آداب تلاوت قرآن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* آداب باطنی تلاوت قرآن */

2024-12-30T16:29:43Z

‏آداب باطنی تلاوت قرآن

Mohammadi: /* آداب ظاهری تلاوت قرآن */

2024-12-30T16:01:16Z

‏آداب ظاهری تلاوت قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۷

2024-07-28T05:07:37Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۲

2019-12-28T10:52:34Z

سید مهدی خدایی: سنجش کیفی مقاله

2019-03-27T06:34:37Z

سنجش کیفی مقاله

سید مهدی خدایی در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۵۷

2016-01-18T11:57:59Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۲

2015-12-15T07:02:32Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۶

2015-05-11T10:06:46Z

Zamani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۱

2015-05-11T10:01:03Z

Zamani: نوشتن سرآغاز

2015-05-11T07:05:51Z

نوشتن سرآغاز

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 تذکر عظمت کلام خدا و علوّ مرتبه آن و یادآوردن فضل و لطف الهی بر خلق که چنین کلامی را از [[عرش]] جلال، امر به نزول اجلال فرموده و آن را به فهم بندگان خود نزدیک ساخته و کلام خود را لباس حروف پوشانیده تا مخلوقان را طاقت شنیدن آن‌ها باشد.
-اگر خداوند حقیقت جمال کمال کلام خود را به لباس حروف نمی‌‌پوشاند، نه عرش را توانایى شنیدن آن بود و نه ما تحت الثری؛ بلکه اجزایشان متلاشی می ‌شد: {{متن قرآن|«لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَیتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْیةِ اللَّهِ»}}؛ اگر ما این [[قرآن]] را بر کوهی فرومی‌فرستادیم می‌دیدی آن را که ذلیل می‌شد و از هم شکافته می‌گردید. ([[سوره حشر]]، ۲۱)
+اگر خداوند حقیقت جمال کمال کلام خود را به لباس حروف نمی‌‌پوشاند، نه عرش را توانایى شنیدن آن بود و نه ما تحت الثری؛ بلکه اجزایشان متلاشی می ‌شد: {{متن قرآن|«لَوْ أَنْزَلْنَا هَٰذَا الْقُرْآنَ عَلَىٰ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ...»}}<ref>[[آیه 21 سوره حشر|سوره حشر، آیه ۲۱.]]</ref>؛ اگر ما این [[قرآن]] را بر کوهی فرومی‌فرستادیم می‌دیدی آن را که ذلیل می‌شد و از هم شکافته می‌گردید.
 ===یادآوری عظمت صاحب کلام===
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ===تدبر در معانی===
-[[تدبر در قرآن|تدبّر در معانى قرآن]]، امری غیر از [[حضور قلب]] است. خدای تعالی می‌فرماید: {{متن قرآن|«أَفَلَا یتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا»}}؛ آیا تفکر و تدبر در معانی قرآن نمی‌‌کنند یا بر دل‌های ایشان قفلها زده‌اند؟! ([[سوره محمد]]، ۲۴)
+[[تدبر در قرآن|تدبّر در معانى قرآن]]، امری غیر از [[حضور قلب]] است. خدای تعالی می‌فرماید: {{متن قرآن|«أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا»}}<ref>[[آیه 24 سوره محمد|سوره محمد، آیه ۲۴.]]</ref>؛ آیا تفکر و تدبر در معانی قرآن نمی‌‌کنند یا بر دل‌های ایشان قفلها زده‌اند؟!
 و اگر نتواند تدبر کند، مگر این که [[آیه]] را مکرر کند، سزاوار است تکرار کند. به این سبب بسیار بوده است که اکابر [[دین]]، آیات را تکرار می‌کرده‌اند. بسا بوده که در یک آیه، مدتی توقف می‌کرده‌اند.<ref> جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۷۲.</ref>
 ===توجه به حقیقت معنا===
-قاری [[قرآن]] تنها به تدبر در فهم معنی ظاهر اکتفا نکند؛ بلکه سعی کند تا حقیقت معنی بر او روشن شود. پس چون به آیه‌ای رسد که مشتمل بر [[اسماء الحسنی|اسماء و صفات الهی]] است، مثل: {{متن قرآن|«وَهُوَ السَّمِیعُ البَصِیرُ»}} یعنی: او شنوا و بیناست. ([[سوره شورى]]، ۱۱) یا مثل: {{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِک الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکبِّرُ»}}؛ اوست خدای یکتایی که غیر او خدایی نیست سلطان مقتدر عالم، پاک از هر نقص و آلایش، منزه از هر عیب و ناشایست، ایمنی ‌بخش، نگهبان جهان و جهانیان، غالب و قاهر با جبروت و بزرگوار منزه و پاک از هر چه بر او شریک پندارند. ([[سوره حشر]]، ۲۳). در معانی این اسماء و صفات نیکو تأمل کند تا شاید که اسرار آن‌ها بر او منکشف گردد.
