آیه أمّن یجیب - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه أمّن يجيب را به آیه أمّن یجیب منتقل کرد

2024-09-11T14:00:56Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه أمّن يجيب را به آیه أمّن یجیب منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۶

2024-09-09T10:46:15Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۲

2018-07-15T11:32:30Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۳

2014-02-16T09:03:27Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۲

2012-11-01T05:52:05Z

بهرامی: اضافه کردن رده

2012-09-04T08:31:47Z

اضافه کردن رده

بهرامی در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۳

2012-09-01T10:53:20Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۴

2012-07-22T08:24:54Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی 'آيه 62 سوره نمل/27 را آيه «امّن يجيب» مى‌گويند و آيه با همين عبارت آغاز مى‌شود ...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:16:18Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'آيه 62 سوره نمل/27 را آيه «امّن يجيب» مى‌گويند و آيه با همين عبارت آغاز مى‌شود ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

آيه 62 [[سوره نمل]]/27 را آيه «امّن يجيب» مى‌گويند و آيه با همين عبارت آغاز مى‌شود و به دليل توجه ويژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در اين آيه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد: «أَمّن يُجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يَكشِفُ السّوءَ و يَجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون».

از وجود روايتى درباره تأثير قرائت اين آيه در رفع بلاها و رسيدن به حوائج آگاهى نداريم؛ اما مى‌دانيم كه از همان قرن‌هاى نخستين اسلامى، مسلمانان با توجه به اين آيه در ناراحتى‌ها، بيمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نيازهايشان او را مى‌خوانده و يا يكديگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثير، ج 3، ص 383.</ref>

از اين‌رو آنچه در عرف رايج است كه قرائت اين آيه را به منزله ختم قرار مى‌دهند (مانند ختم برخى دعاها) از باب فال نيك گرفتن است كه احتمالا با توجه به جمله معروفِ خذ القرآن ما‌شئت لما شئت = به هر آيه‌اى از [[قرآن]] كه مى‌خواهى براى رسيدن به خواسته‌ات تمسك‌ كن، بوده است؛ بنابراين، قرائت آيه از باب درخواست و دعا نيست بلكه تعريض به خداوند است كه بنده، حال مضطر خود را به او عرضه مى‌كند و وعده پروردگار به گشايش مشكل و استجابت دعا را به ‌ياد مى‌آورد.<ref> تقريب القرآن الى ‌الاذهان، ج‌ 20، ص‌ 14.</ref>

در دو روايت از [[امام باقر]] و [[امام صادق]] عليهماالسلام مضطر در اين آيه، بر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هنگام ظهور تطبيق ‌داده شده كه نزد مقام (ابراهيم) دو ركعت نماز مى‌گزارد و به درگاه الهى دعا مى‌كند؛ آنگاه خداوند دعايش را اجابت، مشكلات حضرت را برطرف و ‌او را در زمين خليفه مى‌كند؛ سپس جبرئيل و 313 نفر با وى بيعت مى‌كنند.<ref> قمى، ج 2، ص 105؛ الصافى، ج 4، ص 71؛ نورالثقلين، ج 4، ص 94.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

سيد محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.

