آیه مباهله - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۸

2024-09-24T07:58:19Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۰۴

2018-07-18T05:04:16Z

Zamani در ‏۲۳ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۸

2016-08-23T11:28:23Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۰۸

2014-02-17T07:08:37Z

مرضیه الله وکیل جزی: آيه مباهله را به آیه مباهله منتقل کرد

2012-09-22T11:22:19Z

آيه مباهله را به آیه مباهله منتقل کرد

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۴۳

2012-09-04T07:43:35Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T06:49:26Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۵

2012-07-22T08:35:57Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 61 سوره آل عمران/3 به «آيه مباهله» نهج الحق، ص‌ 215. شهرت يافته است. م...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:51:28Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 61 سوره آل عمران/3 به «آيه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت يافته است. م...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آيه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت يافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرين كردن دو نفر يا دو گروه بر ضد يكديگر است. بر اساس اين آيه، وقتى مسيحيان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پيامبر را درباره يگانگى آفريدگار و شخصيت [[حضرت عيسى]] عليه‌السلام نپذيرفتند، خداوند به پيامبر دستور داد كه آنان را براى نفرين بر ضد يكديگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بايستند و از خدا بخواهند كه هر كس در اين موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:

'''''«فَمَن حاجَّكَ فِيه مِن بَعدِ مَا جاءَكَ مِن‌العِلمِ فَقُل تَعالَوا نَدعُ أَبناءَنا و أبناءَكُم و نِساءَنا و نِساءَكُم و أَنفُسَنا و أنفُسَكُم ثُمَّ نَبتَهِل فَنجعَل لَعنَتَ اللّهِ عَلَى الكـذِبِين».'''''

بر اساس روايات پرشمارى از شيعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسين]] علیه‌السلام را در آغوش داشت و دست [[امام حسن]] علیه‌السلام را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] عليهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.

حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمين بگوييد. وقتى بزرگ مسيحيان چنين ديد، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هايى را مى‌بينم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنيد كه نابود مى‌شويد؛ آنگاه آنان تسليم پيامبر شدند و به پرداخت جزيه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 399