+قاری [[قرآن]] تنها به تدبر در فهم معنی ظاهر اکتفا نکند؛ بلکه سعی کند تا حقیقت معنی بر او روشن شود. پس چون به آیه‌ای رسد که مشتمل بر [[اسماء الحسنی|اسماء و صفات الهی]] است، مثل: {{متن قرآن|«... وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ»}}<ref>[[آیه 11 سوره شوری|سوره شورى، آیه ۱۱.]]</ref>؛ او شنوا و بیناست. یا مثل: {{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ ...»}}<ref>[[آیه 23 سوره حشر|سوره حشر، آیه ۲۳.]]</ref>؛ اوست خدای یکتایی که غیر او خدایی نیست سلطان مقتدر عالم، پاک از هر نقص و آلایش، منزه از هر عیب و ناشایست، ایمنی ‌بخش، نگهبان جهان و جهانیان، غالب و قاهر با جبروت و بزرگوار منزه و پاک از هر چه بر او شریک پندارند. در معانی این اسماء و صفات نیکو تأمل کند تا شاید که اسرار آن‌ها بر او منکشف گردد.
 و چون به آیاتى رسد که ذکر افعال الهی در آن‌ها شده مانند خلقت آسمان‌ها، زمین‌ها، [[ملائکه]]، ستارگان، کوه‌ها، حیوانات، نباتات، ابر، باد، باران و غیر این‌ها، پس عظمت و جلال الهی را یادآورد و در هر فعلی، فاعل آن را ملاحظه کند.
@@ سطر ۸۶: / سطر ۸۶: @@
 و از حضرت [[امام صادق]] علیه ‌السلام مروی است که: «قاری [[قرآن]]، محتاج به سه چیز است: دلی [[خشوع|خاشع]]، و بدنی فارغ و مکانی خلوت؛ زیرا هرگاه دل او خاشع باشد [[شیطان]] از او می‌گریزد. چون بدن او از مشاغل فارغ باشد، دل او متوجه قرآن خواندن می شود و عارضه‌ای عارضش نمی‌شود که او را از نور قرآن و فواید آن محروم سازد. چون در مکان خلوتی باشد و از خلق کناره گرفته باشد، باطن او با خدا [[انس به خدا|انس]] می‌گیرد و حلاوت خطاب‌های الهی را که با بندگان صالح خود کرده، می‌یابد و لطف او را به ایشان می‌داند و چون از این مشرب جامی نوشید، هیچ حالی را بر این اختیار نمی‌کند و هیچ وقتی را از این خوشتر نمی‌دارد؛ زیرا در آن وقت بی‌واسطه در [[مناجات]] با پروردگار است».<ref> مصباح الشریعه، باب ۱۴، ص ۹۷-۱۰۰.</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 #'''قرائت از روی قرآن؛''' پیامبر صلی الله علیه وآله فرمود: «قرائت قرآن از روی مصحف بهترین اعمال امت من است».<ref> بحارالانوار، ج ۸۹، ص ۲۰۲.</ref>
 #''' قرائت قرآن با صدای خوش؛''' پیامبر صلی الله علیه وآله فرمود: «هر چیزی زیوری دارد و زیور قرآن، صوت نیکو است».<ref> کافی، ج ۲، ص ۶۱۵.</ref>
-#'''تلاوت قرآن همراه با [[ترتیل|ترتیل]]؛''' قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا»}}؛ ([[سوره مزمل]]، ۴) قرآن را با دقت و تأنّی بخوان.
+#'''تلاوت قرآن همراه با [[ترتیل|ترتیل]]؛''' قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا»}}؛<ref>[[آیه 4 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۴.]]</ref> قرآن را با دقت و تأنّی بخوان.
 ==آداب باطنی تلاوت قرآن==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 #'''د) قرائت از روي قرآن:''' پيامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «قرائت قرآن از روي مصحف بهترين اعمال امت من است».<ref> بحارالانوار، ج 89، ص 202.</ref>
 #''' قرائت قرآن با صداي خوش:''' خاتم [[پيامبران]] صلی الله علیه و آله فرمود: «هر چيزي زيوري دارد و زيور قرآن، صوت نيكو است».<ref> كافي، ج 2، ص 615.</ref>
-#'''تلاوت قرآن همراه با ترتيل'''؛ قرآن مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«ورتل القرءان ترتيلاً»}}؛ ([[سوره مزمل]]، 4) [[قرآن]] را با دقت و تأني بخوان.
+#'''تلاوت قرآن همراه با ترتيل'''؛ قرآن مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا»}}؛ ([[سوره مزمل]]، 4) [[قرآن]] را با دقت و تأني بخوان.
 ==آداب باطنی تلاوت قرآن==

