمان‌روايى) مى‌گويند. [[بحارالان...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:41Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 26 سوره آل ‌عمران/3 را «آيه ‌مُلك» (فرمان‌روايى) مى‌گويند.<ref> [[بحارالان...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 26 [[سوره آل ‌عمران]]/3 را «آيه ‌مُلك» (فرمان‌روايى) مى‌گويند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در اين آيه آمده است كه فرمان فرمايى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روايى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:

'''''«قُلِ اللَّهمَّ ملِكَ المُلكِ تُؤتِى المُلكَ مَن تَشاءُ و تَنزِعُ المُلكَ مِمّن تَشاءُ و تُعِزُّ مَن تَشاءُ و تُذِلُّ مَن تَشاءُ بِيدِكَ الخَيرُ إِنّكَ عَلى كُلِّ شَىء قَدِير».'''''

در شأن نزول اين آيه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و يهوديان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله عليه و آله را [[مكه]] و [[مدينه]] بس نيست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند اين ‌آيه را نازل كرد.<ref> روض الجنان، ج 4، ص‌ 247 و 248؛ مجمع‌البيان، ج‌ 2، ص 726.</ref>

بنا به نقلى، اين وعده هنگام حفر خندق اتفاق افتاد. منافقان گفتند: كار شما عجيب نيست كه از ترس، خندق مى‌كنيد و از شهر نمى‌توانيد بيرون برويد و اين چنين تمناهاى باطل مى‌كنيد و اين آيه در پاسخ آن‌ها نازل ‌شد.<ref> مجمع‌البيان، ج‌ 2، ص‌ 726؛ روض الجنان، ج‌ 4، ص‌ 251.</ref>

ابوهريره از [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله روايت مى‌كند كه چون خداى تعالى خواست فاتحة الكتاب، آية‌الكرسى و شهداللّه و قل اللهم مالك الملك را كه از عرش آويخته شده بودند به زمين بفرستد گفتند: خدايا! ما را به زمينى كه سراى لغزش و گناهان است، مى‌فرستى؟ خداى تعالى گفت: بنده‌اى كه شما را پس از هر [[نماز]] فريضه بخواند، در [[بهشت]] جاى خواهم داد و به چشم رحمت به او خواهم نگريست. هر روز هفتاد حاجتش روا مى‌كنم كه كمترين آن‌ها آمرزش او باشد و او را از هر دشمنى در پناه مى‌گيرم و بر آن دشمن يارى مى‌دهم. و مانع از داخل شدن او در بهشت، حيات اوست.<ref> روض الجنان، ج‌ 4، ص‌ 246 و 247؛ مجمع البيان، ج‌ 2، ص‌ 724.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 402

