آیه انذار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۱

2024-09-10T06:51:31Z

Zamani در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۳

2020-06-08T10:23:27Z

Zamani در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۴

2016-07-31T12:34:36Z

سید مهدی خدایی: /* منابع */

2015-12-06T06:20:22Z

‏منابع

سید مهدی خدایی: /* بحث روایی پیرامون این آیه */

2015-12-06T06:17:00Z

‏بحث روایی پیرامون این آیه

سید مهدی خدایی: /* بیان آیه */

2015-12-06T06:01:15Z

‏بیان آیه

سید مهدی خدایی: /* متن و ترجمه آیه */

2015-12-06T05:36:26Z

‏متن و ترجمه آیه

سید مهدی خدایی در ‏۶ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۵:۳۴

2015-12-06T05:34:53Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۵۱

2014-02-17T06:51:10Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۱ اوت ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۳۰

2013-08-11T07:30:17Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه انذار آیه 214 [[سوره شعراء]] می‌باشد که به موجب آن پیامبر مامور به انذار خویشان نزدیک خود گردید و در جریان انجام این دستور که [[پیامبر اسلام|پیامبر]] آن را در یک مهمانی که ترتیب داد اجرا نمود، [[امیرالمومنین]] علیه‌السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین نمود.
+آیه 214 [[سوره شعراء]] به «آیه اِنذار» شهرت یافته است؛<ref> تتمة المراجعات، ص 68.</ref> زیرا [[پیامبر]] صلى الله علیه وآله در این [[آیه]] مأمور شده است تا خویشانش را به [[اسلام]] بخواند و آنان را «انذار» (بیم) دهد. پیامبر در جریان انجام این دستور که آن را در یک مهمانی اجرا نمود، [[حضرت على]] علیه‌السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین کرد.
-==متن و ترجمه آیه==
+{{قرآن در قاب|«وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ»|سوره=26|آیه=214|ترجمه=و خویشان نزدیکت را [از عاقبت اعمال زشت] هشدار ده.}}
-{{قرآن در قاب|«وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ»|سوره=2|آیه=255|ترجمه=و خویشان نزدیکت را بیم ده.}}
+"عشيره" به معنای خويشاوندان است. چون خويشاوندان با یکدیگر معاشرت می کنند به آنها می گویند عشیره <ref> مجمع البيان، ج 7، ص 206.</ref> "عشيره اقربين" یعنی خویشان نزدیک. خداوند در این آیه شریفه به پیامبر فرمان می دهد که دعوت خود را از انذار خویشاوندان نزدیکش آغاز نماید.
-==بیان آیه==
+در منابع تاریخی آمده است وقتی این آیه شریفه نازل شد، [[رسول اكرم]] صلى الله علیه وآله به [[حضرت على]] علیه‌السلام فرمود غذایی ترتیب بده و [[بنی هاشم]] و بنی [[عبدالمطلب]] را دعوت كن. علی (ع) هم غذایی از گوشت درست كرد و مقداری شیر نیز تهیه كرد كه آنها بعد از غذا خوردند. پیغمبر اكرم اعلام دعوت كرد و فرمود من پیغمبر خدا هستم و از جانب خدا مبعوثم و گمان ندارم كسى در میان عرب، بهتر از آنچه من براى شما آورده ام، براى قوم خود آورده باشد. من مأمورم كه ابتدا شما را دعوت كنم و اگر سخن مرا بپذیرید سعادت دنیا و آخرت نصیب شما خواهد شد. [[ابو لهب]] كه عموی پیغمبر بود تا این جمله را شنید عصبانی و ناراحت شد و گفت تو ما را دعوت كردی برای اینكه چنین مزخرفی را به ما بگویی؟! جار و جنجال راه انداخت و جلسه را بهم زد.
