آیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۱

2025-12-04T06:31:42Z

Zamani در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۹

2025-06-29T07:19:08Z

Zamani در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۸

2025-06-29T06:58:04Z

Zamani در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۲

2025-06-29T06:52:21Z

MohammadHosein در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۷

2025-06-28T07:37:09Z

MohammadHosein در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۴

2025-06-28T06:44:55Z

مهدی موسوی در ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۳

2024-09-08T07:53:10Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: اولویت بندی و رتبه بندی

2019-09-11T07:53:23Z

اولویت بندی و رتبه بندی

سید مهدی خدایی: /* تعداد آیات قرآن */

2019-09-11T07:41:23Z

‏تعداد آیات قرآن

سید مهدی خدایی در ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۱

2019-09-11T07:41:01Z

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 [[شيخ طبرسى]] در [[مجمع البيان]] مى ‏نويسد: صحيح‏ترين اعداد آيات قرآن كه از لحاظ اسناد از ديگر روايات عالى تر است، عدد كوفى است؛ زيرا اين عدد از [[امام على]] (علیه السلام) مأخوذ است.
-و روايتى كه از رسول خدا (ص) نقل شده است آن را تأييد مى‏ نمايد. مطابق حديثى كه از اميرالمؤمنين على (ع) نقل شده است، رسول خدا (ص) فرمود: مجموع آيات قرآن 6236 آيه است و بنابراين عدد كوفى نسبت به ساير روايات و اعداد ديگر به صواب نزديك‏تر است.
+و روايتى كه از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل شده است آن را تأييد مى‏ نمايد. مطابق حديثى كه از اميرالمؤمنين على علیه السلام نقل شده است، رسول خدا  صلی الله علیه و آله فرمود: مجموع آيات قرآن 6236 آيه است و بنابراين عدد كوفى نسبت به ساير روايات و اعداد ديگر به صواب نزديك‏تر است.
 ابوعمرو عثمان دانى گويد: در اين كه شمار آيات قرآن كم‏تر از 6200 آيه نيست، تمام محققّان و محدّثان اتّفاق نظر دارند و اختلاف آن‏ها در مازاد بر 6200 مى‏ باشد كه برخى بر اين عدد، عددى اضافه نكرده ‏اند و عده‏ اى ديگر، تعدادى بر آن افزوده ‏اند كه به ترتيب عبارتند از: عدد 6204- 6214- 6216- 6219- 6225- 6236. <ref>سروش آسمانى سيرى در مفاهيم قرآنى، ص : 93</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''«آيه»''' در اصطلاح به جمله‌هاى [[قرآن کریم]] با فاصله‌هاى مشخص گفته می‌شود که در کنار هم، یک [[سوره]] را تشکیل می‌دهند و اكنون با شماره علامت‏‌گذارى مى‌‏شود.
+'''«آيه»''' در لغت به معنی نشان و علامت است و در قرآن کریم برای چند مورد به کار رفته است. که در هر کدام به معنای نشانه است بر چیزی.
 ==معنای لغوی آیه==
-واژه «آيه» در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص: 101.</ref> این واژه در [[قرآن کریم]] کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است. از جمله:
+واژه «آيه» در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص101.</ref> و جمع آن بیشتر آیات و آی می آید. این واژه در [[قرآن کریم]] کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است.
 *'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره هود]] و [[آیه 73 سوره اعراف|آیه ۷۳ سوره اعراف]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 واژه «آيه» در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص: 101.</ref> این واژه در [[قرآن کریم]] کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است. از جمله:
-*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره هود]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
