آیه متعه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه متعه را به آیه متعه منتقل کرد

2024-09-14T11:27:55Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه متعه را به آیه متعه منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۶

2024-08-28T14:36:46Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۸

2024-08-28T10:38:58Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۰

2018-07-19T07:10:43Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۹

2014-02-16T09:19:32Z

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۴۶

2012-09-04T07:46:18Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:49:48Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:48:35Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۶

2012-07-22T08:36:00Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 24 سوره نساء/4 را كه به ‌حليت و جواز متعه زنان پرداخته، «آيه تمتع» روض ...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:29Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 24 سوره نساء/4 را كه به ‌حليت و جواز متعه زنان پرداخته، «آيه تمتع»<ref> روض ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حليت و جواز متعه زنان پرداخته، «آيه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البيان، ص‌ 331.</ref> يا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البيان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> «فَما استَمتَعتُم بِه مِنهُنّ فَاتوهُنَّ أُجورَهُنَّ فَريضَةً».

[[شيعه]] و بيشتر مفسران اهل سنت دلالت اين آيه را بر مشروعيت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همين‌رو فقيهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرينه جايز نمى‌دانند.<ref> زبدة البيان، ص‌ 651‌.</ref>

افزون بر اين، از ظهور پرداخت تمام اجر (مهر) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نيست؛ زيرا در عقد دائم تمام مهر با وطى واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البيان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>

آن گروه از اهل سنت كه دلالت آيه را بر متعه پذيرفته‌اند، معتقد به نسخ اين آيه با آيات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]]/23 و نيز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]]/70 شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> [[شيعه]] با استناد به رواياتى، به طور گسترده به اين ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، اين سخن عمر بن خطاب كه گفت: متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا انهى عنهما و اعاقب عليهما، خود دليل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله و عدم تحريم از سوى حضرت است.<ref> زبدة البيان، ص‌ 652‌.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 399