[[رده : آیه‌های با عناوین خاص]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
-آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
+آیه 62 [[سوره نمل]] را که با عبارت «أمّن یُجیب» آغاز مى‌شود «آیه أمّن یُجیب» مى‌گویند. این [[آیه]] به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. [[خداوند]] متعال در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
-{{قرآن در قاب|«أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون»|سوره=27|آیه=62|ترجمه=یا آن که درمانده را چون بخواندش پاسخ می دهد و آسیب از او دور می کندو شما را در زمین جانشین پیشینیان می سازد آیا با وجود الله خدای دیگری هست ? چه اندک پند می گیرید}}
+{{قرآن در قاب|«أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون»|سوره=27|آیه=62|ترجمه=[آیا آن شریکان انتخابی شما بهترند] یا آنکه وقتی درمانده ای او را بخواند اجابت می کند و آسیب و گرفتاریش را دفع می نماید، و شما را جانشینان [دیگران در روی] زمین قرار می دهد؟ آیا با خدا معبودی دیگر هست [که شریک در قدرت و ربوبیت او باشد؟!] اندکی متذکّر و هوشیار می شوند.}}
-از وجود روایتى درباره تأثیر قرائت این آیه در رفع بلاها و رسیدن به حوائج آگاهى نداریم؛ اما مى‌دانیم كه از همان قرن‌هاى نخستین اسلامى، مسلمانان با توجه به این آیه در ناراحتى‌ها، بیمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نیازهایشان او را مى‌خوانده و یا یكدیگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثیر، ج 3، ص 383.</ref>
+از وجود روایتى درباره تأثیر قرائت این آیه در رفع بلاها و رسیدن به حوائج آگاهى نداریم؛ اما مى‌دانیم كه از همان قرن‌هاى نخستین اسلامى، مسلمانان با توجه به این آیه در ناراحتى‌ها، بیمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نیازهایشان او را مى‌خوانده و یا یكدیگر را به [[دعا]] كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> تفسیر ابن ‌كثیر، ج 3، ص 383.</ref> از این‌رو آنچه در عرف رایج است كه قرائت این آیه را به منزله ختم قرار مى‌دهند (مانند ختم برخى دعاها)، از باب فال نیك گرفتن است كه احتمالا با توجه به جمله معروفِ «خُذ القرآن ما‌شئت لما شئت» = به هر آیه‌اى از [[قرآن]] كه مى‌خواهى براى رسیدن به خواسته‌ات تمسك‌ كن، بوده است؛ بنابراین، قرائت آیه از باب درخواست و دعا نیست، بلكه تعریض به خداوند است كه بنده، حال مضطر خود را به او عرضه مى‌كند و وعده پروردگار به گشایش مشكل و استجابت دعا را به ‌یاد مى‌آورد.<ref> تقریب القرآن الى ‌الاذهان، ج‌ 20، ص‌ 14.</ref>
-از این‌رو آنچه در عرف رایج است كه قرائت این آیه را به منزله ختم قرار مى‌دهند (مانند ختم برخى دعاها) از باب فال نیك گرفتن است كه احتمالا با توجه به جمله معروفِ خذ القرآن ما‌شئت لما شئت = به هر آیه‌اى از [[قرآن]] كه مى‌خواهى براى رسیدن به خواسته‌ات تمسك‌ كن، بوده است؛ بنابراین، قرائت آیه از باب درخواست و دعا نیست بلكه تعریض به خداوند است كه بنده، حال مضطر خود را به او عرضه مى‌كند و وعده پروردگار به گشایش مشكل و استجابت دعا را به ‌یاد مى‌آورد.<ref> تقریب القرآن الى ‌الاذهان، ج‌ 20، ص‌ 14.</ref>
+در دو روایت از [[امام باقر]] و [[امام صادق]] علیهماالسلام، «مضطرّ» در این آیه، بر [[امام زمان]] عجل الله تعالی فرجه هنگام ظهور تطبیق ‌داده شده كه نزد [[مقام ابراهیم]] دو ركعت [[نماز]] مى‌گزارد و به درگاه الهى دعا مى‌كند؛ آنگاه خداوند دعایش را اجابت، مشكلاتش را برطرف و ‌او را در زمین خلیفه مى‌كند؛ سپس [[جبرئیل]] و 313 نفر با وى بیعت مى‌كنند.<ref> تفسیر قمى، ج 2، ص 105؛ تفسیر الصافى، ج 4، ص 71؛ نورالثقلین، ج 4، ص 94.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۳: @@
 ==منابع==
-سید محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم]]، سید محمود دشتى، جلد 1، صفحه 421.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
-{{قرآن در قاب|«أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون»|سوره=27|آیه=62}}
+{{قرآن در قاب|«أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون»|سوره=27|آیه=62|ترجمه=یا آن که درمانده را چون بخواندش پاسخ می دهد و آسیب از او دور می کندو شما را در زمین جانشین پیشینیان می سازد آیا با وجود الله خدای دیگری هست ? چه اندک پند می گیرید}}
 از وجود روایتى درباره تأثیر قرائت این آیه در رفع بلاها و رسیدن به حوائج آگاهى نداریم؛ اما مى‌دانیم كه از همان قرن‌هاى نخستین اسلامى، مسلمانان با توجه به این آیه در ناراحتى‌ها، بیمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نیازهایشان او را مى‌خوانده و یا یكدیگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثیر، ج 3، ص 383.</ref>

