آبرو - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* جایگاه آبرو */

2025-04-02T03:09:05Z

‏جایگاه آبرو

مهدی موسوی در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۹

2024-07-21T12:39:40Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: پروژه1: شناسه و سنجش کیفی

2019-03-20T07:54:48Z

پروژه1: شناسه و سنجش کیفی

سید مهدی خدایی در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۵

2018-07-14T08:35:56Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۴۰

2018-07-14T07:40:23Z

سید مهدی خدایی: /* منابع */

2018-07-14T07:27:11Z

‏منابع

سید مهدی خدایی: /* نیازمندان آبرومند */

2018-07-14T07:26:22Z

‏نیازمندان آبرومند

سید مهدی خدایی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۵

2016-01-23T11:25:43Z

Zamani در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۱۴

2016-01-23T06:14:31Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۳۰

2014-02-22T07:30:59Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 از فراوانترین واژه های [[قرآن کریم]] و متون روایی، «[[ایمان]]» و مشتقات آن است. این واژه، گذشته از معنای گرویدن و باورداشتن، «امنیت بخشیدن» به دیگران را نیز دربردارد. [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله فرمود: {{متن حدیث|«ألا اُنَبِّئُکُم لِمَ سُمِّی المؤمنُ مؤمنا؟ لایمانِهِ الناس علی انفسِهِم و اموالهم، ألا اُنَبِّئُکُم مَنْ المسلم؟ مَنْ سَلمَ الناسُ مِنْ یدِهِ ولِسانه»}}؛<ref>بحارالأنوار، ۶۷/۶۰/۳.</ref> آیا به شما خبر دهم که چرا مؤمن، مؤمن نامیده شده است؟ برای این که مردم را نسبت به جان و مالشان، ایمنی می بخشد. آیا شما را خبر دهم که چه کسی مسلمان است؟ کسی که مردم از دست و زبانش در سلامت باشند. بدیهی است که ارزش آبرو از مال بالاتر است.
-آبروداری در تعالیم [[اسلام]]، هم تکلیف خود انسان است و هم حقی است که بر دیگران دارد. اگر انسان تنگ‌دست، شخصیت خویش را پاس دارد، شایسته ستایش است و [[قرآن]] ضمن مشخص کردن یکی از موارد مصرف [[زکات]]، این تهیدستان آبرومند را می ستاید: {{متن قرآن|«{{آیه|۲|۲۷۳}}»}}؛ ([[سوره بقره]]، آیه ۲۷۳)؛ برای آن (صدقات) نیازمندانی است که در راه خدا فرومانده اند و نمی توانند (برای تأمین هزینه زندگی) در زمین سفر کنند. از شدت خویشتن داری، فرد بی اطلاع آنان را توانگر می پندارد. آنها را از سیمایشان می شناسی. با اصرار از مردم نمی خواهند و هر مالی انفاق کنید، قطعاً خدا از آن آگاه است.
+آبروداری در تعالیم [[اسلام]]، هم تکلیف خود انسان است و هم حقی است که بر دیگران دارد. اگر انسان تنگ‌دست، شخصیت خویش را پاس دارد، شایسته ستایش است و [[قرآن]] ضمن مشخص کردن یکی از موارد مصرف [[زکات]]، این تهیدستان آبرومند را می ستاید: {{متن قرآن|«{{آیه|۲|۲۷۳}}»}}<ref>[[آیه ۲۷۳ بقره|سوره بقره، آیه ۲۷۳.]]</ref>؛ برای آن (صدقات) نیازمندانی است که در راه خدا فرومانده اند و نمی توانند (برای تأمین هزینه زندگی) در زمین سفر کنند. از شدت خویشتن داری، فرد بی اطلاع آنان را توانگر می پندارد. آنها را از سیمایشان می شناسی. با اصرار از مردم نمی خواهند و هر مالی انفاق کنید، قطعاً خدا از آن آگاه است.
 همچنین در دائره صفات الهی، خدای متعال با این که «[[علّام الغیوب (اسم الله)|عَلّام الغیوب]]» است، «سَتّار العیوب» هم هست و بزرگترین آبرودار بندگان خویش می باشد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 ==جایگاه آبرو==
@@ سطر ۷۹: / سطر ۸۱: @@
 * مجله بشارت، خرداد و تیر 1389 - شماره 77، آبرو و آبرومندی در قرآن، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/5248/7254/89751 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 15 دی ماه 1392.
 * مجله گلبرگ، خرداد 1380، شماره 16، آبرومندی، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3282/5105/45962 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 15 دی ماه 1392.
 [[رده:اخلاق فردی]]
 [[رده:ارزش های اسلامی]]

