آیه آمن الرسول - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ آيه آمن الرّسول را به آیه آمن الرسول منتقل کرد

2024-09-11T14:01:30Z

مهدی موسوی صفحهٔ آيه آمن الرّسول را به آیه آمن الرسول منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۳

2024-09-09T08:43:54Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۰۸

2019-12-29T07:08:24Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۰۷

2019-12-29T07:07:44Z

سید مهدی خدایی: /* متن و ترجمه آیات */

2018-07-12T07:39:34Z

‏متن و ترجمه آیات

Zamani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۳۱

2018-04-10T06:31:44Z

Zamani در ‏۹ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۰۸

2018-04-09T13:08:39Z

Zamani در ‏۹ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۳۶

2018-04-09T06:36:34Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۷ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۱۷

2015-12-17T07:17:25Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۴

2014-02-16T09:04:22Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-آیه 285 و 286 [[سوره بقره]]/ 2 كه با عبارت «ءَامنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود به این نام شهرت یافته است. منشأ این شهرت، روایات فراوانى است كه از پیامبر صلى الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم‌السلام در فضیلت و قرائت آن‌ها نقل شده. مجموع این روایات از عظمت این دو آیه خبر مى‌دهد.
+آیه 285 [[سوره بقره]] به همراه آیه 286 آن، كه با عبارت «آمنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود، به این نام شهرت یافته است. منشأ این شهرت، روایات فراوانى است كه از [[اهل بیت]] علیهم‌السلام در فضیلت و [[ثواب]] قرائت آن‌ها نقل شده است.
 ==متن و ترجمه آیات==
-{{قرآن در قاب|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ * لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ|ترجمه= پیامبر خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ایمان دارد و همه مؤمنان به خدا و فرشتگانش و کتاب هایش و پیامبرانش ایمان دارند. میان هیچ یک از پیامبرانش فرقی نمی نهیم. گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، ای پروردگار ما آمرزش تو را خواستاریم که سرانجام همه به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه طاقتش مکلف نمی کند نیکی های هر کس از آن، خود اوست و بدی هایش از آن خود اوست. ای پروردگار ما اگر فراموش کرده ایم یا خطایی کرده ایم ما را بازخواست مکن ای پروردگار ما، آن گونه که بر امت های پیش از ما تکلیف گران نهادی، تکلیف گران بر ما منه و آنچه را که طاقت آن نداریم. بر ما تکلیف مکن گناه ما ببخش و ما را بیامرز و بر ما رحمت آور تو مولای ما هستی پس ما را بر گروه کافران پیروز گردان.|سوره=2|آیه=285}}
+{{قرآن در قاب|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ * لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ|سوره=2|آیه=285-286|ترجمه= پیامبر خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ایمان دارد و همه مؤمنان به خدا و فرشتگانش و کتاب هایش و پیامبرانش ایمان دارند. میان هیچ یک از پیامبرانش فرقی نمی نهیم. گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، ای پروردگار ما آمرزش تو را خواستاریم که سرانجام همه به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه طاقتش مکلف نمی کند نیکی های هر کس از آن، خود اوست