آیه غار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه غار را به آیه غار منتقل کرد

2024-09-14T11:15:16Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه غار را به آیه غار منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۵

2024-09-14T11:15:04Z

مهدی موسوی در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۰

2024-08-27T07:30:56Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۱

2019-12-29T06:21:58Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۰

2019-12-29T06:20:48Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۶

2019-12-29T06:16:14Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۵

2019-12-29T06:15:45Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۰۶

2018-07-19T06:06:07Z

مرضیه الله وکیل جزی: /* منابع */

2014-02-16T09:13:34Z

‏منابع

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۴

2012-11-01T05:54:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۵
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}~~
	آیه 40 [[سوره توبه]] را كه به هجرت [[پیامبر اکرم]] صلى الله علیه وآله از [[مكه]] به [[مدینه]] و پناهنده شدن آن حضرت و [[ابوبکر]] در «[[غار ثور]]» اشاره دارد، «آیه غار» گفته‌اند:<ref> الصحیح من سیرة النبى الاعظم، ج‌ 4، ص‌ 23.</ref>		آیه 40 [[سوره توبه]] را كه به هجرت [[پیامبر اکرم]] صلى الله علیه وآله از [[مكه]] به [[مدینه]] و پناهنده شدن آن حضرت و [[ابوبکر]] در «[[غار ثور]]» اشاره دارد، «آیه غار» گفته‌اند:<ref> الصحیح من سیرة النبى الاعظم، ج‌ 4، ص‌ 23.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
-آیه 40 [[سوره توبه]] را كه به هجرت [[پیامبر اکرم]] صلى الله علیه و آله از [[مكه]] به [[مدینه]] و پناهنده شدن حضرت و [[ابوبکر]] در «[[غار ثور]]» اشاره دارد، «آیه غار» گفته‌اند:<ref> الصحیح من سیرة النبى، ج‌ 4، ص‌ 23.</ref>
+{{قرآن در قاب| سوره=9|آیه=40|ترجمه=اگر پیامبر را یاری ندهید، یقیناً خدا او را یاری می دهد؛ چنان که او را یاری داد هنگامی که کافران از مکه بیرونش کردند در حالی که یکی از دو تن بود، آن زمان هر دو در غار [ثور نزدیک مکه] بودند، همان زمانی که به همراهش گفت: اندوه به خود راه مده خدا با ماست. پس خدا آرامش خود را [که حالت طمأنینه قلبی است] بر پیامبر نازل کرد، و او را با لشکریانی که شما ندیدید، نیرومند ساخت، و شعار کافران را پست تر قرار داد، و شعار خداست که شعار والاتر و برتر است؛ و خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است.}}
-{{قرآن در قاب| سوره=9|آیه=40|ترجمه=اگر شما یاریش نکنید، آنگاه که کافران بیرونش کردند، خدا یاریش کرد،، یکی از آن دو به هنگامی که در غار بودند به رفیقش می گفت : اندوهگین مباش ، خدا با ماست خدا به دلش آرامش بخشید و با لشکرهایی که شماآن را نمی دیدید تاییدش کرد و کلام کافران را پست گردانید، زیرا کلام خدا بالاست و خدا پیروزمند و حکیم است}}
+[[آيه]] فوق، اشاره به توطئه‌ى خطرناك مشركان براى قتل [[پیامبر]] صلى الله عليه وآله دارد. در داستانِ «[[ليلة المبيت]]» از هر قبيله‌اى شخصى آماده شد و تصميم گرفتند شبانه پيامبر را بكشند. آن حضرت، [[امام علی|على‌ بن ابى‌طالب]] عليه السلام را به جاى خود خواباند و شبانه همراه [[ابوبكر]] به سوى [[غار ثور]] رفت. كفّار در تعقيب پيامبر صلى الله عليه وآله تا در غار آمدند، ولى با ديدن تار عنكبوت بر غار، منصرف شدند و برگشتند و پيامبر پس از سه روز به [[مدينه]] عزيمت فرمود.
-این آیه همواره مورد توجه دانشوران [[شیعه]] و [[سنی]] بوده و هر یك، برداشت‌هاى گوناگونى از آن داشته‌اند. در [[سقیفه]] بنى‌ساعده از همین آیه براى به خلافت رساندن ابوبكر استفاده شد و ابوبكر و خویشاوندان او نیز همواره از آن یاد كرده‌اند.
+[[اهل سنت]] فضایل بسیارى را از این آیه براى ابوبكر استفاده كرده‌اند. [[فخر رازى]] مى‌گوید: خداوند ابوبكر را «صاحب» [[پیامبر]] صلى الله علیه وآله دانسته و او را با خطاب {{متن قرآن|«لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} مفتخر ساخته است كه نشان از همراهى خدا با آنان دارد و خداوند سكینه خویش را بر او نازل ساخت.<ref> التفسیر الكبیر، ج‌ 16، ص‌ 64‌ـ‌67‌.</ref>
-[[اهل سنت]] فضایل بسیارى را از این آیه براى ابوبكر استفاده كرده‌اند. فخر رازى مى‌گوید: خداوند ابوبكر را «صاحب» پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته و او را با خطاب {{متن قرآن|«لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} مفتخر ساخته است كه نشان از همراهى خدا با آنان دارد و خداوند سكینه خویش را بر او نازل ساخت.<ref> التفسیر الكبیر، ج‌ 16، ص‌ 64‌ـ‌67‌.</ref>
+در برابر برداشت این گونه فضایل، پاسخ داده شده كه تعبیر «صاحب» در [[قرآن]] فقط به معناى مطلق همراهى بكار رفته است؛ مانند {{متن قرآن|«و‌مَا‌ صاحِبُكُم بِمَجنون»}} ([[سوره تکویر]]، 22) و فضیلتى به ‌شمار نمى‌آید. تعبیر {{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} نیز به معناى حقانیت پیامبر صلى الله علیه وآله و [[دین اسلام]] است و در مقام بیان فضیلتى براى اشخاص نیست.<ref> رساله شرح المنام، ص‌ 25‌ـ‌30.</ref>
 ==پانویس==
 <references/>
 ==منابع==
-على خراسانى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 425-426.
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج۱، ص425-426.
+*[[تفسیر نور]]، محسن قرائتی، ج3، ص423.
 {{قرآن}}
 [[رده: آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره توبه]]

