آل فرعون - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* پیمان‌شکنی */

2026-04-20T08:00:15Z

‏پیمان‌شکنی

Mohammadi در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۴

2026-04-20T07:54:54Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* تمسخر و تکذیب */

2026-04-20T06:34:20Z

‏تمسخر و تکذیب

Mohammadi: /* تهمت */

2026-04-20T06:32:21Z

‏تهمت

Mohammadi در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۱

2026-04-20T06:11:17Z

Mohammadi در ‏۱۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۹

2026-04-19T11:29:03Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۸

2025-06-27T13:18:36Z

Zamani در ‏۲۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۹

2025-06-27T11:19:39Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۵

2025-06-26T14:15:33Z

مهدی موسوی در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۴

2024-08-10T07:14:18Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 ===پیمان‌شکنی===
-آل‌فرعون هرگاه گرفتار [[عذاب]] می‌شدند، با موسی پیمان می‌بستند که [[ایمان]] آورند و بنی‌اسرائیل را رها سازند و چون عذاب از آنان برداشته می‌شد، پیمان می‌شکستند: {{متن قرآن|«{{آیه|7|134}} 💠<ref name=":2" /> {{آیه|7|135}}<ref>[[آیه 135 سوره اعراف|همان، آیه ۱۳۵.]]</ref>»}} و آیه ۵۰ [[سوره زخرف]] نیز از [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] آنان خبر می‌دهد: {{متن قرآن|«{{آیه|43|50}}»}}<ref>[[آیه 50 سوره زخرف|سوره زخرف، آیه ۵۰.]]</ref>. فعل مضارع در آیات پیشین، به تکرار و استمرار پیمان‌شکنی‌های آنان اشاره دارد.
+آل‌فرعون هرگاه گرفتار [[عذاب]] می‌شدند، با موسی پیمان می‌بستند که [[ایمان]] آورند و بنی‌اسرائیل را رها سازند و چون عذاب از آنان برداشته می‌شد، پیمان می‌شکستند: {{متن قرآن|«{{آیه|7|134}} 💠<ref name=":2" /> {{آیه|7|135}}<ref>[[آیه 135 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۵.]]</ref>»}} و آیه ۵۰ [[سوره زخرف]] نیز از [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] آنان خبر می‌دهد: {{متن قرآن|«{{آیه|43|50}}»}}<ref>[[آیه 50 سوره زخرف|سوره زخرف، آیه ۵۰.]]</ref>. فعل مضارع در آیات پیشین، به تکرار و استمرار پیمان‌شکنی‌های آنان اشاره دارد.
 ===تهمت===

@@ سطر ۷۴: / سطر ۷۴: @@
 ===تمسخر و تکذیب===
-هنگامی که موسی علیه السلام با [[معجزه|معجزه‌ها]] نزد فرعونیان آمد، به [[تمسخر]] می‌خندیدند: {{متن قرآن|«{{آیه|43|47}}»}}<ref>[[آیه 47 سوره زخرف|سوره زخرف، آیه ۲۳.]]</ref>، {{متن قرآن|«{{آیه|7|132}}»}}<ref>[[آیه 132 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۱۳۲.]]</ref>؛ و گفتند هر آیه‌ای که بیاوری تا ما را بدان افسون کنی، ما به تو ایمان آورنده نیستیم. این سخن، برای نا امید ساختن موسی از ایمان آنان است. کاربرد لفظ «آیه» و نیز تصریح به این نکته که غرض موسی از آوردن نشانه، سحرکردن آنان است نیز استهزای موسی است.<ref>المیزان، ج‌۸‌، ص‌۲۲۷.</ref> نیز [[سوره زخرف]]/۴۳، ۴۹؛ [[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹.
+هنگامی که موسی علیه السلام با [[معجزه|معجزه‌ها]] نزد فرعونیان آمد، به [[تمسخر]] می‌خندیدند: {{متن قرآن|«{{آیه|43|47}}»}}<ref>[[آیه 47 سوره زخرف|سوره زخرف، آیه ۴۷.]]</ref>، {{متن قرآن|«{{آیه|7|132}}»}}<ref>[[آیه 132 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۲.]]</ref>؛ و گفتند هر آیه‌ای که بیاوری تا ما را بدان افسون کنی، ما به تو ایمان آورنده نیستیم. این سخن، برای نا امید ساختن موسی از ایمان آنان است. کاربرد لفظ «آیه» و نیز تصریح به این نکته که غرض موسی از آوردن نشانه، سحرکردن آنان است نیز استهزای موسی است.<ref>المیزان، ج‌۸‌، ص‌۲۲۷.</ref> نیز [[سوره زخرف]]/۴۳، ۴۹؛ [[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹.
 ===دعوت به آتش===

