آیه اخراج - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۴

2024-09-17T11:54:14Z

مهدی موسوی در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۵

2024-09-15T05:45:45Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه اخراج را به آیه اخراج منتقل کرد

2020-11-11T11:28:01Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه اخراج را به آیه اخراج منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۲

2014-02-16T09:02:00Z

بهرامی در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۱۰

2012-09-01T12:10:30Z

بهرامی در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۱۰

2012-09-01T12:10:15Z

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-29T07:06:46Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۹

2012-07-22T08:29:32Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 240 سوره بقره/ 2 را «آيه اخراج» احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207. يا ا...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:49:37Z

صفحه‌ای جدید حاوی '- آيه 240 سوره بقره/ 2 را «آيه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> يا ا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

-

آيه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آيه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> يا امتاع گفته اند.<ref> التمهيد، ج 2، ص 305.</ref> اين آيه، رسمى را كه در جاهليت بود يعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود يك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصيت كنند كه بعد از مرگشان به ايشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج يك ساله آن ها كافى باشد و زنان در اين مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در اين مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصيرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>

'''''«والّذينَ يُتوَفَّونَ مِنكُم و يَذَرونَ أَزوجًا وَصيّةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ».''''' (سوره بقره/ 2، 240)

بر اساس روايتى از [[امام صادق]] عليه‌السلام حكم در آغاز اين بود كه وقتى مردى از دنيا مى رفت بايد مخارج زنش را تا يك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از يك سال او را بدون ارث از خانه بيرون مى كردند؛ ولى بعد اين حكم با آيه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، يك چهارم و در صورت وجود فرزند، يك هشتم تعيين كرد نسخ شد؛ همچنين به نقلى از حضرت صادق عليه‌السلام اين آيه با آيه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عياشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البيان، ج 2، ص 602.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد 1، ص 366-367

