آمرزش الهی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۰

2024-08-11T04:50:45Z

سید مهدی خدایی: پروژه1: سنجش کیفی

2019-06-04T05:48:41Z

پروژه1: سنجش کیفی

Zamani در ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۹

2019-05-04T07:59:26Z

سید مهدی خدایی در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۲۶

2018-07-07T08:26:36Z

سید مهدی خدایی در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۲۵

2018-07-07T08:25:11Z

سید مهدی خدایی در ‏۱ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۴۶

2016-02-01T12:46:52Z

Saeed zamani در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۵۳

2013-01-26T07:53:44Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۳۶

2013-01-26T07:36:16Z

Saeed zamani: رده:سنن الهی

2013-01-26T06:53:10Z

رده:سنن الهی

Saeed zamani: آمرزش را به آمرزش الهی منتقل کرد

2013-01-26T06:51:12Z

آمرزش را به آمرزش الهی منتقل کرد

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
-بخشايش خداوند آمرزش از صفات فعل خداوند است كه همه بندگان را دربرمى‌گيرد. نسبت اين صفت به خداوند از آنجا ناشى مى‌شود كه او بسيار بخشاينده و مهربان و پوشاننده گناهان و بدى‌هاى بندگان است. [[قرآن كريم]]، خداوند را با صفاتى همچون غافر <ref>([[سوره غافر]]/3)</ref>، غفّار <ref>([[سوره طه]]/82)</ref> و غفور <ref>([[سوره نور]]/22)</ref> ياد مى‌كند؛ زيرا خداوند در دنيا و آخرت، گناهان و خطاهاى انسان را بنابر شرايطى مى‌آمرزد و كسى را از آنها آگاه نمى‌سازد و آبروى گناهكار را نمى‌ريزد.
+==اسباب و شرایط آمرزش==
-==علل و شرايط آمرزش==
+در نظام هستى، اصالت با رستگارى و سعادت آدمى است. از این رو مغفرت و آمرزش خداوند، همواره بر قهر و [[غضب]] او پیشى دارد.
-در نظام هستى، اصالت با رستگارى و سعادت آدمى است. از اين رو مغفرت و آمرزش خداوند، همواره بر قهر و غضب او پيشى دارد.
+آمرزش انسان یکى از شواهد تسلّط [[رأفت]] و مهربانى خداوند بر [[عذاب]] او است.<ref>عدل الهى، مرتضی مطهری، ۲۷۴</ref> بخشایش خداوند مانند هر رحمتى دیگر، نظام‌مند و محتاجِ سبب است. از اسباب بخشایش، [[توبه]] است<ref>([[سوره شورى]]/۲۵)</ref> و [[شفاعت]].<ref>([[سوره سجده]]/۴)</ref> جاى توبه، دنیا است و جاى شفاعت، در [[آخرت]] می باشد.
-آمرزش انسان يكى از شواهد تسلّط رأفت و مهربانى خداوند بر عذاب او است. <ref>(عدل الهى، 274)</ref> بخشايش خداوند مانند هر رحمتى ديگر، نظام‌مند است و محتاجِ سبب. از اسباب بخشايش، [[توبه]] است <ref>([[سوره شورى]]/25)</ref> و شفاعت <ref>([[سوره سجده]]/4)</ref> جاى توبه، دنيا است و جاى شفاعت، آخرت.
+البتّه شفاعت براى مشرکان و کافران پذیرفته نمى‌شود.<ref>اوائل المقالات، شیخ مفید، ۵۳؛ بحارالانوار، مجلسی، ۸/۵۸</ref> از این رو، مشرکان و کافران باید در دنیا توبه کنند تا مشمول آمرزش و بخشایش الهى شوند. اگر دیگر گناهکاران (غیر از مشرکان و کافران) توفیق نیابند در دنیا توبه کنند، ممکن است در آخرت با شفاعت آمرزیده شوند.
-البتّه شفاعت براى مشركان و كافران پذيرفته نمى‌شود. <ref>(اوائل المقالات، 53؛ بحارالانوار، 8/58)</ref> از اين رو، مشركان و كافران بايد در دنيا توبه كنند تا مشمول آمرزش و بخشايش الهى شوند. اگر ديگر گناهكاران توفيق نيابند در دنيا توبه كنند، ممكن است در آخرت با شفاعت آمرزيده شوند.
+==شمول آمرزش الهی==
-==شمول آمرزش==
+بخشایش و آمرزش [[خداوند]] همه‌گیر است و حتى اگر مشرکان [[توبه]] کنند، خدا مى‌پذیرد.<ref>([[سوره زمر]]/۵۳)</ref> برخى آیات [[قرآن]]، رسیدن به مقام [[قرب الهی|قرب الهى]] و برخوردارى از نعمت‌هاى فراوان [[بهشت|بهشتى]] را نیز منوط به آمرزش خداوند مى‌دانند؛<ref>([[سوره تحریم]]/۸)</ref> بدین سان، دایره آمرزش خداوند حتى بزرگان [[معصوم]] علیهم السلام را نیز دربرمى‌گیرد؛ هر چند آمرزیدن آنان به معناى تقرّب بیشتر به خداوند متعال است. هر انسانى نیازمند آمرزش الهى است؛ زیرا نمى‌تواند همه نعمت‌هاى خدا را - آن سان که شاید و باید - [[شکر]] بگزارد.
