https://wiki.ahlolbait.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Mohammadi 2026-08-02T12:15:14Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.32.0 https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%DA%86%D8%A7%D8%B1%D9%82%D9%84&diff=168734 2026-07-20T16:42:07Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{خوب}}<br /> <br /> {{مدخل دائرة المعارف|[[دانشنامه جهان اسلام]]}}<br /> <br /> «چار قُل»، مخفف‌ «چهار قُل‌»، عنوانی‌ برای‌ چهار [[سوره]] مبارکه: [[سوره کافرون|کافرون‌]]، [[سوره اخلاص‌|اخلاص‌]]، [[سوره فلق‌|فلق‌]] و [[سوره ناس‌|ناس‌]] در [[قرآن‌ کریم‌]] است. خواندن‌ «چهار قل‌» برای‌ [[تعویذ]] و در امان‌ ماندن‌ خود و فرزند و مال‌ از بلایا، در روایات مطرح شده و از قدیم‌الایام‌ تاکنون‌ در میان‌ فارسی‌زبانان‌ نیز رایج‌ بوده‌ است‌. <br /> [[پرونده:چارقل.jpg|بندانگشتی|]] <br /> <br /> ==سوره‌ها با فعل امر قل==<br /> <br /> «چار قل‌»، به‌ چهار سوره‌ از [[قرآن‌ کریم‌]] که‌ با فعل‌ امر «قُل‌» آغاز می‌شوند، اشاره‌ دارد که‌ عبارت‌اند از: [[سوره کافرون|سوره کافرون‌]]: {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}}، [[سوره اخلاص‌]]: {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»}}، [[سوره فلق‌]]: {{متن قرآن|«قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ»}} و [[سوره ناس‌]]: {{متن قرآن|«قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»}}.<br /> <br /> هر چند در قرآن‌ کریم‌، [[سوره جن‌]] نیز با «قُل‌» آغاز می‌شود،&lt;ref&gt;رجوع کنید به [[سوره جن‌]]: ۱.&lt;/ref&gt; ولی‌ فقط‌ این‌ چهار سوره کوتاه‌ را در شمار این‌ عنوان‌ گنجانده‌اند. از این‌ چهار سوره‌ با نامهای‌ «سُوَرقل‌»،&lt;ref&gt;رامیار، تاریخ‌ قرآن‌، ص‌۵۹۷.&lt;/ref&gt; «قَلاقِل‌» و «ذات‌ القلاقِل‌» نیز یاد شده‌ است‌.<br /> <br /> ==چهار قل برای‌ تعویذ==<br /> <br /> در یک‌ [[حدیث|حدیث‌]] نبوی‌، مشهور به‌ حدیث‌ ذات‌القلاقل‌، برای‌ [[تعویذ]] و در امان‌ ماندن‌ خود و فرزند و مال‌ از آسیب‌، خواندن‌ این‌ چهار [[سوره|سوره‌]] توصیه‌ شده‌ است‌.&lt;ref&gt;رجوع کنید به قطب‌ راوندی‌، سلوه الحزین، ص‌۸۵؛ مجلسی‌، ج‌۵۱، ص‌۲۶۰، ج‌۸۹، ص‌۳۴۱؛ برای‌ نسخه‌ای‌ از روایت‌ این‌ حدیث‌ رجوع کنید به آقا بزرگ‌ تهرانی‌، ج‌۶، ص‌۳۷۶.&lt;/ref&gt; همچنین از قدیم‌الایام‌ تاکنون‌ در میان‌ فارسی‌زبانان‌ رایج‌ بوده‌ و در متون‌ نظم‌ و نثر گاهی‌ این‌ تعبیر بکار رفته‌ است‌.&lt;ref&gt;برای‌ نمونه‌ رجوع کنید به سنایی‌، حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه، ص‌۴۰۴، ۵۶۷؛ جامی‌، دیوان، ج‌۲، ص‌۴۹۴؛ نظیری‌، دیوان، ص‌۳۱۷؛ آل‌احمد، دید و بازدید، ص‌۱۹؛ کتیرائی‌، از خشت‌ تا خشت‌، ص‌۴۶.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> هر چند در حوزه فضائل‌القرآن‌ و خواص‌ [[قرآن|قرآن‌]] هیچ‌گونه‌ خواص، [[ثواب|ثواب‌]] یا فضیلتی‌ برای‌ قرائت‌ این‌ چهار سوره‌ با هم‌ ذکر نشده‌ اما در برخی‌ [[حدیث|احادیث‌]] خواندن‌ سوره‌های‌ [[سوره اخلاص‌|اخلاص‌]]، [[سوره فلق‌|فلق‌]] و [[سوره ناس‌|ناس‌]] به‌ همراه‌ [[سوره حمد]]&lt;ref&gt;حویزی‌، تفسیر نورالثقلین، ج‌۵، ص‌۷۰۵.&lt;/ref&gt; یا [[آیة الکرسی|آیة الکرسی‌]]&lt;ref&gt;حویزی‌، تفسیر نورالثقلین، ج‌۵، ص‌۷۰۲.&lt;/ref&gt; و این‌ چهار سوره‌ به‌ همراه‌ [[سوره نصر]]&lt;ref&gt;طبرسی‌، ج‌۱۰، ص‌۸۳۹؛ ابوالفتوح‌ رازی‌، روض‌الجنان‌ و روح‌الجنان‌ فی‌ تفسیر القرآن‌، ج‌۲۰، ص‌۴۳۳؛ سیوطی‌، ج‌ ۸، ص‌۶۰۰.&lt;/ref&gt; به‌ عنوان‌ حرز و [[ذکر (اصطلاح اخلاق و عرفان)|ذکر]] و تعویذ توصیه‌ شده‌ است‌. <br /> <br /> علاوه‌ بر این‌ در برخی‌ نمازها مانند [[نماز شب|نماز شب‌]] و [[نمازهای مستحب|نمازهای‌ مستحب‌]] در شبهای‌ ماه‌ [[رجب‌]]، خواندن‌ این‌ چهار سوره‌ سفارش‌ شده‌ است‌.&lt;ref&gt;رجوع کنید به خطیب‌ شربینی‌، مغنی‌المحتاج‌ الی‌ معرفه معانی‌ الفاظ‌ المنهاج، ج‌۱، ص‌۲۲۱؛ حرّعاملی‌، ج‌۸، ص‌۹۲؛ دمیاطی‌، اعانه الطالبین، ج‌۱، ص‌۲۹۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تفسیر القلاقل‌==<br /> <br /> گفتنی‌ است‌ که‌ [[ابن سینا|ابن‌سینا]] در کتابی با نام‌ «تفسیرالقلاقل‌» به‌ [[تفسیر قرآن|تفسیر]] سه‌ سوره‌ از چارقل‌ (سوره‌های‌ اخلاص‌، فلق‌ و ناس‌) پرداخته‌ است‌. این‌ اثر به‌ کوشش‌ احسان‌ یارشاطر با عنوان‌ تفسیر [[سوره توحید]]، تفسیر [[سوره فلق‌]] و تفسیر [[سوره ناس‌]] در پنج‌ رساله‌ به ‌چاپ‌ رسیده‌ است‌. <br /> <br /> همچنین ابوالمکارم‌ محمود بن‌ محمد حسنی‌ واعظ‌، در تفسیری‌ با نام‌ «بلابل‌ القلاقل‌» به‌ تفسیر آیاتی‌ که‌ با فعل‌ امر «قُل‌» آغاز می‌شود، پرداخته‌ است‌.<br /> <br /> ==پانویس== <br /> {{پانویس}}<br /> ==منابع مقاله==<br /> <br /> *جلال‌ آل‌احمد، دید و بازدید، تهران‌ ۱۳۴۹ ش‌؛<br /> *ابوالفتوح‌ رازی‌، تفسیر روض‌الجنان‌ و روح‌الجنان‌، چاپ‌ محمدجعفر یاحقی‌ و محمد مهدی‌ ناصح‌، مشهد ۱۳۶۵ـ۱۳۷۶ ش‌؛<br /> *عبدالرحمان‌بن‌ احمد جامی‌، دیوان، چاپ‌ اعلاخان‌ افصح‌زاد، تهران‌ ۱۳۷۸ ش‌؛<br /> *عبدعلی‌بن‌ جمعه‌ حویزی‌، تفسیر نورالثقلین، چاپ‌ هاشم‌ رسولی‌ محلاتی‌، قم‌ ۱۳۷۰ ش‌؛<br /> *محمدبن‌ احمد خطیب‌ شربینی‌، مغنی‌المحتاج‌ الی‌ معرفه معانی‌ الفاظ‌ المنهاج، [قاهره‌] ۱۳۷۷/۱۹۵۸؛<br /> *عثمان‌بن‌ محمد شطا دمیاطی‌، اعانه الطالبین، بیروت‌ ۱۴۱۸؛<br /> *محمود رامیار، تاریخ‌ قرآن‌، تهران‌ ۱۳۶۲ ش‌؛<br /> *مجدودبن‌ آدم‌ سنایی‌، حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه، چاپ‌ مدرس‌ رضوی‌، تهران‌ ۱۳۵۹ ش‌؛<br /> *سعیدبن‌ هبهاللّه‌ قطب‌ راوندی‌، کتاب‌ سلوه الحزین‌، المعروف‌ ب الدعوات‌ ، قم‌ ۱۴۰۷؛<br /> *محمود کتیرائی‌، از خشت‌ تا خشت‌، تهران‌ ۱۳۷۸ ش‌؛<br /> *محمدحسین‌ نظیری‌، دیوان، چاپ‌ محمدرضا طاهری‌ (حسرت‌)، تهران‌ ۱۳۷۹ ش‌.<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *محمدعلی لسانی فشارکی، مدخل «چارقل» در [[دانشنامه جهان اسلام (کتاب)|دانشنامه جهان اسلام]]، جلد۱۱.<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده: سوره های قرآن]]<br /> [[رده: مقاله های مهم]]<br /> <br /> {{سنجش کیفی<br /> |سنجش=شده<br /> |شناسه= خوب<br /> |عنوان بندی مناسب= خوب<br /> |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب<br /> |رعایت سطح مخاطب عام= خوب<br /> |رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب<br /> |جامعیت= خوب<br /> |رعایت اختصار= خوب<br /> |سیر منطقی= خوب<br /> |کیفیت پژوهش= خوب<br /> |رده= دارد<br /> }}</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86&diff=168733 2026-07-20T16:20:39Z

<p>Mohammadi: /* محتوای معوّذتین */</p> <hr /> <div>{{خوب}}<br /> «مُعَوّذَتَيْن»، به دو [[سوره]] آخر [[قرآن کریم]]، یعنی «[[سوره فلق]]» و «[[سوره ناس]]» گفته می‌شود. این دو سوره به دلیل مضامینشان که در آن‌ها به خداوند پناه برده می‌شود، «معوّذتین» نامیده شده‌اند، زیرا از ریشه «عوذ» به معنای پناه بردن است. سوره فلق به شرور بیرونی می‌پردازد، در حالی که سوره ناس به شرور درونی و [[وسوسه|وسوسه‌ها]]؛ کنار هم قرار گرفتن این دو سوره، یک محافظت جامع (بیرونی و درونی) ایجاد می‌کند. مسلمانان این سوره‌ها را برای دفع بلا، [[چشم زخم|چشم‌زخم]] و هر گونه آسیب معنوی یا مادی می‌خوانند.<br /> <br /> ==محتوای معوّذتین==<br /> <br /> «معوّذتان» به صیغه تثنیه، دو [[سوره]] آخر از [[قرآن مجید]] یعنی «[[سوره فلق]]» و «[[سوره ناس]]» می باشند.&lt;ref&gt;منتهی الارب؛ فرهنگ آنندراج.&lt;/ref&gt; خداوند متعال در اين دو سوره به [[پيامبر اكرم]] صلی الله علیه وآله دستور مى دهد كه از هر شرّ، به خصوص بعضى شرور و وسواس خنّاس به [[خدا]] پناه ببرد.<br /> <br /> در سوره فلق می فرماید: «{{متن قرآن|{{آیه|113|1}} 💠 {{آیه|113|2}} 💠 {{آیه|113|3}} 💠 {{آیه|113|4}} 💠 {{آیه|113|5}}}}؛ به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی. بگو: به پروردگار سپیده دم پناه می برم 💠 از زیان مخلوقاتی که [با انحرافشان از قوانین الهی به انسان] ضرر می رسانند 💠 و از زیان شب هنگامی که با تاریکی اش درآید [که در آن تاریکی انواع حیوانات موذی و انسان های فاسق و فاجر برای ضربه زدن به انسان در کمین اند] 💠 و از زیان زنان دمنده [که افسون و جادو] در گره ها [می دمند و با این کار شیطانی در زندگی فرد، خانواده و جامعه خسارت به بار می آورند] 💠 و از زیان حسود، زمانی که حسد می ورزد». <br /> <br /> در این سوره، درخواست پناه از خداوند در برابر شرور بیرونی شده است، مانند: شر مخلوقات زیان‌رسان، شر تاریکی شب، شر حسودان و جادوگران.<br /> <br /> و در سوره ناس می فرماید: «{{متن قرآن|{{آیه|114|1}} 💠 {{آیه|114|2}} 💠 {{آیه|114|3}} 💠 {{آیه|114|4}} 💠 {{آیه|114|5}} 💠 {{آیه|114|6}}}}؛ به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی. بگو: پناه می برم به پروردگار مردم 💠 [به] پادشاه مردم 💠 [به] معبود مردم 💠 از زیان وسوسه‌گر کمین گرفته و پنهان 💠 آنکه همواره در سینه های مردم وسوسه می کند 💠 از جنّیان و آدمیان».<br /> <br /> در این سوره نیز، [[انسان]] به پروردگار خود که صاحب ربوبیت، مُلک و الوهیت است، پناه می‌برد از شر وسوسه‌گرانی که در دل‌ها وسوسه می‌کنند، چه از جنس [[جن]] باشند و چه [[انسان]].<br /> <br /> ==علت نامگذارى==<br /> <br /> علت نامگذارى سوره‌های فلق و ناس به &quot;معوّذتین&quot;، اين است كه هر دو با «قل اعوذ» (بگو: پناه مى برم) شروع مى شود و گویند این دو سوره را بدان جهت معوذتان نامیده اند که [[تعویذ]] کند صاحب خود را، یعنی وی را از هر بدی نگاه دارد.&lt;ref&gt;محیط المحیط، بطرس البستانی.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> &quot;معوّذتین&quot; از ریشه عربی &quot;عوذ&quot; گرفته شده است که به معنای پناه بردن است. این نام‌گذاری به دلیل محتوای این دو سوره است که در آن‌ها انسان به خداوند متعال پناه می‌برد و از او برای دفع شرور و وسوسه‌ها کمک می‌خواهد.<br /> هر دو سوره با عبارت «قل أعوذ» (بگو پناه می‌برم) آغاز می‌شوند، که بیانگر درخواست پناه از خداوند در برابر شرور مختلف است. در سوره فلق، انسان از شرّ عوامل بیرونی (مانند حسودان، موجودات زیان‌رسان و تاریکی شب) به خدا پناه می‌برد. و در سوره ناس، انسان از شرّ [[وسوسه|وسوسه‌های]] درونی (وسوسه‌های [[شیطان]] یا نفس) به خداوند پناه می‌برد.<br /> <br /> همچنین محتوای هر دو سوره بر حفاظت از انسان در برابر شرور، وسوسه‌ها، و آسیب‌ها تأکید دارد، به همین دلیل آن‌ها به نام &quot;معوّذتین&quot; شناخته می‌شوند که به معنای &quot;دو پناه‌دهنده&quot; است. نام &quot;معوذتین&quot; به تأثیر و نقش این سوره‌ها در ایجاد امنیت و آرامش اشاره دارد.<br /> <br /> ==فضیلت معوّذتین==<br /> <br /> [[پیامبر اسلام|پيامبر اكرم]] صلی الله علیه وآله نيز در [[حدیث|حديثى]]، از اين دو [[سوره]] (فلق و ناس) با عنوان «معوّذتان» ياد كرده و مى فرمايد: «أُنزلت علىَّ آيات لم ينزل مثلهنّ؛ المعوّذتان»؛ آياتى بر من نازل شده كه مانند آنها نازل نشده است (و آنها دو سوره فلق و ناس هستند).&lt;ref&gt;تفسیر ابوالفتوح رازی، ج۲۰، ص۴۷۱.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> همچنین پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: هیچ چیزی مانند این دو سوره برای پناه بردن به خداوند کافی نیست.<br /> <br /> <br /> پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: هر کس هنگام صبح و شام سه بار معوذتین را بخواند، از هرگونه بلا و آسیب در امان خواهد بود.<br /> <br /> ==فواید و آثار معوّذتین==<br /> معوّذتین (سوره‌های فلق و ناس) در دین [[اسلام]] کاربردهای گسترده‌ای دارد و خواندن آن‌ها برای محافظت، آرامش قلب و دفع خطرات توصیه شده است. در حالت کلی، معوذتین را می‌توان در هر زمان و شرایطی خواند، اما در زمان‌هایی مانند صبح و شام، قبل از خواب، بعد از [[نماز]]، یا هنگام نگرانی و بیماری، اثرات معنوی و حفاظتی بیشتری دارد. این سوره‌ها همواره سپری قوی در برابر خطرات و آسیب‌ها به شمار می‌آیند. برخی از مهم‌ترین فواید و کاربردهای این دو سوره عبارتند از:<br /> <br /> *دفع شر و بلا: معوذتین برای پناه بردن به خدا از شر هرگونه خطر، بلا، [[وسوسه]] و آسیب استفاده می‌شود. سوره فلق شرهای بیرونی (مانند حسادت یا شر موجودات زیان‌رسان) را دفع می‌کند، و سوره ناس از شر وسوسه‌های درونی محافظت می‌کند.<br /> <br /> *حفاظت در برابر چشم‌زخم: یکی از کاربردهای مهم معوذتین، دفع چشم‌زخم است. مسلمانان بر این باورند که خواندن این دو سوره باعث جلوگیری از تأثیرات منفی [[حسادت]] و چشم زخم می‌شود.<br /> <br /> *محافظت در هنگام خواب: خواندن این دو سوره برای محافظت از هرگونه خطر در شب توصیه شده است. در برخی روایات آمده است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگام خواب، این دو سوره را می‌خواندند و بر بدن خود می‌دمیدند. <br /> <br /> *آرامش قلب و دفع وسوسه: سوره ناس به‌طور خاص برای دور کردن وسوسه‌های [[شیطان]] یا [[نفس]] انسان خوانده می‌شود. این سوره به تقویت [[ایمان]] و استقامت در برابر گناهان کمک می‌کند.<br /> <br /> *استفاده در رُقیه (دعاهای شفابخش): در مواردی که فرد بیمار باشد یا احساس ناامنی کند، خواندن معوذتین به همراه دیگر دعاهای قرآنی به‌عنوان بخشی از رقیه (دعاهای شفابخش) به کار می‌رود.<br /> <br /> *پناه بردن در برابر ترس و نگرانی: هر زمان که فردی احساس ترس، نگرانی یا [[اضطراب]] کند، خواندن این دو سوره به او آرامش و اطمینان قلب می‌دهد. این عمل مخصوصاً در شرایط دشوار و چالش‌برانگیز توصیه شده است.<br /> <br /> *بخشی از اذکار روزانه و نمازها: بسیاری از مسلمانان معوذتین را در اذکار صبح و شام به‌طور روزانه می‌خوانند تا از خداوند برای حفاظت در طول روز و شب یاری بخواهند. همچنین در نمازهای روزانه، معوذتین به‌عنوان سوره‌ای پس از [[سوره فاتحه]] خوانده می‌شوند.<br /> <br /> بنابراین معوّذتین تنها برای حفاظت از شرور نیست؛ بلکه علاوه بر حفاظت، معوذتین جنبه‌های معنوی دیگری نیز دارند، مانند: یادآوری قدرت مطلق خداوند، تقویت [[ایمان]] و [[توکل]] به خدا، پاکسازی قلب از ترس‌های بیهوده و وسوسه‌های درونی.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> *[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/porsemanbooks/Books/1/10.htm &quot;نامهاى ديگر سوره‌هاى قرآن&quot;، پرسمان قرآن].<br /> *[https://www.rokna.net/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%85%D8%B0%D9%87%D8%A8%DB%8C-108/1082574-%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%B4%D9%85%D8%A7 &quot;معوذتین چیست؟&quot; سایت اینترنتی رُکنا].<br /> {{سنجش کیفی<br /> |سنجش=شده<br /> |شناسه= خوب<br /> |عنوان بندی مناسب= خوب<br /> |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب<br /> |رعایت سطح مخاطب عام= خوب<br /> |رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب<br /> |جامعیت= متوسط<br /> |رعایت اختصار= خوب<br /> |سیر منطقی= خوب<br /> |کیفیت پژوهش= خوب<br /> |رده= دارد<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> [[رده:سوره های قرآن]]<br /> [[رده: مقاله های مهم]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86&diff=168732 2026-07-20T16:19:57Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{خوب}}<br /> «مُعَوّذَتَيْن»، به دو [[سوره]] آخر [[قرآن کریم]]، یعنی «[[سوره فلق]]» و «[[سوره ناس]]» گفته می‌شود. این دو سوره به دلیل مضامینشان که در آن‌ها به خداوند پناه برده می‌شود، «معوّذتین» نامیده شده‌اند، زیرا از ریشه «عوذ» به معنای پناه بردن است. سوره فلق به شرور بیرونی می‌پردازد، در حالی که سوره ناس به شرور درونی و [[وسوسه|وسوسه‌ها]]؛ کنار هم قرار گرفتن این دو سوره، یک محافظت جامع (بیرونی و درونی) ایجاد می‌کند. مسلمانان این سوره‌ها را برای دفع بلا، [[چشم زخم|چشم‌زخم]] و هر گونه آسیب معنوی یا مادی می‌خوانند.<br /> <br /> ==محتوای معوّذتین==<br /> <br /> «معوّذتان» به صیغه تثنیه، دو [[سوره]] آخر از [[قرآن مجید]] یعنی «[[سوره فلق]]» و «[[سوره ناس]]» می باشند.&lt;ref&gt;منتهی الارب؛ فرهنگ آنندراج.&lt;/ref&gt; خداوند متعال در اين دو سوره به [[پيامبر اكرم]] صلی الله علیه وآله دستور مى دهد كه از هر شرّ، به خصوص بعضى شرور و وسواس خنّاس به [[خدا]] پناه ببرد.<br /> <br /> در سوره فلق می فرماید: «{{متن قرآن|{{آیه|113|1}} 💠 {{آیه|113|2}} 💠 {{آیه|113|3}} 💠 {{آیه|113|4}} 💠 {{آیه|113|5}}}}؛ به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی. بگو: به پروردگار سپیده دم پناه می برم 💠 از زیان مخلوقاتی که [با انحرافشان از قوانین الهی به انسان] ضرر می رسانند 💠 و از زیان شب هنگامی که با تاریکی اش درآید [که در آن تاریکی انواع حیوانات موذی و انسان های فاسق و فاجر برای ضربه زدن به انسان در کمین اند] 💠 و از زیان زنان دمنده [که افسون و جادو] در گره ها [می دمند و با این کار شیطانی در زندگی فرد، خانواده و جامعه خسارت به بار می آورند] 💠 و از زیان حسود، زمانی که حسد می ورزد». <br /> <br /> در این سوره، درخواست پناه از خداوند در برابر شرور بیرونی شده است، مانند: شر مخلوقات زیان‌رسان، شر تاریکی شب، شر حسودان و جادوگران.<br /> <br /> و در سوره ناس می فرماید: «{{متن قرآن|{{آیه|114|1}} 💠 {{آیه|114|2}} 💠 {{آیه|114|3}} 💠 {{آیه|114|4}} 💠 {{آیه|114|5}} 💠 {{آیه|114|6}}}}؛ به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی. بگو: پناه می برم به پروردگار مردم 💠 [به] پادشاه مردم 💠 [به] معبود مردم 💠 از زیان وسوسه‌گر کمین گرفته و پنهان 💠 آنکه همواره در سینه های مردم وسوسه می کند 💠 از جنّیان و آدمیان.<br /> <br /> در این سوره نیز، [[انسان]] به پروردگار خود که صاحب ربوبیت، مُلک و الوهیت است، پناه می‌برد از شر وسوسه‌گرانی که در دل‌ها وسوسه می‌کنند، چه از جنس [[جن]] باشند و چه [[انسان]].<br /> <br /> ==علت نامگذارى==<br /> <br /> علت نامگذارى سوره‌های فلق و ناس به &quot;معوّذتین&quot;، اين است كه هر دو با «قل اعوذ» (بگو: پناه مى برم) شروع مى شود و گویند این دو سوره را بدان جهت معوذتان نامیده اند که [[تعویذ]] کند صاحب خود را، یعنی وی را از هر بدی نگاه دارد.&lt;ref&gt;محیط المحیط، بطرس البستانی.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> &quot;معوّذتین&quot; از ریشه عربی &quot;عوذ&quot; گرفته شده است که به معنای پناه بردن است. این نام‌گذاری به دلیل محتوای این دو سوره است که در آن‌ها انسان به خداوند متعال پناه می‌برد و از او برای دفع شرور و وسوسه‌ها کمک می‌خواهد.<br /> هر دو سوره با عبارت «قل أعوذ» (بگو پناه می‌برم) آغاز می‌شوند، که بیانگر درخواست پناه از خداوند در برابر شرور مختلف است. در سوره فلق، انسان از شرّ عوامل بیرونی (مانند حسودان، موجودات زیان‌رسان و تاریکی شب) به خدا پناه می‌برد. و در سوره ناس، انسان از شرّ [[وسوسه|وسوسه‌های]] درونی (وسوسه‌های [[شیطان]] یا نفس) به خداوند پناه می‌برد.<br /> <br /> همچنین محتوای هر دو سوره بر حفاظت از انسان در برابر شرور، وسوسه‌ها، و آسیب‌ها تأکید دارد، به همین دلیل آن‌ها به نام &quot;معوّذتین&quot; شناخته می‌شوند که به معنای &quot;دو پناه‌دهنده&quot; است. نام &quot;معوذتین&quot; به تأثیر و نقش این سوره‌ها در ایجاد امنیت و آرامش اشاره دارد.<br /> <br /> ==فضیلت معوّذتین==<br /> <br /> [[پیامبر اسلام|پيامبر اكرم]] صلی الله علیه وآله نيز در [[حدیث|حديثى]]، از اين دو [[سوره]] (فلق و ناس) با عنوان «معوّذتان» ياد كرده و مى فرمايد: «أُنزلت علىَّ آيات لم ينزل مثلهنّ؛ المعوّذتان»؛ آياتى بر من نازل شده كه مانند آنها نازل نشده است (و آنها دو سوره فلق و ناس هستند).&lt;ref&gt;تفسیر ابوالفتوح رازی، ج۲۰، ص۴۷۱.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> همچنین پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: هیچ چیزی مانند این دو سوره برای پناه بردن به خداوند کافی نیست.<br /> <br /> <br /> پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: هر کس هنگام صبح و شام سه بار معوذتین را بخواند، از هرگونه بلا و آسیب در امان خواهد بود.<br /> <br /> ==فواید و آثار معوّذتین==<br /> معوّذتین (سوره‌های فلق و ناس) در دین [[اسلام]] کاربردهای گسترده‌ای دارد و خواندن آن‌ها برای محافظت، آرامش قلب و دفع خطرات توصیه شده است. در حالت کلی، معوذتین را می‌توان در هر زمان و شرایطی خواند، اما در زمان‌هایی مانند صبح و شام، قبل از خواب، بعد از [[نماز]]، یا هنگام نگرانی و بیماری، اثرات معنوی و حفاظتی بیشتری دارد. این سوره‌ها همواره سپری قوی در برابر خطرات و آسیب‌ها به شمار می‌آیند. برخی از مهم‌ترین فواید و کاربردهای این دو سوره عبارتند از:<br /> <br /> *دفع شر و بلا: معوذتین برای پناه بردن به خدا از شر هرگونه خطر، بلا، [[وسوسه]] و آسیب استفاده می‌شود. سوره فلق شرهای بیرونی (مانند حسادت یا شر موجودات زیان‌رسان) را دفع می‌کند، و سوره ناس از شر وسوسه‌های درونی محافظت می‌کند.<br /> <br /> *حفاظت در برابر چشم‌زخم: یکی از کاربردهای مهم معوذتین، دفع چشم‌زخم است. مسلمانان بر این باورند که خواندن این دو سوره باعث جلوگیری از تأثیرات منفی [[حسادت]] و چشم زخم می‌شود.<br /> <br /> *محافظت در هنگام خواب: خواندن این دو سوره برای محافظت از هرگونه خطر در شب توصیه شده است. در برخی روایات آمده است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگام خواب، این دو سوره را می‌خواندند و بر بدن خود می‌دمیدند. <br /> <br /> *آرامش قلب و دفع وسوسه: سوره ناس به‌طور خاص برای دور کردن وسوسه‌های [[شیطان]] یا [[نفس]] انسان خوانده می‌شود. این سوره به تقویت [[ایمان]] و استقامت در برابر گناهان کمک می‌کند.<br /> <br /> *استفاده در رُقیه (دعاهای شفابخش): در مواردی که فرد بیمار باشد یا احساس ناامنی کند، خواندن معوذتین به همراه دیگر دعاهای قرآنی به‌عنوان بخشی از رقیه (دعاهای شفابخش) به کار می‌رود.<br /> <br /> *پناه بردن در برابر ترس و نگرانی: هر زمان که فردی احساس ترس، نگرانی یا [[اضطراب]] کند، خواندن این دو سوره به او آرامش و اطمینان قلب می‌دهد. این عمل مخصوصاً در شرایط دشوار و چالش‌برانگیز توصیه شده است.<br /> <br /> *بخشی از اذکار روزانه و نمازها: بسیاری از مسلمانان معوذتین را در اذکار صبح و شام به‌طور روزانه می‌خوانند تا از خداوند برای حفاظت در طول روز و شب یاری بخواهند. همچنین در نمازهای روزانه، معوذتین به‌عنوان سوره‌ای پس از [[سوره فاتحه]] خوانده می‌شوند.<br /> <br /> بنابراین معوّذتین تنها برای حفاظت از شرور نیست؛ بلکه علاوه بر حفاظت، معوذتین جنبه‌های معنوی دیگری نیز دارند، مانند: یادآوری قدرت مطلق خداوند، تقویت [[ایمان]] و [[توکل]] به خدا، پاکسازی قلب از ترس‌های بیهوده و وسوسه‌های درونی.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> *[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/porsemanbooks/Books/1/10.htm &quot;نامهاى ديگر سوره‌هاى قرآن&quot;، پرسمان قرآن].<br /> *[https://www.rokna.net/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%85%D8%B0%D9%87%D8%A8%DB%8C-108/1082574-%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%88%D8%B0%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%B4%D9%85%D8%A7 &quot;معوذتین چیست؟&quot; سایت اینترنتی رُکنا].