آیه سیف - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۹

2024-09-22T08:29:22Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه سيف را به آیه سیف منتقل کرد

2022-05-19T06:46:53Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه سيف را به آیه سیف منتقل کرد

سید مهدی خدایی در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۷

2018-07-21T08:37:57Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۲۲

2014-02-17T05:22:18Z

بهرامی در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۵۱

2012-09-04T04:51:50Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-24T08:33:49Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۴

2012-07-22T08:34:08Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 5 سوره توبه/9 را «آيه‌سيف» الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47. يا قتال گويند.
2012-07-21T10:50:50Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 5 سوره توبه/9 را «آيه‌سيف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> يا قتال گويند.<ref...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه
-

آيه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آيه‌سيف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> يا قتال گويند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهيد، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> اين نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر اين كه به دامن اسلام وارد شوند:

'''''«فَإِذا انسَلَخ الأَشهُر الحُرُمُ فَاقتُلوا المُشرِكينَ حَيثُ وَجدتُموهُم و خُذوهُم و احصُروهُم واقعُدوا لَهُم كُلَّ مَرصَد فَإِن تَابوا و أَقامُوا الصَّلوةَ و ءَاتَوُا الزَّكوةَ فَخلّوا سَبيلَهُم إِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحِيمٌ».'''''

برخى اين آيه را در رأس آيات ناسخ دانسته‌اند؛ يعنى برآنند كه 124 آيه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آيه‌اى است كه عفو و فديه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آيه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى يا فديه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گويا هيچ كدام ناسخ يكديگر نيست؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فديه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 388