و بدی هایش از آن خود اوست. ای پروردگار ما اگر فراموش کرده ایم یا خطایی کرده ایم ما را بازخواست مکن ای پروردگار ما، آن گونه که بر امت های پیش از ما تکلیف گران نهادی، تکلیف گران بر ما منه و آنچه را که طاقت آن نداریم. بر ما تکلیف مکن گناه ما ببخش و ما را بیامرز و بر ما رحمت آور تو مولای ما هستی پس ما را بر گروه کافران پیروز گردان. پیامبر به آنچه از پروردگارش به او نازل شده، ایمان آورده، و مؤمنان همگی به خدا و فرشتگان و کتاب ها و پیامبرانش، ایمان آورده اند [و بر اساس ایمان استوارشان گفتند:] ما میان هیچ یک از پیامبران او فرق نمی گذاریم. و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، پروردگارا! آمرزشت را خواهانیم و بازگشت [همه] به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه توانایی اش تکلیف نمی کند. هر کس عمل شایسته ای انجام داده، به سود اوست، و هر کس مرتکب کار زشتی شده، به زیان اوست. [مؤمنان گویند:] پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا مرتکب اشتباه شدیم، ما را مؤاخذه مکن. پروردگارا! تکالیف سنگینی برعهده ما مگذار، چنان که بر عهده کسانی که پیش از ما بودند گذاشتی. پروردگارا! و آنچه را به آن تاب و توان نداریم بر ما تحمیل مکن؛ و از ما درگذر؛ و ما را بیامرز؛ و بر ما رحم کن؛ تو سرپرست مایی؛ پس ما را بر گروه کافران پیروز فرما.}}
 ==فضیلت آیات==
-از پیامبر درباره فضیلت آن نقل شده كه دو آیه آخر بقره، از گنجى در زیر عرش الهى به وى بخشیده شده است.<ref> فضائل القرآن، ابوعبید، ص ‌233؛ فضائل القرآن، نسائى، ص 94؛ ابن‌كثیر، ج 1، ص‌ 348.</ref>
+مجموع روایات از عظمت این دو [[آیه]] خبر مى‌دهد. از [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله درباره فضیلت آن نقل شده كه دو [[آیه]] آخر [[سوره بقره]]، از گنجى در زیر [[عرش]] الهى به وى بخشیده شده است.<ref> فضائل القرآن، ابوعبید، ص ‌233؛ فضائل القرآن، نسائى، ص 94؛ ابن‌كثیر، ج 1، ص‌ 348.</ref>
-در روایتى از ابن ‌عباس آمده است كه [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در حالى كه جبرئیل در حضورش بود، صدایى را از بالاى سر خود شنید. جبرئیل با نگاه به آسمان گفت: هم اكنون درى از آسمان باز شد كه تاكنون گشوده نشده بود؛ سپس فرشته‌اى فرود آمد و پیامبر صلى الله علیه و آله را به دو نور، یكى فاتحة‌الكتاب و دیگرى آیات پایانى سوره بقره بشارت داد كه به هیچ پیامبر دیگرى داده نشده بود.<ref> فضائل القرآن، نسائى، ص‌ 93 و 94؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص 692‌؛ موسوعة فضائل سور و آیات القرآن، ج‌ 1، ص‌ 176.</ref>
+در روایتى از [[ابن عباس]] آمده است كه پیامبر در حالى كه [[جبرئیل]] در حضورش بود، صدایى را از بالاى سر خود شنید. جبرئیل با نگاه به آسمان گفت: هم اكنون درى از آسمان باز شد كه تاكنون گشوده نشده بود؛ سپس فرشته‌اى فرود آمد و پیامبر صلى الله علیه وآله را به دو نور، یكى [[سوره حمد|فاتحة‌الكتاب]] و دیگرى آیات پایانى سوره بقره بشارت داد كه به هیچ پیامبر دیگرى داده نشده بود.<ref> فضائل القرآن، نسائى، ص‌ 93 و 94؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص 692‌؛ موسوعة فضائل سور و آیات القرآن، ج‌ 1، ص‌ 176.</ref>
 ==آثار تلاوت این آیات==
-در زمینه آثار و فضیلت قرائت آن، از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل شده كه هر كس دو آیه آخر بقره را در شب بخواند، او را كفایت مى‌كند<ref> ابن‌كثیر، ج 1، ص 348؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص‌ 692‌.</ref> و از امام على علیه‌السلام نقل شده كه هر كس اسلام را دریافته باشد، پیش از قرائت آمن‌الرسول و آیة‌الكرسى نمى‌خوابد.<ref> ابن كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref>