<br /> {{سنجش کیفی<br /> |سنجش=شده<br /> |شناسه= خوب<br /> |عنوان بندی مناسب= خوب<br /> |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب<br /> |رعایت سطح مخاطب عام= خوب<br /> |رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب<br /> |جامعیت= متوسط<br /> |رعایت اختصار= خوب<br /> |سیر منطقی= خوب<br /> |کیفیت پژوهش= خوب<br /> |رده= دارد<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> [[رده:سوره های قرآن]]<br /> [[رده: مقاله های مهم]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%B3&diff=168731 2026-07-20T15:59:56Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یونس<br /> |قبلی=توبه<br /> |بعدی=هود<br /> |شماره=۱۰<br /> |جزء=۱۱ <br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۵۱<br /> |تعداد آیه=۱۰۹<br /> }}<br /> '''«سوره یونس»''' دهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۰۹ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> <br /> سوره مبارکه «یونس» - همانطور که از آیاتش پیداست - در [[مکه]] نازل شده و از سوره‌ هایى است که [[نزول قرآن|نزول]] آن در اوائل [[مبعث حضرت محمد صلی الله علیه و آله|بعثت]] بوده و این سوره بطورى که از پیوستگى و اتصال آیات کریمه ‌اش پیداست، یکباره نازل شده است. ولى بعضى از مفسرین، سه [[آیه|آیه]] از این سوره را که از جملۀ {{متن قرآن|«فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ ...»}} شروع مى‌شود استثناء کرده و گفته‌ اند که این سه آیه در [[مدینه|مدینه]] نازل شده است. و بعضى دیگر آیه {{متن قرآن|«وَمِنْهُمْ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ لَا يُؤْمِنُ بِهِ ۚ وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِينَ ﴿٤٠﴾»}} را استثناء کرده و گفته‌ اند در مدینه و درباره [[یهود|یهودیان]] نازل شده، ولیکن از الفاظ این آیات هیچ دلیلى بر این دو قول دیده نمی‌شود.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، دهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، پنجاه و یکمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره اِسراء|سوره اسراء]] و پس از آن [[سوره هود]] نازل شده است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره ==<br /> [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] ره در مورد هدف این سوره می گوید:<br /> غرض این سوره که سوره براى بیان آن نازل شده، تاکید مسئله [[توحید|توحید]] است از راه بشارت و [[انذار]]. گویا این سوره بعد از آنکه مشرکین، مساله [[وحی|وحى]] را انکار کردند و [[قرآن]] را سحر خواندند نازل شده، و خدا در این سوره ادعاى آنان را به این بیان رد کرده که: قرآن کتابى است آسمانى و نازل شده به علم [[الله|خداى تعالى]]، و آنچه از معارف توحید که در آن است از قبیل وحدانیت خداى تعالى و [[علم الهی|علم]] و [[قدرت الهی|قدرت]] او، و اینکه خلقت منتهى به او است، و سنت‏هاى عجیبى که در خلقت عالم دارد، و اینکه خلق همگى با اعمالشان به سوى او بر مى‏ گردند، و در برابر آنچه کرده‌‏اند از خیر و شر جزاء داده مى‏‌شوند، امورى است که آیات آسمان و زمین بر آن دلالت دارد، و [[عقل]] سالم نیز به سوى آن راهنمایى مى‏ کند. پس، همه اینها معانى و معارفى است [[حق]]، و معلوم است که کلامى که بر چنین معارفى دلالت مى‌‏کند کلام حکیم است، و سحر فریبنده‌ی [[باطل]] نمى ‏تواند حاکى از چنین معارفى باشد. <br /> <br /> دلیل بر آنچه گفتیم این است که خداى تعالى سوره مورد بحث را با گفتار در باره تکذیب دشمنان نسبت به [[قرآن|قرآن کریم]] آغاز نموده و فرموده: {{متن قرآن|«أَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا أَنْ أَوْحَيْنَا إِلَىٰ رَجُلٍ مِنْهُمْ أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكَافِرُونَ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ مُبِينٌ ﴿٢﴾»}} و با لحنى چون: {{متن قرآن|«... إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰ إِلَيَّ ...»}} ختم فرموده است، و آن آغاز و این انجام را در خلال آیات آن نیز چند بار تذکر داده، یکجا فرموده: {{متن قرآن|«وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا ...»}} و جاى دیگر فرموده: {{متن قرآن|«وَمَا كَانَ هَٰذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرَىٰ مِنْ دُونِ اللَّهِ ...»}}، و جاى دیگر فرموده: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ ...»}} و نیز فرموده: {{متن قرآن|«فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ ...»}}. <br /> <br /> پس همین که می ‌بینیم این مطلب، یعنى سخن از حقانیت قرآن در چند جاى سوره تکرار شد و در اول و آخر آن آمده، باید بفهمیم که زمینه و اساس آیات این سوره همان پاسخگویى و رد انکار کفارى است که [[وحی|وحى]] بودن قرآن را انکار مى ‌کردند، و به همین جهت است که باز مى ‌بینیم تهدیدهایى که در این سوره آمده -که قسمت عمده سوره است- در باره مکذبین آیات خدا از این امت است، اینها هستند که تهدیدشان کرده است به قضاء بین آنان، و بین پیامبرشان (صلوات اللَّه علیه) و فرموده: این قضاء، سنتى است که خداى تعالى در بین هر امتى با پیغمبرش جارى کرده. <br /> <br /> و نیز می بینیم که سوره مورد بحث را با تعقیب همین جریان ختم نموده، بطورى که گویى بیان حقیقت نامبرده از مختصات این سوره است. بنابراین جا دارد که ما سوره یونس را به سوره انذار و قضاء عدل بین رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله و بین امتش معرفى کنیم و اتفاقا سوره با همین قضاء ختم شده، آنجا که خطاب به رسول گرامى خود فرموده: {{متن قرآن|«... وَاصْبِرْ حَتَّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ ۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ ﴿١٠٩﴾»}}.<br /> ==فضیلت سوره ==<br /> <br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[رسول خدا]] صلى اللَّه علیه و آله روایت کرده که فرمود: هر کس این سوره را بخواند، ده حسنه [[الله|خدا]] بدو عطا می کند به شماره هر کس که [[حضرت یونس علیه السلام|یونس پیغمبر]] را تصدیق کرده و یا تکذیب نموده و بشماره هر کس که همراه [[فرعون]] غرق شده است. <br /> <br /> و از [[امام صادق]] علیه السلام روایت شده که فرمود: هر که [[سوره یونس]] را در هر دو ماه یا سه ماه (یکبار) بخواند، ترس آنکه وى از جاهلان باشد براى او نیست و در روز [[قیامت|قیامت]] از مقربان خواهد بود.<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *[[فضل بن حسن طبرسی]]، [[مجمع البیان فی تفسیر القرآن]]، ترجمه گروه مترجمان، انتشارات فراهانی، تهران، ۱۳۶۰ش، ج‌۱۱، ص۲۵.<br /> *[[محمدحسین طباطبایی]]، [[تفسیر المیزان]]، ترجمه محمد باقر موسوی همدانی، قم ۱۳۷۴، ج‌۱۰، ص۶.<br /> *[[محمدحسین طباطبایی]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏۱۰، ص۷.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> <br /> [[سوره یونس/متن و ترجمه|'''سوره یونس/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰.[[سوره یونس|يونس]]<br /> |قبلی=۹.[[سوره توبه|التوبة]]<br /> |بعدی=۱۱.[[سوره هود|هود]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81&diff=168730 2026-07-20T14:54:26Z

<p>Mohammadi: /* فضیلت سوره */</p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یوسف<br /> |قبلی=هود<br /> |بعدی=الرعد<br /> |شماره=۱۲<br /> |جزء=۱۲ و ۱۳<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۵۳<br /> |تعداد آیه=۱۱۱<br /> }}<br /> '''«سوره یوسف»''' دوازدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۱۱ [[آیه]] می باشد. در این سوره داستان زندگی [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] علیه السلام بیان گردیده است.<br /> ==نزول سوره==<br /> در مورد زمان نزول سوره «یوسف» در [[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]] آمده است: این سوره در [[مکه]] نازل شده ولى معدل از [[ابن عباس]] نقل کرده که گفته است: چهار [[آیه|آیه]] آن در [[مدینه]] نازل شده و مابقى در مکه و آن چهار آیه عبارت است از سه آیه اول سوره و آیه چهارم یعنى آیه {{متن قرآن|«لَقَدْ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخْوَتِهِ آيَاتٌ لِلسَّائِلِينَ»}}.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سوره یوسف در ترتیب مصحف، دوازدهمین [[سوره]] و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتاد و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره هود]] و پس از آن [[سوره حجر]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] در مورد غرض این سوره می گوید:<br /> <br /> غرض این سوره بیان [[ولایت|ولایتى]] است که [[الله|خداوند]] نسبت به بنده‌ایش دارد، البته آن بنده‌ای که [[ایمان|ایمان]] خود را خالص، و دلش را از محبت او پر کرده و دیگر جز به سوى او به هیچ سوى دیگرى توجه نداشته باشد. آرى، چنین بنده‌اى را خداوند خودش عهده‌دار امورش شده، او را به بهترین وجهى تربیت مى‌کند، و راه نزدیک شدنش را هموار، و از جام محبت سرشارش مى‌کند، آن چنان که او را خالص براى خود مى‌سازد و به زندگى الهى خود زنده‌اش مى‌کند، هر چند اسباب ظاهرى همه در هلاکتش دست به دست هم داده باشند، او را بزرگ مى‌کند هر چند حوادث او را خوار بخواهند، عزیزش مى‌کند هر چند نوائب و ناملایمات روزگار او را به سوى ذلت بکشاند و قدر و منزلتش را منحط سازد.<br /> <br /> خداوند این غرض را در خلال بیان داستان [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] تامین نموده و در هیچ سوره‌اى از [[قرآن|قرآن کریم]] هیچ داستانى به مانند داستان یوسف بطور مفصل و از اول تا به آخر نیامده. علاوه، در این سوره غیر از داستان یوسف، داستان دیگرى هم نیامده، و سوره‌اى است مخصوص به یوسف علیه السلام.<br /> <br /> آرى، یوسف بنده‌اى بود خالص در بندگى، و خداوند او را براى خود خالص کرده بود، و به [[عزت]] خود عزیزش ساخته بود، با اینکه تمامى اسباب بر ذلت و خواریش اجتماع کرد و او را در مهلکه‌ها انداخت، و خداوند او را از همان راهى که به سوى هلاکتش مى‌کشانید به سوى زندگى و حیاتش مى‌برد.<br /> <br /> برادرانش بر او [[حسد]] بردند و او را در چاه دور افتاده‌اى افکندند، و سپس به پول ناچیزى فروخته، و خریداران او را به [[مصر]] بردند و در آنجا به خانه سلطنت و عزت راه یافت. آن کس که در آن خانه ملکه بود، با وى بناى مراوده را گذاشت و او را نزد عزیز مصر متهم ساخت، و چیزى نگذشت که خودش نزد زنان اعیان و اشراف مصر اقرار به پاکى و برائت وى کرد. دوباره اتهام خود را دنبال نموده او را به زندان انداخت، و همین سبب شد که یوسف مقرب درگاه سلطان گردد. و نیز همان پیراهن خون‌آلودش که باعث نابینایى پدرش یعقوب شد، همان پیراهن در آخر باعث بینایى او گردید، و به همین قیاس تمامى حوادث تلخ وسیله ترقى او گشته، به نفع او تمام شد.<br /> <br /> و کوتاه سخن، هر پیشامدى که در طریق تکامل او سد راهش مى‌شد، خداوند عین همان پیشامد را وسیله رشد و پخته شدن او و باعث موفقیت و رسیدن به هدفش قرار داد، و همواره خدا او را از حالى به حالى تحول مى‌داد تا آنجا که او را ملک و حکمت ارزانى داشته او را برگزید، و تاویل احادیث ([[تعبیر خواب]]) را به او بیاموخت، و نعمت خود را بر او تمام نمود، همانطورى که پدرش به او وعده داده بود.<br /> <br /> خداوند داستان آن جناب را از خوابى که در ابتداى امر و در کودکى در دامن پدر دیده بود آغاز نمود. آرى، رؤیاى او از بشارتهاى غیبى بود که بعدها آن را خارجیت داده، و با تربیت الهى که مخصوص یوسف بود کلمه او را کامل گردانید. آرى، سنت خداى تعالى در باره اولیائش همین بوده که هر یک از ایشان را در تحت تربیت خاصى پرورش دهد هم چنان که فرموده: {{متن قرآن|«{{آیه|10|62}} 💠 {{آیه|10|63}} 💠 {{آیه|10|64}}»}} ([[سوره یونس]]، ۶۲-۶۴).<br /> <br /> و در جمله‌اى که بعد از رؤیاى یوسف و تعبیر پدرش آورده و فرموده: {{متن قرآن|«لَقَدْ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخْوَتِهِ آيَاتٌ لِلسَّائِلِينَ»}} اشعار به این معنا دارد که گویا اشخاصى از [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلی الله علیه و آله داستان یوسف و یا مطلبى را سؤال کرده بودند که با این داستان ارتباط داشته، و این اشعار مؤید آن روایاتى است که مى‌گوید قومى از [[یهود|یهود]]، مشرکین [[مکه|مکه]] را وادار کردند تا نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله شده از سبب انتقال [[بنی اسرائیل|بنى اسرائیل]] به مصر پرسش کنند - چون بنى اسرائیل فرزندان [[حضرت یعقوب علیه السلام|حضرت یعقوب]] بودند که خود ساکن سرزمین [[شام]] بودند - مشرکین هم این سؤال را در میان نهادند، و در جوابشان این سوره نازل شد.<br /> <br /> بنابراین غرض این سوره، بیان داستان یوسف علیه السلام و داستان آل یعقوب است. خداوند با بیان این داستان، غرض عالى از آن را استخراج کرده است و آن مسأله [[ولایت]] خداى تعالى نسبت به بندگان [[اخلاص|مخلص]] است که در ابتداء و خاتمه این سوره بطور چشم‌گیرى منعکس است.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۱، ص۹۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[مجمع البیان]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) نقل کرده است که هرکس سوره «یوسف» را بخواند و به خانواده و بندگانش بیاموزد، خداوند [[مرگ]] را برای او آسان خواهد نمود و به او نیرویی می‌دهد که به هیچ مسلمانی [[حسادت]] نکند.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> همچینین از [[ابو بصیر|ابوبصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: کسى که در هر شب یا در هر روز سوره «یوسف» را بخواند، روز [[قیامت|قیامت]] خداوند او را به زیبایى و جمال [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] علیه السلام محشور فرماید و از هراس آن روز در امان باشد و در میان بندگان شایسته [[الله|خدا]] ممتاز باشد و نیز فرمود: این سوره در [[تورات]] نوشته شده است.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، تهران: ناصرخسرو، ۱۳۷۲ش.<br /> *طباطبایى، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏‌ى مدرسین حوزه علمیه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره یوسف/متن و ترجمه|'''سوره یوسف/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۲.[[سوره یوسف|يوسف]]<br /> |قبلی=۱۱.[[سوره هود|هود]]<br /> |بعدی=۱۳.[[سوره رعد|الرعد]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81&diff=168729 2026-07-20T14:53:22Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یوسف<br /> |قبلی=هود<br /> |بعدی=الرعد<br /> |شماره=۱۲<br /> |جزء=۱۲ و ۱۳<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۵۳<br /> |تعداد آیه=۱۱۱<br /> }}<br /> '''«سوره یوسف»''' دوازدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۱۱ [[آیه]] می باشد. در این سوره داستان زندگی [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] علیه السلام بیان گردیده است.<br /> ==نزول سوره==<br /> در مورد زمان نزول سوره «یوسف» در [[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]] آمده است: این سوره در [[مکه]] نازل شده ولى معدل از [[ابن عباس]] نقل کرده که گفته است: چهار [[آیه|آیه]] آن در [[مدینه]] نازل شده و مابقى در مکه و آن چهار آیه عبارت است از سه آیه اول سوره و آیه چهارم یعنى آیه {{متن قرآن|«لَقَدْ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخْوَتِهِ آيَاتٌ لِلسَّائِلِينَ»}}.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سوره یوسف در ترتیب مصحف، دوازدهمین [[سوره]] و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتاد و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره هود]] و پس از آن [[سوره حجر]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] در مورد غرض این سوره می گوید:<br /> <br /> غرض این سوره بیان [[ولایت|ولایتى]] است که [[الله|خداوند]] نسبت به بنده‌ایش دارد، البته آن بنده‌ای که [[ایمان|ایمان]] خود را خالص، و دلش را از محبت او پر کرده و دیگر جز به سوى او به هیچ سوى دیگرى توجه نداشته باشد. آرى، چنین بنده‌اى را خداوند خودش عهده‌دار امورش شده، او را به بهترین وجهى تربیت مى‌کند، و راه نزدیک شدنش را هموار، و از جام محبت سرشارش مى‌کند، آن چنان که او را خالص براى خود مى‌سازد و به زندگى الهى خود زنده‌اش مى‌کند، هر چند اسباب ظاهرى همه در هلاکتش دست به دست هم داده باشند، او را بزرگ مى‌کند هر چند حوادث او را خوار بخواهند، عزیزش مى‌کند هر چند نوائب و ناملایمات روزگار او را به سوى ذلت بکشاند و قدر و منزلتش را منحط سازد.<br /> <br /> خداوند این غرض را در خلال بیان داستان [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] تامین نموده و در هیچ سوره‌اى از [[قرآن|قرآن کریم]] هیچ داستانى به مانند داستان یوسف بطور مفصل و از اول تا به آخر نیامده. علاوه، در این سوره غیر از داستان یوسف، داستان دیگرى هم نیامده، و سوره‌اى است مخصوص به یوسف علیه السلام.<br /> <br /> آرى، یوسف بنده‌اى بود خالص در بندگى، و خداوند او را براى خود خالص کرده بود، و به [[عزت]] خود عزیزش ساخته بود، با اینکه تمامى اسباب بر ذلت و خواریش اجتماع کرد و او را در مهلکه‌ها انداخت، و خداوند او را از همان راهى که به سوى هلاکتش مى‌کشانید به سوى زندگى و حیاتش مى‌برد.<br /> <br /> برادرانش بر او [[حسد]] بردند و او را در چاه دور افتاده‌اى افکندند، و سپس به پول ناچیزى فروخته، و خریداران او را به [[مصر]] بردند و در آنجا به خانه سلطنت و عزت راه یافت. آن کس که در آن خانه ملکه بود، با وى بناى مراوده را گذاشت و او را نزد عزیز مصر متهم ساخت، و چیزى نگذشت که خودش نزد زنان اعیان و اشراف مصر اقرار به پاکى و برائت وى کرد. دوباره اتهام خود را دنبال نموده او را به زندان انداخت، و همین سبب شد که یوسف مقرب درگاه سلطان گردد. و نیز همان پیراهن خون‌آلودش که باعث نابینایى پدرش یعقوب شد، همان پیراهن در آخر باعث بینایى او گردید، و به همین قیاس تمامى حوادث تلخ وسیله ترقى او گشته، به نفع او تمام شد.<br /> <br /> و کوتاه سخن، هر پیشامدى که در طریق تکامل او سد راهش مى‌شد، خداوند عین همان پیشامد را وسیله رشد و پخته شدن او و باعث موفقیت و رسیدن به هدفش قرار داد، و همواره خدا او را از حالى به حالى تحول مى‌داد تا آنجا که او را ملک و حکمت ارزانى داشته او را برگزید، و تاویل احادیث ([[تعبیر خواب]]) را به او بیاموخت، و نعمت خود را بر او تمام نمود، همانطورى که پدرش به او وعده داده بود.<br /> <br /> خداوند داستان آن جناب را از خوابى که در ابتداى امر و در کودکى در دامن پدر دیده بود آغاز نمود. آرى، رؤیاى او از بشارتهاى غیبى بود که بعدها آن را خارجیت داده، و با تربیت الهى که مخصوص یوسف بود کلمه او را کامل گردانید. آرى، سنت خداى تعالى در باره اولیائش همین بوده که هر یک از ایشان را در تحت تربیت خاصى پرورش دهد هم چنان که فرموده: {{متن قرآن|«{{آیه|10|62}} 💠 {{آیه|10|63}} 💠 {{آیه|10|64}}»}} ([[سوره یونس]]، ۶۲-۶۴).<br /> <br /> و در جمله‌اى که بعد از رؤیاى یوسف و تعبیر پدرش آورده و فرموده: {{متن قرآن|«لَقَدْ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخْوَتِهِ آيَاتٌ لِلسَّائِلِينَ»}} اشعار به این معنا دارد که گویا اشخاصى از [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلی الله علیه و آله داستان یوسف و یا مطلبى را سؤال کرده بودند که با این داستان ارتباط داشته، و این اشعار مؤید آن روایاتى است که مى‌گوید قومى از [[یهود|یهود]]، مشرکین [[مکه|مکه]] را وادار کردند تا نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله شده از سبب انتقال [[بنی اسرائیل|بنى اسرائیل]] به مصر پرسش کنند - چون بنى اسرائیل فرزندان [[حضرت یعقوب علیه السلام|حضرت یعقوب]] بودند که خود ساکن سرزمین [[شام]] بودند - مشرکین هم این سؤال را در میان نهادند، و در جوابشان این سوره نازل شد.<br /> <br /> بنابراین غرض این سوره، بیان داستان یوسف علیه السلام و داستان آل یعقوب است. خداوند با بیان این داستان، غرض عالى از آن را استخراج کرده است و آن مسأله [[ولایت]] خداى تعالى نسبت به بندگان [[اخلاص|مخلص]] است که در ابتداء و خاتمه این سوره بطور چشم‌گیرى منعکس است.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۱، ص۹۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[مجمع البیان]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) نقل کرده است که هرکس سوره «یوسف» را بخواند و به خانواده و بندگانش بیاموزد، خداوند [[مرگ]] را برای او آسان خواهد نمود و به او نیرویی می‌دهد که به هیچ مسلمانی [[حسادت]] نکند.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> همچینین از [[ابو بصیر|ابوبصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: کسى که در هر شب یا در هر روز سوره «یوسف» را بخواند، روز [[قیامت|قیامت]] خداوند او را به زیبایى و جمال [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] علیه السلام محشور فرماید و از هراس آن روز در امان باشد و در میان بندگان شایسته [[الله|خدا]] ممتاز باشد و نیز فرمود: این سوره در [[تورات]] نوشته شده است.&lt;ref&gt;طبرسى، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، تهران: ناصرخسرو، ۱۳۷۲ش.<br /> *طباطبایى، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏‌ى مدرسین حوزه علمیه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره یوسف/متن و ترجمه|'''سوره یوسف/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۲.[[سوره یوسف|يوسف]]<br /> |قبلی=۱۱.[[سوره هود|هود]]<br /> |بعدی=۱۳.[[سوره رعد|الرعد]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D8%B3_(%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86)&diff=168727 2026-07-20T14:43:09Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یس (یاسین)<br /> |قبلی=فاطر<br /> |بعدی=صافات<br /> |شماره=۳۶<br /> |جزء=۲۲ و ۲۳<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۱<br /> |تعداد آیه=۸۳<br /> }}<br /> '''«سوره یس»''' سی و ششمین سوره [[قرآن]] است و دارای ۸۳ آیه می باشد. از این سوره در روایات به «قلب قرآن» یاد شده است. [[علامه طباطبائی]] هدف این سوره را بیان [[اصول دین]] ([[توحید]]، [[نبوت]] و [[معاد]]) دانسته است. <br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «یس» نزد تمام مفسّرین از سور [[سوره های مکی|مکی]] است، [[ابن عباس]] گوید: مگر یک [[آیه|آیه]] و آن {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّه ...»}} (آیه ۴۷) می باشد که در [[مدینه]] نازل شده است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot;&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۰، ص ۳۵۸ تا ۳۶۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سی و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و یکمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن [[سوره جن]] و پس از آن [[سوره فرقان]] نازل شده است.&lt;ref&gt;[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D۸%AA%D۸%B۱%D۸%AA%DB%۸C%D۸%A۸_%D۹%۸۶%D۸%B۲%D۹%۸۸%D۹%۸۴_%D۸%B۳%D۹%۸۸%D۸%B۱%D۹%۸۷_%D۹%۸۷%D۸%A۷ ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> '''سوره یس''' از نظر اهل [[کوفه]]، هشتاد و سه [[آیه|آیه]] است و از نظر دیگران هشتاد و دو آیه. اختلاف آن در آیه «یس» است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot; /&gt;<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> غرض این سوره، بیان اصول سه‌گانه [[دین|دین]] است، چیزى که هست، نخست از مساله [[نبوت]] شروع کرده، حال مردم را در قبول و رد دعوت [[پیامبران|انبیاء]] بیان مى‌کند، و مى‌فرماید که: نتیجه دعوت [[حق]] انبیاء، احیاى مردم است، و اینکه آنان در راه سعادت واقع شوند و حجت را بر مخالفین تمام کند، و به عبارت دیگر تکمیل هر دو دسته مردم است، عده‌اى را در طریق سعادت، و جمعى را در طریق شقاوت.<br /> <br /> آن گاه این سوره بعد از بیان مساله نبوت، منتقل مى‌شود به مساله [[توحید|توحید]]، و آیاتى چند از نشانه‌هاى وحدانیت [[الله|خدا]] را برمى‌شمارد، و سپس به مساله [[معاد]] منتقل شده، زنده شدن مردم را در [[قیامت|قیامت]] براى گرفتن جزا، و جداسازى مجرمین از متقین را بیان نموده، سپس سرانجام حال هر یک از این دو طایفه را توصیف مى‌کند. و در آخر دوباره به همان مطلبى که آغاز کرده بود برگشته، خلاصه‌اى از [[اصول دین]] را بیان، و بر آنها استدلال مى‌کند و سوره را ختم مى‌نماید.<br /> <br /> از آیات برجسته و بسیار علمى این سوره آیات: {{متن قرآن|«{{آیه|36|82}} 💠&lt;ref&gt;[[آیه 82 سوره یس|سوره یس، آیه ۸۲.]]