+*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره هود]] و [[آیه 73 سوره اعراف|آیه ۷۳ سوره اعراف]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
 *'''آيه به معناى عبرت'''؛ مانند: {{متن قرآن|«قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ»}}؛([[آیه 13 سوره آل عمران|آیه ۱۳ سوره آل عمران]]) دو گروهي كه در ميدان ([[جنگ بدر]]) با هم روبرو شدند، نشانه درس عبرتی براي شما بود. يك گروه در راه خدا نبرد می كردند و جمع ديگری كه كافر بودند، در حالي كه آنها گروه را با چشم خود دو برابر آنچه بودند مي ديدند، در اين عبرتي است براي صاحبان بصيرت.
 *'''آيه به معنای آثار و علائم طبیعی'''؛ مانند: {{متن قرآن|«وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ»}}؛([[آیه 22 سوره روم|آیه ۲۲ سوره روم]]) از نشانه ‏هاى خداى سبحان پديد آوردن آسمانها و زمين و نيز تفاوت زبانهاى شماست.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 واژه «آيه» در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص: 101.</ref> این واژه در [[قرآن کریم]] کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است. از جمله:
-*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره اعراف]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
+*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره هود]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
 *'''آيه به معناى عبرت'''؛ مانند: {{متن قرآن|«قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ»}}؛([[آیه 13 سوره آل عمران|آیه ۱۳ سوره آل عمران]]) دو گروهي كه در ميدان ([[جنگ بدر]]) با هم روبرو شدند، نشانه درس عبرتی براي شما بود. يك گروه در راه خدا نبرد می كردند و جمع ديگری كه كافر بودند، در حالي كه آنها گروه را با چشم خود دو برابر آنچه بودند مي ديدند، در اين عبرتي است براي صاحبان بصيرت.
 *'''آيه به معنای آثار و علائم طبیعی'''؛ مانند: {{متن قرآن|«وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ»}}؛([[آیه 22 سوره روم|آیه ۲۲ سوره روم]]) از نشانه ‏هاى خداى سبحان پديد آوردن آسمانها و زمين و نيز تفاوت زبانهاى شماست.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 واژه «آيه» در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص: 101.</ref> این واژه در [[قرآن کریم]] کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است. از جمله:
-*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَـذِهِ نَاقَةُ اللّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 72 سوره اعراف|آیه ۷۲ سوره اعراف]]/آیه 72) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
+*'''آیه به معنای [[معجزه]]'''؛ مانند: {{متن قرآن|«هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»}}؛ ([[آیه 64 سوره هود|آیه ۶۴ سوره اعراف]]) این ماده شتر آفریده خداست و برای شما معجزه ای  است.
-*'''آيه به معناى عبرت'''؛ مانند: {{متن قرآن|«قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ أُخْرى كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ»}}؛([[آیه 13 سوره آل عمران|آیه ۱۳ سوره آل عمران]]) دو گروهي كه در ميدان ([[جنگ بدر]]) با هم روبرو شدند، نشانه درس عبرتی براي شما بود. يك گروه در راه خدا نبرد می كردند و جمع ديگری كه كافر بودند، در حالي كه آنها گروه را با چشم خود دو برابر آنچه بودند مي ديدند، در اين عبرتي است براي صاحبان بصيرت.
+*'''آيه به معناى عبرت'''؛ مانند: {{متن قرآن|«قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ»}}؛([[آیه 13 سوره آل عمران|آیه ۱۳ سوره آل عمران]]) دو گروهي كه در ميدان ([[جنگ بدر]]) با هم روبرو شدند، نشانه درس عبرتی براي شما بود. يك گروه در راه خدا نبرد می كردند و جمع ديگری كه كافر بودند، در حالي كه آنها گروه را با چشم خود دو برابر آنچه بودند مي ديدند، در اين عبرتي است براي صاحبان بصيرت.
