آیه اذُن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه اذُن را به آیه اذُن منتقل کرد

2024-09-11T13:57:47Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه اذُن را به آیه اذُن منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵

2024-09-09T12:55:58Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۱۳

2014-02-17T06:13:41Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۰

2014-02-16T09:00:09Z

بهرامی در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۲۸

2012-09-01T12:28:18Z

بهرامی: تعیین رده

2012-07-29T07:10:12Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۹

2012-07-22T08:29:37Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 61 سوره توبه/ 9 را «آيه اذُن» گويند. كفاية الاصول، ص 301. اذن، كنايه از...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:49:39Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 61 سوره توبه/ 9 را «آيه اذُن» گويند.<ref> كفاية الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنايه از...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آيه اذُن» گويند.<ref> كفاية الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنايه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذيرد.<ref> تفسير اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس اين آيه، منافقان پيامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذيرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.

خداوند در پاسخ آنان فرمود: او براى شما گوش نيكو است. به خدا [[ايمان]] دارد و سخن مؤمنان را با خوش گمانى مى پذيرد:

'''''«و مِنهُم الَّذينَ يَؤُذونَ النّبىّ و يَقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَيرٍ لَكُم يُؤمِنُ بِاللّهِ و يُؤمنُ لِلمُؤمِنينَ و رَحمةٌ لِلّذينَ ءَامَنوا مِنكُم والّذينَ يُؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِيم».'''''

شأن نزول اين آيه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشايست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: اين سخنان را نگوييد؛ زيرا ممكن است به گوش محمد برسد و بر ما برآشوبد.

«جلاس بن سويد» گفت: هر آنچه را مى خواهيم، مى گوييم و نزدش خلافش را بيان مى كنيم و مى پذيرد؛ زيرا محمد «اذن سامعه» (گوش شنوا) است. در اين هنگام آيه نازل شد.<ref>اسباب النزول، واحدى، ص 141.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 367-368