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 در برابر برداشت این گونه فضایل، پاسخ داده شده كه تعبیر «صاحب» در [[قرآن]] فقط به معناى مطلق همراهى بكار رفته است؛ مانند «و‌مَا‌صاحِبُكُم بِمَجنون» و فضیلتى به ‌شمار نمى‌آید. تعبیر {{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} نیز به معناى حقانیت پیامبر صلى الله علیه و آله و [[دین]] [[اسلام]] است و در مقام بیان فضیلتى براى اشخاص نیست.<ref> رساله شرح المنام، ص‌ 25‌ـ‌30.</ref>
-درباره نزول سكینه نیز گفته شده كه سیاق ضمایر مفرد مذكر در آیه كه همگى به پیامبر صلى الله علیه و آله باز مى‌گردند و تعبیر «أَنزَلَ سَكِینَتَهُ عَلى رَسولِه» در آیات دیگر مؤید این نظر است كه خداوند از نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله خبر مى‌دهد، نه ابوبكر.<ref> التبیان، ج‌ 5‌، ص ‌221 و 222؛ المیزان، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>
+درباره نزول سكینه نیز گفته شده كه سیاق ضمایر مفرد مذكر در آیه كه همگى به پیامبر صلى الله علیه و آله باز مى‌گردند و تعبیر {{متن قرآن|«أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ »}} در آیات دیگر مؤید این نظر است كه خداوند از نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله خبر مى‌دهد، نه ابوبكر.<ref> التبیان، ج‌ 5‌، ص ‌221 و 222؛ المیزان، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>
 از این رو برخى از عالمان شیعه، این آیه را بر ضد ابوبكر شمرده‌اند؛ زیرا در آیات دیگر در كنار نام پیامبر (صلى الله علیه و آله) از مؤمنان نیز یاد شده: {{متن قرآن|«أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ»}}؛ اما در این آیه، فقط از ‌نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله سخن به میان آمده ‌است.<ref> [[المیزان]]، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 این آیه همواره مورد توجه دانشوران [[شیعه]] و [[سنی]] بوده و هر یك، برداشت‌هاى گوناگونى از آن داشته‌اند. در [[سقیفه]] بنى‌ساعده از همین آیه براى به خلافت رساندن ابوبكر استفاده شد و ابوبكر و خویشاوندان او نیز همواره از آن یاد كرده‌اند.
-[[اهل سنت]] فضایل بسیارى را از این آیه براى ابوبكر استفاده كرده‌اند. فخر رازى مى‌گوید: خداوند ابوبكر را «صاحب» پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته و او را با خطاب «لاَتَحزَن إِنّ اللّهَ مَعَنا» مفتخر ساخته است كه نشان از همراهى خدا با آنان دارد و خداوند سكینه خویش را بر او نازل ساخت.<ref> التفسیر الكبیر، ج‌ 16، ص‌ 64‌ـ‌67‌.</ref>
+[[اهل سنت]] فضایل بسیارى را از این آیه براى ابوبكر استفاده كرده‌اند. فخر رازى مى‌گوید: خداوند ابوبكر را «صاحب» پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته و او را با خطاب {{متن قرآن|«لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} مفتخر ساخته است كه نشان از همراهى خدا با آنان دارد و خداوند سكینه خویش را بر او نازل ساخت.<ref> التفسیر الكبیر، ج‌ 16، ص‌ 64‌ـ‌67‌.</ref>