&lt;/ref&gt; {{آیه|36|83}}&lt;ref&gt;[[آیه 83 سوره یس|همان، آیه ۸۳.]]&lt;/ref&gt;»}} است، پس این سوره شأنى عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایى که از آن اصول منشعب مى‌شود.&lt;ref&gt; محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، قم، ۱۳۷۴، ج‌۱۷، ص ۹۰&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) فرمود: «برای هر چیزی، قلبی است و قلب [[قرآن]] سوره «یاسین» است، هرکس آن را در شب بخواند، شب بر او آسان می گذرد و هر کس آن را در روز بخواند، کارهای روز بر او آسان می شود».<br /> <br /> رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) خطاب به [[حضرت علی]] (علیه السلام) فرمود: «یا علی، سوره «یاسین» را قرائت کن که در آن ده برکت است: گرسنه را سیر می کند، تشنه را سیراب می سازد، برهنه را لباس می پوشاند، مجرد را متأهل می کند، انسان ترسیده را آرامش می بخشد، بیمار را شفا می دهد، زندانی را آزاد می سازد، خطر را از مسافر دفع می کند، شدّت عذاب را از مرده می کاهد و گم شده را پیدا می کند».&lt;ref&gt;بحارالا نوار،ج۹۲، ص۲۹۰٫&lt;/ref&gt; <br /> <br /> [[اصبغ بن نباته]] گوید: «فردی از امام علی (علیه السلام) پرسید: ای امیرمؤمنان! برای یافتن گمشده، ما را راهنمایی کن! حضرت فرمودند: سوره «یاسین» را در دو رکعت [[نماز]] بخوان و بعد بگو: {{متن حدیث|«یا هادی الضاله رُدَّ علی ضالَّتی}}&lt;ref&gt;نورالثقلین، ج۴، ص۳۷۳، کافی، ج۲، ص۶۲۴&lt;/ref&gt;؛ ای خداوند راهنمای گم گشدگان، گم گشده مرا به من باز گردان؛ آن فرد این توصیه را عمل کرد و خداوند گمشده اش را به او باز گرداند».<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسی، فضل بن حسن، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، گروه مترجمان، تهران، فراهانی.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، قم، جامعه مدرسین، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> *پایگاه اطلاع رسانی سوره مبارکه یاسین.<br /> ==پیوست==<br /> <br /> *[[سوره یس/متن و ترجمه]]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/957/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%BE-%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D9%84-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86 دانلود کلیپ ترتیل زیبای سوره یاسین (تصویری)]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/3128/%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%B5%D9%88%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%B3-%D8%AD%D8%AC%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA%DB%8C تفسیر صوتی سوره یاسین آقای قرائتی]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۳۶.[[سوره یس|يس]]<br /> |قبلی=۳۵.[[سوره فاطر|الفاطر]]<br /> |بعدی=۳۷.[[سوره صافات|الصافات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D8%B3_(%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86)&diff=168726 2026-07-20T14:40:14Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یس (یاسین)<br /> |قبلی=فاطر<br /> |بعدی=صافات<br /> |شماره=۳۶<br /> |جزء=۲۲ و ۲۳<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۱<br /> |تعداد آیه=۸۳<br /> }}<br /> '''«سوره یس»''' سی و ششمین سوره [[قرآن]] است و دارای ۸۳ آیه می باشد. از این سوره در روایات به «قلب قرآن» یاد شده است. [[علامه طباطبائی]] هدف این سوره را بیان [[اصول دین]] ([[توحید]]، [[نبوت]] و [[معاد]]) دانسته است. <br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «یس» نزد تمام مفسّرین از سور [[سوره های مکی|مکی]] است، [[ابن عباس]] گوید: مگر یک [[آیه|آیه]] و آن {{متن قرآن|«وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَکمُ اللَّه»}} (آیه ۴۷) می باشد که در [[مدینه]] نازل شده است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot;&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۰، ص ۳۵۸ تا ۳۶۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سی و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و یکمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن [[سوره جن]] و پس از آن [[سوره فرقان]] نازل شده است.&lt;ref&gt;[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D۸%AA%D۸%B۱%D۸%AA%DB%۸C%D۸%A۸_%D۹%۸۶%D۸%B۲%D۹%۸۸%D۹%۸۴_%D۸%B۳%D۹%۸۸%D۸%B۱%D۹%۸۷_%D۹%۸۷%D۸%A۷ ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> '''سوره یس''' از نظر اهل [[کوفه]]، هشتاد و سه [[آیه|آیه]] است و از نظر دیگران هشتاد و دو آیه. اختلاف آن در آیه «یس» است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot; /&gt;<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> غرض این سوره، بیان اصول سه‌گانه [[دین|دین]] است، چیزى که هست، نخست از مساله [[نبوت]] شروع کرده، حال مردم را در قبول و رد دعوت [[پیامبران|انبیاء]] بیان مى‌کند، و مى‌فرماید که: نتیجه دعوت [[حق]] انبیاء، احیاى مردم است، و اینکه آنان در راه سعادت واقع شوند و حجت را بر مخالفین تمام کند، و به عبارت دیگر تکمیل هر دو دسته مردم است، عده‌اى را در طریق سعادت، و جمعى را در طریق شقاوت.<br /> <br /> آن گاه این سوره بعد از بیان مساله نبوت، منتقل مى‌شود به مساله [[توحید|توحید]]، و آیاتى چند از نشانه‌هاى وحدانیت [[الله|خدا]] را برمى‌شمارد، و سپس به مساله [[معاد]] منتقل شده، زنده شدن مردم را در [[قیامت|قیامت]] براى گرفتن جزا، و جداسازى مجرمین از متقین را بیان نموده، سپس سرانجام حال هر یک از این دو طایفه را توصیف مى‌کند. و در آخر دوباره به همان مطلبى که آغاز کرده بود برگشته، خلاصه‌اى از [[اصول دین]] را بیان، و بر آنها استدلال مى‌کند و سوره را ختم مى‌نماید.<br /> <br /> از آیات برجسته و بسیار علمى این سوره آیات: {{متن قرآن|«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَی‌ءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ»}} (۸۲-۸۳) است، پس این سوره شأنى عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایى که از آن اصول منشعب مى‌شود.&lt;ref&gt; محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، قم، ۱۳۷۴، ج‌۱۷، ص۹۰&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[پیامبر اکرم]] (ص) فرمود: «برای هر چیزی، قلبی است و قلب [[قرآن]] سوره «یاسین» است، هرکس آن را در شب بخواند، شب بر او آسان می گذرد و هر کس آن را در روز بخواند، کارهای روز بر او آسان می شود».<br /> <br /> رسول اکرم (ص) خطاب به [[حضرت علی]] (ع) فرمود: «یا علی، سوره «یاسین» را قرائت کن که در آن ده برکت است: گرسنه را سیر می کند، تشنه را سیراب می سازد، برهنه را لباس می پوشاند، مجرد را متأهل می کند، انسان ترسیده را آرامش می بخشد، بیمار را شفا می دهد، زندانی را آزاد می سازد، خطر را از مسافر دفع می کند، شدّت عذاب را از مرده می کاهد و گم شده را پیدا می کند».&lt;ref&gt;بحارالا نوار،ج۹۲، ص۲۹۰٫&lt;/ref&gt; <br /> <br /> [[اصبغ بن نباته]] گوید: «فردی از امام علی (ع) پرسید: ای امیرمؤمنان! برای یافتن گمشده، ما را راهنمایی کن! حضرت فرمودند: سوره «یاسین» را در دو رکعت [[نماز]] بخوان و بعد بگو: «یا هادی الضاله رُدَّ علی ضالَّتی؛» ای خداوند راهنمای گم گشدگان، گم گشده مرا به من باز گردان؛ آن فرد این توصیه را عمل کرد و خداوند گمشده اش را به او باز گرداند».&lt;ref&gt;نورالثقلین، ج۴، ص۳۷۳، کافی، ج۲، ص۶۲۴&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسی، فضل بن حسن، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، گروه مترجمان، تهران، فراهانی.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، قم، جامعه مدرسین، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> *پایگاه اطلاع رسانی سوره مبارکه یاسین.<br /> ==پیوست==<br /> <br /> *[[سوره یس/متن و ترجمه]]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/957/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%BE-%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D9%84-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86 دانلود کلیپ ترتیل زیبای سوره یاسین (تصویری)]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/3128/%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%B5%D9%88%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%B3-%D8%AD%D8%AC%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA%DB%8C تفسیر صوتی سوره یاسین آقای قرائتی]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۳۶.[[سوره یس|يس]]<br /> |قبلی=۳۵.[[سوره فاطر|الفاطر]]<br /> |بعدی=۳۷.[[سوره صافات|الصافات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DB%8C%D8%B3_(%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86)&diff=168725 2026-07-20T14:40:05Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=یس (یاسین)<br /> |قبلی=فاطر<br /> |بعدی=صافات<br /> |شماره=۳۶<br /> |جزء=۲۲ و ۲۳<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۱<br /> |تعداد آیه=۸۳<br /> }}<br /> '''«سوره یس»''' سی و ششمین سوره [[قرآن]] است و دارای ۸۳ آیه می باشد. از این سوره در روایات به «قلب قرآن» یاد شده است. [[علامه طباطبائی]] هدف این سوره را بیان [[اصول دین]] ([[توحید]]، [[نبوت]] و [[معاد]]) دانسته است. <br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «یس» نزد تمام مفسّرین از سور [[سوره های مکی|مکی]] است، [[ابن عباس]] گوید: مگر یک [[آیه|آیه]] و آن {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّه ...»}} (آیه ۴۷) می باشد که در [[مدینه]] نازل شده است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot;&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۰، ص ۳۵۸ تا ۳۶۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سی و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و یکمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن [[سوره جن]] و پس از آن [[سوره فرقان]] نازل شده است.&lt;ref&gt;[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D۸%AA%D۸%B۱%D۸%AA%DB%۸C%D۸%A۸_%D۹%۸۶%D۸%B۲%D۹%۸۸%D۹%۸۴_%D۸%B۳%D۹%۸۸%D۸%B۱%D۹%۸۷_%D۹%۸۷%D۸%A۷ ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> '''سوره یس''' از نظر اهل [[کوفه]]، هشتاد و سه [[آیه|آیه]] است و از نظر دیگران هشتاد و دو آیه. اختلاف آن در آیه «یس» است.&lt;ref name=&quot;:۰&quot; /&gt;<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> غرض این سوره، بیان اصول سه‌گانه [[دین|دین]] است، چیزى که هست، نخست از مساله [[نبوت]] شروع کرده، حال مردم را در قبول و رد دعوت [[پیامبران|انبیاء]] بیان مى‌کند، و مى‌فرماید که: نتیجه دعوت [[حق]] انبیاء، احیاى مردم است، و اینکه آنان در راه سعادت واقع شوند و حجت را بر مخالفین تمام کند، و به عبارت دیگر تکمیل هر دو دسته مردم است، عده‌اى را در طریق سعادت، و جمعى را در طریق شقاوت.<br /> <br /> آن گاه این سوره بعد از بیان مساله نبوت، منتقل مى‌شود به مساله [[توحید|توحید]]، و آیاتى چند از نشانه‌هاى وحدانیت [[الله|خدا]] را برمى‌شمارد، و سپس به مساله [[معاد]] منتقل شده، زنده شدن مردم را در [[قیامت|قیامت]] براى گرفتن جزا، و جداسازى مجرمین از متقین را بیان نموده، سپس سرانجام حال هر یک از این دو طایفه را توصیف مى‌کند. و در آخر دوباره به همان مطلبى که آغاز کرده بود برگشته، خلاصه‌اى از [[اصول دین]] را بیان، و بر آنها استدلال مى‌کند و سوره را ختم مى‌نماید.<br /> <br /> از آیات برجسته و بسیار علمى این سوره آیات: {{متن قرآن|«{{آیه|36|82}} 💠&lt;ref&gt;[[آیه 82 سوره یس|سوره یس، آیه ۸۲.]]&lt;/ref&gt; {{آیه|36|83}}&lt;ref&gt;[[آیه 83 سوره یس|همان، آیه ۸۳.]]&lt;/ref&gt;»}} است، پس این سوره شأنى عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایى که از آن اصول منشعب مى‌شود.&lt;ref&gt; محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، قم، ۱۳۷۴، ج‌۱۷، ص۹۰&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) فرمود: «برای هر چیزی، قلبی است و قلب [[قرآن]] سوره «یاسین» است، هرکس آن را در شب بخواند، شب بر او آسان می گذرد و هر کس آن را در روز بخواند، کارهای روز بر او آسان می شود».<br /> <br /> رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) خطاب به [[حضرت علی]] (علیه السلام) فرمود: «یا علی، سوره «یاسین» را قرائت کن که در آن ده برکت است: گرسنه را سیر می کند، تشنه را سیراب می سازد، برهنه را لباس می پوشاند، مجرد را متأهل می کند، انسان ترسیده را آرامش می بخشد، بیمار را شفا می دهد، زندانی را آزاد می سازد، خطر را از مسافر دفع می کند، شدّت عذاب را از مرده می کاهد و گم شده را پیدا می کند».&lt;ref&gt;بحارالا نوار،ج۹۲، ص۲۹۰٫&lt;/ref&gt; <br /> <br /> [[اصبغ بن نباته]] گوید: «فردی از امام علی (علیه السلام) پرسید: ای امیرمؤمنان! برای یافتن گمشده، ما را راهنمایی کن! حضرت فرمودند: سوره «یاسین» را در دو رکعت [[نماز]] بخوان و بعد بگو: {{متن حدیث|«یا هادی الضاله رُدَّ علی ضالَّتی}}&lt;ref&gt;نورالثقلین، ج۴، ص۳۷۳، کافی، ج۲، ص۶۲۴&lt;/ref&gt;؛ ای خداوند راهنمای گم گشدگان، گم گشده مرا به من باز گردان؛ آن فرد این توصیه را عمل کرد و خداوند گمشده اش را به او باز گرداند».<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسی، فضل بن حسن، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، گروه مترجمان، تهران، فراهانی.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، قم، جامعه مدرسین، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> *پایگاه اطلاع رسانی سوره مبارکه یاسین.<br /> ==پیوست==<br /> <br /> *[[سوره یس/متن و ترجمه]]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/957/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%BE-%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D9%84-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%86 دانلود کلیپ ترتیل زیبای سوره یاسین (تصویری)]<br /> *[http://ahlolbait.com/media/3128/%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%B5%D9%88%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%B3-%D8%AD%D8%AC%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA%DB%8C تفسیر صوتی سوره یاسین آقای قرائتی]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۳۶.[[سوره یس|يس]]<br /> |قبلی=۳۵.[[سوره فاطر|الفاطر]]<br /> |بعدی=۳۷.[[سوره صافات|الصافات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DA%A9%D9%88%D8%AB%D8%B1&diff=168719 2026-07-19T18:13:03Z

<p>Mohammadi: /* فضیلت سوره */</p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=کوثر<br /> |قبلی=ماعون<br /> |بعدی=کافرون<br /> |شماره=۱۰۸<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱۵<br /> |تعداد آیه=۳<br /> }}<br /> '''سوره کوثر''' صد و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «کوثر» از سوره های [[سوره های مکی|مکی]] است، از نظر [[ابن عباس|ابن عبّاس]] و کلبى؛ اما از نظر عکرمه و ضحاک، [[سوره های مدنی|مدنی]] است.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، صد و هشتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، پانزدهمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن [[سوره عادیات]] و پس از آن [[سوره تکاثر]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره منّتى بر [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلّى اللَّه علیه و آله) نهاده به اینکه به آن جناب «[[کوثر|کوثر]]» داده، و این بدان منظور است که آن جناب را دلخوش سازد و بفهماند که آن کس که به وى زخم زبان می زند که اولاد ذکور ندارد و اجاق کور است، خودش اجاق کور است، و این سوره کوتاه‌ترین [[سوره]] [[قرآن]] است.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۳۸ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> در حدیث [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلّى اللَّه علیه و آله است کسى که «سوره کوثر» را بخواند، [[الله|خداوند]] او را از نهرهاى [[بهشت]] سیراب کرده، و به او عطا فرماید از پاداش به عدد هر قربانى که بندگان آن را در روز [[عید قربان|عید]] قربانى نموده و هر قربانى که [[اهل کتاب|اهل کتاب]] و [[شرک|مشرکین]] می نمایند.<br /> <br /> همچنین [[ابو بصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که فرمود: کسى که سوره {{متن قرآن|«إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ»}} را در [[نماز|نمازهاى]] واجبى و [[مستحب|مستحبى]] بخواند، خدا او را در روز [[قیامت|قیامت]] از [[کوثر|کوثر]] سقایت فرماید و جایگاهش در نزد [[پیامبر|محمد]] صلّى اللَّه علیه و آله خواهد بود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۳۰۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۳۳، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره کوثر/متن و ترجمه|'''سوره کوثر/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۸.[[سوره کوثر|الكوثر]]<br /> |قبلی=۱۰۷.[[سوره ماعون|الماعون]]<br /> |بعدی=۱۰۹.[[سوره کافرون|الكافرون]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DA%A9%D9%87%D9%81&diff=168718 2026-07-19T17:53:38Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=کهف<br /> |قبلی=اسراء<br /> |بعدی=مریم<br /> |شماره=۱۸<br /> |جزء=۱۵ و ۱۶ <br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۶۹<br /> |تعداد آیه=۱۱۰<br /> }}<br /> '''«سوره کهف»''' هجدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۱۰ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> سوره «کهف» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. [[ابن عباس]] گوید: تنها آیه: {{متن قرآن|«وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ ...»}} (آیه ۲۸) در داستان عیینة بن حصن فزارى در [[مدینه]] نازل شده است.&lt;ref&gt; فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان، ج‌۱۵، ص۳ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سومین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، شصت و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره غاشیه]] و پس از آن [[سوره نحل]] نازل شده است.&lt;ref&gt; [http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D۸%AA%D۸%B۱%D۸%AA%DB%۸C%D۸%A۸_%D۹%۸۶%D۸%B۲%D۹%۸۸%D۹%۸۴_%D۸%B۳%D۹%۸۸%D۸%B۱%D۹%۸۷_%D۹%۸۷%D۸%A۷ ترتیب نزول سوره ها]، همین دانشنامه &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تعداد آیات ==<br /> <br /> '''سوره کهف''' به عدد [[بصره|بصریان]] ۱۱۱ [[آیه]] و بعدد [[کوفه|کوفیان]] ۱۱۰ آیه و بعدد [[شام|شامیان]] ۱۰۶ آیه و بعدد [[حجاز|حجازیان]] ۱۰۵ آیه است.&lt;ref&gt; فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان، ج‌۱۵، ص۳ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==محتوا و غرض سوره==<br /> <br /> مرحوم [[علامه طباطبائی]] در مورد غرض و محتوای سوره می گویند: این سوره با [[انذار]] و تبشیر دعوت مى‌کند به اعتقاد [[حق]] و [[عمل صالح]]؛ هم چنان که از دو آیه اولش هم بوى این معنا استشمام مى‌شود. و نیز از آیه آخر سوره که می‌فرماید: {{متن قرآن|«... فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا»}}.&lt;ref&gt; کهف آیه ۱۱۰ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> و در این سوره مسأله نفى فرزند داشتن [[الله|خدا]] مورد عنایت و توجه زیادى واقع شده است، نظیر اینکه مى‌بینیم تهدید و انذار را به کسانى اختصاص مى‌دهد که براى خدا فرزند قائل شده‌اند، یعنى بعد از آنکه مى‌فرماید: {{متن قرآن|«... لِيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِنْ لَدُنْهُ ...»}} مجددا مى‌فرماید: {{متن قرآن|«وَيُنْذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا»}}.<br /> <br /> پس در این آیه روى سخن با دوگانه پرستان است، که قائل به فرزندى [[ملائکه]] و [[جن]] و مصلحین [[بشر]] براى خدا هستند، و همچنین خطاب به [[نصاری]] است که قائل به فرزندى [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت مسیح]] براى اویند. و بعید نیست که روى سخن به [[یهود|یهود]] هم باشد، چون خود [[قرآن]] از یهود نقل کرده که گفته‌اند &quot;[[حضرت عزیر علیه السلام|عزیر]] پسر خدا است&quot;.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان،ج‌۱۳، ص: ۳۲۷ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> از مطالب قابل تأمل این سوره، سه داستان عجیبی است که بیان نموده است. یکى قصه [[اصحاب کهف|اصحاب کهف]] و دیگرى داستان [[حضرت موسی علیه السلام|حضرت موسى]] و آن جوانى که در راه به سوى [[مجمع البحرین (واژه قرآنی)|مجمع البحرین]] دیدار نمود، و سوم حکایت [[ذوالقرنین|ذى القرنین]].<br /> <br /> [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] در ابتدای [[تفسیر قرآن|تفسیر]] سوره کهف در مورد نقش مهم این سه داستان می گویند: اگر گفته شود غرض از این سوره بیان این سه داستان عجیب و آنگاه استفاده از آنها در بحثی که سوره با آن به اتمام می رسد، یعنی نفی شریک و تشویق به [[تقوا|تقوای]] الهی است، قابل قبول است و مطلب دور از ذهنی نیست.&lt;ref&gt; المیزان فى تفسیر القرآن، محمد حسین طباطبائی، ج۱۳، ص۲۳۶ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> [[علامه حسن زاده آملی|علامه حسن زاده]] نیز در کتاب [[انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه]]، با تعبیر از سوره کهف به &quot;کهف سرّ ولایت&quot; به تبیین بحث ولایت به کمک داستان [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت خضر علیه السلام|خضر]] می پردازد.&lt;ref&gt; انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه، حسن حسن زاده آملی، بنیاد نهج البلاغه، چاپ اول، ۱۳۸۰ ش، ص۷۱ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر گرامى اسلام]] روایت کرده است که هر کس این سوره را بخواند، تا هشت روز از هر [[فتنه|فتنه‌]]&lt;nowiki/&gt;اى آسوده است. اگر در این هشت روز، [[دجال]] ظهور کند، [[الله|خداوند]] او را از فتنه وى حفظ کند و هر کس آیه آخر آن {{متن قرآن|«قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ ...»}} را هنگام رفتن به بستر خواب بخواند، از بستر او نورى بسوى [[کعبه|کعبه]] می درخشد که در کنار آن [[فرشتگان|فرشتگانى]] از درگاه خدا برایش طلب رحمت می کنند، تا از خواب برخیزد. اگر در [[مکه]] باشد و این آیه را بخواند، نورى از بستر او به [[بیت المعمور|بیت المعمور]] می تابد، که در کنار آن فرشتگان برایش طلب رحمت می کنند، تا از خواب برخیزد.<br /> <br /> [[سمرة بن جندب]] از آن بزرگوار روایت کرده است که: هر کس ده آیه از سوره کهف را از حفظ بخواند، فتنه دجال به او زیانى نمی رساند و هر کس همه سوره را بخواند، داخل [[بهشت]] می ‌شود. <br /> <br /> سپس فرمود: آیا سوره‌ اى به شما نشان دهم که وقتى نازل شد، هفتاد هزار فرشته، آن را همراهى کردند و عظمت آنها آسمانها و زمین را فرا گرفته بود؟ گفتند: آرى.<br /> فرمود: سوره «[[اصحاب کهف]]» است. هر کس در روز [[جمعه‌‌‌‌|جمعه]]، این سوره را بخواند، خداوند تا سه روز بعد از روز جمعه دیگر او را می ‌آمرزد و به او نورى می ‌بخشد که به آسمان می رسد و در فتنه دجال، از خطر محفوظ است.<br /> <br /> [[واقدی]] به اسناد خود از [[ابودرداء انصاری|ابو الدرداء]] از پیامبر گرامى اسلام روایت کرده است که: هر کس ده آیه اول سوره کهف را حفظ کند، اگر دجال را درک کند، ضررى نمی ‌بیند. هر کس اواخر سوره کهف را از حفظ کند، در روز [[قیامت|قیامت]]، نورى با اوست.<br /> <br /> [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] نیز به اسناد خود از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام روایت کرده است که: هر کس سوره کهف را در هر شب جمعه‌ بخواند، شهید از دنیا می ‌رود و خداوند او را با شهیدان مبعوث می ‌کند و در روز قیامت، در موقف شهیدان می ‌ایستد.&lt;ref&gt; فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان، ج‌۱۵، ص۳ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *المیزان فى تفسیر القرآن، محمد حسین طباطبائی<br /> *فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان<br /> *ترجمه تفسیر المیزان، موسوی همدانی، قم ۱۳۷۴<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، همین دانشنامه<br /> *انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه، حسن حسن زاده آملی، بنیاد نهج البلاغه، چاپ اول، ۱۳۸۰<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره کهف/متن و ترجمه|'''سوره کهف/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۸.[[سوره کهف|الكهف]]<br /> |قبلی=۱۷.[[سوره اسراء|الإسراء]]<br /> |بعدی=۱۹.[[سوره مریم|مريم]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DA%A9%D8%A7%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%86&diff=168717 2026-07-19T17:41:10Z