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-برخی آیه 240 [[سوره بقره]] را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا «آیه امتاع» نامیده‌اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این [[آیه]]، در مقابل رسمى كه در [[جاهلیت]] بود -یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند- به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را [[وصیت]] كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آنها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
+برخی آیه 240 [[سوره بقره]] را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا «آیه امتاع» نامیده‌اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این [[آیه]]، در مقابل رسمى كه در [[جاهلیت]] بود -یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یک سال [[ازدواج]] نمى‌كردند و در خانه مى‌نشستند-، به مردان سفارش مى‌كند كه براى همسران خود مالى را [[وصیت]] كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یک سال آنها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه‌هاى خود اخراج نشوند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
 {{قرآن در قاب|«وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لِأَزْوَاجِهِمْ مَتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ ۚ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»|سوره=2|آیه=240|ترجمه=و کسانی از شما که مرگشان نزدیک می شود، و همسرانی به جا می‌گذارند، باید برای همسرانشان وصیت کنند که آنان را تا یک سال بدون بیرون کردن از خانه از هزینه زندگی بهره مند سازند. پس اگر [به اختیار خود] بیرون رفتند، در آنچه نسبت به خود [از ازدواج یا انتخاب شغل] به طور شایسته و متعارف انجام دهند، بر شما [وارثان میّت به سبب نپرداختن هزینه زندگی آنان] گناهی نیست؛ و خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است.}}
@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 بر اساس روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام، حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون [[ارث]] از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با [[آیه ارث]] كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد [[نسخ]] شد. همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام، این آیه با آیه 234 بقره ([[آیه تربّص]]) كه عدّه وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
-با این وجود، برخى مفسّران معتقدند آيات عدّه و ارث، مقدار ضرورى و واجب را مطرح كرده كه زن فلان مقدار حقّ ارث دارد و فلان مدّت نيز واجب است عدّه نگهدارد، ولى اين آيه را مى‌توان در كنار وظيفه‌ى واجب، به صورت يك عمل [[مستحب]] قلمداد كرد. به اين معنا كه علاوه بر مدّت عدّه، اگر زن به احترام شوه، خواست تا يك سال در خانه بماند، شوهر هم به احترام زن علاوه بر سهم ارث، مخارج يك ساله‌ى او را از ثلث مال خود، كه درباره آن حقّ وصيّت دارد، بپردازد.<ref>تفسير اطيب‌البيان، ج 2، ص 490.</ref>
+با این وجود، برخى مفسّران معتقدند آيات عدّه و ارث، مقدار ضرورى و [[واجب]] را مطرح كرده كه زن فلان مقدار حقّ ارث دارد و فلان مدّت نيز واجب است عدّه نگهدارد، ولى اين آيه را مى‌توان در كنار وظيفه‌ى واجب، به صورت يك عمل [[مستحب]] قلمداد كرد. به اين معنا كه علاوه بر مدّت عدّه، اگر زن به احترام شوهر، خواست تا يك سال در خانه بماند، شوهر هم به احترام زن علاوه بر سهم ارث، مخارج يك ساله‌ى او را از ثلث مال خود، كه درباره آن حقّ وصيّت دارد، بپردازد.<ref>تفسير اطيب‌البيان، ج 2، ص 490.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 * [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص366-367.
 *[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)|تفسیر اطیب البیان]]، سید عبدالحسین طیب، ج2، ص490.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آیه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا امتاع گفته اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این آیه، رسمى را كه در جاهلیت بود یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصیت كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در این مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصیرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
+برخی آیه 240 [[سوره بقره]] را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا «آیه امتاع» نامیده‌اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این [[آیه]]، در مقابل رسمى كه در [[جاهلیت]] بود -یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند- به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را [[وصیت]] كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آنها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
-{{قرآن در قاب|«والّذينَ يتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ»|سوره=2|آیه=240}}
+{{قرآن در قاب|«وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لِأَزْوَاجِهِمْ مَتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ ۚ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»|سوره=2|آیه=240|ترجمه=و کسانی از شما که مرگشان نزدیک می شود، و همسرانی به جا می‌گذارند، باید برای همسرانشان وصیت کنند که آنان را تا یک سال بدون بیرون کردن از خانه از هزینه زندگی بهره مند سازند. پس اگر [به اختیار خود] بیرون رفتند، در آنچه نسبت به خود [از ازدواج یا انتخاب شغل] به طور شایسته و متعارف انجام دهند، بر شما [وارثان میّت به سبب نپرداختن هزینه زندگی آنان] گناهی نیست؛ و خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است.}}
-بر اساس روایتى از [[امام صادق علیه السلام]] حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
+بر اساس روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام، حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون [[ارث]] از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با [[آیه ارث]] كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد [[نسخ]] شد. همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام، این آیه با آیه 234 بقره ([[آیه تربّص]]) كه عدّه وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
 ==پانویس==
 <references/>
 ==منابع==
-* علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد1، ص366-367.