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 در روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث|«مَنْ سَتَرَ عَلی مؤمنٍ یخافُها، سَتَرَاللهُ علیه سَبعینَ عورةً مِنْ عَوراتِ الدنیا والآخرة»}}؛ هر کس عیبی را از مؤمنی بپوشاند که از افشای آن می هراسد، خداوند هفتاد عیب از عیب های دنیا و آخرت او را می پوشاند».
-و [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: «مَن سَتَرَ عَلی مؤمنٍ خِزَیهً فَکانَّما أحیا مَؤودَةً مِن قَبرِها؛ هر کس مانع رسوایی مؤمنی شود، مانند این است که دختر زنده به گور شده ای را از قبر برهاند».
+و [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: {{متن حدیث|«مَن سَتَرَ عَلی مؤمنٍ خِزَیهً فَکانَّما أحیا مَؤودَةً مِن قَبرِها»}}<ref>كنزالعمّال : 6387 .</ref>؛ هر کس مانع رسوایی مؤمنی شود، مانند این است که دختر زنده به گور شده ای را از قبر برهاند.
 ===راهکارهای حفظ آبرو===
@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 ===پرهیز از مواضع تهمت===
-امام صادق علیه السلام فرمود: «مَن دَخَلَ مَوضِعاً مِن مِواضِع التُهمة فَاتُّهِمَ لایلومَنَّ إلّا نَفسَه؛ هر کس به مکان تهمت خیز وارد شود و متهم شود، جز خودش کسی را شماتت نکند».
+امام صادق علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«مَن دَخَلَ مَوضِعاً مِن مِواضِع التُهمة فَاتُّهِمَ لایلومَنَّ إلّا نَفسَه»}}<ref>الأمالی (للصدوق) , ج 1 , ص 497</ref>؛ هر کس به مکان تهمت خیز وارد شود و متهم شود، جز خودش کسی را شماتت نکند».
 ===حفظ زبان===
-بی احتیاطی و بی مبالاتی و زیاده روی در سخن موجب تخریب آبرو و شخصیت انسان است. «إذا أرادَاللهُ بِعَبدٍ خِزیاً أجری فَضیحتَهُ علی لسانه؛ اگر خدا رسوایی کسی را بخواهد او را به وسیله زبانش مفتضح می کند».
+بی احتیاطی و بی مبالاتی و زیاده روی در سخن موجب تخریب آبرو و شخصیت انسان است. {{متن حدیث|«إذا أرادَاللهُ بِعَبدٍ خِزیاً أجری فَضیحتَهُ علی لسانه»}}<ref>بحار الأنوار : 78/228/101.</ref>؛ اگر خدا رسوایی کسی را بخواهد او را به وسیله زبانش مفتضح می کند».
-«إنَ السفله هُو الذی لایبالی بِما قالَ ولا ما قیلَ فیه؛ انسان بی شخصیت و پست کسی است که به پیامدهای گفتار خودش بی اعتنا است و به قضاوت های دیگران دربارە خود اهمیت نمی دهد».
+{{متن حدیث|«إنَ السفله هُو الذی لایبالی بِما قالَ ولا ما قیلَ فیه»}}؛ انسان بی شخصیت و پست کسی است که به پیامدهای گفتار خودش بی اعتنا است و به قضاوت های دیگران دربارە خود اهمیت نمی دهد».
 ===خودداری از شِکوِه و اظهار عجز===
-علی علیه السلام فرمود: «رَضی بالذُّل مَنَ کَشَفَ عَن ضُرِّه؛ کسی که از مشکلات خویش پرده برداری کند، تن به خواری داده است».
+علی علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«رَضی بالذُّل مَنَ کَشَفَ عَن ضُرِّه»}} <ref>تحف العقول: 201، شرح نهج البلاغة : 18/84 .</ref>؛ کسی که از مشکلات خویش پرده برداری کند، تن به خواری داده است».
 ===پرهیز از ستیزه===
-علی علیه السلام فرمود: «مَنْ ضَنَّ بِعرضِه فَلَیدَع المِراءَ؛ هر کس به حفظ آبروی خود علاقه دارد، باید جدال را فرو گذارد».
+علی علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«مَنْ ضَنَّ بِعرضِه فَلَیدَع المِراءَ»}} <ref>حکمت 354 نهج البلاغه</ref>؛ هر کس به حفظ آبروی خود علاقه دارد، باید جدال را فرو گذارد».
 ===استفاده از دارایی برای حفظ آبرو===
-امیرمؤمنان علی علیه السلام فرمود: «إنَّ أفضَلَ الفعالِ صیانَةُ العِرض بِالمال؛ بهترین کارها، حفظ آبرو به وسیله دارایی است». در روایتی دیگر آمده است: «خَیرُ اموالِکَ ما وَقی عِرضَکَ؛ بهترین اموال تو، آنهایی است که موجب آبرومندی تو شود.
+امیرمؤمنان علی علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«إنَّ أفضَلَ الفعالِ صیانَةُ العِرض بِالمال»}}<ref>مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل , ج 15 , ص 267</ref>؛بهترین کارها، حفظ آبرو به وسیله دارایی است. در روایتی دیگر آمده است: {{متن حدیث|«خَیرُ اموالِکَ ما وَقی عِرضَکَ»}} <ref>نزهة الناظر , ج 1 , ص 83</ref>؛ بهترین اموال تو، آنهایی است که موجب آبرومندی تو شود.
-پیامبر گرامی اسلام در مقام ارزش و اهمیت حفظ آبرو می فرمایند: «ذُبُّوا عَنْ أَعْراضِکُمْ بِأَمْوالِکُمْ؛ با اموال خود از آبروی خویش دفاع کنید».
+پیامبر گرامی اسلام در مقام ارزش و اهمیت حفظ آبرو می فرمایند: {{متن حدیث|«ذُبُّوا عَنْ أَعْراضِکُمْ بِأَمْوالِکُمْ»}}<ref>نهج الفصاحه، ش 1616</ref>؛ با اموال خود از آبروی خویش دفاع کنید».
 البته آبروداری به وسیله مال نباید به اشرافی گری، اسراف، تکلّف و تفاخر بینجامد.