@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 از دیگر رفتار فرعونیان متّهم ساختن موسی به انواع تهمت‌ها است:
-*الف. [[تهمت]] سحر: {{متن قرآن|«{{آیه|43|49}}»}}<ref>[[آیه 49 سوره زخرف|همان، آیه ۴۹.]]</ref>؛ ملأ فرعون گفتند: موسی جادوگر است: {{متن قرآن|«{{آیه|7|109}}»}}<ref>[[آیه 109 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۱۰۹.]]</ref>.
+*الف. [[تهمت]] سحر: {{متن قرآن|«{{آیه|43|49}}»}}<ref>[[آیه 49 سوره زخرف|همان، آیه ۴۹.]]</ref>؛ ملأ فرعون گفتند: موسی جادوگر است: {{متن قرآن|«{{آیه|7|109}}»}}<ref>[[آیه 109 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۰۹.]]</ref>.
 *ب. تهمت به فسادگری: سران قوم فرعون، [[حضرت موسی]] علیه السلام را به افساد در زمین متهم کردند: {{متن قرآن|«وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَىٰ وَقَوْمَهُ لِیفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ»}}{{متن قرآن|«{{آیه|7|109}}»}}<ref>[[آیه 109 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۰۹.]]</ref> و ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۲۷) در همین جهت می‌گفتند که موسی قصد دارد مردم را از سرزمینشان بیرون کند: {{متن قرآن|«{{آیه|7|110}}»}}<ref>[[آیه 110 سوره اعراف|همان، آیه ۱۱۰.]]</ref>.