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 26 [[سوره آل عمران]]/3 را «آیه ‌مُلك» (فرمان‌روایى) مى‌گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این آیه آمده است كه فرمان فرمایى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
+آیه 26 [[سوره آل عمران]] را «آیه ‌مُلك» مى‌گویند.<ref> بحارالانوار، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این [[آیه]] آمده است كه مُلک و فرمان‌روایى واقعى از آنِ [[خداوند]] است و به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
-{{قرآن در قاب|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»|سوره=3|آیه=26|ترجمه=بگو: بار خدایا، تویی دارنده ملک به هر که بخواهی ملک می دهی و از هر که بخواهی ملک می ستانی. هر کس را که بخواهی عزت می دهی و هر کس را که بخواهی ذلت می دهی همه نیکی ها به دست توست و تو بر هر کاری توانایی}}
+{{قرآن در قاب|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»|سوره=3|آیه=26|ترجمه=بگو: خدایا! ای مالک همه موجودات! به هر که خواهی حکومت می دهی و از هر که خواهی حکومت را می ستانی، و هر که را خواهی عزت می بخشی و هر که را خواهی خوار و بی مقدار می کنی، هر خیری به دست توست، یقیناً تو بر هر کاری توانایی.}}
-در شأن نزول این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و یهودیان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله علیه و آله را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref>روض الجنان، ج4، ص‌247 و 248؛ مجمع‌البیان، ج‌2، ص726.</ref>
+در [[شأن نزول]] این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله [[مكه]] را فتح كرد، به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. [[منافقان]] و [[یهود|یهودیان]] به [[تمسخر]] گفتند: محمد را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند! پس خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref>مجمع‌البیان، ج‌2، ص726؛ روض الجنان، ج4، ص‌247 و 248.</ref>
-بنا به نقلى، این وعده هنگام حفر خندق اتفاق افتاد. منافقان گفتند: كار شما عجیب نیست كه از ترس، خندق مى‌كنید و از شهر نمى‌توانید بیرون بروید و این چنین تمناهاى باطل مى‌كنید و این آیه در پاسخ آن‌ها نازل ‌شد.<ref>مجمع‌البیان، ج‌2، ص‌726؛ روض الجنان، ج‌4، ص‌251.</ref>
+بنا به نقلى دیگر، این وعده هنگام حفر خندق در [[جنگ احزاب]] اتفاق افتاد؛ آن زمان كه پيامبر صلى الله عليه وآله كلنگ را بر سنگ زد واز آن جرقه‌اى برخاست، فرمود: من در اين جرقه‌ها فتح كاخ‌هاى [[مدائن]] و [[يمن]] را از [[جبرئيل]] دريافت كردم. منافقان گفتند: كار شما عجیب است كه از ترس، خندق مى‌كنید و از شهر نمى‌توانید بیرون بروید و این چنین تمناهاى باطل مى‌كنید! پس این آیه در پاسخ آن‌ها نازل ‌شد.<ref>مجمع‌البیان، ج‌2، ص‌726؛ روض الجنان، ج‌4، ص‌251.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۱: @@
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص402.
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص402.
+*[[نمونه بينات در شأن نزول آيات]]، محمدباقر محقق،‌ ص112.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 26 [[سوره آل عمران]]/3 را «آیه ‌مُلك» (فرمان‌روایى) مى‌گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این آیه آمده است كه فرمان فرمایى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
-{{قرآن در قاب|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»|سوره=3|آیه=26}}
+{{قرآن در قاب|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»|سوره=3|آیه=26|ترجمه=بگو: بار خدایا، تویی دارنده ملک به هر که بخواهی ملک می دهی و از هر که بخواهی ملک می ستانی. هر کس را که بخواهی عزت می دهی و هر کس را که بخواهی ذلت می دهی همه نیکی ها به دست توست و تو بر هر کاری توانایی}}
 در شأن نزول این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و یهودیان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله علیه و آله را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref>روض الجنان، ج4، ص‌247 و 248؛ مجمع‌البیان، ج‌2، ص726.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۵
سطر ۱۸:		سطر ۱۸:

	[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]		[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
−	[[رده:~~آيات~~ سوره آل عمران]]	+	[[رده:آیات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 26 [[سوره آل عمران]]/3 را «آیه ‌مُلك» (فرمان‌روایى) مى‌گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این آیه آمده است كه فرمان فرمایى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
-{{قرآن در قاب|  قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ َ |سوره=3|آیه=26}}
+{{قرآن در قاب|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»|سوره=3|آیه=26}}
-در شأن نزول این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و یهودیان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله علیه و آله را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref> روض الجنان، ج 4، ص‌ 247 و 248؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص 726.</ref>
+در شأن نزول این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و یهودیان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله علیه و آله را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref>روض الجنان، ج4، ص‌247 و 248؛ مجمع‌البیان، ج‌2، ص726.</ref>
-بنا به نقلى، این وعده هنگام حفر خندق اتفاق افتاد. منافقان گفتند: كار شما عجیب نیست كه از ترس، خندق مى‌كنید و از شهر نمى‌توانید بیرون بروید و این چنین تمناهاى باطل مى‌كنید و این آیه در پاسخ آن‌ها نازل ‌شد.<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 726؛ روض الجنان، ج‌ 4، ص‌ 251.</ref>
+بنا به نقلى، این وعده هنگام حفر خندق اتفاق افتاد. منافقان گفتند: كار شما عجیب نیست كه از ترس، خندق مى‌كنید و از شهر نمى‌توانید بیرون بروید و این چنین تمناهاى باطل مى‌كنید و این آیه در پاسخ آن‌ها نازل ‌شد.<ref>مجمع‌البیان، ج‌2، ص‌726؛ روض الجنان، ج‌4، ص‌251.</ref>
-ابوهریره از [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله روایت مى‌كند كه چون خداى تعالى خواست فاتحة الكتاب، آیة‌الكرسى و شهداللّه و قل اللهم مالك الملك را كه از عرش آویخته شده بودند به زمین بفرستد گفتند: خدایا! ما را به زمینى كه سراى لغزش و گناهان است، مى‌فرستى؟ خداى تعالى گفت: بنده‌اى كه شما را پس از هر [[نماز]] فریضه بخواند، در [[بهشت]] جاى خواهم داد و به چشم رحمت به او خواهم نگریست. هر روز هفتاد حاجتش روا مى‌كنم كه كمترین آن‌ها آمرزش او باشد و او را از هر دشمنى در پناه مى‌گیرم و بر آن دشمن یارى مى‌دهم. و مانع از داخل شدن او در بهشت، حیات اوست.<ref> روض الجنان، ج‌ 4، ص‌ 246 و 247؛ مجمع البیان، ج‌ 2، ص‌ 724.</ref>
+ابوهریره از [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله روایت مى‌كند كه چون خداى تعالى خواست فاتحة الكتاب، آیة‌الكرسى و شهداللّه و قل اللهم مالك الملك را كه از عرش آویخته شده بودند به زمین بفرستد گفتند: خدایا! ما را به زمینى كه سراى لغزش و گناهان است، مى‌فرستى؟ خداى تعالى گفت: بنده‌اى كه شما را پس از هر [[نماز]] فریضه بخواند، در [[بهشت]] جاى خواهم داد و به چشم رحمت به او خواهم نگریست. هر روز هفتاد حاجتش روا مى‌كنم كه كمترین آن‌ها آمرزش او باشد و او را از هر دشمنى در پناه مى‌گیرم و بر آن دشمن یارى مى‌دهم. و مانع از داخل شدن او در بهشت، حیات اوست.<ref>روض الجنان، ج‌4، ص‌246 و 247؛ مجمع البیان، ج‌2، ص‌724.</ref>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آيات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-===آیه مُلك===
+آیه 26 [[سوره آل عمران]]/3 را «آیه ‌مُلك» (فرمان‌روایى) مى‌گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این آیه آمده است كه فرمان فرمایى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
-آیه 26 [[سوره آل ‌عمران]]/3 را «آیه ‌مُلك» (فرمان‌روایى) مى‌گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 83‌، ص‌ 45.</ref> در این آیه آمده است كه فرمان فرمایى واقعى از آنِ خداوند است. به هر كه بخواهد، فرمان‌روایى مى‌دهد و از هر كه بخواهد، مى‌ستاند:
+{{قرآن در قاب|  قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ َ |سوره=3|آیه=26}}
 در شأن نزول این آیه گفته‌اند: چون [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله [[مكه]] را فتح كرد به مسلمانان، فتح ملك روم و فارس را وعده داد. منافقان و یهودیان (به استهزا)گفتند: محمد صلى الله علیه و آله را [[مكه]] و [[مدینه]] بس نیست و تمناى ملك فارس و روم مى‌كند و خداوند این ‌آیه را نازل كرد.<ref> روض الجنان، ج 4، ص‌ 247 و 248؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص 726.</ref>
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۵: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 402
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۹
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ==پانویس ==
 <references />
-===منابع===
+==منابع==
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 402