آیه ایلاء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۲

2024-09-16T13:12:56Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه ايلاء را به آیه ایلاء منتقل کرد

2020-11-11T11:28:36Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه ايلاء را به آیه ایلاء منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۴۴

2014-02-16T08:44:30Z

بهرامی در ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۴۰

2012-09-05T07:40:51Z

بهرامی در ‏۲ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۰۲

2012-09-02T07:02:58Z

بهرامی: تعیین رده

2012-07-29T07:20:58Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۳۰

2012-07-22T08:30:59Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 226 سوره بقره/ 2 را «آيه ايلاء» گفته اند. احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:50:01Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 226 سوره بقره/ 2 را «آيه ايلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آيه ايلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>

'''''«لِلّذينَ يُؤلونَ مِن نِسال- هِم تَربُّصُ أَربَعةِ أَشهُرٍ فَإِن فَاءُو فَإِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحيمٌ».'''''

در جاهليت هنگامى كه مردى از همسر خويش متنفر مى شد، سوگند ياد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نيز سرباز مى زد و از اين طريق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نيز برخى چنين مى كردند كه اين آيه نازل شد و فرمود: هر كس چنين سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر اين وضعيت صبر كرد و اگر شوهر پس از اين مدت از تصميم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد بايد كفاره بدهد و ده فقير را اطعام كند.

اگر پس از اين مدت، مراجعه نكرد. بر اساس روايات، زن مى تواند به حاكم اسلامى مراجعه كند و حاكم اسلامى مرد را وامى دارد كه يا رجوع كند يا زن را [[طلاق]] دهد و اگر سرباز زد، او را حبس مى كند تا بپذيرد.<ref> قمى، ج 1، ص 101.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 375

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه ایلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>
+آیه 226 [[سوره بقره]] را که در موضوع «[[ایلاء]]» و حکم آن نازل شده، «آیه ایلاء» نامیده‌اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref> كلمه‌ى «ايلاء» اصطلاحا به معناى [[سوگند]] خوردن براى ترک آميزش جنسى است.
-{{قرآن در قاب|«لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=2|آیه=226}}
+{{قرآن در قاب|«لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=2|آیه=226|ترجمه=برای کسانی که سوگند یاد می کنند [که از آمیزش] با زنان خود دوری گزینند، [شرعاً] چهار ماه مهلت است، چنانچه [در این مدت به آنچه مقتضای زناشویی است] بازگشتند [گناهی بر آنان نیست]؛ زیرا خدا بسیار آمرزنده ومهربان است.}}
-در جاهلیت هنگامى كه مردى از همسر خویش متنفر مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نیز سرباز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید كفاره بدهد و ده فقیر را اطعام كند.
+در [[جاهلیت]] هنگامى كه مردى از همسر خویش بیزار مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از [[طلاق]] او نیز سر باز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز [[اسلام]] نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهار ماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید [[كفاره]] بدهد و ده فقیر را اطعام كند. اما اگر پس از این مدت مراجعه نكرد، بر اساس روایات، زن مى تواند به حاكم اسلامى مراجعه كند و حاكم اسلامى مرد را وامى دارد كه یا رجوع كند یا زن را [[طلاق]] دهد و اگر سر باز زد، او را حبس مى كند تا بپذیرد.<ref>تفسیر قمى، ج 1، ص 101.</ref>
 ==پانویس==
 <references/>
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص375.
+* [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص375.
+*[[تفسیر نور]]، محسن قرائتی، ج1، ص353.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه ایلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>
-{{قرآن در قاب| لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ|سوره=2|آیه=226}}
+{{قرآن در قاب|«لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»|سوره=2|آیه=226}}
 در جاهلیت هنگامى كه مردى از همسر خویش متنفر مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نیز سرباز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید كفاره بدهد و ده فقیر را اطعام كند.
 اگر پس از این مدت، مراجعه نكرد. بر اساس روایات، زن مى تواند به حاكم اسلامى مراجعه كند و حاكم اسلامى مرد را وامى دارد كه یا رجوع كند یا زن را [[طلاق]] دهد و اگر سرباز زد، او را حبس مى كند تا بپذیرد.<ref> قمى، ج 1، ص 101.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه ایلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>
-{{قرآن در قاب| لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ|سوره=27|آیه=62}}
+{{قرآن در قاب| لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ|سوره=2|آیه=226}}
 در جاهلیت هنگامى كه مردى از همسر خویش متنفر مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نیز سرباز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید كفاره بدهد و ده فقیر را اطعام كند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه ایلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>
-'''''«لِلّذینَ یُؤلونَ مِن نِسائهِم تَربُّصُ أَربَعةِ أَشهُرٍ فَإِن فَاءُو فَإِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ».'''''
+{{قرآن در قاب| لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ|سوره=27|آیه=62}}
 در جاهلیت هنگامى كه مردى از همسر خویش متنفر مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نیز سرباز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید كفاره بدهد و ده فقیر را اطعام كند.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۲: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 375
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 آیه 226 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه ایلاء» گفته اند.<ref> احكام القرآن، ابن العربى، ج 1، ص 355.</ref>
-'''''«لِلّذینَ یُؤلونَ مِن نِسال- هِم تَربُّصُ أَربَعةِ أَشهُرٍ فَإِن فَاءُو فَإِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ».'''''
+'''''«لِلّذینَ یُؤلونَ مِن نِسائهِم تَربُّصُ أَربَعةِ أَشهُرٍ فَإِن فَاءُو فَإِنّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ».'''''
 در جاهلیت هنگامى كه مردى از همسر خویش متنفر مى شد، سوگند یاد مى كرد كه با او هم بستر نشود و از طلاق او نیز سرباز مى زد و از این طریق، او را مى آزرد. در آغاز اسلام نیز برخى چنین مى كردند كه این آیه نازل شد و فرمود: هر كس چنین سوگندى بخورد، فقط چهارماه مى توان بر این وضعیت صبر كرد و اگر شوهر پس از این مدت از تصمیم خود برگردد، اشكالى ندارد؛ البته مرد باید كفاره بدهد و ده فقیر را اطعام كند.
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==پانویس ==
 <references />
-===منابع===
+==منابع==
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 375

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۸
(بدون تفاوت)