@@ سطر ۱۲۲: / سطر ۱۲۲: @@
 ===عذاب در آخرت===
-{{متن قرآن|«{{آیه|40|46}}»}}<ref>[[آیه 46 سوره غافر|سوره غافر، آیه ۴۶.]]</ref>؛ و روزی که [[رستاخیز]] برپا شود، [فریاد رسد که] فرعونیان را در سخت‌ترین [انواع] عذاب درآورید. همچنین آنان از پیشوایان دعوت کننده به سوی آتش به شمار می‌آیند: {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ»}}. ([[سوره قصص]]/۲۸، ۴۱)
+{{متن قرآن|«{{آیه|40|46}}»}}<ref>[[آیه 46 سوره غافر|سوره غافر، آیه ۴۶.]]</ref>؛ و روزی که [[رستاخیز]] برپا شود، [فریاد رسد که] فرعونیان را در سخت‌ترین [انواع] عذاب درآورید. همچنین آنان از پیشوایان دعوت کننده به سوی آتش به شمار می‌آیند: {{متن قرآن|«{{آیه|28|41}}»}}<ref>[[آیه 41 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۴۱.]]</ref>.
-آیات ۴۷ و ۴۸ [[سوره غافر]] از محاجّه فرعونیان در [[جهنم]] خبر می‌دهد. خداوند در این دنیا غیر از عذاب غرق شدن در دریا، [[لعن|لعنت]] خود را هم در پی آن قرار داد؛ بلکه لعنت در پی لعنت را نصیب آنان کرد: {{متن قرآن|«{{آیه|39|23}}»}}<ref>[[آیه 23 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۲۳.]]</ref>. ([[سوره قصص]]/۲۸،‌ ۴۲)
+آیات ۴۷ و ۴۸ [[سوره غافر]] از محاجّه فرعونیان در [[جهنم]] خبر می‌دهد. خداوند در این دنیا غیر از عذاب غرق شدن در دریا، [[لعن|لعنت]] خود را هم در پی آن قرار داد؛ بلکه لعنت در پی لعنت را نصیب آنان کرد: {{متن قرآن|«{{آیه|28|42}}»}}<ref>[[آیه 42 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۴۲.]]</ref>.
 [[علامه طباطبایی]] در توضیح مقبوح بودن آل‌فرعون می‌گوید: روز قیامت، یاریِ هیچ یاری کننده‌ای به آنان نمی‌رسد و حالتی را خواهند یافت که نفوس از آنان مشمئز خواهد گردید و‌ کسی نزدیک آنان نخواهد شد.<ref>المیزان، ج‌۱۶، ص‌۳۹.</ref>
@@ سطر ۱۳۰: / سطر ۱۳۰: @@
 ==سرانجام آل‌فرعون==
-[[خداوند]] سرانجام، آل‌فرعون را از باغ‌ها و چشمه‌سارها بیرون راند و گنجینه‌ها و جایگاه‌های نیکو و پر از نعمت را از آنان ستاند و [[بنی‌اسرائیل]] را وارث آن جایگاه‌های نیکو و پرنعمت کرد:<ref>مجمع‌البیان، ج۷، ص۳۰۰.</ref> {{متن قرآن|«{{آیه|17|23}} 💠<ref>[[آیه 23 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۲۳.]]</ref> {{آیه|17|24}}<ref>[[آیه 24 سوره اسراء|همان، آیه ۲۴.]]</ref>»}} ([[سوره شعراء]]/۲۶، ۵۷-۵۹) و خدا آنان را [[عبرت]] و موعظه‌ای برای آیندگان قرار داد: {{متن قرآن|«{{آیه|39|23}}»}}<ref>[[آیه 23 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۲۳.]]</ref>. ([[سوره زخرف]]/۴۳، ۵۶)