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است.
+آیه 61 [[سوره آل عمران|سوره آل‌عمران]] که درباره «[[مباهله|مُباهله]]» [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه وآله با [[مسیحیت|مسیحیان]] [[نجران]] نازل شده، به «آیه مُباهله»<ref> نهج الحق، علامه حلی، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است.
-{{قرآن در قاب|سوره=3|آیه=61|ترجمه=از آن پس که به آگاهی رسیده ای، هر کس که درباره او با تو مجادله کند، بگو: بیایید تا حاضر آوریم ما فرزندان خود را و شما فرزندان خود را ما زنان خود را و شما زنان خود را ما خود و شما خود آنگاه دعا و تضرع کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان بفرستیم}}
+{{قرآن در قاب|سوره=3|آیه=61|ترجمه=پس هر که با تو درباره او [عیسی] پس از آنکه بر تو [به واسطه وحی، نسبت به احوال وی] علم و آگاهی آمد، مجادله و ستیز کند، بگو: بیایید ما پسرانمان را و شما پسرانتان را، و ما زنانمان را و شما زنانتان را، و ما نفوسمان را و شما نفوستان را دعوت کنیم؛ سپس یکدیگر را نفرین نماییم، پس لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.}}
-[[مباهله]] در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسی ]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند.
+«[[مباهله|مُباهله]]» به معنى تضرّع و زارى دو گروه مخالف يكديگر به درگاه خدا و تقاضاى لعنت و هلاكت براى طرف مقابل كه از نظر او اهل باطل است.<ref>التحقيق فى كلمات القرآن.</ref>
-بر اساس روایات پرشمارى از شیعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسین علیه السلام]] را در آغوش داشت و دست [[امام حسن علیه السلام]] را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] علیهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
+[[شیخ طوسى]] به نقل از [[ابن عباس]] و [[حسن بصری]] و قتادة گويد: اين آيات درباره وفد [[نجران]] نازل گرديد كه دو نفر آنان بنام سيد و عاقب به [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله گفتند: آيا ديده اى كه فرزندى بدون پدر متولد شود؟ بر اساس این [[آیه]]، وقتى [[مسیحیت|مسیحیان]] نجران از روى [[لجاجت]] و عناد سخن [[رسول خدا]] صلى الله علیه وآله را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسی ]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند.
-حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمین بگویید. وقتى بزرگ مسیحیان چنین دید، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هایى را مى‌بینم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنید كه نابود مى‌شوید؛ آنگاه آنان تسلیم پیامبر شدند و به پرداخت جزیه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-==پیوند==
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص399.
-[[مباهله]]
+*[[نمونه بينات در شأن نزول آيات]]، محمدباقر محقق،‌ ص118.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسی ]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
+آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است.
-{{قرآن در قاب|«فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ»|سوره=3|آیه=61}}
+{{قرآن در قاب|سوره=3|آیه=61|ترجمه=از آن پس که به آگاهی رسیده ای، هر کس که درباره او با تو مجادله کند، بگو: بیایید تا حاضر آوریم ما فرزندان خود را و شما فرزندان خود را ما زنان خود را و شما زنان خود را ما خود و شما خود آنگاه دعا و تضرع کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان بفرستیم}}
 بر اساس روایات پرشمارى از شیعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسین علیه السلام]] را در آغوش داشت و دست [[امام حسن علیه السلام]] را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] علیهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
 حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمین بگویید. وقتى بزرگ مسیحیان چنین دید، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هایى را مى‌بینم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنید كه نابود مى‌شوید؛ آنگاه آنان تسلیم پیامبر شدند و به پرداخت جزیه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ==منابع==
 * علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص399.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
-[[رده:آيات سوره آل عمران]]
+[[رده:آیات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسی ]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
-{{قرآن در قاب|    فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ |سوره=3|آیه=61}}
+{{قرآن در قاب|«فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ»|سوره=3|آیه=61}}
 بر اساس روایات پرشمارى از شیعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسین علیه السلام]] را در آغوش داشت و دست [[امام حسن علیه السلام]] را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] علیهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمین بگویید. وقتى بزرگ مسیحیان چنین دید، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هایى را مى‌بینم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنید كه نابود مى‌شوید؛ آنگاه آنان تسلیم پیامبر شدند و به پرداخت جزیه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آيات سوره آل عمران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-===آیه مباهله===
+آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسی ]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
-آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
+{{قرآن در قاب|    فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ |سوره=3|آیه=61}}
-'''''«فَمَن حاجَّكَ فِیه مِن بَعدِ مَا جاءَكَ مِن‌العِلمِ فَقُل تَعالَوا نَدعُ أَبناءَنا و أبناءَكُم و نِساءَنا و نِساءَكُم و أَنفُسَنا و أنفُسَكُم ثُمَّ نَبتَهِل فَنجعَل لَعنَتَ اللّهِ عَلَى الكـذِبِین».'''''
+بر اساس روایات پرشمارى از شیعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسین علیه السلام]] را در آغوش داشت و دست [[امام حسن علیه السلام]] را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] علیهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
 حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمین بگویید. وقتى بزرگ مسیحیان چنین دید، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هایى را مى‌بینم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنید كه نابود مى‌شوید؛ آنگاه آنان تسلیم پیامبر شدند و به پرداخت جزیه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۳: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 399
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه مباهله===
-آيه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آيه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت يافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرين كردن دو نفر يا دو گروه بر ضد يكديگر است. بر اساس اين آيه، وقتى مسيحيان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پيامبر را درباره يگانگى آفريدگار و شخصيت [[حضرت عيسى]] عليه‌السلام نپذيرفتند، خداوند به پيامبر دستور داد كه آنان را براى نفرين بر ضد يكديگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بايستند و از خدا بخواهند كه هر كس در اين موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
+آیه 61 [[سوره آل عمران]]/3 به «آیه مباهله»<ref> نهج الحق، ص‌ 215.</ref> شهرت یافته است. مباهله در اصطلاح به معناى نفرین كردن دو نفر یا دو گروه بر ضد یكدیگر است. بر اساس این آیه، وقتى مسیحیان نجران از روى لجاجت و عناد سخن پیامبر را درباره یگانگى آفریدگار و شخصیت [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام نپذیرفتند، خداوند به پیامبر دستور داد كه آنان را براى نفرین بر ضد یكدیگر بخواند و هر دو گروه در برابر هم بایستند و از خدا بخواهند كه هر كس در این موضوع دروغ‌گو است، خداوند بر او غضب كند:
-'''''«فَمَن حاجَّكَ فِيه مِن بَعدِ مَا جاءَكَ مِن‌العِلمِ فَقُل تَعالَوا نَدعُ أَبناءَنا و أبناءَكُم و نِساءَنا و نِساءَكُم و أَنفُسَنا و أنفُسَكُم ثُمَّ نَبتَهِل فَنجعَل لَعنَتَ اللّهِ عَلَى الكـذِبِين».'''''
+'''''«فَمَن حاجَّكَ فِیه مِن بَعدِ مَا جاءَكَ مِن‌العِلمِ فَقُل تَعالَوا نَدعُ أَبناءَنا و أبناءَكُم و نِساءَنا و نِساءَكُم و أَنفُسَنا و أنفُسَكُم ثُمَّ نَبتَهِل فَنجعَل لَعنَتَ اللّهِ عَلَى الكـذِبِین».'''''
-بر اساس روايات پرشمارى از شيعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسين]] علیه‌السلام را در آغوش داشت و دست [[امام حسن]] علیه‌السلام را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] عليهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
+بر اساس روایات پرشمارى از شیعه و سنى، [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در صبح روز مقرر آمد؛ در حالى كه [[امام حسین]] علیه‌السلام را در آغوش داشت و دست [[امام حسن]] علیه‌السلام را گرفته بود و [[حضرت فاطمه]] و [[امام على]] علیهماالسلام در پشت سر حضرت حركت مى‌كردند.
-حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمين بگوييد. وقتى بزرگ مسيحيان چنين ديد، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هايى را مى‌بينم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنيد كه نابود مى‌شويد؛ آنگاه آنان تسليم پيامبر شدند و به پرداخت جزيه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>
+حضرت به آن‌ها گفت: وقتى من دعا كردم، شما آمین بگویید. وقتى بزرگ مسیحیان چنین دید، خطاب به همراهانش گفت: اى گروه نصارا! همانا صورت‌هایى را مى‌بینم كه اگر از خدا بخواهند كوه را از جاى بَركَند، مى‌كَنَد. مباهله نكنید كه نابود مى‌شوید؛ آنگاه آنان تسلیم پیامبر شدند و به پرداخت جزیه گردن نهادند.<ref> الكشّاف، ج‌ 1، ص‌ 368 و 369.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 399
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 399