@@ سطر ۹۴: / سطر ۹۴: @@
 {{قرآن}}
 [[Category:تلاوت قرآن]]
 [[رده:آداب و سنن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۵۷
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	در شریعت اسلام معمولا برای هر عملی آدابی بیان شده است تا با رعایت آنها مقصود و هدف از آن عمل بهتر تحقق یابد. تلاوت قرآن یکی از مواردی است که در قرآن و روایات برای آن آداب ویژه ای طرح شده است. آداب تلاوت قرآن را به صورت کلی می توان به آداب ظاهری و آداب باطنی تلاوت قرآن تقسیم نمود.		در شریعت اسلام معمولا برای هر عملی آدابی بیان شده است تا با رعایت آنها مقصود و هدف از آن عمل بهتر تحقق یابد. تلاوت قرآن یکی از مواردی است که در قرآن و روایات برای آن آداب ویژه ای طرح شده است. آداب تلاوت قرآن را به صورت کلی می توان به آداب ظاهری و آداب باطنی تلاوت قرآن تقسیم نمود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۶
سطر ۲:		سطر ۲:

	در شریعت اسلام معمولا برای هر عملی آدابی بیان شده است تا با رعایت آنها مقصود و هدف از آن عمل بهتر تحقق یابد. تلاوت قرآن یکی از مواردی است که در قرآن و روایات برای آن آداب ویژه ای طرح شده است. آداب تلاوت قرآن را به صورت کلی می توان به آداب ظاهری و آداب باطنی تلاوت قرآن تقسیم نمود.		در شریعت اسلام معمولا برای هر عملی آدابی بیان شده است تا با رعایت آنها مقصود و هدف از آن عمل بهتر تحقق یابد. تلاوت قرآن یکی از مواردی است که در قرآن و روایات برای آن آداب ویژه ای طرح شده است. آداب تلاوت قرآن را به صورت کلی می توان به آداب ظاهری و آداب باطنی تلاوت قرآن تقسیم نمود.
−