+[[خداوند]] سرانجام، آل‌فرعون را از باغ‌ها و چشمه‌سارها بیرون راند و گنجینه‌ها و جایگاه‌های نیکو و پر از نعمت را از آنان ستاند و [[بنی‌اسرائیل]] را وارث آن جایگاه‌های نیکو و پرنعمت کرد:<ref>مجمع‌البیان، ج۷، ص۳۰۰.</ref> {{متن قرآن|«{{آیه|26|57}} 💠<ref>[[آیه 57 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۵۷.]]</ref> {{آیه|26|58}} 💠<ref>[[آیه 58 سوره شعراء|همان، آیه ۵۸.]]</ref> {{آیه|26|59}}<ref>[[آیه 59 سوره شعراء|همان، آیه ۵۹.]]</ref>»}}و خدا آنان را [[عبرت]] و موعظه‌ای برای آیندگان قرار داد: {{متن قرآن|«{{آیه|43|56}}»}}<ref>[[آیه 56 سوره زخرف|سوره زخرف، آیه ۵۶.]]</ref>.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==توجه قرآن به سرگذشت آل‌فرعون==
-نگاهی به آیات و سوره‌های [[قرآن|قرآن کریم]]، اهتمام فراوانِ قرآن به تبیین داستان «آل‌فرعون» از زوایای گوناگون را نشان می‌دهد. در احوال دیگر [[پیامبران]]، محاجه‌ آنان با قومشان دیده می‌شود؛ مانند مناظره [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام با قوم خود ([[آیه 74 سوره انعام|آیه 74 تا 82]]) و محاجه [[حضرت لوط علیه السلام|حضرت لوط]] علیه السلام ([[آیه 160 سوره شعراء|آیه ۱۶۰ سوره شعراء]])؛ یا گفتگوی آنان‌ با سران قومشان چون [[حضرت نوح]]، [[حضرت هود]]، [[حضرت صالح]] و [[حضرت شعیب]] علیهم السلام ([[آیه سوره هود]]/۱۱، ۲۵۹۵؛ [[سوره اعراف]]/۷، ۵۹-۹۳) یا محاجّه ابراهیم با طاغوت زمان خود [[نمرود]] ([[سوره بقره]]/۲، ۲۵۸). اما در محاجه‌های [[حضرت موسی]] علیه السلام و [[فرعون]]، حضور اطرافیان فرعون (ملأ) در کنار فرعون موضوعیت ویژه می‌یابد و از اعمال و سرنوشت آنان نیز در مواضع گوناگون و یا تأثیر آل‌فرعون بر تصمیم‌گیری‌های فرعون سخن می‌رود.
+نگاهی به آیات و سوره‌های [[قرآن|قرآن کریم]]، اهتمام فراوانِ قرآن به تبیین داستان «آل‌فرعون» از زوایای گوناگون را نشان می‌دهد. در احوال دیگر [[پیامبران]]، محاجه‌ آنان با قومشان دیده می‌شود؛ مانند مناظره [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام با قوم خود ([[آیه 74 سوره انعام|آیه 74 تا 82]]) و محاجه [[حضرت لوط علیه السلام|حضرت لوط]] علیه السلام ([[آیه 160 سوره شعراء|آیه ۱۶۰ سوره شعراء]])؛ یا گفتگوی آنان‌ با سران قومشان چون [[حضرت نوح]]، [[حضرت هود]]، [[حضرت صالح]] و [[حضرت شعیب]] علیهم السلام ([[آیه 25 سوره هود|آیه ۲۵و۹۵ سوره هود]] ؛ [[آیه 59 سوره اعراف|آیه ۵۹و۹۳ سوره اعراف]]) یا محاجّه ابراهیم با طاغوت زمان خود [[نمرود]] ([[آیه 258 سوره بقره|آیه ۲۵۸ سوره بقره]]). اما در محاجه‌های [[حضرت موسی]] علیه السلام و [[فرعون]]، حضور اطرافیان فرعون (ملأ) در کنار فرعون موضوعیت ویژه می‌یابد و از اعمال و سرنوشت آنان نیز در مواضع گوناگون و یا تأثیر آل‌فرعون بر تصمیم‌گیری‌های فرعون سخن می‌رود.