<p>Mohammadi: /* فضیلت سوره */</p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=کافرون<br /> |قبلی=کوثر<br /> |بعدی=نصر<br /> |شماره=۱۰۹<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱۸<br /> |تعداد آیه=۶<br /> }}<br /> '''«سوره کافرون»''' صد و نهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۶ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «کافرون» از سوره های [[سوره های مکی|مکی]] است و از نظر [[ابن عباس|ابن عبّاس]] و قتاده [[سوره های مدنی|مدنی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و نهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هجدهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره ماعون]] و پس از آن [[سوره فیل]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلى اللَّه علیه و آله) را دستور می‌دهد به اینکه برائت خود از کیش وثنیت آنان را علنا اظهار داشته، خبر دهد که آنها نیز پذیراى [[دین|دین]] وى نیستند، پس نه دین او مورد استفاده ایشان قرار می‌گیرد، و نه دین آنان آن جناب را مجذوب خود می‌کند، بنا بر این نه کفار می‌پرستند آنچه را که آن جناب می‌پرستد، و نه تا ابد آن جناب می‌پرستد آنچه را که ایشان می‌پرستند، پس کفار باید براى ابد از سازشکارى و مداهنه آن جناب مایوس باشند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۴۵ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> از جبیر بن مطعم روایت شده که گوید [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله به من فرمود: آیا دوست دارى اى جبیر اینکه هر گاه براى سفر بیرون رفتى از بهترین یارانت باشى از جهت شخصیت و بیشترین ایشان باشى از جهت زاد و توشه؛ گفتم بلى پدرم و مادرم بفدایت اى رسول خدا، فرمود: این پنج سوره {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} و {{متن قرآن|«إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»}} را با {{متن قرآن|«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ»}} در هر سوره بخوان.<br /> <br /> و از فروه بن نوفل اشجعى از پدرش روایت کرده که او خدمت [[پیامبر]] صلى اللَّه علیه و آله آمده و گفت یا رسول اللَّه، آمدم محضر شما براى اینکه مرا چیزى بیاموزى که در موقع خوابم بگویم، فرمود آن گه که در خوابگاهت رفتى بخوان سوره {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}}، آن گاه بخواب بر پایان آن که برائت و بیزارى از [[شرک|شرک]] است.<br /> <br /> شعیب الحداد از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که پدرم می فرمود، سوره {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} ربع (یک چهارم) [[قرآن]] است و آن بزرگوار هر گاه از قرائت آن فارغ می شد می گفت «اعبد اللَّه وحده»...<br /> <br /> و هشام بن سالم از حضرت [[امام صادق علیه السلام|ابى عبداللَّه]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: هرگاه گفتى {{متن قرآن|«لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ»}}، پس بگو: &quot;و لیکن اعبد اللَّه مخلصا له دینى&quot; پس هر گاه از آن فارغ شدى بگو: &quot;دینى الاسلام، دینى الاسلام، دینى الاسلام&quot;. <br /> <br /> حسین بن ابى العلاء روایت کرده که فرمود کسى که قرائت کند سوره های {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»}} را در [[نماز]] واجب، خدا او را و پدر و مادرش و فرزندانش را بیامرزد، و اگر شقى باشد از دیوان اشقیاء محو و در دیوان سعداء نوشته شود و [[الله|خدا]] او را سعید زنده نماید و شهید بمیراند و در زمره شهیدان مبعوث گرداند.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۳۱۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۴۵، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره کافرون/متن و ترجمه|'''سوره کافرون/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۹.[[سوره کافرون|الكافرون]]<br /> |قبلی=۱۰۸.[[سوره کوثر|الكوثر]]<br /> |بعدی=۱۱۰.[[سوره نصر|النصر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%DA%A9%D8%A7%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%86&diff=168716 2026-07-19T17:39:37Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=کافرون<br /> |قبلی=کوثر<br /> |بعدی=نصر<br /> |شماره=۱۰۹<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱۸<br /> |تعداد آیه=۶<br /> }}<br /> '''«سوره کافرون»''' صد و نهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۶ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «کافرون» از سوره های [[سوره های مکی|مکی]] است و از نظر [[ابن عباس|ابن عبّاس]] و قتاده [[سوره های مدنی|مدنی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و نهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هجدهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره ماعون]] و پس از آن [[سوره فیل]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلى اللَّه علیه و آله) را دستور می‌دهد به اینکه برائت خود از کیش وثنیت آنان را علنا اظهار داشته، خبر دهد که آنها نیز پذیراى [[دین|دین]] وى نیستند، پس نه دین او مورد استفاده ایشان قرار می‌گیرد، و نه دین آنان آن جناب را مجذوب خود می‌کند، بنا بر این نه کفار می‌پرستند آنچه را که آن جناب می‌پرستد، و نه تا ابد آن جناب می‌پرستد آنچه را که ایشان می‌پرستند، پس کفار باید براى ابد از سازشکارى و مداهنه آن جناب مایوس باشند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۴۵ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> از جبیر بن مطعم روایت شده که گوید [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله به من فرمود: آیا دوست دارى اى جبیر اینکه هر گاه براى سفر بیرون رفتى از بهترین یارانت باشى از جهت شخصیت و بیشترین ایشان باشى از جهت زاد و توشه؛ گفتم بلى پدرم و مادرم بفدایت اى رسول خدا، فرمود: این پنج سوره {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} و {{متن قرآن|«إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»}} را با {{متن قرآن|«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ»}} در هر سوره بخوان.<br /> <br /> و از فروه بن نوفل اشجعى از پدرش روایت کرده که او خدمت [[پیامبر]] صلى اللَّه علیه و آله آمده و گفت یا رسول اللَّه، آمدم محضر شما براى اینکه مرا چیزى بیاموزى که در موقع خوابم بگویم، فرمود آن گه که در خوابگاهت رفتى بخوان سوره {{متن قرآن|«قُلْ یا أَیهَا الْکافِرُونَ»}}، آن گاه بخواب بر پایان آن که برائت و بیزارى از [[شرک|شرک]] است.<br /> <br /> شعیب الحداد از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که پدرم می فرمود، سوره {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} ربع (یک چهارم) [[قرآن]] است و آن بزرگوار هر گاه از قرائت آن فارغ می شد می گفت «اعبد اللَّه وحده»...<br /> <br /> و هشام بن سالم از حضرت [[امام صادق علیه السلام|ابى عبداللَّه]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: هرگاه گفتى {{متن قرآن|«لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ»}}، پس بگو: &quot;و لیکن اعبد اللَّه مخلصا له دینى&quot; پس هر گاه از آن فارغ شدى بگو: &quot;دینى الاسلام، دینى الاسلام، دینى الاسلام&quot;. <br /> <br /> حسین بن ابى العلاء روایت کرده که فرمود کسى که قرائت کند سوره های {{متن قرآن|«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ»}} و {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»}} را در [[نماز]] واجب، خدا او را و پدر و مادرش و فرزندانش را بیامرزد، و اگر شقى باشد از دیوان اشقیاء محو و در دیوان سعداء نوشته شود و [[الله|خدا]] او را سعید زنده نماید و شهید بمیراند و در زمره شهیدان مبعوث گرداند.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۳۱۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۴۵، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره کافرون/متن و ترجمه|'''سوره کافرون/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۹.[[سوره کافرون|الكافرون]]<br /> |قبلی=۱۰۸.[[سوره کوثر|الكوثر]]<br /> |بعدی=۱۱۰.[[سوره نصر|النصر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%D9%87&diff=168715 2026-07-19T17:14:24Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=واقعه<br /> |قبلی=الرحمن<br /> |بعدی=حدید<br /> |شماره=۵۶<br /> |جزء=۲۷<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۶<br /> |تعداد آیه=۹۶<br /> }}<br /> '''«سوره واقعه»''' پنجاه و ششمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۹۶ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> [[ابن عباس]] و قتاده گویند: سوره واقعه [[سوره های مکی|مکی]] است، مگر یک آیه از آن که در [[مدینه]] نازل شده و آن آیه ۸۲ این سوره است: {{متن قرآن|«وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ»}}. <br /> <br /> و بعضى گفته‌اند: مکى است، مگر قول او تعالی: {{متن قرآن|«ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ»}} (آیه ۱۳) و نیز: {{متن قرآن|«أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ»}} (آیه ۸۱) که در مسافرت و [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]] آن حضرت به مدینه نازل شده است.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، پنجاه و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و ششمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره طه]] و پس از آن [[سوره شعراء|سوره شعرا]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره واقعه شامل نود و نه [[آیه|آیه]] حجازى و شامى و نود و هفت آیه بصرى و نود و شش آیه کوفى است. اختلاف آن در چهارده آیه است، پس {{متن قرآن|«... أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾»}} و {{متن قرآن|«... أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿٩﴾»}} و {{متن قرآن|«... أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿٤١﴾»}} سه آیه غیر کوفى است و {{متن قرآن|«... أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٩٠﴾»}} یک آیه غیر کوفى و مدنی اخیر است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره، [[قیامت|قیامت کبرى]] را که در آن مردم دوباره زنده می‌شوند و به حسابشان رسیدگى شده جزا داده می‌شوند، شرح می‌دهد. نخست مقدارى از حوادث هول انگیز آن را ذکر می‌کند، حوادث نزدیک‌تر به زندگى دنیایى [[انسان]]، و نزدیک‌تر به زمینى که در آن زندگى می کرده، می‌فرماید: اوضاع و احوال زمین دگرگون می‌شود و زمین بالا و پایین و زیر و رو می‌گردد، زلزله بسیار سهمگین زمین کوه‌ها را متلاشى، و چون غبار می سازد. <br /> <br /> آن گاه مردم را به طور فهرست‌وار به سه دسته [[سابقون|سابقین]] و [[اصحاب یمین|اصحاب یمین]] و [[اصحاب شمال]]، تقسیم نموده، سرانجام کار هر یک را بیان می‌کند.<br /> آن گاه علیه اصحاب شمال که منکر [[ربوبیت]] خداى تعالى و مسأله [[معاد]] و تکذیب کننده [[قرآن]] اند که بشر را به [[توحید|توحید]] و [[ایمان|ایمان]] به معاد دعوت مى‌کند، استدلال نموده و در آخر، گفتار را با یادآورى حالت [[احتضار]] و فرا رسیدن [[مرگ]] و سه دسته شدن مردم خاتمه می‌دهد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۹، ص: ۶۱۹ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: کسى که '''سوره واقعه''' را بخواند، از غافلین نوشته نشود.<br /> <br /> و از مسروق روایت شده که گوید: کسى که می خواهد خبر پیشینیان و خبر اهل [[بهشت]] و خبر اهل آتش و خبر دنیا و خبر [[آخرت]] را بداند، پس سوره واقعه را بخواند.<br /> <br /> و از [[ابن مسعود]] روایت شده که من از [[ پیامبر]] صلّى اللَّه علیه و آله شنیدم که می فرمود هر کس سوره واقعه را هر شب بخواند، هرگز نیاز و تنگدستى و فقر باو نرسد.<br /> <br /> و [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] به اسنادش از زید شحام از حضرت [[امام محمد باقر]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: کسى که سوره «واقعه» را پیش از خوابیدن بخواند، [[الله|خدا]] را ملاقات کند در حالى که صورت او مانند ماه شب چهارده خواهد بود.<br /> <br /> و از [[ابو بصیر|ابى بصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که گفت: کسى که در هر شب جمعه سوره واقعه را بخواند، خدا او را دوست دارد و محبّت او را در دل تمام مردم قرار دهد و هرگز در دنیا بدى و فقر و آفتى از آفات دنیا نبیند، و از رفقاء [[امیر المؤمنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام خواهد بود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۴، ص۱۲۶.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۱۹۶، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره واقعه/متن و ترجمه|'''سوره واقعه/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵۶.[[سوره واقعه|الواقعة]]<br /> |قبلی=۵۵.[[سوره الرحمن|الرحمن]]<br /> |بعدی=۵۷.[[سوره حدید|الحديد]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D9%88%D8%AF&diff=168714 2026-07-19T17:09:43Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=هود<br /> |قبلی=یونس<br /> |بعدی=یوسف<br /> |شماره=۱۱<br /> |جزء=۱۱و۱۲ <br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۵۲<br /> |تعداد آیه=۱۲۳<br /> }}<br /> '''«سوره هود»''' یازدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و مشتمل بر ۱۲۳ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> بر طبق گفته بیشتر مفسرین، تمامى این سوره در [[مکه]] نازل شده است، ولى قتاده گفته: تنها یک [[آیه|آیه]] آن یعنى آیه {{متن قرآن|«وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ ...»}} در [[مدینه]] نازل شده است.&lt;ref&gt;طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‏۵، ص۲۱۲&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، یازدهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، پنجاه و دومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره یونس]] و پس از آن [[سوره یوسف]] نازل شده است.<br /> <br /> ==شماره آیات==<br /> <br /> به گفته قراء [[کوفه]]، صد و بیست و سه [[آیه|آیه]] است و بنابر قول [[شام|شامیان]] و پیشینیان از قراء [[مدینه|مدینه]] (و به اصطلاح مدنى اول) صد و بیست و دو آیه و نزد دیگران صد و بیست و یک آیه است.&lt;ref&gt;طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‏۵، ص۲۱۲&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> <br /> به نظر [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] (ره) این سوره در مقام بیان غرض آیات [[قرآن]] با همه کثرت و گوناگونی آنهاست و بیان می دارد که آیات قرآن با وجود اشتمالشان بر تفصیل معارف الهی و حقایق حقه بر یک اصل واحد تکیه دارند که آن اصل است و بقیه فروع آن هستند. و آن حقیقت که زیر بنای [[دین]] است و بنیان دین بر آن بنا نهاده شده‌‏ است [[توحید|توحید]] و یگانگی حق تعالى مطابق با [[اسلام]] است و آن اینست که [[انسان]] معتقد باشد به اینکه [[الله|خداى تعالى]] ربّ همه اشیاى عالم است و غیر از خداى تعالى در همه عالم ربّى وجود ندارد، و اینکه انسان به تمام معناى کلمه [[تسلیم|تسلیم]] او شود و حق [[ربوبیت]] او را اداء کند و دلش جز براى او خاشع نگشته، و در عمل جز در برابر او [[خضوع]] نکند.<br /> <br /> این مطلب در چهار [[آیه|آیه]] اول سوره بطور اجمال ذکر شده و سپس در طول سوره به تفصیل آن در قالب [[انذار]] و تبشیر می پردازد. با ذکر سنت جارى خدا در بندگان و ایراد اخبار امتهاى گذشته و داستان اقوام [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت هود علیه السلام|هود]] و [[حضرت صالح علیه السلام|صالح]] و [[حضرت لوط علیه السلام|لوط]] و [[حضرت شعیب علیه السلام|شعیب]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] علیهم السلام و سرنوشتى که استکبار از پذیرفتن دعوت الهى و نیز افساد در زمین و [[اسراف]] در این فساد انگیزى دارد، و با توصیف وعده‌هاى الهى براى مؤمنین و صاحبان اعمال صالح و توصیف تهدیدهایى که خدا به طبقه کفار و تکذیب‌گران آیاتش داده است و در خلال این مسائل امور دیگرى از معارف الهى راجع به [[توحید|توحید]]، [[نبوت]] و [[معاد]] نیز خاطر نشان شده است.&lt;ref&gt;علامه طباطبائی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏۱۰، ص۱۳۵&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|أبى بن کعب]] از [[رسول خدا]] صلى اللَّه علیه و آله روایت کرده که فرمود: هر کس این سوره را بخواند، بشماره هر کس که به [[حضرت نوح]] و [[حضرت هود]] و [[حضرت صالح]] و [[حضرت شعیب]] و [[حضرت لوط]] و [[حضرت ابراهیم]] و [[حضرت موسى]] علیهم السلام [[ایمان|ایمان]] آورده و یا آنها را تکذیب کرده است، ده حسنه به او عطا شود و روز [[قیامت|قیامت]] از سعیدان باشد.<br /> <br /> و ثعلبى به سند خود از أبى جحیفه حدیث کرده که به رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله عرض شد: اى رسول خدا! پیرى زود در شما اثر کرده!؟ حضرت فرمود: (آرى) [[سوره هود]] و امثال آن (یعنى) [[سوره الحاقة]] و [[سوره واقعه]] و {{متن قرآن|«عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ»}} و {{متن قرآن|«هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ»}} مرا پیر کرد. <br /> <br /> و [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: هر کس «سوره هود» را در هر [[جمعه‌‌‌‌|جمعه]] بخواند، [[الله|خداوند]] در روز قیامت او را در زمره [[پیامبران]] محشور سازد و حسابش آسان گردد و در آن روز عمل خطایى براى او باقى نماند.&lt;ref&gt;طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‏۵، ص۲۱۲&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، انتشارات ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش.<br /> *طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت،‌ موسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ق.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره هود/متن و ترجمه|'''سوره هود/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۱.[[سوره هود|هود]]<br /> |قبلی=۱۰.[[سوره یونس|يونس]]<br /> |بعدی=۱۲.[[سوره یوسف|يوسف]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D9%85%D8%B2%D8%A9&diff=168713 2026-07-19T17:05:53Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=همزه<br /> |قبلی=عصر<br /> |بعدی=فیل<br /> |شماره=۱۰۴<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳۲<br /> |تعداد آیه=۹<br /> }}<br /> '''«سوره همزه»''' صد و چهارمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۹ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «الهمزه» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و چهارمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سی و دومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره قیامة|سوره قیامت]] و پس از آن [[سوره مرسلات]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره تهدید شدیدى است به کسانى که عاشق جمع مال‌اند، و می‌خواهند با مال بیشتر خود بر سر و گردن مردم سوار شوند، و بر آنان [[تکبر|کبریایى]] بفروشند، و به همین جهت از مردم عیب‌هایى می گیرند که عیب نیست.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۱۵ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> در حدیث [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلّى اللَّه علیه و آله آمده است که هر کس '''سوره همزه''' را قرائت نماید، به عدد افرادى که [[حضرت محمد]] صلّى اللَّه علیه و آله و یاران او را [[استهزاء]] کردند، ده حسنه اجر داده می شود.<br /> <br /> [[ابو بصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که فرمودند: کسى که سوره {{متن قرآن|«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ»}} را در [[نماز|نمازهاى]] واجب خود بخواند، فقر از او منتفى شده و [[رزق|روزى]] براى او فراوان آید و از او مردن بد برداشته شود.<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۲۶۵.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۱۵، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره همزه/متن و ترجمه|'''سوره همزه/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۴.[[سوره همزه|الهمزة]]<br /> |قبلی=۱۰۳.[[سوره عصر|العصر]]<br /> |بعدی=۱۰۵.[[سوره فیل|الفيل]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D9%88%D8%AD&diff=168712 2026-07-19T14:43:07Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نوح<br /> |قبلی=معارج<br /> |بعدی=جن<br /> |شماره=۷۱<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۷۱<br /> |تعداد آیه=۲۸<br /> }}<br /> '''«سوره نوح»''' هفتاد و یکمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۲۸ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «نوح» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، هفتاد و یکمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفتاد و یکمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره نحل]] و پس از آن [[سوره ابراهیم]] نازل شده است.<br /> <br /> ==عدد آیات==<br /> <br /> '''سوره نوح''' شامل بیست و هشت [[آیه|آیه]] کوفى، بیست و نه آیه بصرى و شامى و سى آیه از نظر دیگران است. اختلاف آیات آن در چهار آیه است: {{متن قرآن|«... سُوَاعًا ...»}}، {{متن قرآن|«... فَأُدْخِلُوا نَارًا ...»}} و هر دوى آن از نظر غیر کوفیین، {{متن قرآن|«... نَسْرًا ﴿٢٣﴾»}} از نظر کوفى و مدنی اخیر و {{متن قرآن|«... أَضَلُّوا كَثِيرًا ...»}} مکى و مدنى اول.<br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره به [[رسالت]] حضرت [[نوح]] علیه السلام به سوى قومش، و به اجمالى از دعوتش، و اینکه قوم او اجابتش نکردند، و در آخر به پروردگار خود شکوه نمود و نفرینشان کرد، و براى خود و پدر و مادر خود و هر مرد و زنى که با [[ایمان|ایمان]] داخل خانه‌اش شود [[استغفار]] کرد، و به اینکه در آخر [[عذاب]] بر آن قوم نازل شده و همگى غرق شدند، اشاره می‌کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص۴۰.&lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و سلم روایت نموده که فرمود: هر کس سوره «نوح» را قرائت کند، از مؤمنان خواهد بود که دعوت [[حضرت نوح]] علیه السلام را دریافته است.<br /> <br /> [[امام صادق علیه السلام|حضرت اباعبدالله صادق]] علیه السلام فرمود: کسى که [[ایمان|ایمان]] به [[الله|خدا]] و روز [[قیامت|قیامت]] دارد و کتاب او را می خواند، پس ترک نکند [[تلاوت قرآن|تلاوت]] '''سوره نوح''' را، پس هر بنده‌اى که آن را از روى [[یقین|یقین]] و تأمّل در [[نماز]] واجب یا [[نافله های شبانه روز|نافله‌اش]] قرائت کند، خداوند او را در منازل ابرار ساکن نموده و به او سه باغ با [[بهشت|بهشتش]] عطا کند و این کرامتى است از خدا بر او و نیز او را دویست [[حور العین|حوریه]] و چهار هزار زن شوى ندیده تزویج فرماید، ان‌شاءاللَّه تعالى.