-بخشايش و آمرزش خداوند همه‌گير است و حتى اگر مشركان توبه كنند، خدا مى‌پذيرد.<ref>([[سوره زمر]]/53)</ref>
+خداوند این کاستى را - که لازمه ذات آدمى است - با مغفرت خود مى‌پوشاند.<ref>آشنایى با علوم اسلامى، مرتضی مطهری، ۸/۱۷۸</ref> قرآن انسان را تشویق مى‌کند که براى دریافتن آمرزش پروردگار بشتابد و اگر کار زشتى کرد یا به خویشتن ستمى روا داشت، به یاد خدا بیفتد و آمرزش بخواهد؛ زیرا جز خداوند کسى گناهان آدمى را نمى‌آمرزد.<ref>([[سوره آل عمران]]/ ۱۳۵-۱۳۳)</ref> روایات [[شیعه]]، آمرزش خداوند را چنان گسترده مى‌دانند که تنها کافران و مشرکان در [[جهنم]] خواهند ماند. خداوند، دیگر کسان را پس از مدتى [[عذاب]]، مى‌بخشاید و به [[بهشت]] راه مى‌نماید.<ref>التوحید، شیخ صدوق، ۲۹۴؛ میزان الحکمة، ری‌شهری، ۱/۴۷۵</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-فرهنگ شیعه، جمعی از نویسندگان، ج1، ص 44 و 45.
+* [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، جمعی از نویسندگان، ج۱، ص ۴۴-۴۵.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۳: @@
 |رده= دارد
 }}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:سنن الهی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 ==منابع==
 فرهنگ شیعه، جمعی از نویسندگان، ج1، ص 44 و 45.
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:سنن الهی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۹
سطر ۲۸:		سطر ۲۸:
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]
	[[رده:سنن الهی]]		[[رده:سنن الهی]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 خداوند، ديگر كسان را پس از مدتى عذاب، مى‌بخشايد و به [[بهشت]] راه مى‌نمايد. <ref>(التوحيد، 294؛ ميزان الحكمة، 1/475)</ref>
+==پانویس==
 ==منابع==
 فرهنگ شیعه، جمعی از نویسندگان، ج1، ص 44 و 45.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
-بخشايش خداوند آمرزش از صفات فعل خداوند است كه همه بندگان را دربرمى‌گيرد. نسبت اين صفت به خداوند از آنجا ناشى مى‌شود كه او بسيار بخشاينده و مهربان و پوشاننده گناهان و بدى‌هاى بندگان است. [[قرآن كريم]]، خداوند را با صفاتى همچون غافر ([[سوره غافر]]/3)، غفّار ([[سوره طه]]/82) و غفور ([[سوره نور]]/22) ياد مى‌كند؛ زيرا خداوند در دنيا و آخرت، گناهان و خطاهاى انسان را بنابر شرايطى مى‌آمرزد و كسى را از آنها آگاه نمى‌سازد و آبروى گناهكار را نمى‌ريزد.
+بخشايش خداوند آمرزش از صفات فعل خداوند است كه همه بندگان را دربرمى‌گيرد. نسبت اين صفت به خداوند از آنجا ناشى مى‌شود كه او بسيار بخشاينده و مهربان و پوشاننده گناهان و بدى‌هاى بندگان است. [[قرآن كريم]]، خداوند را با صفاتى همچون غافر <ref>([[سوره غافر]]/3)</ref>، غفّار <ref>([[سوره طه]]/82)</ref> و غفور <ref>([[سوره نور]]/22)</ref> ياد مى‌كند؛ زيرا خداوند در دنيا و آخرت، گناهان و خطاهاى انسان را بنابر شرايطى مى‌آمرزد و كسى را از آنها آگاه نمى‌سازد و آبروى گناهكار را نمى‌ريزد.
 ==علل و شرايط آمرزش==
@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 در نظام هستى، اصالت با رستگارى و سعادت آدمى است. از اين رو مغفرت و آمرزش خداوند، همواره بر قهر و غضب او پيشى دارد.
-آمرزش انسان يكى از شواهد تسلّط رأفت و مهربانى خداوند بر عذاب او است. (عدل الهى، 274) بخشايش خداوند مانند هر رحمتى ديگر، نظام‌مند است و محتاجِ سبب. از اسباب بخشايش، [[توبه]] است ([[سوره شورى]]/25) و شفاعت ([[سوره سجده]]/4) جاى توبه، دنيا است و جاى شفاعت، آخرت.