-"عشيره" به معنای خويشاوندان است. چون خويشاوندان با یکدیگر معاشرت می کنند به آنها می گویند عشیره <ref> مجمع البيان، ج 7، ص 206.</ref> عشيره اقربين یعنی خویشان نزدیک. خداوند در این آیه شریفه به پیامبر فرمان می دهد که دعوت خود را انذار خویشاوندان نزدیکش آغاز نماید.
+پیغمبر اكرم برای بار دوم به حضرت علی (ع) دستور تشكیل جلسه را داد. خود حضرت علی -كه راوی هم هست- می فرماید كه اینها حدود چهل نفر بودند یا یكی كم یا یكی زیاد. در دفعه دوم پیغمبر اكرم به آنها فرمود هر كسی از شما كه اول دعوت مرا بپذیرد، وصیّ، وزیر و جانشین من خواهد بود. غیر از علی (ع) احدی جواب مثبت نداد و هرچند بار كه پیغمبر اعلام كرد، علی (ع) از جا بلند شد. در آخر پیغمبر به علی (ع) فرمود بعد از من تو وصیّ و وزیر و [[خلیفه]] من خواهی بود، و به حاضران فرمود سخن او را بشنوید و از او فرمان برید. پس از این سخنان بود كه گروهى از خویشاوندان پیامبر به [[ابوطالب]] گفتند: فرزندت را اطاعت كن كه او بر تو امارت یافته است.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 322؛ سیره ابن اسحاق، ص 145؛ سیره ابن هشام، ج 1، ص 262.</ref><ref>امامت و رهبری، شهید مطهری.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۳: @@
 ==منابع==
-*تفسیرالمیزان,[[علامه طباطبائی]],ترجمه موسوی همدانی
+*[[تفسیر المیزان]]، علامه طباطبائی، ترجمه موسوی همدانی.
-*امامت و رهبری, شهید مرتضی مطهری
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص374-373.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره شعراء]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==متن و ترجمه آیه==
-{{متن قرآن|«وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ»}} <ref>سوره26,آیه=214</ref>
+{{قرآن در قاب|«وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ»|سوره=2|آیه=255|ترجمه=و خویشان نزدیکت را بیم ده.}}
 ==بیان آیه==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	آیه انذار آیه 214 [[سوره شعراء]] می‌باشد که به موجب آن پیامبر مامور به انذار خویشان نزدیک خود گردید و در جریان انجام این دستور که [[پیامبر اسلام\|پیامبر]] آن را در یک مهمانی که ترتیب داد اجرا ~~نمود.~~[[امیرالمومنین]] علیه‌السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین نمود.	+	آیه انذار آیه 214 [[سوره شعراء]] می‌باشد که به موجب آن پیامبر مامور به انذار خویشان نزدیک خود گردید و در جریان انجام این دستور که [[پیامبر اسلام\|پیامبر]] آن را در یک مهمانی که ترتیب داد اجرا نمود، [[امیرالمومنین]] علیه‌السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین نمود.