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 24 [[سوره نساء]] را كه به ‌ و جواز [[متعه|مُتعه]] زنان پرداخته، «آیه تمتّع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «مُتعه» گفته‌اند:<ref> بحارالانوار، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
+آیه 24 [[سوره نساء]] را كه به [[حلال|حلّیت]] و جواز [[متعه|مُتعه]] زنان اشاره دارد، «آیه تمتّع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «آیه مُتعه»<ref> بحارالانوار، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> نامیده‌اند:
 {{قرآن در قاب|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»|سوره=4|آیه=24|ترجمه=و [ازدواج با] زنان شوهردار [بر شما حرام شده است] مگر زنانی که [به سبب جنگ با شوهران کافرشان از راه اسارت] مالک شده اید؛ [این احکام] مقرّر شده خدا بر شماست. و زنان دیگر غیر از این [زنانی که حرمت ازدواج با آنان بیان شد] برای شما حلال است، که آنان را با [هزینه کردن] اموالتان [به عنوان ازدواج] بخواهید در حالی که [قصد دارید با آن ازدواج] پاکدامن باشید نه زناکار. و از هر کدام از زنان بهره مند شدید، مهریه او را به عنوان واجب مالی بپردازید، و در آنچه پس از تعیین مهریه [نسبت به مدت عقد یا کم یا زیاد کردن مهریه] با یکدیگر توافق کردید بر شما گناهی نیست؛ یقیناً خدا همواره دانا و حکیم است.}}
-[[شیعه]] و بیشتر مفسران [[اهل سنت]] دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع» در [[ازدواج]] دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref> افزون بر این، از ظهور پرداخت تمام اجر ([[مهریه]]) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نیست؛ زیرا در عقد دائم تمام مهر با وَطى (دخول) واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
+[[شیعه]] و بیشتر مفسران [[اهل سنت]] دلالت این [[آیه]] را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع» در [[ازدواج]] دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref> افزون بر این، از ظهور پرداخت تمام اجر ([[مهریه]]) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نیست؛ زیرا در عقد دائم تمام مهر با وَطى (دخول) واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
 آن گروه از اهل سنت كه دلالت آیه را بر متعه پذیرفته‌اند، معتقد به [[نسخ]] این آیه با آیات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]] و نیز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]] شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> اما شیعه با استناد به روایاتى، به طور گسترده به این ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، این سخن [[عمر بن خطاب]] كه گفت: «متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا أنهى عنهما و أعاقب علیهما»، خود دلیل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله و عدم تحریم از سوى آن حضرت است.<ref> زبدة البیان، ص‌ 652‌.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»|سوره=4|آیه=24|ترجمه=و نیز زنان شوهردار بر شما حرام شده اند، مگر آنها که به تصرف شما درآمده باشند. از کتاب خدا پیروی کنید و جز این ها زنان دیگر هرگاه در طلب آنان از مال خویش مهری بپردازید و آنها را به نکاح درآورید نه به زنا بر شما حلال شده اند و زنانی را که از آنها تمتع می گیرید، واجب است که مهرشان را بدهید و پس از مهر معین در قبول هر چه هر دو بدان رضا بدهید. گناهی نیست هر آینه خدا دانا و حکیم است}}
+آیه 24 [[سوره نساء]] را كه به ‌ و جواز [[متعه|مُتعه]] زنان پرداخته، «آیه تمتّع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «مُتعه» گفته‌اند:<ref> بحارالانوار، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
-[[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>
+[[شیعه]] و بیشتر مفسران [[اهل سنت]] دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع» در [[ازدواج]] دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref> افزون بر این، از ظهور پرداخت تمام اجر ([[مهریه]]) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نیست؛ زیرا در عقد دائم تمام مهر با وَطى (دخول) واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
-افزون بر این، از ظهور پرداخت تمام اجر (مهر) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نیست؛ زیرا در عقد دائم تمام مهر با وطى واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
+آن گروه از اهل سنت كه دلالت آیه را بر متعه پذیرفته‌اند، معتقد به [[نسخ]] این آیه با آیات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]] و نیز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]] شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> اما شیعه با استناد به روایاتى، به طور گسترده به این ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، این سخن [[عمر بن خطاب]] كه گفت: «متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا أنهى عنهما و أعاقب علیهما»، خود دلیل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله و عدم تحریم از سوى آن حضرت است.<ref> زبدة البیان، ص‌ 652‌.</ref>
-آن گروه از اهل سنت كه دلالت آیه را بر متعه پذیرفته‌اند، معتقد به نسخ این آیه با آیات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]]/23 و نیز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]]/70 شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> [[شیعه]] با استناد به روایاتى، به طور گسترده به این ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، این سخن عمر بن خطاب كه گفت: متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا انهى عنهما و اعاقب علیهما، خود دلیل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله و عدم تحریم از سوى حضرت است.<ref> زبدة البیان، ص‌ 652‌.</ref>
+[[محمد بن يعقوب كلينى]] با چند واسطه از سهل بن زياد و نيز [[علی بن ابراهیم قمی]] با سه واسطه از ابوبصير روايت كنند كه از [[امام باقر|امام محمدباقر]] عليه‌السلام درباره متعه سؤال شد. فرمود: آيه {{متن قرآن|«فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ»}} درباره آن نازل شده است.
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۸: @@
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص399.
+* [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص397-398.
+*[[نمونه بینات در شأن نزول آیات]]، محمدباقر محقق،‌ ص189.
 {{قرآن}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۰
سطر ۱:		سطر ۱:
−	آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب\|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»\|سوره=4\|آیه=24}}	+	آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب\|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»\|سوره=4\|آیه=24\|ترجمه=و نیز زنان شوهردار بر شما حرام شده اند، مگر آنها که به تصرف شما درآمده باشند. از کتاب خدا پیروی کنید و جز این ها زنان دیگر هرگاه در طلب آنان از مال خویش مهری بپردازید و آنها را به نکاح درآورید نه به زنا بر شما حلال شده اند و زنانی را که از آنها تمتع می گیرید، واجب است که مهرشان را بدهید و پس از مهر معین در قبول هر چه هر دو بدان رضا بدهید. گناهی نیست هر آینه خدا دانا و حکیم است}}