+در زمینه آثار و فضیلت قرائت این آیات، از پیامبر صلى الله علیه وآله نقل شده كه هر كس دو آیه آخر بقره را در شب بخواند، او را كفایت مى‌كند<ref> ابن‌كثیر، ج 1، ص 348؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص‌ 692‌.</ref> و از [[امام على]] علیه‌السلام نقل شده كه هر كس [[اسلام]] را دریافته باشد، پیش از قرائت آمن‌الرسول و [[آیة الکرسی]] نمى‌خوابد.<ref> ابن كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref>
-در روایت دیگرى كه قتاده به طور مرسل از پیامبر نقل كرده، آمده است كه خداوند دو هزار سال پیش از آفرینش آسمان‌ها و زمین، كتابى داشته و دو آیه آخر [[سوره بقره]] را از آن فرود آورده است؛ پس اگر آن دو، سه شب در خانه‌اى خوانده شود [[شیطان]] به آن نزدیك نمى‌شود؛<ref> ابن ‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349؛ فضائل القرآن، ابوعبید، ص‌ 232.</ref>
+همچنین از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل شده كه این دو آیه را فراگیرید و به دختران و پسرانتان بیاموزید؛ زیرا آن دو هم [[قرآن]] و هم [[دعا]] است و خشنودى خداى رحمان را در پى دارد.<ref> فضائل‌القرآن، ابوعبید، ص‌ 233.</ref>
 ==محتوای آیات==
-علامه طباطبائی ره که معتقد است هر سوره قرآن غرض و هدفی ویژه به خود دارد این دو آیه را چکیده ای می داند از آنچه که سوره در مقام تبیین آن بوده است با این توضیح که غرض اين سوره بيان اين مطلب است که حق عبادت خداى تعالى اين است كه عبد، به تمامى آنچه او به زبان پيامبرانش بر بندگانش نازل كرده ايمان آورد، بدون اينكه ميان پيامبران او فرقى بگذارند و اين همان چیزی است كه آيه اولى تا كلمه" من رسله" ايفا نموده، و در این سوره قصه هایی آمده است که جریان نعمت های داده شده به بنی اسرائیل از قبیل  كتاب و نبوت و ملك و غير آن را بیان می کند و مقابله آنان به اين نعمت‏ها، با عصيان و تمرد و شكستن ميثاقها و كفرو ... و اين همان معنايى است كه ذيل آيه اول و همه آيه دوم به آن اشاره نموده و برای دوری از آن به پناه بردن از آن به خدا اشاره نموده.<ref>الميزان في تفسير القرآن، ج‏2، ص440</ref>
+[[علامه طباطبایی]] معتقد است که این دو آیه را چکیده ای می داند از آنچه که سوره در مقام تبیین آن بوده است با این توضیح که غرض اين سوره بيان اين مطلب است که حق عبادت خداى تعالى اين است كه عبد، به تمامى آنچه او به زبان پيامبرانش بر بندگانش نازل كرده ايمان آورد، بدون اينكه ميان پيامبران او فرقى بگذارند و اين همان چیزی است كه آيه اولى تا كلمه "من رسله" ايفا نموده، و در این سوره قصه هایی آمده است که جریان نعمت های داده شده به [[بنی اسرائیل]] از قبیل  كتاب و نبوت و ملك و غير آن را بیان می کند و مقابله آنان به اين نعمت‏ها، با عصيان و تمرد و شكستن ميثاقها و كفر و ... و اين همان معنايى است كه ذيل آيه اول و همه آيه دوم به آن اشاره نموده و برای دوری از آن به پناه بردن از آن به خدا اشاره نموده.<ref>الميزان في تفسير القرآن، ج‏2، ص440</ref>
 ==پانویس==
 <references/>
 ==منابع==
-*سید محمود دشتى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد1، صفحه 419-420.
+*دائرةالمعارف قرآن کریم، سید محمود دشتى، ج1، ص419-420.
-*تفسیر المیزان، علامه محمد حسین طباطبائی
+*الميزان فی تفسير القرآن، سید محمدحسین طباطبائی .
 {{قرآن}}
 [[رده: آیه‌های با عناوین خاص]]
 [[رده:آیات سوره بقره]]