	==متن و ترجمه آیه==		==متن و ترجمه آیه==

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==منابع==
-*تفسیرالمیزان,[[علامه طباطبائی]],ترجمه موسوی همدانی (ج 15، ص 466 و ص 472 تا 476).
+*تفسیرالمیزان,[[علامه طباطبائی]],ترجمه موسوی همدانی
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره شعراء]]

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ==بحث روایی پیرامون این آیه==
+وقتی این آیه شریفه نازل شد [[رسول اكرم]] به [[علی(ع)]] فرمود غذایی ترتیب بده و [[بنی هاشم]] و بنی [[عبد المطّلب]] را دعوت كن. علی (ع) هم غذایی از گوشت درست كرد و مقداری شیر نیز تهیه كرد كه آنها بعد از غذا خوردند. پیغمبر اكرم اعلام دعوت كرد و فرمود من پیغمبر خدا هستم و از جانب خدا مبعوثم. من مأمورم كه ابتدا شما را دعوت كنم و اگر سخن مرا بپذیرید سعادت دنیا و آخرت نصیب شما خواهد شد. [[ابو لهب]] كه عموی پیغمبر بود تا این جمله را شنید عصبانی و ناراحت شد و گفت تو ما را دعوت كردی برای اینكه چنین مزخرفی را به ما بگویی؟ ! جار و جنجال راه انداخت و جلسه را بهم زد. پیغمبر اكرم برای بار دوم به علی (ع) دستور تشكیل جلسه را داد. خود امیر المؤمنین كه راوی هم هست می فرماید كه اینها حدود چهل نفر بودند یا یكی كم یا یكی زیاد. در دفعه ی دوم پیغمبر اكرم به آنها فرمود هر كسی از شما كه اول دعوت مرا بپذیرد، وصیّ، وزیر و جانشین من خواهد بود. غیر از علی (ع) احدی جواب مثبت نداد و هر چند بار كه پیغمبر اعلام كرد، علی (ع) از جا بلند شد. در آخر پیغمبر فرمود بعد از من تو وصیّ و وزیر و خلیفه من خواهی بود <ref>امامت و رهبری, شهید مطهری</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
 آیه انذار آیه 214 [[سوره شعراء]] می‌باشد که به موجب آن پیامبر مامور به انذار خویشان نزدیک خود گردید و در جریان انجام این دستور که [[پیامبر اسلام|پیامبر]] آن را در یک مهمانی که ترتیب داد اجرا نمود.
 [[امیرالمومنین]] علیه‌السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین نمود. آنچه می‌خوانید تفسیر و بحث روایی پیرامون این آیه در تفسیر گرانسنگ المیزان نوشته [[علامه طباطبائی]] است که از ترجمه آقای موسوی همدانی (ج 15، ص 466 و ص 472 تا 476) نقل می‌گردد.
-'''متن و ترجمه آیه:'''
+==متن و ترجمه آیه==
-{{قرآن در قاب|   وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ |سوره=26|آیه=214}}
+و خویشان نزدیکت را بترسان.
-'''بیان آیه:'''
+==بیان آیه==
 در مجمع البيان گفته: "عشيره انسان"، قرابت و خويشان او است و اگر خويشاوندان آدمى را عشيره خوانده اند، از اين باب است كه با آدمى معاشرت دارند و آدمى با آنان معاشرت مى كند.<ref> مجمع البيان، ج 7، ص 206.</ref>
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۷: @@
 و اگر بعد از نهى [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله از شرك و انذارش، در جمله مورد بحث عشيره اقربين، يعنى خويشاوندان نزديك تر را اختصاص به ذكر داد، براى افاده و اشاره به اين نكته است كه در دعوت دينى استثناء راه ندارد و اين دعوت، قوم و خويش نمى شناسد و فرقى ميان نزديكان و بيگانگان نمى گذارد و مداهنه و سهل انگارى در آن راه ندارد و چون سنن و قوانين بشرى نيست كه تنها در بيگانگان و ضعفاء اجراء شود. بلكه در اين دعوت حتى خود رسول خدا صلی الله علیه و آله نيز با امتش فرقى ندارد تا چه رسد به اين كه ميان خويشاوندان پيغمبر با بيگانگان فرق بگذارد، بلكه همه را بندگان خدا و خدا را مولاى همه مى داند.
-'''بحث روایی پیرامون این آیه:'''
+==بحث روایی پیرامون این آیه==
 در الدرالمنثور است كه احمد، عبد بن حميد، بخارى، مسلم، ترمذى، ابن جرير، ابن منذر، ابن ابى‌حاتم، ابن مردويه و بيهقى در شعب الايمان و نيز در كتاب ديگرش دلائل از ابوهريره روايت كرده اند كه گفت: وقتى آيه «وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله [[قريش]] را دعوت نمود و در دعوتش فرقى ميان دورتر و نزديكتر نگذاشت، پس از آن فرمود: اى گروه قريش! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان كعب بن لوى هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان قصى هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان عبدمنافيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان [[عبدالمطلب]] هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى فاطمه، اى دختر محمد! تو نيز خود را از آتش نجات ده كه من مالك نفع و ضررى برايت نيستم و بدانيد كه شما ارحام منيد و من بزودى صله اى مناسب آن خواهم كرد.<ref> الدر المنثور، ج 5، ص 95 </ref>
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۳: @@
 مؤلف: ممكن است از اين كه در اين روايت فرمود: "رهطك المخلصين" استفاده كرد كه در آن رواياتى كه آيه را به صورت «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ و رهطك منهم المخلصين» قرائت كرده اند و آن را به اهل بيت و نيز به ابى بن كعب نسبت داده اند منظور تفسير آيه بوده، يعنى جمله «و رهطك منهم المخلصين» توضيح عشيره اقربين و تفسير آن است، نه اين كه آيه به اين صورت نازل شده و نيمى از آن در قرآن‌ها ساقط شده باشد.
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره شعراء]]