	==آداب ظاهری تلاوت قرآن<ref>این بخش مقاله‌ای است با عنوان [http://www.goonagoon.org/SubjectForPrint.aspx?key=1095 آداب تلاوت قرآن] در سایت گوناگون.</ref>==		==آداب ظاهری تلاوت قرآن<ref>این بخش مقاله‌ای است با عنوان [http://www.goonagoon.org/SubjectForPrint.aspx?key=1095 آداب تلاوت قرآن] در سایت گوناگون.</ref>==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
-==آداب تلاوت قرآن در کلام معصومین'''<ref>این بخش مقاله‌ای است با عنوان [http://www.goonagoon.org/SubjectForPrint.aspx?key=1095 آداب تلاوت قرآن] در سایت گوناگون.</ref>==
+==آداب ظاهری تلاوت قرآن<ref>این بخش مقاله‌ای است با عنوان [http://www.goonagoon.org/SubjectForPrint.aspx?key=1095 آداب تلاوت قرآن] در سایت گوناگون.</ref>==
-* الف) مسواك زدن كه پيامبر صلی الله علیه و آله بر آن دستور داده است؛<ref> [[بحارالانوار]]، ج 89، ص 213.</ref>
+* '''الف) مسواك زدن:''' پيامبر صلی الله علیه و آله بر آن دستور داده است؛<ref> [[بحارالانوار]]، ج 89، ص 213.</ref>
-* ب) وضو و طهارت داشتن هنگام تلاوت قرآن؛<ref> ر.ك: بحارالانوار، ج 89، ص 210، حديث 2.</ref>
+* '''ب) وضو و طهارت داشتن هنگام تلاوت قرآن'''؛<ref> ر.ك: بحارالانوار، ج 89، ص 210، حديث 2.</ref>
-* ج) پناه‌بردن به خداوند پيش از قرائت قرآن: قرآن كريم مي‌فرمايد: «وقتي قرآن مي‌خواني، از (شر) [[شيطان]] رانده شده به خداوند پناه ببر». ([[سوره نحل]]، 98)
+* '''ج) پناه‌بردن به خداوند پيش از قرائت قرآن:''' قرآن كريم مي‌فرمايد: «وقتي قرآن مي‌خواني، از (شر) [[شيطان]] رانده شده به خداوند پناه ببر». ([[سوره نحل]]، 98)
-* د) قرائت از روي قرآن كه پيامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «قرائت قرآن از روي مصحف بهترين اعمال امت من است».<ref> بحارالانوار، ج 89، ص 202.</ref>
+* '''د) قرائت از روي قرآن:''' پيامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «قرائت قرآن از روي مصحف بهترين اعمال امت من است».<ref> بحارالانوار، ج 89، ص 202.</ref>
-* ه) قرائت قرآن با صداي خوش كه خاتم [[پيامبران]] صلی الله علیه و آله فرمود: «هر چيزي زيوري دارد و زيور قرآن، صوت نيكو است».<ref> كافي، ج 2، ص 615.</ref>
+* ه)''' قرائت قرآن با صداي خوش:''' خاتم [[پيامبران]] صلی الله علیه و آله فرمود: «هر چيزي زيوري دارد و زيور قرآن، صوت نيكو است».<ref> كافي، ج 2، ص 615.</ref>
-* و) قرائت قرآن همراه با خشوع؛ قرآن مي‌فرمايد: «آيا وقت آن نرسيده است كه دل‌هاي مؤمنان در برابر ذكر خدا و آنچه از حق نازل شده، خاشع گردد؟». ([[سوره حديد]]، 16)
+* و) تلاوت قرآن همراه با ترتيل؛ قرآن مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«ورتل القرءان ترتيلاً»}}؛ ([[سوره مزمل]]، 4) [[قرآن]] را با دقت و تأني بخوان.
 ==آداب باطنی تلاوت قرآن'''<ref> منبع این بخش مقاله آداب تلاوت قرآن، سروش وحی، فروردین و اردیبهشت 1385، شماره 22 می‌باشد.</ref>==
@@ سطر ۳۳: / سطر ۲۹: @@
 '''<I>3. اندوه در هنگام تلاوت:</I>'''
-با حزن و رقت قلب تلاوت نماید. از حضرت [[امام صادق]] علیه ‌السلام مروی است که: «قاری [[قرآن]]، محتاج به سه چیز است: دلی خاشع، و بدنی فارغ و مکانی خلوت؛ زیرا هرگاه دل او خاشع باشد [[شیطان]] از او می‌گریزد. چون بدن او از مشاغل فارغ باشد، دل او متوجه قرآن خواندن می شود و عارضه‌ای عارضش نمی‌شود که او را از [[نور قرآن]] و فواید آن محروم سازد. چون در مکان خلوتی باشد و از خلق کناره گرفته باشد، باطن او با خدا انس می‌گیرد و حلاوت خطاب‌های الهی را که با بندگان صالح خود کرده، می‌یابد و لطف او را به ایشان می‌داند و چون از این مشرب جامی نوشید. هیچ حالی را بر این اختیار نمی‌کند و هیچ وقتی را از این خوشتر نمی‌دارد؛ زیرا در آن وقت بی‌واسطه در [[مناجات]] با پروردگار است».<ref> [[مصباح الشریعه]]، باب 14، ص 97-100.</ref>