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
-{{قرآن در قاب|أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون|سوره=27|آیه=62}}
+{{قرآن در قاب|«أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون»|سوره=27|آیه=62}}
 از وجود روایتى درباره تأثیر قرائت این آیه در رفع بلاها و رسیدن به حوائج آگاهى نداریم؛ اما مى‌دانیم كه از همان قرن‌هاى نخستین اسلامى، مسلمانان با توجه به این آیه در ناراحتى‌ها، بیمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نیازهایشان او را مى‌خوانده و یا یكدیگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثیر، ج 3، ص 383.</ref>
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 سید محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.
-[[رده : آیه‌های با عناوین خاص]]
+{{قرآن}}
 [[رده:آیات سوره نمل]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
 {{قرآن در قاب|أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون|سوره=27|آیه=62}}
@@ سطر ۸: / سطر ۱۱: @@
 در دو روایت از [[امام باقر]] و [[امام صادق]] علیهماالسلام مضطر در این آیه، بر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هنگام ظهور تطبیق ‌داده شده كه نزد مقام (ابراهیم) دو ركعت نماز مى‌گزارد و به درگاه الهى دعا مى‌كند؛ آنگاه خداوند دعایش را اجابت، مشكلات حضرت را برطرف و ‌او را در زمین خلیفه مى‌كند؛ سپس جبرئیل و 313 نفر با وى بیعت مى‌كنند.<ref> قمى، ج 2، ص 105؛ الصافى، ج 4، ص 71؛ نورالثقلین، ج 4، ص 94.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 سید محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.
 [[رده : آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره نمل]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد:
 {{قرآن در قاب|أَمّن يجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يكشِفُ السّوءَ و يجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون|سوره=27|آیه=62}}
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۵: @@
 [[رده : آیه‌های با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-آيه 62 [[سوره نمل]]/27 را آيه «امّن يجيب» مى‌گويند و آيه با همين عبارت آغاز مى‌شود و به دليل توجه ويژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در اين آيه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد: «أَمّن يُجيبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و يَكشِفُ السّوءَ و يَجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَليلا مَا ‌تَذكّرون».
+===آیه أمّن یجیب===
-از وجود روايتى درباره تأثير قرائت اين آيه در رفع بلاها و رسيدن به حوائج آگاهى نداريم؛ اما مى‌دانيم كه از همان قرن‌هاى نخستين اسلامى، مسلمانان با توجه به اين آيه در ناراحتى‌ها، بيمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نيازهايشان او را مى‌خوانده و يا يكديگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثير، ج 3، ص 383.</ref>
+آیه 62 [[سوره نمل]]/27 را آیه «امّن یجیب» مى‌گویند و آیه با همین عبارت آغاز مى‌شود و به دلیل توجه ویژه مسلمانان هنگام گرفتارى‌ها و مشكلات به آن، معروف شده است. خداوند متعالى در این آیه توجه مى‌دهد كه هرگاه بندگان مضطرش او را بخوانند، غم و اندوه و هر نوع مشكلى را از آنان برطرف مى‌سازد: «أَمّن یُجیبُ المُضطَرَّ إِذا دَعاهُ و یَكشِفُ السّوءَ و یَجعَلُكُم خُلفاءَ الأَرضِ أَءِلهٌ مَع‌اللّهِ قَلیلا مَا ‌تَذكّرون».
-از اين‌رو آنچه در عرف رايج است كه قرائت اين آيه را به منزله ختم قرار مى‌دهند (مانند ختم برخى دعاها) از باب فال نيك گرفتن است كه احتمالا با توجه به جمله معروفِ خذ القرآن ما‌شئت لما شئت = به هر آيه‌اى از [[قرآن]] كه مى‌خواهى براى رسيدن به خواسته‌ات تمسك‌ كن، بوده است؛ بنابراين، قرائت آيه از باب درخواست و دعا نيست بلكه تعريض به خداوند است كه بنده، حال مضطر خود را به او عرضه مى‌كند و وعده پروردگار به گشايش مشكل و استجابت دعا را به ‌ياد مى‌آورد.<ref> تقريب القرآن الى ‌الاذهان، ج‌ 20، ص‌ 14.</ref>
+از وجود روایتى درباره تأثیر قرائت این آیه در رفع بلاها و رسیدن به حوائج آگاهى نداریم؛ اما مى‌دانیم كه از همان قرن‌هاى نخستین اسلامى، مسلمانان با توجه به این آیه در ناراحتى‌ها، بیمارى‌ها و درماندگى‌ها به خداوند روى آورده، براى رفع نیازهایشان او را مى‌خوانده و یا یكدیگر را به [[دعا]]كردن به درگاه الهى دعوت مى‌كرده‌اند.<ref> ابن ‌كثیر، ج 3، ص 383.</ref>
-در دو روايت از [[امام باقر]] و [[امام صادق]] عليهماالسلام مضطر در اين آيه، بر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هنگام ظهور تطبيق ‌داده شده كه نزد مقام (ابراهيم) دو ركعت نماز مى‌گزارد و به درگاه الهى دعا مى‌كند؛ آنگاه خداوند دعايش را اجابت، مشكلات حضرت را برطرف و ‌او را در زمين خليفه مى‌كند؛ سپس جبرئيل و 313 نفر با وى بيعت مى‌كنند.<ref> قمى، ج 2، ص 105؛ الصافى، ج 4، ص 71؛ نورالثقلين، ج 4، ص 94.</ref>
+از این‌رو آنچه در عرف رایج است كه قرائت این آیه را به منزله ختم قرار مى‌دهند (مانند ختم برخى دعاها) از باب فال نیك گرفتن است كه احتمالا با توجه به جمله معروفِ خذ القرآن ما‌شئت لما شئت = به هر آیه‌اى از [[قرآن]] كه مى‌خواهى براى رسیدن به خواسته‌ات تمسك‌ كن، بوده است؛ بنابراین، قرائت آیه از باب درخواست و دعا نیست بلكه تعریض به خداوند است كه بنده، حال مضطر خود را به او عرضه مى‌كند و وعده پروردگار به گشایش مشكل و استجابت دعا را به ‌یاد مى‌آورد.<ref> تقریب القرآن الى ‌الاذهان، ج‌ 20، ص‌ 14.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۳: @@
 ===منابع===
-سيد محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.
+سید محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 421.
 [[رده : آیه‌های با عناوین خاص]]