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 در الدرالمنثور است كه احمد، عبد بن حميد، بخارى، مسلم، ترمذى، ابن جرير، ابن منذر، ابن ابى‌حاتم، ابن مردويه و بيهقى در شعب الايمان و نيز در كتاب ديگرش دلائل از ابوهريره روايت كرده اند كه گفت: وقتى آيه «وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله [[قريش]] را دعوت نمود و در دعوتش فرقى ميان دورتر و نزديكتر نگذاشت، پس از آن فرمود: اى گروه قريش! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان كعب بن لوى هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان قصى هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان عبدمنافيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى گروهى كه از دودمان [[عبدالمطلب]] هستيد! خود را از آتش نجات دهيد كه من مالك نفع و ضررى براى شما نيستم، اى فاطمه، اى دختر محمد! تو نيز خود را از آتش نجات ده كه من مالك نفع و ضررى برايت نيستم و بدانيد كه شما ارحام منيد و من بزودى صله اى مناسب آن خواهم كرد.<ref> الدر المنثور، ج 5، ص 95 </ref>
-و نيز در همان كتاب است كه عبد بن حميد و ابن مردويه، از ابن عباس روايت كردند كه گفت: وقتى آيه «وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله قبيله قبيله ايشان را دعوت كرد.<ref>و <ref> الدر المنثور، ج 5، ص 96.</ref>. الدر المنثور، ج 5، ص 96.</ref>
+و نيز در همان كتاب است كه عبد بن حميد و ابن مردويه، از ابن عباس روايت كردند كه گفت: وقتى آيه «وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله قبيله قبيله ايشان را دعوت كرد و <ref>الدر المنثور، ج 5، ص 96.</ref> باز در همان كتاب آمده كه سعيد بن منصور، بخارى، ابن مردويه، ابن جرير، ابن منذر و ابن ابى‌حاتم، از ابن عباس روايت كرده اند كه گفت: وقتى آيه «و انذر عشيرتك الأقربين و رهطك منهم المخلصين» نازل شد، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله از خانه بيرون آمد و بالاى صفا رفت، ندا در داد كه: يا صباحاه، مردم گفتند: اين كيست كه صدا مى زند؟ يكى گفت: اين محمد است، پس دور او جمع شدند و اگر هم كسى نتوانست خودش حاضر شود شخصى را فرستاد تا ببيند آن جناب چه مى گويد و قضيه از چه قرار است.
 ابولهب و همه قريش نيز آمدند، رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: به من بگوييد ببينيم اگر من به شما زنهار دهم كه اينك در وادى (پشت شهر [[مكه]]) لشكرى در كمين است كه بر شما شبيخون بزند، تصديقم مى كنيد؟ گفتند: بله، ما در مدتى كه تو را تجربه كرده و آزموديم غير از راستى از تو نديديم، فرمود: اينك شما را زنهار مى دهم كه در آينده تان عذابى شديد داريد، ابولهب گفت: "تبا لك؛ مرگ بر تو" آيا به اين منظور ما را جمع كردى؟ و در اين جريان بود كه آيه «تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ» نازل شد.<ref> الدر المنثور، ج 5، ص 96.</ref>