 '''<I>4. حضور قلب:</I>'''
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۱: @@
 تدبر در معانى قرآن آن امری غیر از [[حضور قلب]] است. خدای تعالی می‌فرماید: {{متن قرآن|«أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا»}}؛ آیا تفکر و تدبر در [[معانی قرآن]] نمی‌‌کنند یا بر دل‌های ایشان قفلها زده‌اند؟! ([[سوره محمد]]/24)
-و اگر نتواند تدبر کند، مگر این که آیه را مکرر کند، سزاوار است تکرار کند. به این سبب بسیار بوده است که اکابر [[دین]] آیات را تکرار می‌کرده‌اند. بسا بوده که در یک آیه، مدتی توقف می‌کرده‌اند.
+و اگر نتواند تدبر کند، مگر این که آیه را مکرر کند، سزاوار است تکرار کند. به این سبب بسیار بوده است که اکابر [[دین]] آیات را تکرار می‌کرده‌اند. بسا بوده که در یک آیه، مدتی توقف می‌کرده‌اند.<ref> [[جامع السعادات]]، ج 3، ص 372 و 372</ref>
 '''<I>6. توجه به حقیقت معنا:</I>'''
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۱: @@
 و چون به آیه‌ای رسد که مشتمل بر وصف [[بهشت]] یا [[دوزخ]] یا غیر این‌ها از احوال [[آخرت]] است، متذکر این گردد که آنچه در این عالم است از نعمت‌ها و بلاها در پیش نعمت و بلای [[آخرت]] قدر محسوسی ندارد. پس از آن، به عظمت خدا پی برد و در دل از غیر او منقطع شود تا خداوند او را از عقوبات آن عالم نجات بخشد و به نعیم و لذات آن برساند.
-و چون به احوال [[انبیاء]] و آن چه برایشان وارد شده از ایذای امت و قتل و ضرب ایشان رسد، متذکر بی‌نیازی و استغنای الهی گردد و رهنمون به این نکته گردد که اگر همه ایشان با [[امت]]‌هایشان هلاک می‌شدند، به قدر ذره‌ای در ملک او اثری ظاهر نمی‌شد و چون به آیه‌ای رسد که بیان نصرت و یاری اهل [[حق]] در آن است، متذکر قدرت الهی و علو حق او گردد و همچنین در جمیع آیات وعده و وعید و امر و نهی.
+و چون به احوال [[انبیاء]] و آن چه برایشان وارد شده از ایذای امت و قتل و ضرب ایشان رسد، متذکر بی‌نیازی و استغنای الهی گردد و رهنمون به این نکته گردد که اگر همه ایشان با [[امت]]‌هایشان هلاک می‌شدند، به قدر ذره‌ای در ملک او اثری ظاهر نمی‌شد و چون به آیه‌ای رسد که بیان نصرت و یاری اهل [[حق]] در آن است، متذکر قدرت الهی و علو حق او گردد و همچنین در جمیع آیات وعده و وعید و امر و نهی.<ref> [[جامع السعادات]]، ج 3، ص 372 و 373</ref>
 '''<I>7. رفع موانع فهم قرآن:</I>'''
-تلاوت ‌کننده [[قرآن]] خود را از آن چه مانع فهم معانی قرآن است، نگاه دارد و آن موانع چند امر است که به چند نمونه اشاره می‌‌شود: یکی جمود بر تفسیر ظاهر قرآن است. دیگری صرف همت و ذهن و فهم خود در تحقیق حروف و مخارج آن و سایر اموری که متداول میان قاریان است؛ زیرا همه تأمل را مقصور بر این کردن، مانع از فهمیدن معانی آن است. مانع سوم، اصرار بر [[گناهان]] ظاهری و باطنی و پیروی از شهوات است که باعث تاریکی دل و محرومی از کشف اسرار حقایق و تابیدن انوار معارف حقه است.
+تلاوت ‌کننده [[قرآن]] خود را از آن چه مانع فهم معانی قرآن است، نگاه دارد و آن موانع چند امر است که به چند نمونه اشاره می‌‌شود: یکی جمود بر تفسیر ظاهر قرآن است. دیگری صرف همت و ذهن و فهم خود در تحقیق حروف و مخارج آن و سایر اموری که متداول میان قاریان است؛ زیرا همه تأمل را مقصور بر این کردن، مانع از فهمیدن معانی آن است. مانع سوم، اصرار بر [[گناهان]] ظاهری و باطنی و پیروی از شهوات است که باعث تاریکی دل و محرومی از کشف اسرار حقایق و تابیدن انوار معارف حقه است.<ref> [[جامع السعادات]]، ج 3، ص 374.</ref>
 '''<I>8. توجه به خطاب خداوند:</I>'''