-هنگامی‌ که حضرت موسی برای انجام مأموریت خود نزد فرعون می‌آید، بی‌درنگ سخن‌ سران قوم فرعون را با یکدیگر نقل می‌کند ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹) بی‌آن که از فرعون سخنی به میان آید. گویا آنان در مجلسی مشورتی بوده‌اند تا پس از مشاوره، آنچه را تشخیص می‌دهند به فرعون بازگویند. آنچه آنان تشخیص دادند، مهلت موسی و [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] و‌ گردآوردن ساحران از شهرهای دور و نزدیک بود.<ref>المیزان، ج‌۸‌، ص‌۲۱۴.</ref> ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹-۱۱۲) قرآن‌ در جایی دیگر از مشورت فرعون با سران قوم خود درباره موسی سخن می‌گوید ([[سوره شعراء]]/۲۶، ۳۴ و ۳۵) و هنگام طرح توطئه کشتن موسی نیز سخن از سرانی است که به این نتیجه رسیده‌اند: {{متن قرآن|«وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَىٰ قَالَ يَا مُوسَىٰ إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ»}}. ([[سوره قصص]]/۲۸، ۲۰)
+هنگامی‌ که حضرت موسی برای انجام مأموریت خود نزد فرعون می‌آید، بی‌درنگ سخن‌ سران قوم فرعون را با یکدیگر نقل می‌کند ([[آیه 109 سوره اعراف|آیه ۱۰۹ سوره اعراف]]) بی‌آن که از فرعون سخنی به میان آید. گویا آنان در مجلسی مشورتی بوده‌اند تا پس از مشاوره، آنچه را تشخیص می‌دهند به فرعون بازگویند. آنچه آنان تشخیص دادند، مهلت موسی و [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] و‌ گردآوردن ساحران از شهرهای دور و نزدیک بود.<ref>المیزان، ج‌۸‌، ص‌۲۱۴.</ref> ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹-۱۱۲) قرآن‌ در جایی دیگر از مشورت فرعون با سران قوم خود درباره موسی سخن می‌گوید ([[سوره شعراء]]/۲۶، ۳۴ و ۳۵) و هنگام طرح توطئه کشتن موسی نیز سخن از سرانی است که به این نتیجه رسیده‌اند: {{متن قرآن|«وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَىٰ قَالَ يَا مُوسَىٰ إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ»}}. ([[سوره قصص]]/۲۸، ۲۰)
 از دلایل موضوعیت یافتن سرگذشت آل‌ فرعون در [[قرآن]]، شاید این است که بسیاری از اصول و سنّت‌هایی که خداوند در سراسر قرآن، به صورت کلی بیان فرموده، در داستان آل فرعون به‌ صورت عینی تبیین شده؛ چنان‌که قرآن آنان را [[عبرت]] آیندگان قرار داده است: {{متن قرآن|«فَجَعَلْنَاهُمْ سَلَفًا وَمَثَلًا لِلْآخِرِينَ»}}. ([[سوره زخرف]]/۴۳، ۵۶)