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 بر پایه برخى روایات، این دو آیه در معراج پیامبر در آسمان هفتم به وى عطا شد.<ref> ابن‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref> در روایتى كه على بن ‌ابراهیم به سند خود از [[امام صادق]] علیه‌السلام نقل كرده، آمده است كه آیه «آمن ‌الرّسول» خطاب دو جانبه و بى‌واسطه خداوند با پیامبر در شب معراج است. در این روایت، امام صادق علیه‌السلام از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل مى‌كند: هنگامى كه در معراج به سدرة‌المنتهى رسیدم و تا اندازه دو قوس كمان به او نزدیك شدم، پروردگارم ندا داد: {{متن قرآن|«ءَامنَ الرّسولُ بِما أُنزلَ إِلیهِ مِن رَبّهِ»}} و من از طرف خود و امتم به خداوند پاسخ دادم: {{متن قرآن|«و‌المُؤمِنونَ كُلٌّ ءَامنَ بِاللّهِ و مَللكَتهِ و كُتبهِ و رُسلهِ لانُفرِّقُ بیَنَ أَحد مِن رُسلِهِ»}} و گفتم: {{متن قرآن|«سَمِعنا و أَطَعنا غُفرانَكَ رَبَّنا و إِلیكَ المَصِیر»
-}}؛ آن‌گاه خداوند فرمود: {{متن قرآن|«لاَیُكِلّفُ اللّهُ نَفسًا إِلاّ وُسعَها لَها ماكَسبَت و عَلیهَا ما اكتَسبَت»}} و من از خدا خواستم: «رَبَّنا لاَتُؤاخِذنَا إَن نَسِینا أو أَخطَأنا»}} و خداوند فرمود: پذیرفتم. گفتم: {{متن قرآن|«رَبَّنا ولاَتَحمِل عَلَینا إِصرًا كَماحَملتَهُ عَلى الّذِینَ مِن قَبلِنا»}} و خداوند این دعا را نیز پذیرفت.
+}}؛ آن‌گاه خداوند فرمود: {{متن قرآن|«لاَیُكِلّفُ اللّهُ نَفسًا إِلاّ وُسعَها لَها ماكَسبَت و عَلیهَا ما اكتَسبَت»}} و من از خدا خواستم: {{متن قرآن|«رَبَّنا لاَتُؤاخِذنَا إَن نَسِینا أو أَخطَأنا»}} و خداوند فرمود: پذیرفتم. گفتم: {{متن قرآن|«رَبَّنا ولاَتَحمِل عَلَینا إِصرًا كَماحَملتَهُ عَلى الّذِینَ مِن قَبلِنا»}} و خداوند این دعا را نیز پذیرفت.
 و گفتم {{متن قرآن|«رَبَّنا و لاَتُحمِّلنا مالاَطاقَةَ لَنَا بِهِ واعفُ عَنّا واغفِرلَنا وارحَمنَا أَنتَ مَولَنا فَانصُرنا عَلى‌القَومِ الكَفِرین»}} و خداوند پاسخ داد: هر آن‌چه را از من خواستى، به تو و امت تو بخشیدم.<ref> قمى، ج 1، ص 122؛ نورالثقلین، ج 1، ص 306.</ref>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 در روایتى از ابن ‌عباس آمده است كه [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در حالى كه جبرئیل در حضورش بود، صدایى را از بالاى سر خود شنید. جبرئیل با نگاه به آسمان گفت: هم اكنون درى از آسمان باز شد كه تاكنون گشوده نشده بود؛ سپس فرشته‌اى فرود آمد و پیامبر صلى الله علیه و آله را به دو نور، یكى فاتحة‌الكتاب و دیگرى آیات پایانى سوره بقره بشارت داد كه به هیچ پیامبر دیگرى داده نشده بود.<ref> فضائل القرآن، نسائى، ص‌ 93 و 94؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص 692‌؛ موسوعة فضائل سور و آیات القرآن، ج‌ 1، ص‌ 176.</ref>
-بر پایه برخى روایات، این دو آیه در معراج پیامبر در آسمان هفتم به وى عطا شد.<ref> ابن‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref> در روایتى كه على بن ‌ابراهیم به سند خود از [[امام صادق]] علیه‌السلام نقل كرده، آمده است كه آیه «آمن ‌الرّسول» خطاب دو جانبه و بى‌واسطه خداوند با پیامبر در شب معراج است. در این روایت، امام صادق علیه‌السلام از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل مى‌كند: هنگامى كه در معراج به سدرة‌المنتهى رسیدم و تا اندازه دو قوس كمان به او نزدیك شدم، پروردگارم ندا داد: «ءَامنَ الرّسولُ بِما أُنزلَ إِلیهِ مِن رَبّهِ» و من از طرف خود و امتم به خداوند پاسخ دادم: «و‌المُؤمِنونَ كُلٌّ ءَامنَ بِاللّهِ و مَللكَتهِ و كُتبهِ و رُسلهِ لانُفرِّقُ بیَنَ أَحد مِن رُسلِهِ» و گفتم: «سَمِعنا و أَطَعنا غُفرانَكَ رَبَّنا و إِلیكَ المَصِیر»؛ آن‌گاه خداوند فرمود: «لاَیُكِلّفُ اللّهُ نَفسًا إِلاّ وُسعَها لَها ماكَسبَت و عَلیهَا ما اكتَسبَت» و من از خدا خواستم: «رَبَّنا لاَتُؤاخِذنَا إَن نَسِینا أو أَخطَأنا» و خداوند فرمود: پذیرفتم. گفتم: «رَبَّنا ولاَتَحمِل عَلَینا إِصرًا كَماحَملتَهُ عَلى الّذِینَ مِن قَبلِنا» و خداوند این دعا را نیز پذیرفت.