+آمرزش انسان يكى از شواهد تسلّط رأفت و مهربانى خداوند بر عذاب او است. <ref>(عدل الهى، 274)</ref> بخشايش خداوند مانند هر رحمتى ديگر، نظام‌مند است و محتاجِ سبب. از اسباب بخشايش، [[توبه]] است <ref>([[سوره شورى]]/25)</ref> و شفاعت <ref>([[سوره سجده]]/4)</ref> جاى توبه، دنيا است و جاى شفاعت، آخرت.
-البتّه شفاعت براى مشركان و كافران پذيرفته نمى‌شود. (اوائل المقالات، 53؛ بحارالانوار، 8/58) از اين رو، مشركان و كافران بايد در دنيا توبه كنند تا مشمول آمرزش و بخشايش الهى شوند. اگر ديگر گناهكاران توفيق نيابند در دنيا توبه كنند، ممكن است در آخرت با شفاعت آمرزيده شوند.
+البتّه شفاعت براى مشركان و كافران پذيرفته نمى‌شود. <ref>(اوائل المقالات، 53؛ بحارالانوار، 8/58)</ref> از اين رو، مشركان و كافران بايد در دنيا توبه كنند تا مشمول آمرزش و بخشايش الهى شوند. اگر ديگر گناهكاران توفيق نيابند در دنيا توبه كنند، ممكن است در آخرت با شفاعت آمرزيده شوند.
 ==شمول آمرزش==
-بخشايش و آمرزش خداوند همه‌گير است و حتى اگر مشركان توبه كنند، خدا مى‌پذيرد.([[سوره زمر]]/53)
+بخشايش و آمرزش خداوند همه‌گير است و حتى اگر مشركان توبه كنند، خدا مى‌پذيرد.<ref>([[سوره زمر]]/53)</ref>
-برخى آيات [[قرآن]]، رسيدن به مقام قرب الهى و برخوردارى از نعمت‌هاى فراوان بهشتى را نيز منوط به آمرزش خداوند مى‌دانند ([[سوره تحريم]]/8) بدين سان، دايره آمرزش خداوند حتى بزرگان معصوم علیهم السلام را نيز دربرمى‌گيرد؛ هر چند آمرزيدن آنان به معناى تقرّب بيشتر به خداوند متعال است. هر انسانى نيازمند آمرزش الهى است؛ زيرا نمى‌تواند همه نعمت‌هاى خدا را - آن سان كه شايد و بايد - شكر بگزارد.
+برخى آيات [[قرآن]]، رسيدن به مقام قرب الهى و برخوردارى از نعمت‌هاى فراوان بهشتى را نيز منوط به آمرزش خداوند مى‌دانند <ref>([[سوره تحريم]]/8)</ref> بدين سان، دايره آمرزش خداوند حتى بزرگان معصوم علیهم السلام را نيز دربرمى‌گيرد؛ هر چند آمرزيدن آنان به معناى تقرّب بيشتر به خداوند متعال است. هر انسانى نيازمند آمرزش الهى است؛ زيرا نمى‌تواند همه نعمت‌هاى خدا را - آن سان كه شايد و بايد - شكر بگزارد.
-خداوند اين كاستى را - كه لازمه ذات آدمى است - با مغفرت خود مى‌پوشاند. (آشنايى با علوم اسلامى، 8/178) قرآن انسان را تشويق مى‌كند كه براى دريافتن آمرزش پروردگار بشتابد و اگر كار زشتى كرد يا به خويشتن ستمى روا داشت به ياد خدا بيفتد و آمرزش بخواهد؛ زيرا جز خداوند كسى گناهان آدمى را نمى‌آمرزد. ([[سوره آل عمران]]/ 135-133) روايات شيعى، آمرزش خداوند را چنان گسترده مى‌دانند كه بنابر آنها تنها كافران و مشركان در جهنم خواهند ماند.
+خداوند اين كاستى را - كه لازمه ذات آدمى است - با مغفرت خود مى‌پوشاند. <ref>(آشنايى با علوم اسلامى، 8/178)</ref> قرآن انسان را تشويق مى‌كند كه براى دريافتن آمرزش پروردگار بشتابد و اگر كار زشتى كرد يا به خويشتن ستمى روا داشت به ياد خدا بيفتد و آمرزش بخواهد؛ زيرا جز خداوند كسى گناهان آدمى را نمى‌آمرزد. <ref>([[سوره آل عمران]]/ 135-133)</ref> روايات شيعى، آمرزش خداوند را چنان گسترده مى‌دانند كه بنابر آنها تنها كافران و مشركان در جهنم خواهند ماند.
-خداوند، ديگر كسان را پس از مدتى عذاب، مى‌بخشايد و به [[بهشت]] راه مى‌نمايد. (التوحيد، 294؛ ميزان الحكمة، 1/475)
+خداوند، ديگر كسان را پس از مدتى عذاب، مى‌بخشايد و به [[بهشت]] راه مى‌نمايد. <ref>(التوحيد، 294؛ ميزان الحكمة، 1/475)</ref>
 ==منابع==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۴۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{متوسط}}
	{{مدخل دائرة المعارف\|[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]}}		{{مدخل دائرة المعارف\|[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۵۳
سطر ۲۵:		سطر ۲۵:

	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]
		+	[[رده:سنن الهی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۵۱
(بدون تفاوت)