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 ==واژه‌شناسی==
-واژه «آل‌فرعون» ۱۳ بار در [[قرآن]] آمده که در یک مورد از مأموریت [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] علیه السلام به سوی آنان و در موارد دیگر از [[کفر]]، تکذیب، شکنجه‌گری و در نهایت [[عذاب]] آنان در دنیا، [[برزخ]] و [[آخرت]] سخن رفته است. با توجه به گوناگونی معانی «[[آل]]»، مفسران در گستره شمول آل‌فرعون بر یک رأی نیستند؛ ولی با توجه به کارکرد این واژه گویا مقصود، نزدیکان و پیروان و هم‌فکران [[فرعون]] باشند؛ چنان‌که [[قارون]] از [[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]] [= قوم موسی] است ([[سوره قصص]]/۲۸، ۷۶) و در ردیف فرعون، [[هامان]] و در حقیقت آل‌فرعون قرار گرفته ([[سوره عنکبوت]]/۲۹، ۳۹؛ [[سوره غافر]]/۴۰، ۲۴) و [[آسیه]] همسر فرعون، از آل او به شمار نرفته؛ بلکه مَثَل اهل [[ایمان]] معرفی شده است. ([[سوره تحریم]]/۶۶‌، ۱۱)
+واژه «آل‌فرعون» ۱۳ بار در [[قرآن]] آمده که در یک مورد از مأموریت [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] علیه السلام به سوی آنان و در موارد دیگر از [[کفر]]، تکذیب، شکنجه‌گری و در نهایت [[عذاب]] آنان در دنیا، [[برزخ]] و [[آخرت]] سخن رفته است. با توجه به گوناگونی معانی «[[آل]]»، مفسران در گستره شمول آل‌فرعون بر یک رأی نیستند؛ ولی با توجه به کارکرد این واژه گویا مقصود، نزدیکان و پیروان و هم‌فکران [[فرعون]] باشند؛ چنان‌که [[قارون]] از [[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]] [= قوم موسی] است ([[آیه 76 سوره قصص|آیه ۷۶ سوره قصص]]) و در ردیف فرعون، [[هامان]] و در حقیقت آل‌فرعون قرار گرفته ([[آیه 39 سوره عنکبوت|آیه ۳۹ سوره عنکبوت]]، ؛ [[آیه 24 سوره غافر|آیه  سوره ۲۴ غافر]]) و [[آسیه]] همسر فرعون، از آل او به شمار نرفته؛ بلکه مَثَل اهل [[ایمان]] معرفی شده است. ([[آیه 11 سوره تحریم|آیه ۱۱ سوره تحریم]])
-قرآن از کسانی که بر گِرد فرعون، کارگزار و هم رأی وی بوده‌اند، با تعابیر قوم ۲۷ بار، ملأ ۱۳ بار، رکن ۱ بار، جُند و جنود ۶ بار یاد کرده که با آل‌فرعون، تقارب مفهومی و مصداقی دارند؛ به طور مثال، انطباق قوم فرعون بر آل‌فرعون، با کنار هم نهادن آیاتی نظیر {{متن قرآن|«یَقدُمُ قَومَهُ یَومَ‌القِیمَة...»}} ([[سوره هود]]/۱۱، ۹۸) و {{متن قرآن|«و‌أَغرَقنا ءَالَ فِرعَون...»}} ([[سوره بقره]]/۲، ۵۰) بدست می‌آید؛ چنان‌که قرآن کشتار پسران بنی‌اسرائیل و ستم به آنان را گاهی به فرعون ([[سوره قصص]]/۲۸، ۴)، گاهی به آل‌ فرعون ([[سوره بقره]]/۲، ۴۹) و گاه به قوم فرعون ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۲۷) نسبت داده و ارسال حضرت موسی را به سوی فرعون و قوم وی ([[سوره نمل]]/۲۷، ۱۲) فرعون و ملأ ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۳) و آل‌فرعون ([[سوره قمر]]/۵۴‌، ۴۱) دانسته است.
+قرآن از کسانی که بر گِرد فرعون، کارگزار و هم رأی وی بوده‌اند، با تعابیر قوم ۲۷ بار، ملأ ۱۳ بار، رکن ۱ بار، جُند و جنود ۶ بار یاد کرده که با آل‌فرعون، تقارب مفهومی و مصداقی دارند؛ به طور مثال، انطباق قوم فرعون بر آل‌فرعون، با کنار هم نهادن آیاتی نظیر {{متن قرآن|«یَقدُمُ قَومَهُ یَومَ‌القِیمَة...»}} ([[آیه 98 سوره هود|آیه ۹۸ سوره هود]]) و {{متن قرآن|«و‌أَغرَقنا ءَالَ فِرعَون...»}} ([[آیه 50 سوره بقره|آیه  سوره ۵۰بقره]]) بدست می‌آید؛ چنان‌که قرآن کشتار پسران بنی‌اسرائیل و ستم به آنان را گاهی به فرعون ([[آیه 4 سوره قصص|آیه ۴ سوره سوره قصص]])، گاهی به آل‌ فرعون ([[آیه 49 سوره بقره|آیه ۴۹ سوره بقره]]) و گاه به قوم فرعون ([[آیه 127 سوره اعراف|آیه ۱۲۷ سوره اعراف]]) نسبت داده و ارسال حضرت موسی را به سوی فرعون و قوم وی ([[آیه ۱۲ سوره نمل]]) فرعون و ملأ ([[آیه 103 سوره اعراف|آیه ۱۰۳ سوره اعراف]]) و آل‌فرعون ([[آیه 41 سوره قمر|آیه ۴۱ سوره قمر]]) دانسته است.