&lt;ref&gt; ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۳۲۶. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۳۲۶.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۲۵۱، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نوح/متن و ترجمه|'''سوره نوح/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۱.[[سوره نوح|نوح]]<br /> |قبلی=۷۰.[[سوره معارج|المعارج]]<br /> |بعدی=۷۲.[[سوره جن|الجن]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%B3%D8%A7%D8%A1&diff=168711 2026-07-19T14:16:46Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نساء<br /> |قبلی=آل عمران<br /> |بعدی=مائده<br /> |شماره=۴<br /> |جزء=۴و۵و ۶ <br /> |محل نزول=مدینه<br /> |ترتیب نزول=۹۲<br /> |تعداد آیه=۱۷۶<br /> }}<br /> '''«سوره نساء»''' چهارمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۷۶ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> <br /> تمام سوره «نساء» [[سوره های مدنی|مدنى]] است. برخى گفته‌اند: تمام آیات آن مدنى هستند به جز دو آیه: {{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَىٰ أَهْلِهَا ...»}} (آیه ۵۸) و {{متن قرآن|«يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلَالَةِ ...»}} (آیه ۱۷۶) که در [[مکه]]، نازل شده‌ اند.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، چهارمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، نود و دومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره ممتحنه]] و پس از آن [[سوره زلزال]] نازل شده است.<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> بنابر عدد [[شام|شامى]]، تعداد آیات سوره نساء ۱۷۷ و بنا بر عدد [[کوفه|کوفى]] ۱۷۶ و بنابر عدد دیگران ۱۷۵ [[آیه]] است. اختلاف در آیه ۴۴: {{متن قرآن|«... أَنْ تَضِلُّوا السَّبِيلَ»}} و آیه ۱۷۳: {{متن قرآن|«... فَيُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ...»}} مى‌باشد که اولى بنابر عدد کوفى و شامى یک آیه به حساب آمده است و دومى تنها بنابر عدد شامى.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> <br /> بطورى که از اولین [[آیه|آیه]] این سوره بر می‌ آید، سوره نساء در مقام بیان [[احکام شرعی|احکام]] زناشویى است، از قبیل اینکه: &quot;چند همسر می توان گرفت&quot;، &quot;با چه کسانى نمی ‌توان [[ازدواج]] کرد&quot; و ... و نیز در مقام بیان احکام [[ارث]] است و در خلال آیاتش امورى دیگر نیز ذکر شده، نظیر احکامى از [[نماز]]، [[جهاد]]، [[شهادت (در فقه)|شهادات]]، تجارت و غیره، و مختصرى هم در باره [[اهل کتاب|اهل کتاب]] سخن رفته است.<br /> <br /> و مضامین آیاتش شهادت مى ‌دهد بر اینکه این سوره در [[مدینه|مدینه]] و بعد از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]] نازل شده و از ظاهر آنها بر می ‌آید که یک باره نازل نشده است، هر چند که غالب آیات آن بی ‌ارتباط به هم نیستند.&lt;ref&gt; محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان،ج۴، ص۱۳۴. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر گرامى]] نقل کرده است که: «هر کس &quot;سوره نساء&quot; را قرائت کند، گویى به هر مؤمنى که پس از وى بیاید، میراثى [[صدقه]] داده و اجر او به اندازه کسى است که بنده‌اى را بخرد و آزاد کند و از [[شرک|شرک]] برى می‌شود و در [[مشیت الهی|مشیت الهى]] از کسانى است که از خطاى آنها چشم‌پوشى شده».<br /> <br /> [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] نیز به اسناد خود از [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه‌السلام نقل کرده است که: «هر کس [[سوره نساء]] را در روزهاى [[جمعه‌‌‌‌|جمعه]] بخواند، از [[عذاب قبر|فشار قبر]] ایمن خواهد بود».&lt;ref&gt; ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، فضل بن حسن طبرسی، گروه مترجمان، ج‌۵، ص۴. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> {{پانویس}}<br /> ==منابع==<br /> *ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، فضل بن حسن طبرسی، گروه مترجمان، انتشارات فراهانی، تهران، ۱۳۶۰.<br /> *محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان، قم، ۱۴۱۷ ق.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نساء/متن و ترجمه سوره|'''سوره نساء/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۴.[[سوره نساء|النساء]]<br /> |قبلی=۳.[[سوره آل عمران|آل عمران]]<br /> |بعدی=۵.[[سوره مائده|المائدة]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده: سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%AD%D9%84&diff=168703 2026-07-18T16:13:48Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نحل<br /> |قبلی=حجر<br /> |بعدی=اسراء<br /> |شماره=۱۶<br /> |جزء=۱۴<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۷۰<br /> |تعداد آیه=۱۲۸<br /> }}<br /> '''«سوره نحل»''' شانزدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۲۸ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> <br /> چهل [[آیه|آیه]] اول سوره نحل، [[مکی]] و بقیه - از {{متن قرآن|«وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ ...»}} تا آخر سوره [[مدنی]] است. این نظر، از [[حسن بصری|حسن]] و قتاده است.<br /> <br /> [[ابن عباس]]، عطا و شعبى گویند: تمام سوره مکى است، بجز سه آیه آخر آن: {{متن قرآن|«وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا ...»}} تا آخر سوره - که میان [[مکه|مکه]] و [[مدینه|مدینه]]، هنگام بازگشت [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (صلی الله علیه وآله) از «[[غزوه احد|جنگ احد]]» نازل شد.<br /> <br /> بنابر روایتى دیگر از ابن عباس، قسمتى از این سوره مکى و قسمتى مدنى است؛ از آغاز تا {{متن قرآن|«... وَلَكُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴿٩٤﴾»}} مکى و از {{متن قرآن|«وَلَا تَشْتَرُوا بِعَهْدِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ...»}} تا {{متن قرآن|«... بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿٩٦﴾»}} مدنى است.&lt;ref&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۳، ص۲۲۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، شانزدهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفتادمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره کهف]] و پس از آن[[ سوره نوح]] نازل شده است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره ==<br /> [[علامه طباطبائی]] در [[تفسیر المیزان]] در مورد غرض سوره می گوید:<br /> <br /> غرض سوره، خبر دادن به نزدیک شدن امر خداست که عبارتست از: غلبه [[دین]] حق بر کفار، که [[الله|خداى تعالى]] این معنا را با بیان اینکه: &quot;تنها خداى تعالى اله معبود است نه دیگرى، چون تدبیر عالم مانند خلقتش قائم به او است و نیز همه نعمتها به او منتهى می‌گردد و هیچ یک از آنها مصنوع غیر او نیست&quot; نتیجه مى‌گیرد. پس واجب است همان خدا به تنهایى [[عبادت]] شود.<br /> و همچنین با بیان اینکه: &quot;دین [[حق]] از خدا است پس واجب است که غیر دین او دینى و قانونى دیگر تشریع نشود&quot; و باز با بیان امورى از دین الهى، توضیح می دهد.<br /> <br /> این، آن غرضى است که معظم آیات این سوره آن را دنبال نموده و با بیانهاى مختلفى تعقیب مى‌نماید. در ضمن بیان این غرض، آیاتى هم هست که مسأله [[هجرت]] و پاره‌اى مطالب مناسب با آن را ایراد می‌نماید.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۲، ص۲۹ &lt;/ref&gt; <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]]، از [[پیامبر اسلام|پیامبر گرامى]] صلی الله علیه وآله روایت کرده است که: هر کس این سوره را بخواند، [[الله|خداوند]] نعمت هایى که در دنیا به او داده با او حساب نخواهد کرد و اجر او به اندازه کسى است که بمیرد و وصیتى نیکو از خود بیادگار گذارد و اگر در همان روز یا شبى که این سوره را خوانده بمیرد، اجر او مانند کسى است که با وصیت نیکو و پسندیده از دنیا رفته است.<br /> <br /> [[محمد بن مسلم ثقفی کوفی|محمد بن مسلم]] از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کند که: هر کس [[سوره نحل]] را در هر ماه بخواند، در دنیا زیان نبیند و هفتاد نوع بلا - که آسانترین آنها جنون و جذام و پیسى است - از او دور خواهد شد و جاى او در [[بهشت]] عدن است که در وسط بهشت‌هاى دیگر قرار دارد.&lt;ref&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۳، ص۲۲۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان، انتشارات فراهانی، تهران، ۱۳۶۰ش.<br /> *طباطبایى، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏‌ى مدرسین حوزه علمیه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نحل/متن و ترجمه|'''سوره نحل/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۶.[[سوره نحل|النحل]]<br /> |قبلی=۱۵.[[سوره حجر|الحجر]]<br /> |بعدی=۱۷.[[سوره اسراء|الإسراء]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%AC%D9%85&diff=168702 2026-07-18T16:03:12Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نجم<br /> |قبلی=طور<br /> |بعدی=قمر<br /> |شماره=۵۳<br /> |جزء=۲۷<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۲۳<br /> |تعداد آیه=۶۲<br /> }}<br /> '''«سور نجم»''' پنجاه و سومین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۶۲ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> معدل از [[ابن عباس]] و قتاده نقل کرده است که این سوره [[سوره های مکی|مکی]] است، غیر از یک [[آیه|آیه]] از آن که در [[مدینه]] نازل شده است و آن آیه این است: {{متن قرآن|«الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ ...»}} (آیه ۳۲)؛ و از [[حسن بصری]] نقل شده است که این سوره [[سوره های مدنی|مدنی]] است.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، پنجاه و سومین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، بیست و سومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره اخلاص]] و پس از آن [[سوره عبس]] نازل شده است. <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> به نظر [[کوفه|کوفیان]] این سوره داراى شصت و دو [[آیه|آیه]] است و به نظر غیرکوفیان شصت و یک آیه. در سه مورد اختلاف است: {{متن قرآن|«... مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا»}} (آیه ۲۸) به نظر کوفیان وقف شده است. به نظر [[شام|شامى]] در {{متن قرآن|«... عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ ...»}} (آیه ۲۹) وقف شده است و غیر شامى در {{متن قرآن|«... الْحَيَاةَ الدُّنْيَا»}} (آیه ۲۹) وقف کرده است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> <br /> غرض این سوره یادآورى اصول سه‌ گانه [[اسلام]]، یعنى [[توحید|وحدانیت]] خداى تعالى در [[ربوبیت]]، [[معاد]] و [[نبوت]] است، ولى اول به مسأله نبوت پرداخته، [[وحی|وحیى]] را که به [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) شده، تصدیق و توصیف نموده؛ آن گاه متعرض مسأله [[توحید|توحید]] می شود، و [[بت پرستی|بت‌ها]] و شرکاى مشرکین را به بلیغ‌ترین وجهى نفى می‌کند؛ آن گاه به مسأله سوم پرداخته و وضع منتهى شدن خلقت و تدبیر عالم به [[الله|خداى تعالى]] و زنده کردن مردگان و خنداندن و گریاندن و اغناء و اقناء و تعذیب و دعوت و [[انذار]] را توصیف نموده، گفتار را با اشاره به مسأله معاد و امر به [[سجده]] و [[عبادت]] ختم می‌کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۹، ص: ۴۲ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] می گوید: [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمودند: هر کس سوره «النجم» را بخواند، به او ده حسنه و به تعداد تمام کسانى که به [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلی الله علیه و آله [[ایمان|ایمان]] آورده و یا آن حضرت را منکر شده‌اند پاداش خواهد داد.<br /> <br /> یزید بن خلیفه از [[امام صادق]] علیه السلام روایت می کند که فرمودند: هر کس همه شب یا همه روز بر خواندن سوره «النجم» مداومت نماید، بین مردم به شایستگى زندگى کرده و داراى محبوبیت خواهد شد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۳، ص۳۷۰.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۴۲، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نجم/متن و ترجمه|'''سوره نجم/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵۳.[[سوره نجم|النجم]]<br /> |قبلی=۵۲.[[سوره طور|الطور]]<br /> |بعدی=۵۴.[[سوره قمر|القمر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%A1&diff=168701 2026-07-18T16:00:41Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نبأ<br /> |قبلی=مرسلات<br /> |بعدی=نازعات<br /> |شماره=۷۸<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۸۰<br /> |تعداد آیه=۴۰<br /> }}<br /> '''«سوره نبأ»''' هفتاد و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴۰ [[آیه]] می باشد. این سوره، به نامهای «عمّ»، «مُعصرات» و «تسائل» هم نامیده شده‌ است.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> «سوره نبأ» در [[مکه]] نازل شده است.<br /> این سوره در ترتیب مصحف، هفتاد و هشتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتادمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره معارج]] و پس از آن [[سوره نازعات]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات == <br /> <br /> آیات سوره نبا از نظر اهل [[مکه|مکه]] و اهل [[بصره]] چهل و یک آیه و از نظر دیگران چهل آیه است. اختلاف آنها در آیه {{متن قرآن|«... عَذَابًا قَرِيبًا ...»}} است که از نظر مکى‌ها و بصریها یک آیه است، ولى در نزد دیگران نیمى از آیه {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ ...»}}‌ است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> سوره نبا متضمن خبر از آمدن «یوم الفصل» و صفات آن و استدلال بر حقیقت آن، و تردیدناپذیرى آن است، و از اینجا آغاز مى‌شود که مردم از یکدیگر از خبر [[قیامت]] می پرسند، آن گاه در [[سیاق آیات|سیاق]] جواب و با لحنى تهدیدآمیز می فرماید: به زودى از آن آگاه خواهند شد، و سپس براى ثبوت آن به این دلیل استدلال مى‌کند که نظام مشهود در عالم با تدبیر حکیمانه‌اى که در آن است، بهترین و روشن‌ترین دلالت را دارد بر اینکه بعد از این نشأه دنیاى متغیر و فنا پذیر، نشأه ثابت و باقى هست، و به دنبال این خانه‌اى که در آن عمل هست و جزا نیست، خانه‌اى هست که در آن جزا هست و عمل نیست، پس در این میان روزى هست که نظام جارى در این عالم از آن خبر می دهد.<br /> <br /> سپس آن روز را با ذکر حوادثش توصیف مى‌کند که مردم همگى در آن احضار مى‌شوند، و همه یک جا جمع مى‌گردند، طاغیان به سوى [[عذاب|عذابى]] دردناک و متقین به سوى نعیمى مقیم منتقل مى‌شوند، و در آخر، کلام را با یک جمله تهدیدآمیز ختم می کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۲۵۷ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابىّ بن کعب]] از [[پیامبر]] صلّى اللَّه علیه و آله روایت کرده که فرمود: هر کس سوره {{متن قرآن|«عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ»}} را قرائت کند، [[الله|خداوند]] در روز [[قیامت|قیامت]] او را از شرابهاى خنک [[بهشت|بهشتى]] سیراب نماید.<br /> <br /> و از [[امام صادق]] علیه السّلام روایت شده که فرمودند: هر کس این سوره را قرائت کند و تا یک سال مداومت نماید، از آن سال نمی گذرد، مگر اینکه موفّق به زیارت [[کعبه|بیت الله الحرام]] می شود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۲۲۱.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۲۵۷، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نبأ/متن و ترجمه|'''سوره نبأ/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۸.[[سوره نبأ|النبإ]]<br /> |قبلی=۷۷.[[سوره مرسلات|المرسلات]]<br /> |بعدی=۷۹.[[سوره نازعات|النازعات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%A7%D8%B2%D8%B9%D8%A7%D8%AA&diff=168700 2026-07-18T15:57:58Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=نازعات<br /> |قبلی=نبأ<br /> |بعدی=عبس<br /> |شماره=۷۹<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۸۱<br /> |تعداد آیه=۴۶<br /> }}<br /> '''«سوره نازعات»''' هفتاد و نهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴۶ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «نازعات» در [[مکه]] نازل شده است. این سوره در ترتیب مصحف، هفتاد و نهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتاد و یکمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره نبا|سوره نبأ]] و پس از آن [[سوره انفطار]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> این سوره شامل چهل و شش [[آیه|آیه]] است از نظر اهل [[کوفه|کوفه]] و چهل و پنج آیه است از دید دیگران. اختلاف آن در دو آیه است: {{متن قرآن|«... وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿٣٣﴾»}} حجازى و کوفى؛ و {{متن قرآن|«... طَغَىٰ ﴿٣٧﴾»}} عراقى و شامى است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره خبرهاى مؤکدى از وقوع [[قیامت|قیامت]] آمده، و از طریق تدبیر ربوبى که نتیجه ‌اش تقسیم شدن مردم به دو طایفه [[بهشت|بهشتى]] و [[جهنم|دوزخى]] است، بر وقوع آن استدلال کرده، و در آخر با اشاره به اینکه از [[رسول خدا]] (صلّى اللَّه علیه و آله) می‌پرسیدند که قیامت چه وقت است؟ و با پاسخ به این سؤال سوره را ختم می‌کند.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۲۹۰. &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلّى اللَّه علیه و آله روایت نموده که فرمود هر که سوره {{متن قرآن|«وَالنَّازِعَاتِ»}} را قرائت کند، نباشد توقّفش و حسابش در روز [[قیامت|قیامت]]، مگر باندازه وقت [[نماز]] واجب تا اینکه داخل [[بهشت]] گردد.<br /> <br /> و [[امام صادق]] علیه السّلام فرمود: هر که این سوره را قرائت کند، از دنیا نرود مگر سیراب و روز قیامت هم انگیخته نشود مگر سیراب و داخل بهشت هم نگردد مگر سیراب.&lt;ref&gt; ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۲۵۹.<br /> &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۲۵۹.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۲۹۰، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره نازعات/متن و ترجمه|'''سوره نازعات/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۹.[[سوره نازعات|النازعات]]<br /> |قبلی=۷۸.[[سوره نبأ|النبإ]]<br /> |بعدی=۸۰.[[سوره عبس|عبس]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D9%84%DA%A9&diff=168699 2026-07-18T15:52:33Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=ملک<br /> |قبلی=تحریم<br /> |بعدی=قلم<br /> |شماره=۶۷<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۷۷<br /> |تعداد آیه=۳۰<br /> }}<br /> '''«سوره ملک»''' شصت و هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳۰ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> <br /> سوره «ملک» از سور [[سوره های مکی|مکى]] است. این سوره در ترتیب مصحف، شصت و هتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفتاد و هفتمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره طور]] و پس از آن [[سوره الحاقه]] نازل شده است.<br /> <br /> ==نام دیگر سوره==<br /> سوره «ملک» را «منجیه» هم می گویند، چون صاحب و رفیق خود را که مداومت به قرائت آن کند از [[عذاب قبر]] نجات می دهد و خبرى هم باین مضمون وارد شده. و آن را سوره «واقیه» هم نامیده‌اند براى اینکه از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله روایت شده که این سوره از عذاب قبر نگه می دارد.<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره ملک از نظر قاریان [[مکه]] و مدنى‌هاى اخیر ۳۱ [[آیه|آیه]] و از نظر قاریان دیگر ۳۰ آیه است. اختلاف این دو گروه، قارى {{متن قرآن|«... قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ ...»}} از نظر مکى‌ها و مدنى‌هاى اخیر یک آیه است و از نظران دیگران نصفى از آیه است.<br /> ==هدف سوره==<br /> <br /> غرض این سوره بیان عمومیت ربوبیت [[الله|خداى تعالى]] براى تمامى عالم است، در مقابل مسلک وثنی‌ها که معتقدند براى هر یک از نواحى عالم ربّى جداگانه است که یا از خیل [[فرشتگان]] است، و یا از مخلوقات دیگر، و خداى عز و جل ربّ همه عالم نیست، بلکه تنها ربّ آن ارباب است و بس.<br /> و به همین جهت در این سوره بسیارى از نعمت‌هاى الهى از خلقت و تدبیر را نام می‌برد، چون در حقیقت ذکر این نعمت‌ها استدلالى است بر [[ربوبیت|ربوبیت]] عامه الهى.<br /> <br /> و نیز به همین مناسبت است که سخن را با کلمه &quot;تبارک&quot; آغاز کرده، چون این کلمه به معناى کثرت صدور برکات از ناحیه خداى عز و جل است، و نیز مکرر جناب ربوبى را به صفت «[[رحمان]]» که مبالغه در رحمت است می‌ستاید، چون رحمت، همان عطیه در قبال استدعاى حاجتمند است، و در این سوره سخنى هم از [[انذار]] و تهدید آمده، و در آخر به مساله [[حشر]] و [[قیامت|قیامت]] منتهى می‌گردد.<br /> <br /> و مضامین آیات آن به دو مساله خلاصه مى‌شود: یکى دعوت به اینکه یگانگى او در ربوبیت را بپذیرند، و دوم اینکه به [[معاد]] معتقد شوند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۹، ص: ۵۸۴ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> *[[ابی بن کعب|ابىّ بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیغمبر]] (صلّى اللَّه علیه و آله ) روایت کرده که فرمود: هر کس سوره «تبارک» را بخواند، مانند کسى است که [[شب قدر]] را بیدار بوده و احیاء داشته است.<br /> *[[ابن عبّاس|ابن عباس]] نیز گوید: پیغمبر فرمود: دوست دارم که {{متن قرآن|«تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ»}} در قلب هر مؤمنى باشد.<br /> *و [[حسن بن محبوب]] از جمیل بن صالح از سدى صیرفى از حضرت [[امام باقر علیه السلام|ابى جعفر باقر]] علیه السّلام روایت کرده که فرمود: سوره ملک، سوره «مانعه» است که از [[عذاب قبر]] ممانعت می کند و آن در [[تورات]] سوره ملک نوشته شده و کسى که در شب آن را بخواند، پس البتّه بیشتر و نیکوتر (ممانعت از عذاب قبر او شود) و از غافلین نوشته نشود و من نشسته بعد از [[نماز عشا|نماز عشاء]] قبل از [[رکوع|رکوع]] نافله آن را می خوانم و البتّه کسى که در حال زندگانیش در شب و روزش آن را بخواند، وقتى در قبرش نکیر و ناکر از طرف پایش آمدند، پایش به آنها می گوید: براى شما راهى و تسلّطى تا ما قبل من نیست. زیرا این بنده قیام با من کرده و سوره ملک را می خواند در هر شب و روز ... .<br /> *[[ابو بصیر|ابو بصیر]] نیز از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که فرمود: هر کس سوره {{متن قرآن|«تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ»}} را در [[نماز|نمازش]] پیش از آنکه بخوابد، قرائت کند، پیوسته در امان [[الله|خدا]] باشد تا صبح نماید و در امان اوست در روز [[قیامت|قیامت]] تا ان شاءاللَّه داخل [[بهشت]] گردد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی ،ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۱۵۸.<br /> <br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۵۸۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> <br /> [[سوره ملک/متن و ترجمه|'''سوره ملک/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۶۷.[[سوره ملک|الملك]]<br /> |قبلی=۶۶.[[سوره تحریم|التحريم]]<br /> |بعدی=۶۸.