-در برابر برداشت این گونه فضایل، پاسخ داده شده كه تعبیر «صاحب» در [[قرآن]] فقط به معناى مطلق همراهى بكار رفته است؛ مانند «و‌مَا‌صاحِبُكُم بِمَجنون» و فضیلتى به ‌شمار نمى‌آید. تعبیر «إنّ‌اللّه معنا» نیز به معناى حقانیت پیامبر صلى الله علیه و آله و [[دین]] [[اسلام]] است و در مقام بیان فضیلتى براى اشخاص نیست.<ref> رساله شرح المنام، ص‌ 25‌ـ‌30.</ref>
+در برابر برداشت این گونه فضایل، پاسخ داده شده كه تعبیر «صاحب» در [[قرآن]] فقط به معناى مطلق همراهى بكار رفته است؛ مانند «و‌مَا‌صاحِبُكُم بِمَجنون» و فضیلتى به ‌شمار نمى‌آید. تعبیر {{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»}} نیز به معناى حقانیت پیامبر صلى الله علیه و آله و [[دین]] [[اسلام]] است و در مقام بیان فضیلتى براى اشخاص نیست.<ref> رساله شرح المنام، ص‌ 25‌ـ‌30.</ref>
 درباره نزول سكینه نیز گفته شده كه سیاق ضمایر مفرد مذكر در آیه كه همگى به پیامبر صلى الله علیه و آله باز مى‌گردند و تعبیر «أَنزَلَ سَكِینَتَهُ عَلى رَسولِه» در آیات دیگر مؤید این نظر است كه خداوند از نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله خبر مى‌دهد، نه ابوبكر.<ref> التبیان، ج‌ 5‌، ص ‌221 و 222؛ المیزان، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 درباره نزول سكینه نیز گفته شده كه سیاق ضمایر مفرد مذكر در آیه كه همگى به پیامبر صلى الله علیه و آله باز مى‌گردند و تعبیر «أَنزَلَ سَكِینَتَهُ عَلى رَسولِه» در آیات دیگر مؤید این نظر است كه خداوند از نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله خبر مى‌دهد، نه ابوبكر.<ref> التبیان، ج‌ 5‌، ص ‌221 و 222؛ المیزان، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>
-از این رو برخى از عالمان شیعه، این آیه را بر ضد ابوبكر شمرده‌اند؛ زیرا در آیات دیگر در كنار نام پیامبر (صلى الله علیه و آله) از مؤمنان نیز یاد شده: {{متن قرآن|«و‌أَنزَلَ اللّهُ سَكینَتهُ عَلى رَسولِه و عَلى‌المُؤمِنین»}}؛ اما در این آیه، فقط از ‌نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله سخن به میان آمده ‌است.<ref> [[المیزان]]، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>
+از این رو برخى از عالمان شیعه، این آیه را بر ضد ابوبكر شمرده‌اند؛ زیرا در آیات دیگر در كنار نام پیامبر (صلى الله علیه و آله) از مؤمنان نیز یاد شده: {{متن قرآن|«أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ»}}؛ اما در این آیه، فقط از ‌نزول سكینه بر پیامبر صلى الله علیه و آله سخن به میان آمده ‌است.<ref> [[المیزان]]، ج‌ 9، ص‌ 281.</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۵
(بدون تفاوت)