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 یکی از بالاترین سرمایه های انسان ها، آبرو است. هر انسانی از آشکارشدن ضعف ها و عملکردهای زشت خود در هراس است. از دست رفتن وجهه و آبرو، سرآغاز بسیاری از هنجارشکنی ها، بزهکاری ها و گناهان است. از فراوانترین واژه های [[قرآن کریم]] و متنهای روایی «ایمان» و مشتقات آن است. این واژه، گذشته از گرویدن و باورداشتن، «امنیت بخشیدن» به دیگران را نیز دربردارد.
-قال رسول الله صلی الله علیه و آله: «الا اُنَبِّئُکُم لِمَ سُمِّی المؤمنُ مؤمنا؟ لایمانِهِ الناس علی انفسِهِم و اموالهم، الا اُنَبِّئُکُم مَنْ المسلم؟ مَنْ سَلمَ الناسُ مِنْ یدِهِ ولِسانه؛ [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: آیا به شما خبر دهم که چرا مؤمن، مؤمن نامیده شده است؟ برای این که مردم را نسبت به جان و مالشان، ایمنی می بخشد. آیا شما را خبر دهم که چه کسی مسلمان است؟ کسی که مردم از دست و زبانش در سلامت باشند. بدیهی است که ارزش آبرو از مال بالاتر است.
+[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: {{متن حدیث|««الا اُنَبِّئُکُم لِمَ سُمِّی المؤمنُ مؤمنا؟ لایمانِهِ الناس علی انفسِهِم و اموالهم، الا اُنَبِّئُکُم مَنْ المسلم؟ مَنْ سَلمَ الناسُ مِنْ یدِهِ ولِسانه»}}؛<ref>بحار الأنوار: 67/60/3.</ref> آیا به شما خبر دهم که چرا مؤمن، مؤمن نامیده شده است؟ برای این که مردم را نسبت به جان و مالشان، ایمنی می بخشد. آیا شما را خبر دهم که چه کسی مسلمان است؟ کسی که مردم از دست و زبانش در سلامت باشند. بدیهی است که ارزش آبرو از مال بالاتر است.
 آبروداری در تعالیم اسلام هم تکلیف خود انسان است و هم حقی است که بر دیگران دارد. همچنین در دائره صفات الهی، خدای متعال با این که «عَلّام الغیوب» است «سَتّار العیوب» هم هست و بزرگترین آبرودار بندگان خویش.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 (این صدقات) برای آن (دسته از) نیازمندانی است که در راه خدا فرومانده اند و نمی توانند (برای تأمین هزینه زندگی) در زمین سفر کنند. از شدت خویشتن داری، فرد بی اطلاع آنان را توانگر می پندارد. آنها را از سیمایشان می شناسی. با اصرار (چیزی) از مردم نمی خواهند و هر مالی (به آنان) انفاق کنید، قطعاً خدا از آن آگاه است.
-[[امام علی]] علیه السلام فرمود: «ماءُ وَجْهِکَ جامدٌ تقطره السؤال فَانظُر عِندَ مَن تَقطُرُه؛ آبروی تو محفوظ و پا برجاست. اما درخواست از دیگران، آن را قطره قطره فرو می ریزد، پس اندیشه کن که آن را نزد چه کسی می ریزی؟».
+[[امام علی]] علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«ماءُ وَجْهِکَ جامدٌ تقطره السؤال فَانظُر عِندَ مَن تَقطُرُه»}}؛ <ref>نهج البلاغة : الحكمة 346</ref> .آبروی تو[مثل یخ جامد و] محفوظ و پا برجاست. اما درخواست از دیگران، آن را قطره قطره فرو می ریزد، پس اندیشه کن که آن را نزد چه کسی می ریزی؟».
 {{بیت|دست طلب چو پیش کسان کنی دراز|پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش}}
-در روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام می خوانیم: «شیعتُنا مَنْ لایسألُ الناس شیئاً و لَو ماتَ جوعاً؛ شیعه ما، دست نیاز به سوی مردم دراز نمی کند اگرچه از گرسنگی بمیرد».
+در روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام می خوانیم: {{متن حدیث|«شیعتُنا مَنْ لایسألُ الناس شیئاً و لَو ماتَ جوعاً»}}<ref>وسائل الشيعة : 6/309/15.</ref>؛ شیعه ما، دست نیاز به سوی مردم دراز نمی کند اگرچه از گرسنگی بمیرد».