+بر پایه برخى روایات، این دو آیه در معراج پیامبر در آسمان هفتم به وى عطا شد.<ref> ابن‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref> در روایتى كه على بن ‌ابراهیم به سند خود از [[امام صادق]] علیه‌السلام نقل كرده، آمده است كه آیه «آمن ‌الرّسول» خطاب دو جانبه و بى‌واسطه خداوند با پیامبر در شب معراج است. در این روایت، امام صادق علیه‌السلام از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل مى‌كند: هنگامى كه در معراج به سدرة‌المنتهى رسیدم و تا اندازه دو قوس كمان به او نزدیك شدم، پروردگارم ندا داد: {{متن قرآن|«ءَامنَ الرّسولُ بِما أُنزلَ إِلیهِ مِن رَبّهِ»}} و من از طرف خود و امتم به خداوند پاسخ دادم: {{متن قرآن|«و‌المُؤمِنونَ كُلٌّ ءَامنَ بِاللّهِ و مَللكَتهِ و كُتبهِ و رُسلهِ لانُفرِّقُ بیَنَ أَحد مِن رُسلِهِ»}} و گفتم: {{متن قرآن|«سَمِعنا و أَطَعنا غُفرانَكَ رَبَّنا و إِلیكَ المَصِیر»
-و گفتم «رَبَّنا و لاَتُحمِّلنا مالاَطاقَةَ لَنَا بِهِ واعفُ عَنّا واغفِرلَنا وارحَمنَا أَنتَ مَولَنا فَانصُرنا عَلى‌القَومِ الكَفِرین» و خداوند پاسخ داد: هر آن‌چه را از من خواستى، به تو و امت تو بخشیدم.<ref> قمى، ج 1، ص 122؛ نورالثقلین، ج 1، ص 306.</ref>
+و گفتم {{متن قرآن|«رَبَّنا و لاَتُحمِّلنا مالاَطاقَةَ لَنَا بِهِ واعفُ عَنّا واغفِرلَنا وارحَمنَا أَنتَ مَولَنا فَانصُرنا عَلى‌القَومِ الكَفِرین»}} و خداوند پاسخ داد: هر آن‌چه را از من خواستى، به تو و امت تو بخشیدم.<ref> قمى، ج 1، ص 122؛ نورالثقلین، ج 1، ص 306.</ref>
 ==آثار تلاوت این آیات==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==متن و ترجمه آیات==
-{{قرآن در قاب|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ * لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ|سوره=2|آیه=285}}
+{{قرآن در قاب|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ * لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ|ترجمه= پیامبر خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ایمان دارد و همه مؤمنان به خدا و فرشتگانش و کتاب هایش و پیامبرانش ایمان دارند. میان هیچ یک از پیامبرانش فرقی نمی نهیم. گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، ای پروردگار ما آمرزش تو را خواستاریم که سرانجام همه به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه طاقتش مکلف نمی کند نیکی های هر کس از آن، خود اوست و بدی هایش از آن خود اوست. ای پروردگار ما اگر فراموش کرده ایم یا خطایی کرده ایم ما را بازخواست مکن ای پروردگار ما، آن گونه که بر امت های پیش از ما تکلیف گران نهادی، تکلیف گران بر ما منه و آنچه را که طاقت آن نداریم. بر ما تکلیف مکن گناه ما ببخش و ما را بیامرز و بر ما رحمت آور تو مولای ما هستی پس ما را بر گروه کافران پیروز گردان.|سوره=2|آیه=285}}
 پيامبر به آنچه از پروردگارش به او نازل شده است باور دارد و مؤمنان [نيز]؛ همه به خدا و فرشتگان و كتابها و پيامبرانش باور دارند؛ [زبان حالشان اين است كه:] تفاوتى ميان هيچ يك از پيامبرانش قائل نيستيم؛ و گفتند: [حكم خدا را] شنيديم و اطاعت كرديم؛ پروردگارا، آمرزش تو را خواستاريم، كه سرانجام در پيشگاه توست.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 آیه 285 و 286 [[سوره بقره]]/ 2 كه با عبارت «ءَامنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود به این نام شهرت یافته است. منشأ این شهرت، روایات فراوانى است كه از پیامبر صلى الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم‌السلام در فضیلت و قرائت آن‌ها نقل شده. مجموع این روایات از عظمت این دو آیه خبر مى‌دهد.
-==متن آیات==
+==متن و ترجمه آیات==
 {{قرآن در قاب|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ * لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ|سوره=2|آیه=285}}
 ==فضیلت آیات==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۷: @@