	[[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>		[[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب| وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا|سوره=4|آیه=24}}
+آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»|سوره=4|آیه=24}}
 [[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>
@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 آن گروه از اهل سنت كه دلالت آیه را بر متعه پذیرفته‌اند، معتقد به نسخ این آیه با آیات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]]/23 و نیز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]]/70 شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> [[شیعه]] با استناد به روایاتى، به طور گسترده به این ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، این سخن عمر بن خطاب كه گفت: متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا انهى عنهما و اعاقب علیهما، خود دلیل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله و عدم تحریم از سوى حضرت است.<ref> زبدة البیان، ص‌ 652‌.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات الاحکام]]
 [[رده:آیات سوره نساء]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-===آیه متعه===
+آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> {{قرآن در قاب| وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا|سوره=4|آیه=24}}
 [[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۵: @@
 [[رده:آیات الاحکام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۷
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۴۹
سطر ۱۵:		سطر ۱۵:
	علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد 1، ص 399		علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد 1، ص 399
	[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]		[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
		+
		+	[[رده:آیات الاحکام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه متعه===
-آيه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حليت و جواز متعه زنان پرداخته، «آيه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البيان، ص‌ 331.</ref> يا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البيان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> «فَما استَمتَعتُم بِه مِنهُنّ فَاتوهُنَّ أُجورَهُنَّ فَريضَةً».
+آیه 24 [[سوره نساء]]/4 را كه به ‌حلیت و جواز متعه زنان پرداخته، «آیه تمتع»<ref> روض الجنان، ج‌ 5‌، ص‌ 317؛ البیان، ص‌ 331.</ref> یا «متعه» گفته‌اند:<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 47، ص‌ 411؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref> «فَما استَمتَعتُم بِه مِنهُنّ فَاتوهُنَّ أُجورَهُنَّ فَریضَةً».
-[[شيعه]] و بيشتر مفسران اهل سنت دلالت اين آيه را بر مشروعيت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همين‌رو فقيهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرينه جايز نمى‌دانند.<ref> زبدة البيان، ص‌ 651‌.</ref>
+[[شیعه]] و بیشتر مفسران اهل سنت دلالت این آیه را بر مشروعیت متعه مسلم دانسته و گفته‌اند كه «استمتاع»، در نكاح دائم ظهور ندارد؛ از همین‌رو فقیهان مذاهب، اجراى عقد نكاح دائم را به لفظ استمتاع و تمتع، بدون قرینه جایز نمى‌دانند.<ref> زبدة البیان، ص‌ 651‌.</ref>
-افزون بر اين، از ظهور پرداخت تمام اجر (مهر) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نيست؛ زيرا در عقد دائم تمام مهر با وطى واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البيان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
+افزون بر این، از ظهور پرداخت تمام اجر (مهر) به مجرد استمتاع استفاده كرده‌اند كه مقصود، عقد دائم نیست؛ زیرا در عقد دائم تمام مهر با وطى واجب مى‌شود، نه به مجرد استمتاع.<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ 3، ص‌ 52‌.</ref>
-آن گروه از اهل سنت كه دلالت آيه را بر متعه پذيرفته‌اند، معتقد به نسخ اين آيه با آيات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]]/23 و نيز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]]/70 شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> [[شيعه]] با استناد به رواياتى، به طور گسترده به اين ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، اين سخن عمر بن خطاب كه گفت: متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا انهى عنهما و اعاقب عليهما، خود دليل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله و عدم تحريم از سوى حضرت است.<ref> زبدة البيان، ص‌ 652‌.</ref>
+آن گروه از اهل سنت كه دلالت آیه را بر متعه پذیرفته‌اند، معتقد به نسخ این آیه با آیات 5‌، 6‌ و 7 [[سوره مؤمنون]]/23 و نیز 29، 30 و 31 [[سوره معارج]]/70 شده‌اند.<ref> الناسخ والمنسوخ، النحّاس، ص‌ 126.</ref> [[شیعه]] با استناد به روایاتى، به طور گسترده به این ادعا پاسخ داده است؛ از جمله، این سخن عمر بن خطاب كه گفت: متعتان كانتا فى عهد رسول اللّه انا انهى عنهما و اعاقب علیهما، خود دلیل بر جواز متعه در زمان [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله و عدم تحریم از سوى حضرت است.<ref> زبدة البیان، ص‌ 652‌.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 399
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 399