 ===آبروداری در حریم خانواده===
-قرآن کریم زن و شوهر را لباس یکدیگر دانسته است و روشن است که یکی از مهمترین ویژگی های لباس «عیب پوشی» و «زینت بخشی» است. {{متن قرآن|«...هن لباس لکم و أنتم لباس لهن...»}} ([[سوره بقره]]، آیه 187)؛ آنان برای شما لباسی هستند و شما برای آنان لباسی هستید.
+قرآن کریم زن و شوهر را لباس یکدیگر دانسته است و روشن است که یکی از مهمترین ویژگی های لباس «عیب پوشی» و «زینت بخشی» است. {{متن قرآن|{{آیه|2|187}}}} ([[سوره بقره]]، آیه 187)؛ آنان برای شما لباسی هستند و شما برای آنان لباسی هستید.
 ==آبروداری در آئینه روایات==
@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 در روایات [[ائمه اطهار]]، هیچ مجوزی برای پرده دری از خویش یا دیگران نیامده است. اما دستورهای فراوانی برای پرده پوشی آمده است:
-قال رسول الله صلی الله علیه و آله: «مَنْ اَذاعَ فاحشةً کانَ کَمُبتدئها و مَنْ عَیرَ مُؤمنا بِشیءٍ لَم یمُت حتّی یرکبه؛ رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر کس کار دیگران را افشا کند، همچون کسی است که مرتکب آن گناه شده و هر کس مؤمنی را به سبب رفتار [اشتباهش] سرزنش کند، از دنیا نمی رود تا خود نیز به ارتکاب آن، آلوده گردد».
+رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: {{متن حدیث|«مَنْ اَذاعَ فاحشةً کانَ کَمُبتدئها و مَنْ عَیرَ مُؤمنا بِشیءٍ لَم یمُت حتّی یرکبه»}}<ref>الكافي : ج 2 ص 356</ref>؛هر کس کار دیگران را افشا کند، همچون کسی است که مرتکب آن گناه شده و هر کس مؤمنی را به سبب رفتار [اشتباهش] سرزنش کند، از دنیا نمی رود تا خود نیز به ارتکاب آن، آلوده گردد.
 به گفته شاعر:
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 {{بیت|چون خدا خواهد که پردە کس دَرَد|میلش اندر طعنه پاکان بَرَد}}
-قال علی علیه السلام: «ذَووالعیوبِ یحِبّونَ إشاعةَ معایبِ الناسِ لیتَّسِعَ لَهُم العُذرُ فی مَعایبهم؛ انسان های مشکل دار، دوست دارند که ضعف های دیگران افشا شود تا عذرشان برای خطاکاری توجیه شود».
+قال علی علیه السلام: {{متن حدیث|«ذَووالعیوبِ یحِبّونَ إشاعةَ معایبِ الناسِ لیتَّسِعَ لَهُم العُذرُ فی مَعایبهم»}}<ref>غرر الحكم : 5198</ref>؛ انسان های مشکل دار، دوست دارند که ضعف های دیگران افشا شود تا عذرشان برای خطاکاری توجیه شود».
 ===پاداش پرده پوشی===
-در روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: «مَنْ سَتَرَ عَلی مؤمنٍ یخافُها، سَتَرَاللهُ علیه سَبعینَ عورةً مِنْ عَوراتِ الدنیا والآخرة؛ هر کس عیبی را از مؤمنی بپوشاند که از افشای آن می هراسد، خداوند هفتاد عیب از عیب های دنیا و آخرت او را می پوشاند».
+در روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث|«مَنْ سَتَرَ عَلی مؤمنٍ یخافُها، سَتَرَاللهُ علیه سَبعینَ عورةً مِنْ عَوراتِ الدنیا والآخرة»}}؛ هر کس عیبی را از مؤمنی بپوشاند که از افشای آن می هراسد، خداوند هفتاد عیب از عیب های دنیا و آخرت او را می پوشاند».
 و [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: «مَن سَتَرَ عَلی مؤمنٍ خِزَیهً فَکانَّما أحیا مَؤودَةً مِن قَبرِها؛ هر کس مانع رسوایی مؤمنی شود، مانند این است که دختر زنده به گور شده ای را از قبر برهاند».