-*'''آيه به معنای آثار و علائم طبیعی'''؛ مانند: {{متن قرآن|«وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ»}}؛([[آیه 22 سوره روم|آیه ۲۲ سوره روم]]) از نشانه ‏هاى خداى سبحان پديد آوردن آسمانها و زمين و نيز تفاوت زبانهاى شماست.
+*'''آيه به معنای آثار و علائم طبیعی'''؛ مانند: {{متن قرآن|«وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ»}}؛([[آیه 22 سوره روم|آیه ۲۲ سوره روم]]) از نشانه ‏هاى خداى سبحان پديد آوردن آسمانها و زمين و نيز تفاوت زبانهاى شماست.
 ==معناى اصطلاحى آيه‏==
 واژه «آيه» در اصطلاح به جمله ‏هاى [[قرآن]] با فاصله‏ هاى مشخص كه اكنون با شماره علامت ‏گذارى مى ‏شود، گفته شده است. از تعبيرات زیر ممكن است استفاده شود كه آيه به معناى اصطلاحى آن در قرآن به كار رفته است، مانند:
-*{{متن قرآن|«تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ...»}} ([[آیه 252 سوره بقره|آیه  سوره بقره]])؛ آنها آيات خداست كه بر تو تلاوت مى‏ كنيم.
+*{{متن قرآن|«تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ...»}} ([[آیه 252 سوره بقره|آیه ۲۵۲ سوره بقره]])؛ آنها آيات خداست كه بر تو تلاوت مى‏ كنيم.
-*{{متن قرآن|«كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ ...»}} ([[سوره هود]]/آیه1)؛ كتابى كه آيات آن إحكام پيدا كرده آنگاه تفصيل شده ‏اند.
+*{{متن قرآن|«كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ ...»}} ([[آیه 1 سوره هود|آیه ۱ سوره هود]])؛ كتابى كه آيات آن إحكام پيدا كرده آنگاه تفصيل شده اند.
-*{{متن قرآن|«إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً...»}} ([[سوره انفال]]/آیه3)؛ وقتى آيات خدا بر آنها تلاوت مى ‏شود ايمان آنها زياد مى‏ شود.
+*{{متن قرآن|«إِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا...»}} ([[آیه 2 سوره انفال|آیه ۲ سوره انفال]])؛ وقتى آيات خدا بر آنها تلاوت مى ‏شود ايمان آنها زياد مى‏ شود.
-*{{متن قرآن|«وَ اذْكُرْنَ ما يُتْلى‏ فِي بُيُوتِكُنَّ مِنْ آياتِ اللَّهِ...»}} ([[سوره احزاب]]/آیه34)؛ همسران رسول اللّه (صلّى اللّه عليه وآله) در خانه‏ هاى خود به ياد بياورند آنچه از آيات خدا تلاوت مى ‏شود.
+*{{متن قرآن|«وَاذْكُرْنَ مَا يُتْلَىٰ فِي بُيُوتِكُنَّ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ...»}} ([[آیه 34 سوره احزاب|آیه ۳۴ سوره احزاب]])؛ همسران رسول اللّه (صلّى اللّه عليه وآله) در خانه‏ هاى خود به ياد بياورند آنچه از آيات خدا تلاوت مى ‏شود.
 احتمال ديگر در اين تعبيرات وجود دارد و آن اين كه منظور، الفاظ قرآن باشد. يعنى منظور اين تعبيرات جمله‏ هاى قرآن باشد، بدون در نظر گرفتن فاصله‏ هاى اصطلاحى. زيرا جمله ‏هاى قرآن حتى كلمات قرآن آيه ‏های الهى هستند. لذا اثبات اين نكته كه در زبان قرآن، آيه به همين مفهوم اصطلاحى به كار مى ‏رفته است، با توجه به اينكه علامت‏ گذارى نبود و اينكه فاصله ‏ها هم با شيوه ‏هاى ديگر اين چنين‏ انسجام نداشته است، قدرى مشكل به نظر مى ‏رسد. و احتمال دوم بهتر است، كه آيه يعنى كلمات قرآن كه به عنوان آيه‏ های الهى از آنها ياد شده است؛ نه جمله‏ ها با فاصله‏ هاى مشخص كه اصطلاح شده است. <ref>پژوهشى درعلوم قرآن، ص: 65 </ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{متوسط}}
+{{خوب}}
+آيه در اصطلاح به جمله‏ هاى قرآن با فاصله ‏هاى مشخص گفته می شود که در کنار هم یک سوره را تشکیل می دهند و اكنون با شماره علامت‏ گذارى مى ‏شود.
 ==معنای آیه==
 آيه در لغت به معناى نشانه و علامت آشکار است. <ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص: 101</ref> . این واژه در قران کریم کاربردهای مختلفی دارد که همگی با معنای لغوی آن متناسب است. از جمله:

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 * عدد بصرى
 * عدد شامی
-* شيخ طبرسى در مجمع البيان مى ‏نويسد: صحيح‏ترين اعداد آيات قرآن كه از لحاظ اسناد از ديگر روايات عالى تر است عدد كوفى است. زيرا اين عدد از امير المؤمنين على (ع) مأخوذ است.
 و روايتى كه از رسول خدا (ص) نقل شده است آن را تأييد مى‏ نمايد. مطابق حديثى كه از امير المؤمنين على (ع) نقل شده است، رسول خدا (ص) فرمود: مجموع آيات قرآن 6236 آيه است و بنابراين عدد كوفى نسبت به ساير روايات و اعداد ديگر به صواب نزديك‏تر است.

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 این احتمال ديگر در اين تعبيرات وجود دارد و آن اين كه منظور، الفاظ قرآن باشد. يعنى منظور اين تعبيرات جمله‏ هاى قرآن باشد بدون در نظر گرفتن فاصله‏ هاى اصطلاحى. زيرا جمله ‏هاى قرآن حتى كلمات قرآن آيه ‏ها الهى هستند. لذا اثبات اين نكته كه در زبان قرآن آيه به همين مفهوم اصطلاحى به كار مى ‏رفته است با توجه به اين كه علامت‏ گذارى هم نمود و با توجه به اين كه فاصله ‏ها هم با شيوه ‏هاى ديگر اين چنين‏ انسجام نداشته است قدرى مشكل به نظر مى ‏رسد. و احتمال دوم بهتر است، كه آيه يعنى كلمات قرآن كه به عنوان آيه‏ ها الهى از آنها ياد شده است نه جمله‏ ها با فاصله‏ هاى مشخص كه اصطلاح شده است. <ref>پژوهشى درعلوم قرآن، ص: 65 </ref>
-== واژه آيه در روايات‏ ==
+==واژه آيه در روايات‏==
 کاربرد واژه «آیه» در معنای اصطلاحی آن در روایات فراوانی وجود دارد از جمله:
-* رسول خدا می فرمایند: {{متن حدیث|«مَنْ قَرَأَ أَرْبَعَ‏ آيَاتٍ‏ مِنْ أَوَّلِ الْبَقَرَةِ وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ وَ آيَتَيْنِ بَعْدَهَا وَ ثَلَاثَ آيَاتٍ مِنْ آخِرِهَا لَمْ يَرَ فِي نَفْسِهِ وَ مَالِهِ شَيْئاً يَكْرَهُهُ وَ لَا يَقْرَبُهُ شَيْطَانٌ وَ لَا يَنْسَى الْقُرْآنَ».}}<ref>الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 621</ref>؛ هر كس چهار آيه از اول سوره بقره و آية الكرسى و دو آيه بعد از آن و سه آيه آخر سوره بقره را بخواند در جان و مالش بدى نبيند و هيچ شيطانى باو نزديك نشود، و قرآن را فراموش نكند.
+*رسول خدا می فرمایند: {{متن حدیث|«مَنْ قَرَأَ أَرْبَعَ‏ آيَاتٍ‏ مِنْ أَوَّلِ الْبَقَرَةِ وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ وَ آيَتَيْنِ بَعْدَهَا وَ ثَلَاثَ آيَاتٍ مِنْ آخِرِهَا لَمْ يَرَ فِي نَفْسِهِ وَ مَالِهِ شَيْئاً يَكْرَهُهُ وَ لَا يَقْرَبُهُ شَيْطَانٌ وَ لَا يَنْسَى الْقُرْآنَ».}}<ref>الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 621</ref>؛ هر كس چهار آيه از اول سوره بقره و آية الكرسى و دو آيه بعد از آن و سه آيه آخر سوره بقره را بخواند در جان و مالش بدى نبيند و هيچ شيطانى باو نزديك نشود، و قرآن را فراموش نكند.
-* امیرالمؤمنین می فرمایند: {{متن حدیث|«إِنَ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ آيَةٌ مِنْ فَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَ هِيَ سَبْعُ‏ آيَات...» ‏}}<ref>الأمالي( للصدوق)، النص، ص: 175</ref>
+*امیرالمؤمنین می فرمایند: {{متن حدیث|«إِنَ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ آيَةٌ مِنْ فَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَ هِيَ سَبْعُ‏ آيَات...» ‏}}<ref>الأمالي( للصدوق)، النص، ص: 175</ref>
-== توقيفى بودن حدود آیات ==
+==توقيفى بودن حدود آیات==
 آيا حدود آيه‏ ها در قرآن امرى توقيفى است؟ یعنی  به امر رسول اللّه و مطابق با وحی است یا اینکه با اجتهاد مسلمانان تعیین می شود؟ بسيارى از محققان ديدگاه اول را پذيرفته ‏اند كه در اين شأن قرآن جاى اظهار نظر نيست همان گونه كه از رسول اللّه (صلّى اللّه عليه و اله) رسيده است بايد همان روش پيروى شود.
 سيوطى از بسيارى مانند ابن عربى، زمخشرى نقل مى ‏كند كه آيه ‏ها توقيفى هستند آنگاه به برخى از مشكلاتى كه در پذيرش اين ديدگاه وجود دارد از جمله شناخت فاصله‏ ها به صورت دقيق كه به رسول خدا مستند باشد اشاره مى‏ كند و اعتراف ابن عربى را نقل مى ‏نمايد.  البته اين موضوع را از عمل كرد و سيره مسلمانان تا حدودى مى‏ توان به دست آورد و متصل به سيره رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله نموده كه در مثل: المص، كهيعص، عسق، طسم، يس، حم، طه، آيه به حساب آمده است اما در نظاير آنها مانند: الم، طس، ص، ق، ن، آيه به حساب نيآمده است گاهى يك كلمه مانند «مدهامّتان» آيه به حساب آمده است و گاهى يك صفحه قرآن مانند «آيه دين» نيز يك آيه به حساب آمده است بنابراين اين نكات را سيره مسلمانان نشان مى‏ دهد در اين موضوع جاى اظهار نظر نيست بايد به روش گذشته عمل نمود. <ref>پژوهشى درعلوم قرآن، ص: 67</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۳۸: / سطر ۵۶: @@
 *كلينى، محمد بن يعقوب بن اسحاق، الكافي (ط - الإسلامية)، 8جلد، دار الكتب الإسلامية - تهران، چاپ: چهارم، 1407 ق.
 *ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي (للصدوق)، 1جلد، كتابچى - تهران، چاپ: ششم، 1376ش.