[[سوره قلم|القلم]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D8%AC&diff=168698 2026-07-18T15:50:07Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=معارج<br /> |قبلی=حاقه<br /> |بعدی=نوح<br /> |شماره=۷۰<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۷۹<br /> |تعداد آیه=۴۴<br /> }}<br /> '''«سوره معارج»''' هفتادمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴۴ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «معارج» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. [[حسن بصری|حسن]] گوید: این سوره مکی است مگر آیه {{متن قرآن|«وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ»}} که در [[مدینه]] نازل شده است.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، هفتادمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفتاد و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن[[ سوره الحاقه]] و پس از آن [[سوره نبا|سوره نبأ]] نازل شده است.<br /> <br /> ==عدد آیات==<br /> این سوره شامل چهل و چهار [[آیه|آیه]] است از نظر غیر [[شام|شامى]] و چهل و سه آیه است از نظر شامى. اختلاف در آیه {{متن قرآن|«... أَلْفَ سَنَةٍ ﴿٤﴾»}} است که از نظر غیر شامى یک آیه است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> آنچه [[سیاق آیات|سیاق]] این سوره دست می‌دهد این است که می‌خواهد روز [[قیامت|قیامت]] را توصیف کند به آن عذابهایى که در آن براى کفار آماده شده، از همان آغاز، سخن از [[عذاب]] دارد. و سؤال سائلى را حکایت می‌کند که از عذاب الهى کفار پرسیده، و اشاره می کند به اینکه این عذاب آمدنى است، و هیچ مانعى نمی‌تواند از آمدنش جلوگیر شود، و نیز عذابى است نزدیک، نه دور که کفار می‌پندارند، آن گاه به صفات آن روز و عذابى که براى آنان تهیه شده پرداخته، مؤمنین را که به انجام وظائف اعتقادى و عملى خود می‌پردازند استثنا می‌کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۵ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله نقل می کند که فرمود: کسى که قرائت کند سوره {{متن قرآن|«سَأَلَ سَائِلٌ»}} را، [[الله|خداوند]] به او عطا کند [[ثواب]] کسانى که رعایت [[امانت]] و عهدشان نموده و ثواب کسانى که [[نماز]] را محافظت نموده‌اند.<br /> <br /> و جابر از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام روایت نموده که فرمود هر که قرائت این سوره را ادامه دهد، خداوند در روز [[قیامت|قیامت]] از [[گناه]] عملش نمى‌پرسد و او را در [[بهشت]] با [[پیامبر اسلام|محمّد]] صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ساکن نماید.&lt;ref&gt; ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۲۹۰ &lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۲۹۰.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۵، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره معارج/متن و ترجمه|'''سوره معارج/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۰.[[سوره معارج|المعارج]]<br /> |قبلی=۶۹.[[سوره الحاقه|الحاقة]]<br /> |بعدی=۷۱.[[سوره نوح|نوح]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%B7%D9%81%D9%81%DB%8C%D9%86&diff=168697 2026-07-18T15:48:18Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مطففین<br /> |قبلی=انفطار<br /> |بعدی=انشقاق<br /> |شماره=۸۳<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۸۶<br /> |تعداد آیه=۳۶<br /> }}<br /> '''«سوره مطففین»''' هشتاد و سومین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن مجید]] است و دارای ۳۶ [[آیه]] می باشد. سوره مطفّفین، سوره «تطفیف» هم نامیده می شود.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «مطفّفین» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. معدّل از قول [[حسن بصری|حسن]] و ضحّاک و عکرمه گوید: که این سوره [[سوره های مدنی|مدنی]] است. و گوید: [[ابن عباس]] و قتاده گفته‌اند مدنى است، مگر هشت [[آیه|آیه]] آخر آن از {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا ...»}} تا آخر سوره.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، هشتاد و سومین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتاد و ششمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره عنکبوت]] و پس از آن [[سوره بقره]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره با تهدید اهل تطفیف و کم‌فروشى در کیل و وزن آغاز شده و کم‌فروشان را تهدید مى‌کند به اینکه در یوم عظیم که روز [[قیامت|قیامت]] است، براى جزا [[حشر|مبعوث]] می‌شوند، و این مطلب را با تفصیل جریانى که در آن روز بر سر فجّار و ابرار می ‌آید خاتمه می دهد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص:۳۷۹ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید: [[پیامبر]] صلّى اللَّه علیه و آله فرمود کسى که آن را قرائت کند، [[الله|خداوند]] او را در [[قیامت|قیامت]] از رحیق مختوم (جامهاى دربسته) سیراب نماید.<br /> <br /> [[صفوان جمال|صفوان جمّال]] از [[امام صادق]] علیه السّلام روایت کرده که هر کس در [[نماز]] واجبش قرائت کند سوره {{متن قرآن|«وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ»}} را، خداوند او را در روز قیامت امان از آتش عطا کند؛ نه آتش او را ببیند و نه او آتش را دیدار کند و بر جسر [[دوزخ]] عبور نکند و روز قیامت محاسبه نشود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۳۵۷.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۳۷۹، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مطففین/متن و ترجمه|'''سوره مطففین/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۸۳.[[سوره مطففین|المطففين]]<br /> |قبلی=۸۲.[[سوره انفطار|الإنفطار]]<br /> |بعدی=۸۴.[[سوره انشقاق|الإنشقاق]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%B2%D9%85%D9%84&diff=168696 2026-07-18T15:32:59Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مزمل<br /> |قبلی=جن<br /> |بعدی=مدثر<br /> |شماره=۷۳<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳<br /> |تعداد آیه=۲۰<br /> }}<br /> '''«سوره مزمل»''' هفتاد و سومین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۲۰ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> بعضى از مفسّرین گفته ‌اند تمام سوره «مزمّل» در [[مکه]] نازل شده و بعضى گفته اند در [[مدینه]] و بعضى هم گفته‌اند که برخى از آن [[سوره های مکی|مکی]] و برخى هم [[سوره های مدنی|مدنی]] می باشد.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، هفتاد و سومین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره قلم]] و پس از آن [[سوره مدثر]] نازل شده است. <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> تعداد آیات سوره «مزمّل» هیجده [[آیه|آیه]] است از نظر اهل [[مدینه]] اخیر که (ابو جعفر و شیبه) می باشند، و نوزده آیه است نزد مردم [[بصره]] و بیست آیه نزد دیگران.<br /> <br /> اختلاف در سه آیه است: «المزمّل» کوفى و شامى و مدنى اوّل، {{متن قرآن|«... شِيبًا ﴿١٧﴾»}} نیز کوفى و شامى و مدنى اوّل و بصرى {{متن قرآن|«... إِلَيْكُمْ رَسُولًا ...»}} مکى است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> <br /> این سوره [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلّى اللَّه علیه و آله) را امر می‌کند به اینکه [[نماز شب]] بخواند، تا به این وسیله آماده و مستعد گرفتن مسئولیتى گردد که به زودى به او محول می شود، و آن [[قرآن|قرآنى]] است که به وى [[وحى]] خواهد شد، و دستورش می‌دهد در برابر حرفهاى بیهوده‌اى که دشمنان می‌زنند، و شاعر و کاهن یا دیوانه‌اش می‌خوانند [[صبر]] کند، و به نحوى پسندیده از آنان کناره ‌گیرى نماید، و در این آیات تهدید و [[انذار|انذارى]] هم به کفار شده، و حکم صبر را به همه مؤمنین تعمیم داده، در آخر تخفیفى را که براى رسول خدا (صلّى اللَّه علیه و آله) و مؤمنین قائل شده ذکر می کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص۹۴. &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید: که [[رسول خدا]] صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: کسى که قرائت کند سوره «مزمّل» را، از آن بر داشته می شود سختى در دنیا و [[آخرت]].<br /> <br /> منصور بن حازم از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که فرمود و کسى که سوره مزمّل را در [[نماز عشاء]] یا در آخر شب قرائت کند، شب و روز و خودِ سوره بنفع او گواهى و شهادت دهند و [[الله|خداوند]] او را زندگانى پاک داده و پاکیزه او را می میراند.&lt;ref&gt; .ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۳. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۳.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۹۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مزمل/متن و ترجمه|'''سوره مزمل/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۳.[[سوره مزمل|المزمل]]<br /> |قبلی=۷۲.[[سوره جن|الجن]]<br /> |بعدی=۷۴.[[سوره مدثر|المدثر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85&diff=168695 2026-07-18T15:28:16Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مریم<br /> |قبلی=کهف<br /> |بعدی=طه<br /> |شماره=۱۹<br /> |جزء=۱۶<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۴<br /> |تعداد آیه=۹۸<br /> }}<br /> '''«سوره مریم»''' نوزدهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۹۸ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «مریم» در [[مکه]] نازل شده است. این سوره در ترتیب مصحف، نوزدهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و چهارمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره ق]] و پس از آن [[سوره طه]] نازل شده است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] در مورد هدف و محتوای این سوره می گوید: <br /> غرض این سوره به طوری که در آخرش بدان اشاره نموده می‌فرماید: {{متن قرآن|«فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا»}} بشارت و [[انذار]] است، چیزی که هست همین غرض را در [[سیاق آیات|سیاقی]] بدیع و بسیار جالب ریخته، نخست به داستان [[حضرت زکریا علیه السلام|زکریا]] و [[حضرت یحیی علیه السلام|یحیی]] و قصه [[حضرت مریم|مریم]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] و سرگذشت [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] و [[حضرت اسحاق علیه السلام|اسحاق]] و [[حضرت یعقوب علیه السلام|یعقوب]] و ماجرای [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] و داستان [[حضرت اسماعیل علیه السلام|اسماعیل]] و حکایت [[حضرت ادریس علیه السلام|ادریس]] و سهمی که به هر یک از ایشان از نعمت ولایت داده -که یا [[نبوت]] بوده و یا [[صدق]] و [[اخلاص]]- اشاره کرده، آن گاه علت این عنایت را چنین بیان فرموده که این بزرگواران خصلتهای برجسته‌ای داشته‌اند از آن جمله نسبت به پروردگارشان خاضع و خاشع بودند، و لیکن اخلاف ایشان از یاد [[الله|خدا]] اعراض نموده به مساله توجه به پروردگار به کلی بی ‌اعتناء شدند، و به جای آن دنبال [[شهوت رانی|شهوت]] را گرفتند به همین جهت به زودی حالت &quot;غَیّ&quot; را که همان از دست دادن رشد است دیدار می‌کنند، مگر آنکه کسی از ایشان [[توبه]] کند و به پروردگار خود بازگشت نماید که او سرانجام به اهل نعمت می پیوندد.<br /> <br /> سپس نمونه‌هایی از لغزشهای اهل غَیّ و زورگوییهای آنان و آرای خارج از منطقشان از قبیل نفی [[معاد]]، و به خدا نسبت پسر داری دادن، و [[بت پرستی|بت پرستی]] و آنچه که از لوازم این لغزشها است از نکبت و [[عذاب]] را خاطر نشان می‌سازد. بنا بر این، می‌توان گفت بیان این سوره شبیه به بیان مدعیی است که برای اثبات دعوی خود مثال‌هایی می‌آورد. کانه گفته شده فلانی را و فلانی و فلانی که از اهل رشد و دارای موهبتی الهی بودند در زندگی این روش را داشتند که دل از شهوات [[نفس]] کنده و به سوی پروردگار خود متوجه شدند، و طریقه [[خضوع]] و [[خشوع]] را پیش گرفتند که هر وقت آیات پروردگارشان را متذکر می‌شدند از صمیم دل خاضع می‌گشتند. و طریقه آدمی به سوی رشد و موهبت همین است، لیکن اخلاف همین نامبردگان این طریقه را کنار گذاشتند، یعنی از عمل اعراض و به شهوات مذموم رو آوردند، و این رویه، ایشان را جز به سوی &quot;غَیّ&quot; که خلاف رشد است نکشانیده، جز بر [[باطل]] استوارترشان نمی کند، و سرانجامشان این می‌شود که رجوع به خدا را انکار، و شرکایی برای خدا اثبات نموده، سد راه دعوت هم می‌شوند و این جز به سوی نکبت و عذاب رهنمونشان نمی‌کند.<br /> <br /> پس این سوره -همانطور که ملاحظه می‌فرمایید- با ذکر چند مثال آغاز و با گرفتن نتیجه‌ای کلی از آن مثلها، که مورد نظر بوده، خاتمه یافته است. و این نتیجه ‌گیری از جمله {{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ...»}} شروع شده و تا چند آیه بعد ادامه می‌یابد.<br /> <br /> پس این سوره مردم را به سه طائفه تقسیم می‌کند: ۱- آنهایی که خدا انعامشان کرد که یا [[پیامبران|انبیاء]] بودند و یا اهل اجتباء و هدایت ۲- اهل غَیّ، یعنی آنهایی که مایه و استعداد رشد خود را از دست دادند ۳- آن کسانی که [[توبه]] نموده و [[ایمان|ایمان]] آوردند، و [[عمل صالح]] کردند که به زودی به اهل نعمت و رشد می‌پیوندند. و آن گاه [[ثواب]] توبه تائبین و مسترشدین و عذاب غاویان که همنشینان [[شیطان|شیطان]] و از اولیای اویند را تذکر می‌دهد.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۴، ص۵ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] نقل کرده است که هر کس سوره مریم را بخواند، به عدد کسانى که [[حضرت زکریا علیه السلام|زکریا]] و [[حضرت یحیی علیه السلام|یحیى]] و [[حضرت مریم|مریم]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسى]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] و [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] و [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] و [[حضرت اسحاق علیه السلام|اسحاق]] و [[حضرت یعقوب علیه السلام|یعقوب]] را تصدیق یا تکذیب کردند، و بعدد کسانى که از [[الله|خدا]] فرزند خواستند، و بعدد کسانى که از خدا فرزند نخواستند، او را ده حسنه مى‌دهد.<br /> <br /> [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه السلام) فرمود: هر کس این سوره را بخواند، از دنیا نمی رود تا اینکه نعمتى به او داده شود که براى او و مال و فرزندش، وسیله بی ‌نیازى باشد. در [[آخرت]] نیز از اصحاب [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسى بن مریم]] است و اجر او در آخرت، به اندازه ملک [[حضرت سلیمان علیه السلام|سلیمان]] است در این جهان.&lt;ref&gt;ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۵، ص۱۴۰&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروه مترجمان، انتشارات فراهانی، تهران، ۱۳۶۰ش.<br /> *طباطبایى، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏‌ى مدرسین حوزه علمیه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مریم/متن و ترجمه|'''سوره مریم/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۹.[[سوره مریم|مريم]]<br /> |قبلی=۱۸.[[سوره کهف|الكهف]]<br /> |بعدی=۲۰.[[سوره طه|طه]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%B1%D8%B3%D9%84%D8%A7%D8%AA&diff=168694 2026-07-18T15:20:22Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مرسلات<br /> |قبلی=انسان<br /> |بعدی=نبأ<br /> |شماره=۷۷<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳۳<br /> |تعداد آیه=۵۰<br /> }}<br /> '''«سوره مرسلات»''' هفتاد و هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۵۰ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> <br /> سوره «مرسلات» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، هفتاد و هفتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سی و سومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره همزه]] و پس از آن [[سوره ق]] نازل شده است. <br /> ==محتوای سوره==<br /> <br /> این سوره «یوم الفصل» که همان روز [[قیامت|قیامت]] است را خاطر نشان ساخته، خبر از وقوع آن را تاکید مى‌کند، و این تاکید خود را با تهدید شدیدى به منکرین آن و [[انذار]] و تبشیر به دیگران توأم نموده، جانب تهدید را بیش از سایر مطالب تاکید مى‌کند، براى اینکه مى‌بینیم ده مرتبه مى‌فرماید: «{{متن قرآن|وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ}}؛ واى در آن روز بر تکذیب‌گران».&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۲۳۴&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلی الله علیه و آله روایت نموده که هر که سوره «والمرسلات» را قرائت کند، نوشته شود براى او که از مشرکین نیست.<br /> <br /> از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام روایت شده که فرمود: هر کس آن را قرائت کند، [[الله|خداوند]] آشنایى و [[معرفت]] بین او و [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلى اللَّه علیه و آله قرار دهد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۶، ص۱۹۳.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۲۳۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مرسلات/متن و ترجمه|'''سوره مرسلات/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۷۷.[[سوره مرسلات|المرسلات]]<br /> |قبلی=۷۶.[[سوره انسان|الانسان]]<br /> |بعدی=۷۸.[[سوره نبأ|النبإ]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF&diff=168693 2026-07-18T15:18:16Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=محمد<br /> |قبلی=احقاف<br /> |بعدی=فتح<br /> |شماره=۴۷<br /> |جزء=۲۶ <br /> |محل نزول=مدینه<br /> |ترتیب نزول=۹۵<br /> |تعداد آیه=۳۸<br /> }}<br /> '''«سوره محمد»''' چهل و هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳۸ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> «سوره محمّد» از سوره های [[سوره های مدنی|مدنی]] است، و [[ابن عباس]] و قتاده گفته‌ اند تنها یک [[آیه|آیه]] از این سوره [[سوره های مکی|مکی]] است و این آیه هنگامى نازل شده است که [[پیامبر]] صلی الله علیه و آله قصد حرکت به سوى [[مدینه]] را داشته است و با حالت گریان به خانه [[کعبه|کعبه]] نگاه کرده اندوهناک بوده است که آیه نازل مى‌شود: {{متن قرآن|«وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ ...»}} (آیه ۱۳).<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، چهل و هفتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، نود و پنجمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره حدید]] و پس از آن[[ سوره رعد]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات ==<br /> <br /> سوره محمد به نظر [[بصره|بصریون]] چهل [[آیه|آیه]]، و به نظر [[کوفه|کوفیون]] سى و هشت آیه و به نظر بقیه سى و نه آیه است. اختلاف آیات آن در دو آیه است، {{متن قرآن|«... أَوْزَارَهَا ...»}} آیه است به نظر همه، غیر از کوفیان و {{متن قرآن|«... لِلشَّارِبِينَ ...»}} آیه است به نظر بصریین.<br /> <br /> ==محتوای سوره ==<br /> این سوره کفار را به اوصاف خبیثه و اعمال زشتى که از خصائص ایشان است توصیف می‌کند، و مؤمنین را با صفات طیب و اعمال نیکى که دارند می‌ستاید، آن گاه آثار صفات مؤمنین را که نعمت و کرامت است، و آثار صفات کفار را که نقمت و خوارى است، بر مى‌شمارد. <br /> و خلاصه در این سوره، بین دو طائفه مقایسه شده، هم بین صفات و اعمالى که در دنیا دارند و هم بین آثارى که در [[آخرت]] مترتب بر اعمال آنان می‌شود. و در این میان بعضى از [[احکام شرعی|احکام]] قتال و [[جهاد]] را نیز بیان می‌کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۸، ص: ۳۳۸ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید که: [[پیامبر خدا]] صلی الله علیه و آله فرمودند: هر کس سوره «محمّد» را بخواند، بر [[الله|خداوند]] لازم است که از جویبارهاى [[بهشت]] به او بنوشاند.<br /> <br /> [[ابو بصیر|ابوبصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده است که فرمودند: هر کس سوره «محمد» را بخواند، هیچگاه در [[دین|دینش]] شک وارد نخواهد شد و همیشه از [[شرک|شرک]] و [[کفر|کفر]] محفوظ خواهد بود تا آنگاه که بمیرد و پس از [[مرگ|مرگش]] خداوند هزار [[فرشتگان|فرشته]] را مأمور مى‌کند که در [[قبر|قبرش]] نماز بخوانند و [[ثواب]] نمازشان براى او خواهد بود و همراه او هستند تا این که او را در پیشگاه خداوند بجایگاه امنى مى‌برند و در امان خدا و پیامبرش محمد صلی الله علیه و آله مى‌باشد.<br /> <br /> و نیز حضرت صادق علیه السلام فرموده‌اند: هر کس مى‌خواهد حال ما و حال دشمنان ما را بداند، باید سوره «محمد» را بخواند که در این سوره یک [[آیه|آیه]] در مورد ما و یک آیه در مورد دشمنان ما خواهد یافت.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۳، ص۳۴.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۸، ص۳۳۸، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره محمد/متن و ترجمه|'''سوره محمد/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۴۷.[[سوره محمد|محمد]]<br /> |قبلی=۴۶.[[سوره احقاف|الأحقاف]]<br /> |بعدی=۴۸.[[سوره فتح|الفتح]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%84%D9%87&diff=168692 2026-07-18T15:16:06Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مجادله<br /> |قبلی=حدید<br /> |بعدی=حَشر<br /> |شماره=۵۸<br /> |جزء=۲۸<br /> |محل نزول=مدینه<br /> |ترتیب نزول=۱۰۶<br /> |تعداد آیه=۲۲<br /> }}<br /> '''«سوره مجادله»''' پنجاه و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۲۲ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «مجادله» از سور [[سوره های مدنی|مدنی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، پنجاه و هشتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، صد و ششمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره منافقون]] و پس از آن [[سوره حجرات]] نازل شده است.<br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره «مجادله» شامل بیست و یک [[آیه|آیه]] مکى و مدنى اخیر و بیست و دو آیه از نظر دیگران. اختلاف آن در یک آیه {{متن قرآن|«... فِي الْأَذَلِّينَ»}} غیرمکى و مدنى اخیر است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> <br /> این سوره متعرض مطالب گوناگون از [[احکام شرعی|احکام]] و [[آداب و سنن اسلامی|آداب]] و صفات است. قسمتى از آن مربوط به حکم [[ظهار]] است، قسمتى هم مربوط به نجوى و بیخ گوشى سخن گفتن است.<br /> <br /> قسمتى هم مربوط به آداب نشستن در مجلس و قسمتى راجع به اوصاف کسانى است که با [[الله|خدا]] و [[پیامبر اسلام|رسولش]] مخالفت مى‌کنند، و یا با دشمنان [[دین|دین]] دوستى می‌ورزند، و کسانى را که از دوستى با آنان احتراز می‌کنند معرفى نموده، به وعده‌اى جمیل در دنیا و [[آخرت]] دلخوش می سازد.&lt;ref&gt; ترجمه تفسیر المیزان،ج‌۱۹، ص: ۳۱۲ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید: [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: کسى که سوره مجادله را قرائت کند، در روز [[قیامت|قیامت]] از جمله [[حزب الله|حزب اللَّه]] مکتوب شود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۴، ص۲۵۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۳۱۲، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مجادله/متن و ترجمه|'''سوره مجادله/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵۸.[[سوره مجادله|المجادلة]]<br /> |قبلی=۵۷.[[سوره حدید|الحديد]]<br /> |بعدی=۵۹.[[سوره حشر|الحشر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%A7%D8%B9%D9%88%D9%86&diff=168691 2026-07-18T15:15:02Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=ماعون<br /> |قبلی=قریش<br /> |بعدی=کوثر<br /> |شماره=۱۰۷<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱۷<br /> |تعداد آیه=۷<br /> }}<br /> '''«سوره ماعون»''' صد و هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۷ [[آیه]] می باشد. سوره ماعون، سوره «أرأیت» هم نامیده می شود.