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۷
سطر ۷۲:		سطر ۷۲:

	البته آبروداری به وسیله مال نباید به اشرافی گری، اسراف، تکلّف و تفاخر بینجامد.		البته آبروداری به وسیله مال نباید به اشرافی گری، اسراف، تکلّف و تفاخر بینجامد.
		+
		+	==پانویس==
		+	<references/>

	==منابع==		==منابع==

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ===نیازمندان آبرومند===
-اگر انسان تنگدست شخصیت خویش را پاس دارد شایسته ستایش است و قرآن ضمن مشخص کردن یکی از موارد مصرف زکات، این تهیدستان آبرومند را می ستاید: {{متن قرآن|«للفقراء الّذین أحصروا فی سبیل اللّه لایستطیعون ضربا فی الأرض یحسبهم الجاهل أغنیاء من التّعفّف تعرفهم بسیماهم لایسألون النّاس إلحافا وما تنفقوا من خیر فإنّ اللّه به علیم»}}؛ ([[سوره بقره]]، آیه 273)
+اگر انسان تنگدست شخصیت خویش را پاس دارد شایسته ستایش است و قرآن ضمن مشخص کردن یکی از موارد مصرف زکات، این تهیدستان آبرومند را می ستاید: {{متن قرآن|«{{آیه|2|273}}»}}؛ <ref>([[سوره بقره]]، آیه 273)</ref>
 (این صدقات) برای آن (دسته از) نیازمندانی است که در راه خدا فرومانده اند و نمی توانند (برای تأمین هزینه زندگی) در زمین سفر کنند. از شدت خویشتن داری، فرد بی اطلاع آنان را توانگر می پندارد. آنها را از سیمایشان می شناسی. با اصرار (چیزی) از مردم نمی خواهند و هر مالی (به آنان) انفاق کنید، قطعاً خدا از آن آگاه است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۵
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	==جایگاه آبرو==		==جایگاه آبرو==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۱۴
سطر ۷۶:		سطر ۷۶:
	* مجله گلبرگ، خرداد 1380، شماره 16، آبرومندی، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3282/5105/45962 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 15 دی ماه 1392.		* مجله گلبرگ، خرداد 1380، شماره 16، آبرومندی، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3282/5105/45962 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 15 دی ماه 1392.

−	~~[[رده: واژگان قرآنی]]~~
	[[رده:اخلاق فردی]]		[[رده:اخلاق فردی]]
		+	[[رده:ارزش های اسلامی]]