@@ سطر ۶۹: / سطر ۶۷: @@
 چون به آیه‌ای رسد که مشتمل بر تهدید و وعید است، دل او مضطرب و از خوف مرتعش شود و صیحه زند که گویا از شدت بیم، قالب تهی می‌کند. یا چون به آیه‌ای رسد که دلالت بر وسعت رحمت و وعده مغفرت کند، شاد و فرحناک گردد و هرگاه به وصف [[بهشت]] رسد، اثر شوق به آن در دل او ظاهر شود و چون به شرح [[دوزخ]] رسد، علامات خوف در او پیدا گردد و چون به ذکر صفات جلال و جمال و اسمای خداوند متعال رسد، فروتنی کند و به یاد عظمت و کبریای او افتد و امثال این‌ها.
-مقصود کلی از [[تلاوت قرآن]]، حصول همین حالات است که در دل پدید آید و عمل به آن لازم است و الا فقط جنبانیدن زبان، امر سهلی است.
+مقصود کلی از [[تلاوت قرآن]]، حصول همین حالات است که در دل پدید آید و عمل به آن لازم است و الا فقط جنبانیدن زبان، امر سهلی است.<ref> [[جامع السعادات]]، ج 3، ص 375.</ref>
 '''<I>10. رشد و تعالی روحی:</I>'''
@@ سطر ۸۸: / سطر ۸۶: @@
 حضرت [[امیرالمومنین]] علیه‌‌السلام به این نکته اشاره فرموده است که در وصف متقین می‌فرماید که: «چون به آیه‌ای رسیدند که مشتمل است بر تهدید و تخویف، گوش‌های دل خود را بر آن می‌دارند و چنان پندارند که صدای فریاد غریدن [[جهنم]] به گوش‌های ایشان می‌رسد».<ref> [[نهج ‌البلاغه]] فیض ‌الاسلام، خطبه 184، ص 613.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۹۵: / سطر ۹۹: @@
 [[Category:تلاوت قرآن]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 '''کلیدواژه: قرآن، آداب تلاوت قرآن، آداب باطنی تلاوت قرآن، قرائت، معانی قرآن، فهم قرآن'''
-پيامبر اعظم صلی الله علیه و آله: «خانه‌هاي خود را با تلاوت [[قرآن]] نوراني كنيد». (كافي، محمد بن يعقوب كليني، باب 461، [[حديث]] 1)
+در شریعت اسلام معمولا برای هر عملی آدابی بیان شده است تا با رعایت آنها مقصود و هدف از آن عمل بهتر تحقق یابد. تلاوت قرآن یکی از مواردی است که در قرآن و روایات برای آن آداب ویژه ای طرح شده است. آداب تلاوت قرآن را به صورت کلی می توان به آداب ظاهری و آداب باطنی تلاوت قرآن تقسیم نمود.
-'''آداب تلاوت قرآن در کلام معصومین'''<ref>این بخش مقاله‌ای است با عنوان [http://www.goonagoon.org/SubjectForPrint.aspx?key=1095 آداب تلاوت قرآن] در سایت گوناگون.</ref>
 * الف) مسواك زدن كه پيامبر صلی الله علیه و آله بر آن دستور داده است؛<ref> [[بحارالانوار]]، ج 89، ص 213.</ref>
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۷: @@
 يعني قاري قرآن تنها به خواندن الفاظ، بدون توجه به معاني آن اكتفا نكند؛ بلكه همراه با قرائت آن در معاني قرآن انديشه كند. از آياتش پند گيرد؛ چنان كه اميرمؤمنان [[امام علی]] علیه السلام در وصف پرهيزكاران مي‌فرمايد: آنان در شب به پا خاسته و قرآن را شمرده و با تدبر تلاوت مي‌كنند. جان خويش را با آن محزون مي‌سازند و دواي درد خود را از آن مي‌گيرند. هرگاه به آيه‌اي برسند كه در آن تشويق باشد با علاقه و اميد به آن روي مي‌آورند و [[روح]] و جانشان با شوق بسيار در آن خيره مي‌شود و آن را همواره «نصب العين» خود مي‌سازند و هرگاه به آيه‌اي برخورد كنند كه در آن بيم باشد، گوش‌هاي دل خود را براي شنيدن آن باز مي‌كنند و صداهاي ناله و برخورد زبانه‌هاي آتش در گوششان طنين‌انداز است.<ref>[[نهج البلاغه]]، خطبه 193، معجم المفهرس، ص 12، نشر مؤسسه اميرالمؤمنين.</ref>
-'''آداب باطنی تلاوت قرآن'''<ref> منبع این بخش مقاله آداب تلاوت قرآن، سروش وحی، فروردین و اردیبهشت 1385، شماره 22 می‌باشد.</ref>
+==آداب باطنی تلاوت قرآن'''<ref> منبع این بخش مقاله آداب تلاوت قرآن، سروش وحی، فروردین و اردیبهشت 1385، شماره 22 می‌باشد.</ref>==
 '''<I>1. یادآوری عظمت کلام الهی:</I>'''