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «ماعون» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است، و ضحاک گوید [[سوره های مدنی|مدنی]] است و گفته‌اند که بعضى از آن مکى و بعضى هم مدنى است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و هفتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفدهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره تکاثر]] و پس از آن [[سوره کافرون]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره «ماعون» شامل هفت آیه [[عراق|عراقى]] و شش [[آیه|آیه]] از نظر دیگران است. اختلاف آن در آیه {{متن قرآن|«... يُرَاءُونَ ﴿٦﴾»}} از نظر عراقى است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره تهدید کسانى است که خود را مسلمان معرفى کرده‌اند ولى متخلق به [[اخلاق]] [[نفاق|منافقین]] اند، از قبیل سهو از [[نماز]]، و [[ریا]] کردن در اعمال، و منع [[ماعون]]، که هیچ یک از اینها با [[ایمان]] به [[قیامت|روز جزا]] سازگارى ندارد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۳۳ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> در حدیث [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اعظم]] صلی الله علیه وآله است که هر کس آن را قرائت کند، [[الله|خدا]] او را مى‌آمرزد اگر [[زکات|زکاتش]] را داده باشد. <br /> <br /> عمرو بن ثابت از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کرده که هر کس {{متن قرآن|«أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ»}} را در [[نماز|نمازهاى]] واجب و [[نافله های شبانه روز|نافله‌اش]] بخواند، خدا [[نماز]] و [[روزه]] او را قبول فرموده و او را محاسبه نکند به آنچه از او در دار دنیا سرزده است.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۳۰۱.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۳۳، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره ماعون/متن و ترجمه|'''سوره ماعون/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۷.[[سوره ماعون|الماعون]]<br /> |قبلی=۱۰۶.[[سوره قریش|قريش]]<br /> |بعدی=۱۰۸.[[سوره کوثر|الكوثر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%A7%D8%A6%D8%AF%D9%87&diff=168690 2026-07-18T14:33:56Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مائده<br /> |قبلی=نساء<br /> |بعدی=انعام<br /> |شماره=۵<br /> |جزء=۶ و ۷ <br /> |محل نزول=مدینه<br /> |ترتیب نزول=۱۱۳<br /> |تعداد آیه=۱۲۰<br /> }}<br /> '''«سوره مائده»''' پنجمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۲۰ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> بنا بر قول [[ابن عباس]] و مجاهد، این سوره در [[مدینه|مدینه]] نازل شده است. جعفر بن مبشر و شعبى گویند: همه آیات این سوره در مدینه نازل شده است، به استثناى آیه {{متن قرآن|«... الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ ...»}} (آیه ۳) که در سفر [[حجة الوداع]]، هنگامى که بر شتر خود سوار بود نازل گردید.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، پنجمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، صد و سیزدهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره فتح]] و پس از آن [[سوره توبه]] نازل شده است.<br /> <br /> ==عدد آیات==<br /> <br /> بنابر عدد [[کوفه|کوفى]] ۱۲۰ [[آیه]] و بنابر عدد [[بصره|بصرى]] ۱۲۳ آیه و بنابر عدد دیگران ۱۲۲ آیه است. غیرکوفیان نخستین آیه سوره را تا {{متن قرآن|«... بِالْعُقُودِ ...»}} یک آیه مستقل مى‌دانند. همچنین آیه ۱۵ تا {{متن قرآن|«... وَيَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ ...»}} یک آیه، حساب کرده‌اند. بصریان نیز علاوه بر این دو مورد، آیه ۲۳ تا {{متن قرآن|«... فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ ...»}} یک آیه دانسته‌اند.<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر گرامى]] روایت کرده است که: هر کس [[سوره مائده]] را بخواند، [[الله|خداوند]] به عدد هر چه [[یهود|یهودى]] و [[مسیحیت|مسیحى]] در روى زمین است به او مزد مى‌دهد و ده حسنه براى او ثبت و ده [[گناه]] از او محو مى‌کند و ده درجه براى او بالا مى‌برد.&lt;ref&gt; باید توجه داشت که در این مورد نیز یادى از مسیحیان و یهودیان و رفتار آنها با [[حضرت موسى]] و [[حضرت عیسى]] علیه السلام شده، از این رو پیامبر گرامى مى‌فرماید: به عدد یهودیان و مسیحیان...&lt;/ref&gt;<br /> <br /> همچنین [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] باسناد خود از [[امام علی علیه السلام|امام على]] علیه السلام نقل کرده است که: بعضى از آیات [[قرآن]]، بعضى دیگر را [[نسخ]] می کرد و اخذ آن به امر [[پیامبر اسلام|پیامبر]] بود تا این که سوره مائده نازل شده که [[احکام شرعی|احکامى]] مربوط به سابق را نسخ کرد، ولى چیزى از خود آن نسخ نشد. این سوره هنگامى نازل شد که پیامبر سوار بر استرى بود. سنگینى [[وحى]] چنان بود که استر را از حرکت بازداشت و طولی نکشید که او را بر زمین بغلتاند. پیامبر چنان بحال اغما درآمد که دست خود را بر سر شیبة بن وهب جمحى نهاد. آنگاه بحال عادى بازگشت و سوره مائده را بر ما قرائت کرد و همگى بدان عمل کردیم.<br /> <br /> و نیز به اسناد خود از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کرده است که: «هر کس سوره مائده را در روزهاى پنجشنبه بخواند، [[ایمان]] او به [[ظلم]] نیامیزد و هرگز بخدا [[شرک|شرک]] نیاورد».<br /> <br /> و نیز از [[ابوحمزه ثمالی|ابوحمزه ثمالى]] نقل کرده است که: سوره مائده یک جا و به طور کامل نازل گردید و ۷۰ هزار ملک همراه آن به زمین آمدند.<br /> <br /> ==هدف سوره==<br /> <br /> [[تدبر]] در ابتدا و اختتام این سوره و اکثر آیات آن و دقت در [[احکام شرعی|احکام]] و مواعظ و داستانهایى که در این سوره آمده است، نشان می دهد که غرض جامع از این سوره، دعوت به وفاى به عهدها، و پایدارى در پیمانها، و تهدید و تحذیر شدید از شکستن آن و بى اعتنایى نکردن به امر آن است و اینکه عادت و سنت [[الله|خداى تعالى]] جاری است بر رحمت و آسان گیری و تخفیف به کسى که [[تقوا]] پیشه کند و [[ایمان|ایمان]] آورد و سپس تقوا پیشه کند و [[احسان]] کند و بر سخت گیری نسبت به کسى که گردن‌کشى کند و از بند عهد و پیمان طاعت خدا خارج شده، از حدود میثاقهایى که در [[دین|دین]] گرفته شده تجاوز نماید. <br /> <br /> و به همین جهت است که مى‌ بینى بسیارى از احکام [[حدود‌‌‌‌|حدود]] و [[قصاص]]، و داستان مائده زمان [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت عیسى]] (علیه السلام)، که از خدا خواست مائده‌اى از آسمان براى او و یارانش بیاید، و داستان دو پسران [[حضرت آدم علیه السلام|آدم]]، و اشاره به بسیارى از ظلمهاى [[بنی اسرائیل|بنى اسرائیل]] و [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنى]] ‌هاى آنان در این سوره آمده است، و در آیاتى بر مردم منت مى ‌گذارد که دینشان را کامل و نعمتشان را تمام کرد، و طیبات را بر ایشان [[حلال]]، و خبائث را بر ایشان [[حرام]] کرد، و احکام و دستوراتى بر ایشان تشریع کرد که مایه [[طهارت]] آنان است، و در عین حال عسر و حرجى هم نمى ‌آورد.<br /> <br /> و این مناسب است با زمان [[نزول قرآن|نزول]] این سوره، چرا که اهل [[حدیث|حدیث]] و تاریخ اتفاق دارند بر اینکه سوره مائده آخرین سوره از [[مفصلات|سوره‌هاى مفصل]] قرآن است، که در اواخر ایام حیات [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) بر آن جناب نازل شده، چنانچه در روایات [[شیعه|شیعه]] و [[اهل سنت|سنى]] آمده: &quot;در مائده [[ناسخ و منسوخ|ناسخ]] هست ولى منسوخ نیست&quot; (چون بعد از مائده چیزى نازل نشد تا آن را نسخ کند.)<br /> <br /> و مناسب با این وضع همین بود که در این سوره به حفظ پیمانهایى که خداى تعالى از بندگانش گرفته، و خویشتن دارى در حفظ آنها سفارش کند.&lt;ref&gt; المیزان فى تفسیر القرآن، ج‌۵، ص۱۵۷ &lt;/ref&gt; <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، فضل بن حسن طبرسی، ترجمه گروه مترجمان، انتشارات فراهانى‌، تهران‌: ۱۳۶۰ ش‌، ج‌۶، ص۱۷۹.<br /> *المیزان فی تفسیر القرآن، محمد حسین طباطبایی، انتشارات اسلامى جامعه‌ى مدرسین حوزه علمیه قم‌، ۱۴۱۷ ق‌.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مائده/متن و ترجمه|'''سوره مائده/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵.[[سوره مائده|المائدة]]<br /> |قبلی=۴.[[سوره نساء|النساء]]<br /> |بعدی=۶.[[سوره انعام|الأنعام]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%D9%88%D9%86&diff=168689 2026-07-18T14:29:51Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=مؤمنون<br /> |قبلی=حج<br /> |بعدی=نور<br /> |شماره=۲۳<br /> |جزء=۱۸<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۷۴<br /> |تعداد آیه=۱۱۸<br /> }}<br /> '''«سوره مؤمنون»''' بیست و سومین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن مجید]] است و دارای ۱۱۸ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «مومنون» [[سوره های مکی|مکى]] است. این سوره در ترتیب مصحف، سومین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هفتاد و چهارمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره انبیاء]] و پس از آن [[سوره سجده]] نازل شده است.<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> تعداد آیات سوره مؤمنون از نظر کوفیان ۱۱۸ [[آیه|آیه]] و از نظر دیگران ۱۱۹ آیه است. اختلاف در آیه {{متن قرآن|«وَ أَخَاهُ هَارُونَ»}} است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره بر [[ایمان|ایمان]] به [[الله|خدا]] و روز [[قیامت|قیامت]] دعوت شده و فرقهایى که میان مؤمنین و [[کفر|کفار]] هست شمرده شده است. صفات پسندیده و فضایى که در مؤمنان و رذائل [[اخلاق|اخلاقى]] و اعمال زشتى که در کفار هست ذکر شده و به دنبالش مژده‌ها و بیم‌ها داده که بیمهاى آن متضمن ذکر [[عذاب]] در [[آخرت]] و بلاهاى دنیایى است. بلاهایى که امتهاى گذشته را به خاطر تکذیب دعوت [[حق]] از بین برد و منقرض ساخت. و از دوران [[حضرت نوح علیه السلام|حضرت نوح]] (علیه السلام) گرفته از هر [[امّت|امتى]] نمونه‌اى ذکر کرده، تا به [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت عیسى]] (علیه السلام) رسیده است.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۵، ص: ۵ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] روایت کرده است که: هر که این سوره بخواند، [[فرشتگان]] در روز [[قیامت|قیامت]] او را به روح و ریحان و آنچه موجب چشم روشنى است، بشارت می دهند.<br /> <br /> [[امام صادق]] علیه السلام فرمود: هر که این سوره را بخواند و در هر [[جمعه‌‌‌‌|جمعه]] تکرار کند، [[الله|خداوند]] کار او را به سعادت ختم می کند و در [[بهشت]] برین با [[پیامبران|انبیاء]] و مرسلین است.<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۷، ص۲۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۵، ص۵، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره مومنون/متن و ترجمه|'''سوره مومنون/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۲۳.[[سوره مومنون|المؤمنون]]<br /> |قبلی=۲۲.[[سوره حج|الحج]]<br /> |بعدی=۲۴.[[سوره نور|النور]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%84%D9%82%D9%85%D8%A7%D9%86&diff=168688 2026-07-18T14:28:31Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=لقمان<br /> |قبلی=روم<br /> |بعدی=سجدة<br /> |شماره=۳۱<br /> |جزء=۲۱<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۵۷<br /> |تعداد آیه=۳۴<br /> }}<br /> '''«سوره لقمان»''' سی و یکمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳۴ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> تمام آیات سوره «لقمان» به گفتار [[ابن عباس]] در [[مکه]] نازل شده، بجز سه [[آیه]] که در [[مدینه]] آمده و آن {{متن قرآن|«وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ ...»}} تا پایان سه آیه می باشد.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سی و یکمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، پنجاه و هفتمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره صافات]] و پس از آن [[سوره سبا]] نازل شده است. <br /> ==عدد آیات==<br /> <br /> تعداد آیات این سوره از نظر اهل [[حجاز]]، ۳۳ [[آیه|آیه]] و از نظر دیگران ۳۴ آیه می باشد. قراء [[کوفه|کوفه]] {{متن قرآن|«... الم»}} را یک آیه و قراء [[بصره]] و [[شام]]، {{متن قرآن|«... مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ ...»}} را آیه‌اى می دانند.<br /> <br /> ==هدف سوره==<br /> <br /> غرض این سوره -به طورى که آغاز و انجام آن، و نیز [[سیاق آیات|سیاق]] تمامى آیات آن اشاره مى‌کند- دعوت به [[توحید|توحید]] و [[یقین|ایقان]] و [[ایمان|ایمان]] به [[معاد]]، و عمل به کلیات شرایع [[دین|دین]] است.<br /> <br /> از ابتداى سوره پیداست که در باره بعضى از مشرکین نازل شده، که مردم را از راه [[خدا]] و شنیدن [[قرآن]]، به وسیله تبلیغاتى دروغ جلوگیرى نموده، مى‌خواستند مسأله خدا و دین را از یاد مردم ببرند، اتفاقا روایت وارده در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه {{متن قرآن|«وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ ...»}} نیز همین را مى‌گوید.<br /> پس این سوره نازل شد تا اصول [[عقاید]] و کلیات [[شریعت|شرایع]] حق را بیان نماید، و در برابر احادیث سرگرم کننده آنان مقدارى از داستان [[لقمان]] و مواعظش را ایراد کرده است.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۶، ص: ۳۱۳ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله روایت کند که فرمود: آن کس که [[سوره لقمان]] را بخواند، در [[قیامت|قیامت]] جناب [[لقمان]] با او دوست بوده و ده برابر اجر آن کسى که بخوبی ها عمل کرده و از بدی ها دورى نموده به او پاداش داده می شود.<br /> <br /> محمد بن جبیر عزرمى از پدرش و او از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: آن که سوره لقمان را در هر شب بخواند، [[الله|خداوند]] سى فرد از [[ملائکه]] را بر او مى‌گمارد و تا به صبح او را از شرور [[شیطان|شیطان]] و یارانش حفظ نمایند و اگر در روزش قرائت کند، آنان تا غروب از شرور شیطان و یاران آن حفظش خواهند نمود.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۹، ص۱۵۷.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه المیزان، ج‌۱۶، ص۳۱۳، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره لقمان/متن و ترجمه|'''سوره لقمان/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۳۱.[[سوره لقمان|لقمان]]<br /> |قبلی=۳۰.[[سوره روم|الروم]]<br /> |بعدی=۳۲.[[سوره سجده|السجدة]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D9%85%D8%B1&diff=168687 2026-07-18T14:25:25Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قمر<br /> |قبلی=نجم<br /> |بعدی=الرحمن<br /> |شماره=۵۴<br /> |جزء=۲۷<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳۷<br /> |تعداد آیه=۵۵<br /> }}<br /> '''«سوره قمر»''' پنجاه و چهارمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن مجید]] است و دارای ۵۵ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «قمر» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است.<br /> این سوره در ترتیب مصحف، پنجاه و چهارمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سی و هفتمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره الطارق|سوره طارق]] و پس از آن [[سوره ص]] نازل شده است. <br /> ==محتوای سوره==<br /> <br /> این سوره به جز دو [[آیه|آیه]] از آخرش که متقین را وعده [[بهشت]] و حضور در نزد [[خدا|خداى تعالى]] می‌دهد بقیه آیاتش یکسره مربوط به [[انذار]] و تهدید است، نخست در این سوره به [[معجزه]] «[[شق القمر]]» اشاره مى‌کند، که [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلى اللَّه علیه و آله) آن را به خاطر مطالبه قومش آورد. و سپس می‌فرماید که: همان قوم او را ساحر خواندند، و [[نبوت|نبوتش]] را تکذیب نموده، هم چنان [[هوای نفس|هواهاى نفسانى]] را پیروى کردند، با اینکه خبرهاى تکان دهنده‌اى از اخبار روز [[قیامت|قیامت]] و از داستانهاى [[امّت|امم]] منقرضه در گذشته بگوششان خورد.<br /> <br /> آن گاه دوباره به نقل پاره‌اى از آن داستانها بر مى‌گردد، اما پیداست که با خشم و عتاب آنها را نقل مى‌کند و بد حالیشان در روز قیامت هنگام بیرون شدن از [[قبر|قبرها]] و حضورشان را براى حساب خاطرنشان می‌سازد.<br /> <br /> و سپس به داستانهایى از قوم [[نوح]]، [[عاد]]، [[ثمود]]، [[قوم لوط]]، و دودمان [[فرعون]]، و عذابهاى دردناکى که به خاطر تکذیبشان [[پیامبران]] را بر سر آنان آمد، پرداخته، می‌فرماید: قوم پیامبر [[اسلام]] نزد خدا عزیزتر از آنان نیستند، و ایشان هم مانند آنها نمی توانند خدا را عاجز سازند، و در آخر همانطور که گفتیم سوره را با بشارت به متقین ختم می کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۹، ص: ۸۹ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب]] از [[پیامبر]] صلى اللَّه علیه و آله روایت نموده که آن حضرت فرمودند: کسى که سوره {{متن قرآن|«اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ»}} را در هر روز قرائت کند روز [[قیامت|قیامت]] برانگیخته شود در حالى که صورتش مانند ماه شب چهارده است و کسى که آن را در هر شب بخواند افضل است و روز قیامت خواهد آمد در حالى که چهره و صورتش بر چهره‌هاى مردم درخشندگى و برافروخته‌گى دارد.<br /> <br /> یزید بن خلیفه از [[امام صادق]] علیه السلام [[حدیث|حدیث]] نموده که فرمود: هر کس سوره مبارکه {{متن قرآن|«اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ»}} را قرائت نماید خداوند وى را از [[قبر|قبرش]] بر ناقه و شترى از شتران [[بهشت]] بیرون آورد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۴، ص۳.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۸۹، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قمر/متن و ترجمه|'''سوره قمر/متن و ترجمه''']]<br /> <br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵۴.[[سوره قمر|القمر]]<br /> |قبلی=۵۳.[[سوره نجم|النجم]]<br /> |بعدی=۵۵.[[سوره الرحمن|الرحمن]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D9%84%D9%85&diff=168679 2026-07-17T19:29:24Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قلم<br /> |قبلی=ملک<br /> |بعدی=حاقه<br /> |شماره=۶۸<br /> |جزء=۲۹<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۲<br /> |تعداد آیه=۵۲<br /> }}<br /> '''«سوره قلم»''' شصت و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن مجید]] است و دارای ۵۲ [[آیه]] می باشد. این سوره «سوره نون» نیز نامیده می شود.<br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> [[حسن بصری]] و عکرمه و عطاء گویند که این سوره [[سوره های مکی|مکی]] است. [[ابن عباس]] و قتاده گفته اند از اولش تا آیه {{متن قرآن|«سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ ﴿١٦﴾»}} مکى است و ما بعدش تا آیه {{متن قرآن|«... لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ ﴿٣٣﴾»}} [[سوره های مدنی|مدنی]] است، و ما بعدش تا آیه {{متن قرآن|«... فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤٧﴾»}} مکى و ما بعدش تا آخر سوره مدنى است.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، شصت و هشتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، دومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره علق]] و پس از آن [[سوره مزمل]] نازل شده است. <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) را به دنبال [[تهمت|تهمت‌هاى]] ناروایى که مشرکین به وى زده و او را دیوانه خوانده بودند، تسلیت و دلدارى می‌دهد، و به وعده‌هاى جمیل و پاسدارى از خُلق عظیمش دلخوش مى‌سازد، و آن جناب را به شدیدترین وجهى از اطاعت مشرکین و مداهنه با آنان نهى نموده، امر اکید می کند که در برابر حکم پروردگارش [[صبر]] کند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۹، ص: ۶۱۶ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] گوید: [[پیامبر]] (صلی الله علیه و آله) فرمود: هر کس سوره «نون والقلم» را قرائت کند، [[الله|خدا]] ثواب مردم [[خوش خویی|خوش اخلاق]] را به او عطا فرماید. <br /> <br /> على بن میمون از [[امام صادق علیه السلام|حضرت ابى عبداللَّه صادق]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: هر که سوره «نون والقلم» را در [[نماز]] واجب یا [[نافله های شبانه روز|نافله]] بخواند، خداوند او را در زندگانیش از فقر و نادارى امان دهد و هرگاه مرد از [[عذاب قبر|فشار قبر]] انشاءاللَّه پناهش دهد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۵، ص۲۰۲.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۹، ص۶۱۶، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قلم/متن و ترجمه|'''سوره قلم/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۶۸.[[سوره قلم|القلم]]<br /> |قبلی=۶۷.[[سوره ملک|الملك]]<br /> |بعدی=۶۹.[[سوره الحاقه|الحاقة]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D8%B5%D8%B5&diff=168678 2026-07-17T19:26:39Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قصص<br /> |قبلی=نمل<br /> |بعدی=عنکبوت<br /> |شماره=۲۸<br /> |جزء=۲۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۹<br /> |تعداد آیه=۸۸<br /> }}<br /> '''«سوره قصص»''' بیست و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۸۸ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> تمام آیات سوره «قصص» در [[مکه]] نازل شده است. این سوره در ترتیب مصحف، بیست و هشتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[ سوره نمل]] و پس از آن [[سوره اسراء]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> این سوره ۸۸ [[آیه|آیه]] است. [[کوفه|کوفیان]] {{متن قرآن|«... طسم»}} را یک آیه مستقل می دانند و دیگران {{متن قرآن|«... يَسْقُونَ ...»}} را.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> غرض این سوره وعده جمیل به مؤمنین است، مؤمنینى که در [[مکه|مکه]] قبل از [[هجرت]] به [[مدینه|مدینه]] عده اندکى بودند که مشرکین و فراعنه [[قریش|قریش]] ایشان را ضعیف و ناچیز مى‌شمردند، و اقلیتى که در مکه در بین این طاغیان در سخت‌ترین شرایط به سرمى‌بردند و فتنه‌ها و شداید سختى را پشت سر مى‌گذاشتند، [[الله|خداى تعالى]] در این سوره به ایشان وعده مى‌دهد که به زودى بر آنان منت نهاده و پیشوایان مردم قرارشان می‌دهد، و آنان را وارث همین فراعنه می‌کند، و در زمین مکنتشان می دهد، و به طاغیان قومشان آنچه را که از آن بیم داشتند نشان می‌دهد.<br /> <br /> به همین منظور براى این مؤمنین این قسمت از داستان [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] و [[فرعون]] را خاطرنشان می سازد که موسى را در شرایطى خلق کرد که فرعون در اوج قدرت بود و [[بنى اسرائیل]] را خوار و زیردست کرده بود که پسر بچه‌هایشان را می کشت و زنانشان را زنده می گذاشت، آرى خداوند در چنین شرایطى موسى را آفرید و مهم‌تر آنکه او را در دامن دشمنش یعنى خود فرعون پرورش داد، تا وقتى که به حد رشد رسید، آن گاه او را از شر [[فرعون]] نجات داد و از بین فرعونیان به سوى مدین روانه‌اش نمود، و پس از مدتى به عنوان [[رسالت]] دوباره به سوى ایشان بر گردانید، با [[معجزه|معجزاتى]] آشکار تا آنکه فرعون و لشکریانش تا آخرین نفر را غرق کرده و بنى اسرائیل را وارث آنان نمود، و [[تورات]] را بر موسى نازل فرمود، تا هدایت و بصیرت براى مؤمنین باشد.<br /> <br /> و عین همین سنت را در میان مؤمنین به [[اسلام]] جارى خواهد کرد، و ایشان را به ملک و عزت و سلطنت خواهد رسانید، و [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) را دوباره به وطن باز خواهد گردانید.