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آیه‌سیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا قتال گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن اسلام وارد شوند:
+آیه 5 [[سوره توبه]] را «آیه‌ سِیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا «آیه قِتال»<ref> بحارالانوار، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> گویند. این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى ماه‌های حرام، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن [[اسلام]] وارد شوند:
-{{قرآن در قاب |«فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=9|آیه=5|ترجمه=و چون ماههای حرام به پایان رسید، هر جا که مشرکان را یافتید بکشید و، بگیرید و به حبس افکنید و در همه جا به کمینشان نشینید اما اگر توبه کردند و نماز خواندند و زکات دادند، از آنها دست بردارید، زیرا خدا آمرزنده و مهربان است}}
+{{قرآن در قاب |«فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=9|آیه=5|ترجمه=پس هنگامی که ماه های حرام سپری شود، مشرکان را هر جا یافتید، بکشید و به اسیری بگیرید و محاصره کنید و در هر کمین گاهی به کمین آنان بنشینید؛ ولی اگر توبه کردند و نماز را بر پا داشتند و زکات پرداختند، پس آزادشان گذارید؛ زیرا خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.}}
-برخى این آیه را در رأس آیات ناسخ دانسته‌اند؛ یعنى برآنند كه 124 آیه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آیه‌اى است كه عفو و فدیه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آیه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى یا فدیه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گویا هیچ كدام ناسخ یكدیگر نیست؛ زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فدیه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>
+كافرانى كه 13 سال [[پیامبر اسلام|پيامبر اسلام]] صلى الله عليه وآله و مسلمانان را در [[مكه]] آزار دادند و پس از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]] نيز 9 سال از هيچ توطئه‌اى فرو گذار نكردند، مستحقّ سركوبى شديدند.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص388.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آیه‌سیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا قتال گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن اسلام وارد شوند:
-{{قرآن در قاب |«فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=9|آیه=5}}
+{{قرآن در قاب |«فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=9|آیه=5|ترجمه=و چون ماههای حرام به پایان رسید، هر جا که مشرکان را یافتید بکشید و، بگیرید و به حبس افکنید و در همه جا به کمینشان نشینید اما اگر توبه کردند و نماز خواندند و زکات دادند، از آنها دست بردارید، زیرا خدا آمرزنده و مهربان است}}
 برخى این آیه را در رأس آیات ناسخ دانسته‌اند؛ یعنى برآنند كه 124 آیه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آیه‌اى است كه عفو و فدیه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آیه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى یا فدیه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گویا هیچ كدام ناسخ یكدیگر نیست؛ زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فدیه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آیه‌سیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا قتال گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن اسلام وارد شوند:
-{{قرآن در قاب | فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ |سوره=9|آیه=5}}
+{{قرآن در قاب |«فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=9|آیه=5}}
 برخى این آیه را در رأس آیات ناسخ دانسته‌اند؛ یعنى برآنند كه 124 آیه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آیه‌اى است كه عفو و فدیه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آیه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى یا فدیه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گویا هیچ كدام ناسخ یكدیگر نیست؛ زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فدیه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره توبه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آیه‌سیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا قتال گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن اسلام وارد شوند:
-'''''«فَإِذا انسَلَخ الأَشهُر الحُرُمُ فَاقتُلوا المُشرِكینَ حَیثُ وَجدتُموهُم و خُذوهُم و احصُروهُم واقعُدوا لَهُم كُلَّ مَرصَد فَإِن تَابوا و أَقامُوا الصَّلوةَ و ءَاتَوُا الزَّكوةَ فَخلّوا سَبیلَهُم إِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحِیمٌ».'''''
+{{قرآن در قاب | فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ |سوره=9|آیه=5}}
 برخى این آیه را در رأس آیات ناسخ دانسته‌اند؛ یعنى برآنند كه 124 آیه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آیه‌اى است كه عفو و فدیه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آیه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى یا فدیه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گویا هیچ كدام ناسخ یكدیگر نیست؛ زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فدیه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۱: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 388
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه سیف===
-آيه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آيه‌سيف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> يا قتال گويند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهيد، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> اين نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر اين كه به دامن اسلام وارد شوند:
+آیه 5 [[سوره توبه]]/9 را «آیه‌سیف»<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 45 و 47.</ref> یا قتال گویند.<ref> [[بحارالانوار]]، ج‌ 19، ص‌ 114؛ التمهید، ج‌ 2، ص‌ 351.</ref> این نام‌گذارى از آن رو است كه [[قرآن]] پس از انقضاى چهارماه، جنگ با مشركان را با شدت دستور داده، مگر این كه به دامن اسلام وارد شوند:
-'''''«فَإِذا انسَلَخ الأَشهُر الحُرُمُ فَاقتُلوا المُشرِكينَ حَيثُ وَجدتُموهُم و خُذوهُم و احصُروهُم واقعُدوا لَهُم كُلَّ مَرصَد فَإِن تَابوا و أَقامُوا الصَّلوةَ و ءَاتَوُا الزَّكوةَ فَخلّوا سَبيلَهُم إِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحِيمٌ».'''''
+'''''«فَإِذا انسَلَخ الأَشهُر الحُرُمُ فَاقتُلوا المُشرِكینَ حَیثُ وَجدتُموهُم و خُذوهُم و احصُروهُم واقعُدوا لَهُم كُلَّ مَرصَد فَإِن تَابوا و أَقامُوا الصَّلوةَ و ءَاتَوُا الزَّكوةَ فَخلّوا سَبیلَهُم إِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحِیمٌ».'''''
-برخى اين آيه را در رأس آيات ناسخ دانسته‌اند؛ يعنى برآنند كه 124 آيه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آيه‌اى است كه عفو و فديه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آيه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى يا فديه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گويا هيچ كدام ناسخ يكديگر نيست؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فديه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>
+برخى این آیه را در رأس آیات ناسخ دانسته‌اند؛ یعنى برآنند كه 124 آیه را نسخ مى‌كند.<ref> الاتقان، ج‌ 2، ص‌ 51‌.</ref> برخى گفته‌اند: ناسخ هر آیه‌اى است كه عفو و فدیه در آن ذكر شده؛ البته بعضى گفته‌اند: به آیه «فَإِمّا مَنًّا بَعدُ و إِمّا فِداءً» منسوخ است كه بر آزادى یا فدیه گرفتن دلالت دارد. ([[سوره محمد]]/ 47،4)<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 176.</ref> ولى گویا هیچ كدام ناسخ یكدیگر نیست؛ زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله از آغاز تا انجام، هم كُشت هم عفو كرد و هم فدیه ستاند.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 175.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 388
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 388

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۶
(بدون تفاوت)