+* [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، علی خراسانی، ج1، ص366-367.
+*[[اطیب البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)|تفسیر اطیب البیان]]، سید عبدالحسین طیب، ج2، ص490.
 {{قرآن}}
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا امتاع گفته اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این آیه، رسمى را كه در جاهلیت بود یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصیت كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در این مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصیرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
-{{قرآن در قاب| والّذينَ يتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ|سوره=2|آیه=240}}
+{{قرآن در قاب|«والّذينَ يتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ»|سوره=2|آیه=240}}
 بر اساس روایتى از [[امام صادق علیه السلام]] حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 آیه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا امتاع گفته اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این آیه، رسمى را كه در جاهلیت بود یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصیت كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در این مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصیرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
-{{قرآن در قاب| والّذينَ یُتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ|سوره=2|آیه=240}}
+{{قرآن در قاب| والّذينَ يتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ|سوره=2|آیه=240}}
 بر اساس روایتى از [[امام صادق علیه السلام]] حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 آیه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا امتاع گفته اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این آیه، رسمى را كه در جاهلیت بود یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصیت كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در این مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصیرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
-'''''«والّذینَ یُتوَفَّونَ مِنكُم و یَذَرونَ أَزوجًا وَصیّةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَیرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَلیكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزیزٌ حَكیمٌ».''''' (سوره بقره/ 2، 240)
+{{قرآن در قاب| والّذينَ یُتوَفَّونَ مِنكُم و يذَرونَ أَزوجًا وَصيةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ|سوره=2|آیه=240}}
-بر اساس روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
+بر اساس روایتى از [[امام صادق علیه السلام]] حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 366-367
 [[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۸
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+===آیه اخراج===
-آيه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آيه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> يا امتاع گفته اند.<ref> التمهيد، ج 2، ص 305.</ref> اين آيه، رسمى را كه در جاهليت بود يعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود يك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصيت كنند كه بعد از مرگشان به ايشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج يك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در اين مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در اين مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصيرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
+آیه 240 [[سوره بقره]]/ 2 را «آیه اخراج»<ref> احكام القرآن، ابن عربى، ج 1، ص 207.</ref> یا امتاع گفته اند.<ref> التمهید، ج 2، ص 305.</ref> این آیه، رسمى را كه در جاهلیت بود یعنى زنان پس از [[مرگ]] شوهران خود یك سال ازدواج نمى كردند و در خانه مى نشستند و به مردان سفارش مى كند كه براى همسران خود مالى را وصیت كنند كه بعد از مرگشان به ایشان بدهند؛ مالى كه براى مخارج یك  ساله آن ها كافى باشد و زنان در این مدت از خانه هاى خود اخراج نشوند و اگر در این مدت از خانه خارج شدند، ورثه شوهر تقصیرى در ندادن آن مال ندارند.<ref> روض الجنان، ج 3، ص 326.</ref>
-'''''«والّذينَ يُتوَفَّونَ مِنكُم و يَذَرونَ أَزوجًا وَصيّةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَيرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَليكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ».''''' (سوره بقره/ 2، 240)
+'''''«والّذینَ یُتوَفَّونَ مِنكُم و یَذَرونَ أَزوجًا وَصیّةً لِأَزوجِهِم مَتعًا إِلَى الحَولِ غَیرَ إِخراجٍ فَإِن خَرجنَ فَلا جُناحَ عَلیكُم فِى ما فَعلنَ فِى أَنفُسهِنَّ مِن مَعروفٍ واللّهُ عَزیزٌ حَكیمٌ».''''' (سوره بقره/ 2، 240)
-بر اساس روايتى از [[امام صادق]] عليه‌السلام حكم در آغاز اين بود كه وقتى مردى از دنيا مى رفت بايد مخارج زنش را تا يك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از يك سال او را بدون ارث از خانه بيرون مى كردند؛ ولى بعد اين حكم با آيه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، يك چهارم و در صورت وجود فرزند، يك هشتم تعيين كرد نسخ شد؛ همچنين به نقلى از حضرت صادق عليه‌السلام اين آيه با آيه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عياشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البيان، ج 2، ص 602.</ref>
+بر اساس روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام حكم در آغاز این بود كه وقتى مردى از دنیا مى رفت باید مخارج زنش را تا یك سال از اصل مال شوهر مى پرداختند و پس از یك سال او را بدون ارث از خانه بیرون مى كردند؛ ولى بعد این حكم با آیه ارث كه سهم زن را در صورت نبود فرزند، یك چهارم و در صورت وجود فرزند، یك هشتم تعیین كرد نسخ شد؛ همچنین به نقلى از حضرت صادق علیه‌السلام این آیه با آیه 234 بقره/ 2 كه عده وفات را چهارماه و ده روز مى داند، نسخ شده است.<ref> عیاشى، ج 1، ص 129؛ مجمع البیان، ج 2، ص 602.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ===منابع===
-علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كريم، جلد  1، ص 366-367
+علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 366-367