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آیه اذُن» گویند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این آیه، منافقان پیامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.
+برخی آیه 61 [[سوره توبه]] را «آیه اُذُن» نامیده‌اند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> «اُذن»، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این [[آیه]]، [[منافقان]]، [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله را مى آزردند و چون آن حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد. خداوند در پاسخ آنان فرمود:
-خداوند در پاسخ آنان فرمود: او براى شما گوش نیكو است. به خدا [[ایمان]] دارد و سخن مؤمنان را با خوش گمانى مى پذیرد:
+{{قرآن در قاب|«و مِنهُم الَّذينَ يؤُذونَ النّبىّ و يقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَيرٍ لَكُم يؤمِنُ بِاللّهِ و يؤمنُ لِلمُؤمِنينَ و رَحمةٌ لِلّذينَ ءَامَنوا مِنكُم والّذينَ يؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِيم»|سوره=9|آیه=61|ترجمه=و از منافقان کسانی هستند که همواره پیامبر را آزار می دهند، و می گویند: شخص زود باور و نسبت به سخن این و آن سراپا گوش است. بگو: او در جهت مصلحت شما سراپا گوش و زود باور خوبی است، به خدا ایمان دارد و فقط به مؤمنان اعتماد می ورزد، و برای کسانی از شما که ایمان آورده اند، رحمت است، و برای آنانکه همواره پیامبر خدا را آزار می دهند، عذابی دردناک است.}}
+برخی [[شأن نزول]] این آیه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشایست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: این سخنان را نگویید؛ زیرا ممكن است به گوش [[محمد]] برسد و بر ما برآشوبد. «جلاس بن سوید» گفت: هر آنچه را مى خواهیم، مى گوییم و نزدش خلافش را بیان مى كنیم و مى پذیرد؛ زیرا محمد «اذن سامعه» (گوش شنوا) و زودباور است. در این هنگام آیه فوق نازل شد.<ref>اسباب النزول، واحدى، ص 141.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۴: / سطر ۹: @@
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص367-368.
+* [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص367-368.
 {{قرآن}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۱۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==آیه اذُن==~~
−
	آیه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آیه اذُن» گویند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این آیه، منافقان پیامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.		آیه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آیه اذُن» گویند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این آیه، منافقان پیامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-===آیه اذُن===
+==آیه اذُن==
 آیه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آیه اذُن» گویند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این آیه، منافقان پیامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.
@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
-{{قرآن در قاب|و مِنهُم الَّذينَ يؤُذونَ النّبىّ و يقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَيرٍ لَكُم يؤمِنُ بِاللّهِ و يؤمنُ لِلمُؤمِنينَ و رَحمةٌ لِلّذينَ ءَامَنوا مِنكُم والّذينَ يؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِيم|سوره=9|آیه=61}}
+{{قرآن در قاب|«و مِنهُم الَّذينَ يؤُذونَ النّبىّ و يقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَيرٍ لَكُم يؤمِنُ بِاللّهِ و يؤمنُ لِلمُؤمِنينَ و رَحمةٌ لِلّذينَ ءَامَنوا مِنكُم والّذينَ يؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِيم»|سوره=9|آیه=61}}
 شأن نزول این آیه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشایست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: این سخنان را نگویید؛ زیرا ممكن است به گوش محمد برسد و بر ما برآشوبد.
 «جلاس بن سوید» گفت: هر آنچه را مى خواهیم، مى گوییم و نزدش خلافش را بیان مى كنیم و مى پذیرد؛ زیرا محمد «اذن سامعه» (گوش شنوا) است. در این هنگام آیه نازل شد.<ref>اسباب النزول، واحدى، ص 141.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره توبه]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 خداوند در پاسخ آنان فرمود: او براى شما گوش نیكو است. به خدا [[ایمان]] دارد و سخن مؤمنان را با خوش گمانى مى پذیرد:
 شأن نزول این آیه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشایست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: این سخنان را نگویید؛ زیرا ممكن است به گوش محمد برسد و بر ما برآشوبد.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 367-368
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه اذُن===
-آيه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آيه اذُن» گويند.<ref> كفاية الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنايه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذيرد.<ref> تفسير اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس اين آيه، منافقان پيامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذيرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.
+آیه 61 [[سوره توبه]]/ 9 را «آیه اذُن» گویند.<ref> كفایة الاصول، ص 301.</ref> اذن، كنایه از شخصى است كه هر سخنى را بشنود و بپذیرد.<ref> تفسیر اثنى عشرى، ج 5، ص 130.</ref> بر اساس این آیه، منافقان پیامبر را مى آزردند و چون حضرت، عذر و [[دروغ]] آنان را مى پذیرفت، در مقام آزار و نكوهش وى مى گفتند: او براى شما «اذُن» (زودباور) است و به حرف همه گوش مى دهد.
-خداوند در پاسخ آنان فرمود: او براى شما گوش نيكو است. به خدا [[ايمان]] دارد و سخن مؤمنان را با خوش گمانى مى پذيرد:
+خداوند در پاسخ آنان فرمود: او براى شما گوش نیكو است. به خدا [[ایمان]] دارد و سخن مؤمنان را با خوش گمانى مى پذیرد:
-'''''«و مِنهُم الَّذينَ يَؤُذونَ النّبىّ و يَقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَيرٍ لَكُم يُؤمِنُ بِاللّهِ و يُؤمنُ لِلمُؤمِنينَ و رَحمةٌ لِلّذينَ ءَامَنوا مِنكُم والّذينَ يُؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِيم».'''''
+'''''«و مِنهُم الَّذینَ یَؤُذونَ النّبىّ و یَقولونَ هُو أذُنٌ قُل أُذُنُ خَیرٍ لَكُم یُؤمِنُ بِاللّهِ و یُؤمنُ لِلمُؤمِنینَ و رَحمةٌ لِلّذینَ ءَامَنوا مِنكُم والّذینَ یُؤذونَ رَسولَ اللّهِ لَهُم عَذابٌ ألِیم».'''''
-شأن نزول اين آيه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشايست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: اين سخنان را نگوييد؛ زيرا ممكن است به گوش محمد برسد و بر ما برآشوبد.
+شأن نزول این آیه را گروهى از منافقان دانسته اند كه در خلوت خود، سخنانى ناشایست را بر زبان جارى ساختند و برخى از آنان گفتند: این سخنان را نگویید؛ زیرا ممكن است به گوش محمد برسد و بر ما برآشوبد.
-«جلاس بن سويد» گفت: هر آنچه را مى خواهيم، مى گوييم و نزدش خلافش را بيان مى كنيم و مى پذيرد؛ زيرا محمد «اذن سامعه» (گوش شنوا) است. در اين هنگام آيه نازل شد.<ref>اسباب النزول، واحدى، ص 141.</ref>
+«جلاس بن سوید» گفت: هر آنچه را مى خواهیم، مى گوییم و نزدش خلافش را بیان مى كنیم و مى پذیرد؛ زیرا محمد «اذن سامعه» (گوش شنوا) است. در این هنگام آیه نازل شد.<ref>اسباب النزول، واحدى، ص 141.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 367-368
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 367-368

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۷
(بدون تفاوت)