 ==محتوای آیات==
 علامه طباطبائی ره که معتقد است هر سوره قرآن غرض و هدفی ویژه به خود دارد این دو آیه را چکیده ای می داند از آنچه که سوره در مقام تبیین آن بوده است با این توضیح که غرض اين سوره بيان اين مطلب است که حق عبادت خداى تعالى اين است كه عبد، به تمامى آنچه او به زبان پيامبرانش بر بندگانش نازل كرده ايمان آورد، بدون اينكه ميان پيامبران او فرقى بگذارند و اين همان چیزی است كه آيه اولى تا كلمه" من رسله" ايفا نموده، و در این سوره قصه هایی آمده است که جریان نعمت های داده شده به بنی اسرائیل از قبیل  كتاب و نبوت و ملك و غير آن را بیان می کند و مقابله آنان به اين نعمت‏ها، با عصيان و تمرد و شكستن ميثاقها و كفرو ... و اين همان معنايى است كه ذيل آيه اول و همه آيه دوم به آن اشاره نموده و برای دوری از آن به پناه بردن از آن به خدا اشاره نموده.<ref>الميزان في تفسير القرآن، ج‏2، ص440</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۱
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۳۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	آیه 285 و 286 [[سوره بقره]]/ 2 كه با عبارت «ءَامنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود به این نام شهرت یافته است.		آیه 285 و 286 [[سوره بقره]]/ 2 كه با عبارت «ءَامنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود به این نام شهرت یافته است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 آیه 285 و 286 [[سوره بقره]]/ 2 كه با عبارت «ءَامنَ الرَّسول» آغاز مى‌شود به این نام شهرت یافته است.
 {{قرآن در قاب|«آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ»|سوره=2|آیه=285}}
 {{قرآن در قاب|«لاَيُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ»|سوره=2|آیه=286}}
 منشأ این شهرت، روایات فراوانى است كه از پیامبر صلى الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم‌السلام در فضیلت و قرائت آن‌ها نقل شده. مجموع این روایات از عظمت این دو آیه خبر مى‌دهد. از پیامبر درباره فضیلت آن نقل شده كه دو آیه آخر بقره، از گنجى در زیر عرش الهى به وى بخشیده شده است.<ref> فضائل القرآن، ابوعبید، ص ‌233؛ فضائل القرآن، نسائى، ص 94؛ ابن‌كثیر، ج 1، ص‌ 348.</ref>
 در روایتى از ابن ‌عباس آمده است كه [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در حالى كه جبرئیل در حضورش بود، صدایى را از بالاى سر خود شنید. جبرئیل با نگاه به آسمان گفت: هم اكنون درى از آسمان باز شد كه تاكنون گشوده نشده بود؛ سپس فرشته‌اى فرود آمد و پیامبر صلى الله علیه و آله را به دو نور، یكى فاتحة‌الكتاب و دیگرى آیات پایانى سوره بقره بشارت داد كه به هیچ پیامبر دیگرى داده نشده بود.<ref> فضائل القرآن، نسائى، ص‌ 93 و 94؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص 692‌؛ موسوعة فضائل سور و آیات القرآن، ج‌ 1، ص‌ 176.</ref>
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۴: @@
 در روایت دیگرى از [[امام صادق]] علیه‌السلام آمده كه این دو آیه در [[معراج]] به پیامبر اعطا شد؛ اما گویا هیچ یك از این دو روایت به زمان نزول آیه اشاره‌اى ندارند و فقط در مقام تكریم و تعظیم این دو آیه است.
 در زمینه آثار و فضیلت قرائت آن، از پیامبر صلى الله علیه و آله نقل شده كه هر كس دو آیه آخر بقره را در شب بخواند، او را كفایت مى‌كند<ref> ابن‌كثیر، ج 1، ص 348؛ مجمع‌البیان، ج 2، ص‌ 692‌.</ref> و از امام على علیه‌السلام نقل شده كه هر كس اسلام را دریافته باشد، پیش از قرائت آمن‌الرسول و آیة‌الكرسى نمى‌خوابد.<ref> ابن كثیر، ج‌ 1، ص‌ 349.</ref>
 این دو آیه، چكیده سوره بقره را در بر دارد و موضوع كلى و غرض نهایى این سوره در همین دو آیه گنجانده شده است؛<ref> فى ظلال القرآن، ج 1، ص‌ 340؛ المیزان، ج‌ 2، ص‌ 440.</ref> زیرا در این سوره كه بزرگترین سوره قرآن است، مسلمانان دعوت شده‌اند تا به اصول اعتقادى اسلام چون الله، معاد، فرشتگان، [[پیامبران]] و كتاب‌هاى آسمانى ایمان بیاورند.