 در [[تورات]] از اطرافیان و کارگزاران فرعون و ستم آن‌ها بر بنی‌اسرائیل و نیز از نزول عذاب و نابودی آنان در رود نیل سخن رفته است.<ref>کتاب مقدّس، خروج: ۵ تا ۱۴؛ قاموس کتاب، ص‌۶۴۹ و ۶۵۰‌.</ref>
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==توجه قرآن به سرگذشت آل‌فرعون==
-نگاهی به آیات و سوره‌های [[قرآن|قرآن کریم]]، اهتمام فراوانِ قرآن به تبیین داستان «آل‌فرعون» از زوایای گوناگون را نشان می‌دهد. در احوال دیگر [[پیامبران]]، محاجه‌ آنان با قومشان دیده می‌شود؛ مانند مناظره [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام با قوم خود ([[سوره انعام]]/۶‌، ۷۴۸۲) و محاجه [[حضرت لوط علیه السلام|حضرت لوط]] علیه السلام ([[سوره شعراء]]/۲۶، ۱۶۰-۱۷۵)؛ یا گفتگوی آنان‌ با سران قومشان چون [[حضرت نوح]]، [[حضرت هود]]، [[حضرت صالح]] و [[حضرت شعیب]] علیهم السلام ([[سوره هود]]/۱۱، ۲۵۹۵؛ [[سوره اعراف]]/۷، ۵۹-۹۳) یا محاجّه ابراهیم با طاغوت زمان خود [[نمرود]] ([[سوره بقره]]/۲، ۲۵۸). اما در محاجه‌های [[حضرت موسی]] علیه السلام و [[فرعون]]، حضور اطرافیان فرعون (ملأ) در کنار فرعون موضوعیت ویژه می‌یابد و از اعمال و سرنوشت آنان نیز در مواضع گوناگون و یا تأثیر آل‌فرعون بر تصمیم‌گیری‌های فرعون سخن می‌رود.
+نگاهی به آیات و سوره‌های [[قرآن|قرآن کریم]]، اهتمام فراوانِ قرآن به تبیین داستان «آل‌فرعون» از زوایای گوناگون را نشان می‌دهد. در احوال دیگر [[پیامبران]]، محاجه‌ آنان با قومشان دیده می‌شود؛ مانند مناظره [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام با قوم خود ([[سوره انعام]]/۶‌، ۷۴۸۲) و محاجه [[حضرت لوط علیه السلام|حضرت لوط]] علیه السلام ([[آیه 160 سوره شعراء|آیه ۱۶۰ سوره شعراء]])؛ یا گفتگوی آنان‌ با سران قومشان چون [[حضرت نوح]]، [[حضرت هود]]، [[حضرت صالح]] و [[حضرت شعیب]] علیهم السلام ([[سوره هود]]/۱۱، ۲۵۹۵؛ [[سوره اعراف]]/۷، ۵۹-۹۳) یا محاجّه ابراهیم با طاغوت زمان خود [[نمرود]] ([[سوره بقره]]/۲، ۲۵۸). اما در محاجه‌های [[حضرت موسی]] علیه السلام و [[فرعون]]، حضور اطرافیان فرعون (ملأ) در کنار فرعون موضوعیت ویژه می‌یابد و از اعمال و سرنوشت آنان نیز در مواضع گوناگون و یا تأثیر آل‌فرعون بر تصمیم‌گیری‌های فرعون سخن می‌رود.
 هنگامی‌ که حضرت موسی برای انجام مأموریت خود نزد فرعون می‌آید، بی‌درنگ سخن‌ سران قوم فرعون را با یکدیگر نقل می‌کند ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹) بی‌آن که از فرعون سخنی به میان آید. گویا آنان در مجلسی مشورتی بوده‌اند تا پس از مشاوره، آنچه را تشخیص می‌دهند به فرعون بازگویند. آنچه آنان تشخیص دادند، مهلت موسی و [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] و‌ گردآوردن ساحران از شهرهای دور و نزدیک بود.<ref>المیزان، ج‌۸‌، ص‌۲۱۴.</ref> ([[سوره اعراف]]/۷، ۱۰۹-۱۱۲) قرآن‌ در جایی دیگر از مشورت فرعون با سران قوم خود درباره موسی سخن می‌گوید ([[سوره شعراء]]/۲۶، ۳۴ و ۳۵) و هنگام طرح توطئه کشتن موسی نیز سخن از سرانی است که به این نتیجه رسیده‌اند: {{متن قرآن|«وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِینَةِ یسْعَىٰ قَالَ یا مُوسَىٰ إِنَّ الْمَلَأَ یأْتَمِرُونَ بِک لِیقْتُلُوک»}}. ([[سوره قصص]]/۲۸، ۲۰)