<br /> <br /> آن گاه از این داستان منتقل مى‌شود به بیان این که در حکمت خدا لازم است که از جانب خودش کتابى نازل کند، تا دعوت حق آن جناب نیز کتاب داشته باشد، سپس سخنان طعن‌آمیز مشرکین را که در باره دعوت [[قرآن]] زده‌اند که: «چرا به وى آنچه به موسى داده شد ندادند؟» نقل فرموده و از آن پاسخ مى‌دهد، و نیز علت [[ایمان|ایمان]] نیاوردن آنان را نقل نموده به این که اگر به تو ایمان بیاوریم و هدایت تو را پیروى کنیم قدرت ما از ما سلب می‌شود، و از آن پاسخ می‌دهد، و به این منظور داستان [[قارون]] و فرو رفتنش در زمین را برایشان مجسم می‌سازد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۶، ص: ۶ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله روایت کرده است که هر که سوره قصص را بخواند، ده حسنه به عدد کسانى که [[حضرت موسی علیه السلام|حضرت موسى]] را تصدیق و تکذیب کردند به او داده می شود و [[فرشته|فرشته‌اى]] در آسمان و زمین نمی ماند مگر این که براى او شهادت می دهند که او براستى می گفت: همه چیز تباه می شود جز ذات [[الله|خداوند]].<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۸، ص۱۵۴.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۶، ص ۶، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قصص/متن و ترجمه|'''سوره قصص/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۲۸.[[سوره قصص|القصص]]<br /> |قبلی=۲۷.[[سوره نمل|النمل]]<br /> |بعدی=۲۹.[[سوره عنکبوت|العنكبوت]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D8%B1%DB%8C%D8%B4&diff=168677 2026-07-17T18:53:52Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قریش<br /> |قبلی=فیل<br /> |بعدی=ماعون<br /> |شماره=۱۰۶<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۲۹<br /> |تعداد آیه=۴<br /> }}<br /> '''«سوره قریش»''' صد و ششمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «قریش» یا «لإیلاف» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، بیست و نهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره تین]] و پس از آن [[سوره قارعه]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره قریش پنج [[آیه|آیه]] حجازى و چهار آیه از نظر دیگران است. اختلاف آن در آیه «مِنْ جُوعٍ» از نظر اهل [[حجاز]] است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره بر [[قریش]] منّت می‌گذارد که [[الله|خداى تعالى]] با این دفاعى که از [[مکه|مکه]] کرد شما را در انظار، مورد احترام قرار داد تا بتوانید با امنیت کامل بدون اینکه راهزنان متعرض شما شوند کوچ تابستانى و زمستانى خود را به منظور تجارت انجام دهید، آن گاه دعوتشان می‌کند به [[توحید]] و [[عبادت]] رب بیت.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۶۲۶&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> در حدیث [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] است که هر کس آن را قرائت کند، [[الله|خداوند]] به او عطا فرماید به عدد هر کس که [[طواف کعبه|طواف]] «[[کعبه|کعبه]]» نموده و [[اعتکاف|معتکف]] به آن باشد ده حسنه.<br /> <br /> و [[محمد بن مسعود عیاشی|عیاشى]] به اسناد خودش از مفضل بن صالح از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که فرمود جمع نمی شود دو [[سوره]] در یک [[رکعت|رکعت]]، مگر دو سوره: {{متن قرآن|«وَالضُّحَىٰ»}} و {{متن قرآن|«أَلَمْ نَشْرَحْ»}} و دو سوره: {{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ كَيْفَ»}} و {{متن قرآن|«لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ»}}.<br /> <br /> و از ابى العبّاس از [[امام باقر]] و یا امام صادق علیهما السلام روایت کرده که فرمود، {{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ كَيْفَ»}} و {{متن قرآن|«لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ»}} یک سوره است و روایت شده که ابى بن کعب در مصحف خود بین آنها «[[آیه تسمیه|بسم اللَّه]]» را که فصل بین دو سوره است، نگذاشت.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۲۹۱.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۶۲۶، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قریش/متن و ترجمه|'''سوره قریش/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۶.[[سوره قریش|قريش]]<br /> |قبلی=۱۰۵.[[سوره فیل|الفيل]]<br /> |بعدی=۱۰۷.[[سوره ماعون|الماعون]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1&diff=168676 2026-07-17T18:50:57Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قدر<br /> |قبلی=علق<br /> |بعدی=بینه<br /> |شماره=۹۷<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۲۵<br /> |تعداد آیه=۵<br /> }}<br /> '''«سوره قدر»''' نود و هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۵ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «قدر» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است و بعضى هم گفته‌اند که [[سوره های مدنی|مدنی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، نود و هفتمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، بیست و پنجمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره عبس]] و پس از آن [[سوره بروج]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> تعداد آیات آن از نظر [[مکه|مکى]] و [[شام|شامى]]، شش [[آیه|آیه]]، و از نظر دیگران پنج آیه است. اختلاف آن آیه {{متن قرآن|«... لَيْلَةِ الْقَدْرِ ﴿١﴾»}} سوم مکى و شامى است.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره [[نزول قرآن]] در [[شب قدر]] را بیان می کند، و آن شب را تعظیم نموده و از هزار ماه بالاتر می داند، چون در آن شب [[فرشتگان|ملائکه]] و روح نازل می‌شوند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۵۶۰&lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> * [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلّى اللَّه علیه و آله روایت نموده که کسى که آن را قرائت کند، به او عطا شود اجر کسى که [[ماه رمضان]] را [[روزه]] گرفته و شب قدر را احیاء داشته است.<br /> * سیف بن عمیره از مروى از [[امام باقر]] علیه السلام روایت کرده که فرمودند هر کس سوره {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ»}} را آشکارا و بلند بخواند، مانند کسى خواهد بود که در راه [[الله|خدا]] شمشیرش را کشیده باشد و کسى که آن را در نهانى بخواند، مثل آن است که در خون خود در راه خدا طپیده باشد، و کسى که ده مرتبه بخواند بر محو هزار [[گناه]] از گناهان خود گذشته و اقدام کرده است.<br /> * حسین بن ابى العلاء از حضرت [[امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که آن حضرت فرمود: هر که قرائت کند سوره {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ»}} را در [[نماز]] واجب، منادى از طرف حق او را صدا زند که اى عبداللَّه گناه گذشته تو بخشیده شد، عمل را از سر بگیر.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۱۹۰.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۵۶۰، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قدر/متن و ترجمه|'''سوره قدر/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۹۷.[[سوره قدر|القدر]]<br /> |قبلی=۹۶.[[سوره علق|العلق]]<br /> |بعدی=۹۸.[[سوره بینه|البينة]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82%D8%A7%D8%B1%D8%B9%D9%87&diff=168675 2026-07-17T18:48:33Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=قارعة<br /> |قبلی=عادیات<br /> |بعدی=تکاثر<br /> |شماره=۱۰۱<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳۰<br /> |تعداد آیه=۱۱<br /> }}<br /> '''«سوره قارعه»''' صد و یکمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۱ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «قارعه» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، صد و یکمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سی امین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره قریش]] و پس از آن [[سوره قیامة|سوره قیامه]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> این سوره شامل یازده [[آیه|آیه]] کوفى و حجازى و هشت آیه بصرى و شامى است. اختلاف آیات آن در سه آیه است: {{متن قرآن|«... الْقَارِعَةُ»}} اوّل کوفی است، {{متن قرآن|«... ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ ﴿٦﴾»}} و {{متن قرآن|«... خَفَّتْ مَوَازِينُهُ ﴿٨﴾»}} هر دوى آنها حجازى و کوفى است.<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> در [[حدیث|حدیثی]] از طریق [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] نقل شده است که هر کس آن را قرائت کند، [[الله|خداوند]] پرونده او را در روز [[قیامت|قیامت]] به سبب آن سنگین نماید.<br /> <br /> عمرو بن ثابت از [[امام باقر]] علیه السلام روایت نموده که فرمودند: هر کس سوره «القارعه» را [[تلاوت قرآن|تلاوت]] کند، خداوند او را از [[فتنه]] دجال که به او ایمان آورد، و از چرک [[جهنم|دوزخ]] در روز قیامت در امان قرار دهد.<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۲۴۲.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره قارعه/متن و ترجمه|'''سوره قارعه/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۱۰۱.[[سوره قارعه|القارعة]]<br /> |قبلی=۱۰۰.[[سوره عادیات|العاديات]]<br /> |بعدی=۱۰۲.[[سوره تکاثر|التكاثر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%82&diff=168674 2026-07-17T18:22:29Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=ق<br /> |قبلی=حجرات<br /> |بعدی=ذاریات<br /> |شماره=۵۰<br /> |جزء=۲۶<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۳۴<br /> |تعداد آیه=۴۵<br /> }}<br /> '''«سوره ق»''' پنجاهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴۵ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره «ق» از سور [[سوره های مکی|مکی]] است. [[حسن بصری]] گوید: این سوره مکى است غیر از [[آیه|آیه]]: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ...»}} (آیه ۳۸) تا {{متن قرآن|«... قَبْلَ الْغُرُوبِ»}} (آیه ۳۹).<br /> <br /> و معدل از [[ابن عباس]] نقل کرده است که این سوره مکى است، بغیر از آیه {{متن قرآن|«وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ...»}}.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، پنجاهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سی و چهارمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن[[ سوره مرسلات]] و پس از آن [[سوره بلد]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> <br /> این سوره مسأله دعوت [[اسلام]] را بیان مى‌کند. و به آنچه در این دعوت است اشاره می‌کند، یعنى [[انذار]] به [[معاد]] و انکار مشرکین به معاد، و تعجبى که از آن داشتند که بعد از مردن و بطلان شخصیت آدمى و خاک شدنش چگونه دوباره زنده مى‌شود و به همان صورت و وضعى که قبل از [[مرگ]] داشت برمى‌گردد؟ آن گاه تعجب آنان را رد مى‌کند به این که [[علم الهی|علم الهى]] محیط به ایشان است، و کتاب حفیظ که هیچ یک از احوال خلقش و هیچ حرکت و سکون آنها- چه خردش و چه کلانش- از قلم آن کتاب نیفتاده نزد او است. آن گاه این منکرین را تهدید مى‌کند به اینکه اگر به راه نیایند بر سرشان همان خواهد آمد که بر سر امت‌هاى گذشته و هلاک شده آمد. <br /> <br /> و آن گاه براى بار دوم باز به علم و [[قدرت الهی|قدرت خداى تعالى]] پرداخته از راه تدبیرى که در خلقت آسمانها و آراستن آن با ستارگان بى حرکت و با حرکت و تدابیر دیگرى که به کار برده و نیز تدبیرى که در خلقت زمین به کار برده و آن را گسترده و کوه‌هاى ریشه دار در آن جایگزین ساخته گیاهان نر و ماده در آن رویانیده و نیز به اینکه آب را از آسمان فرستاده و [[رزق|ارزاق]] بندگان را تامین نموده و زمین را با آن آب زنده کرده است، علم و قدرت او را اثبات مى‌کند.<br /> <br /> و نیز به همین منظور به بیان حال [[انسان]] مى‌پردازد که از اولین روزى که خلق شده و تا زنده است در تحت مراقبت شدید و دقیق قرار دارد، حتى یک کلمه در فضاى دهانش نمى‌آورد، و از این بالاتر یک خاطره را در دلش خطور نمی‌دهد، و [[نفس|نفسش]] آن را [[وسوسه]] نمی‌کند، مگر آنکه همه‌ اش را ثبت مى‌کنند. و آن گاه بعد از آنکه مرد، با او چه معامله مى‌شود و بعد از زنده شدنش براى پس دادن حساب، هم چنان در تحت مراقبت هست تا آنکه از حساب فارغ شود، یا به آتش درآید اگر از تکذیب کنندگان حق باشد، و یا به [[بهشت]] و [[قرب الهی|قرب پروردگار]] اگر از متقین باشد.<br /> <br /> و کوتاه سخن آنکه: زمینه گفتار در این سوره مساله [[معاد]] است، و یکى از آیات برجسته آن آیه {{متن قرآن|«لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَٰذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ ﴿٢٢﴾»}} و یکى دیگر آیه {{متن قرآن|«يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ ﴿٣٠﴾»}} و یکى هم آیه {{متن قرآن|«لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ﴿٣٥﴾»}} است.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۸، ص: ۵۰۴ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر خدا]] صلی الله علیه و آله روایت مى‌کند که فرمودند: هر کس سوره «ق» را بخواند، [[الله|خداوند]] سکرات [[مرگ|موت]] را بر او آسان سازد.<br /> <br /> [[ابوحمزه ثمالی|ابوحمزه ثمالى]] نیز از [[امام باقر|حضرت باقر]] علیه السلام روایت کرده است که فرمودند: هر کس به طور مداوم در [[نماز|نمازهاى]] فریضه و [[نافله های شبانه روز|نافله]] خود سوره «ق» را بخواند، خداوند [[رزق|روزى]] او را وسعت داده، کتابش را بدست راستش داده و حساب آسانى از او خواهند کشید.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۳، ص۲۳۳.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۸، ص ۵۰۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره ق/متن و ترجمه|'''سوره ق/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۵۰.[[سوره ق|ق]]<br /> |قبلی=۴۹.[[سوره حجرات|الحجرات]]<br /> |بعدی=۵۱.[[سوره ذاریات|الذاريات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%81%D8%B5%D9%84%D8%AA&diff=168673 2026-07-17T17:42:04Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=فصلت<br /> |قبلی=غافر<br /> |بعدی=شوری<br /> |شماره=۴۱<br /> |جزء=۲۴و۲۵<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۶۱<br /> |تعداد آیه=۵۴<br /> }}<br /> '''«سوره فُصِّلَت‌ْ»''' چهل و یکمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۵۴ [[آیه]] می باشد. نام دیگر این سوره حم سجده است و یکی از سوره های سجده‌دار قرآن است. <br /> <br /> ==نزول سوره==<br /> «سوره فصلّت» از سوره‌هاى [[سوره های مکی|مکی]] قرآن است که پس از [[سوره مؤمن]] نازل شده است. این سوره در ترتیب مصحف، چهل و یکمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، شصت و یکمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره غافر]] و پس از آن [[سوره شوری]] نازل شده است.<br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> <br /> سوره فصلّت شامل پنجاه و چهار [[آیه]] است. یک آیه کوفى، سه آیه حجازى، دو آیه بصرى و شامى است و بعضى اختلاف کرده گفته‌اند دو آیه {{متن قرآن|«... حم»}} (آیه ۱) کوفى، و آیه {{متن قرآن|«... عَادٍ وَثَمُودَ ﴿١٣﴾»}} حجازى است.<br /> <br /> ==هدف سوره==<br /> این سوره پیرامون اعراض کفار از کتابى که بر آنان نازل شده، یعنى از [[قرآن|قرآن کریم]]، سخن می‌گوید. غرض اصلى سوره این است و به همین جهت ملاحظه می‌کنید که یک قسمت از این سوره در باره همین مسأله است، از همان ابتداى سوره این معنا را خاطرنشان می سازد، و بعد از هر چند آیه، یک بار همان را متعرض می شود. براى اینکه اولین آیه آن {{متن قرآن|«تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ»}} است، که تا شش آیه مسأله انکار کتاب را دنبال می‌کند، سپس در آیه ۲۶ مجددا همین مطلب را متذکر شده می‌فرماید: {{متن قرآن|«وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَٰذَا الْقُرْآنِ ...»}} و براى نوبت سوم در آیه ۴۰ همین مطلب را از سر گرفته، می‌فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا ...»}} و دنبالش می‌فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءَهُمْ ...»}} و در اواخر سوره باز سخن از خدایى بودن قرآن نموده، مى‌فرماید: {{متن قرآن|«قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُمْ بِهِ ...»}}.<br /> <br /> لازمه اعراض مشرکین از کتاب خدا انکار [[اصول دین|اصول دین]] است که اساس دعوت حقه [[اسلام]] را تشکیل می‌دهد، و آن عبارت است از [[توحید|وحدانیت]] خدا، [[نبوت]] [[خاتم الأنبیاء|خاتم الانبیاء]] (صلی الله علیه و آله) و [[معاد]]، و چون چنین لازمه‌اى در کار بود، لذا در باره این سه اصل مفصل سخن می گوید، و در ضمن بشارت و [[انذار]] می‌دهد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۷، ص: ۵۴۴. &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر|پیغمبر خدا]] صلی الله علیه و آله روایت می کند: هر کس سوره «حم سجده» را بخواند، به تعداد هر حرفى از آن ده حسنه به او داده خواهد شد.<br /> <br /> و نیز ذریح محاربى از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده است که فرمودند: هر کس سوره «حم سجده» را بخواند، روز [[قیامت|قیامت]] به اندازه دید چشمش نور و سرورى خواهد داشت و در این دنیا هم مورد ستایش و [[غبطه]] دیگران خواهد بود.&lt;ref&gt; نورالثقلین، جلد ۴، صفحه ۵۳۸ به نقل از ثواب الاعمال صدوق.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۲، ص۶.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۷، ص۵۴۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره فصلت/متن و ترجمه|'''سوره فصلت/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۴۱.[[سوره فصلت|فصلت]]<br /> |قبلی=۴۰.[[سوره غافر|غافر]]<br /> |بعدی=۴۲.[[سوره شوری|الشورى]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%81%D8%B1%D9%82%D8%A7%D9%86&diff=168672 2026-07-17T17:38:04Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=فرقان<br /> |قبلی=نور<br /> |بعدی=شعراء<br /> |شماره=۲۵<br /> |جزء=۱۸<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۲<br /> |تعداد آیه=۷۷<br /> }}<br /> '''«سوره فرقان»''' بیست و پنجمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۷۷ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> «سوره فرقان» به قول مجاهد و قتاده [[سوره های مکی|مکی]] است. [[ابن عباس]] گوید: سه [[آیه|آیه]] آن در [[مدینه]] نازل شده است: {{متن قرآن|«وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ ...»}} تا {{متن قرآن|«... غَفُورًا رَحِيمًا ﴿٧٠﴾»}}.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، بیست و پنجمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل دو دومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره یس]] و پس از آن [[سوره فاطر]] نازل شده است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره ==<br /> <br /> غرض این سوره بیان این حقیقت است که دعوت [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلی الله علیه و آله دعوتى است [[حق]]، و ناشى از [[رسالت|رسالتى]] از جانب [[الله|خداى تعالى]] و کتابى نازل شده از ناحیه اوست. <br /> <br /> و نیز در این سوره چند نوبت پشت سر هم ایرادهایى که کفار بر [[نبوت]] آن جناب از ناحیه خدا و بر نازل بودن کتابش از جانب خدا کرده‌اند، دفع شده، و در این دفع عنایتى بالغ به کار رفته.<br /> <br /> و چون بیان این غرض مستلزم احتجاج بر مساله [[توحید|توحید]] و نفى شریک، و بیان پاره‌اى از اوصاف [[قیامت|قیامت]]، و صفات پسندیده‌اى از مؤمنین بود، لذا به این مسائل نیز پرداخته، ولى همه این بیانات را با لحن [[انذار]] و تخویف ایفاء نمود، نه تبشیر و تشویق.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۵، ص۲۳۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] روایت شده که هر که سوره فرقان را بخواند، روز [[قیامت|قیامت]] مبعوث مى‌شود در حالى که [[ایمان|ایمان]] دارد که قیامت بدون تردید فرا مى‌رسد و خدا مردگان را [[حشر|مبعوث]] مى‌کند و بدون حساب به [[بهشت]] مى‌رود.<br /> <br /> در روایت است که [[امام رضا علیه السلام|امام رضا]] علیه السلام به [[اسحاق بن عمار صیرفی|اسحاق بن عمار]] فرمود: قرائت سوره {{متن قرآن|«تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَىٰ عَبْدِهِ»}} را ترک نکن که هر که این سوره را هر شب بخواند، [[خدا]] او را هرگز [[عذاب]] نمی کند و او را مورد محاسبه قرار نمی دهد و جایش [[فردوس]] برین است.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۷، ص۱۷۹.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۵، ص۲۳۸، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره فرقان/متن و ترجمه|'''سوره فرقان/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۲۵.[[سوره فرقان|الفرقان]]<br /> |قبلی=۲۴.[[سوره نور|النور]]<br /> |بعدی=۲۶.[[سوره شعراء|الشعراء]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%81%D8%AC%D8%B1&diff=168671 2026-07-17T17:29:03Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=فجر<br /> |قبلی=غاشیه<br /> |بعدی=بلد<br /> |شماره=۸۹<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱۰<br /> |تعداد آیه=۳۰<br /> }}<br /> '''«سوره فجر»''' هشتاد و نهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳۰ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> «سوره فجر» در [[مکه]] نازل شده است. این سوره در ترتیب مصحف، هشتاد و نهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، دهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره لیل]] و پس از آن [[سوره الضحی]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> سوره فجر در عدد [[حجاز|حجازی]] شامل سى و سه [[آیه|آیه]]، در عدد [[کوفه|کوفی]] و [[شام|شامی]] سى آیه و در عدد [[بصره|بصری]] بیست و نه آیه است. اختلاف عدد آیات در این چهار آیه است: {{متن قرآن|«... وَنَعَّمَهُ ...»}} و {{متن قرآن|«... فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ ...»}}، هر دوى این آیه حجازى است؛ {{متن قرآن|«... بِجَهَنَّمَ ...»}} حجازى و شامى، و {{متن قرآن|«... فِي عِبَادِي ﴿٢٩﴾»}} کوفى است.<br /> <br /> ==محتوای سوره ==<br /> در این سوره تعلق به [[دنیا|دنیا]] بدان جهت که طغیان و [[کفران نعمت|کفران]] به دنبال دارد، مذمت شده، و اهل دنیا را به شدیدترین عذاب دنیا و [[آخرت]] تهدید نموده، روشن می‌سازد که [[انسان]] به خاطر کوتاه فکریش خیال می‌کند اگر [[الله|خدا]] به او نعمتى داده به خاطر آن است که نزد خدا کرامت و احترامى دارد، و آنکه مبتلا به فقر و فقدان است، به خاطر این است که در درگاه خدا خوار بی‌مقدار است، ولى به خاطر پندار غلطش هر [[فساد]] و طغیانى را مرتکب می‌شود، و آن پندار غلط را روپوش خطاهاى خود مى‌کند، و دومى هم به خاطر آن پندار غلطش [[کفر|کفر]] می‌گوید (و به هر ذلتى تن مى‌دهد) و حال آنکه امر بر او مشتبه شده، بلکه اگر قدرت و ثروت دارد و اگر مبتلا به فقر و تنگى معاش است، همه به منظور [[امتحان الهی|امتحان الهى]] است، تا روشن کند چه چیز از دنیایش براى آخرتش از پیش می‌فرستد.<br /> <br /> پس قضیه به آن صورت که انسان توهم می‌کند و به زبان هم جارى می‌سازد نیست، بلکه به صورتى است که به زودى در [[قیامت|قیامت]] که حساب و جزا به پا می‌شود، روشن می‌سازد که آنچه به او رسید چه فقر و ناتوانى و چه ثروت و قدرت همه امتحان بود، که او می‌توانست از دنیایش براى آخرتش گرفته، از پیش بفرستد، ولى نفرستاد، و [[عذاب]] آخرت را بر [[ثواب|ثوابش]] ترجیح داد، پس از میان همه مردم دنیا، کسى به سعادت زندگى آخرت نمی‌رسد، مگر[[ نفس مطمئنه]] و کسى که دلش به پروردگارش گرم است و [[تسلیم|تسلیم]] امر او است، و در نتیجه بادهاى کننده گرفتاریها، او را از جاى نمی‌کند، و در او تغییر حالت پدید نمی آورد، و اگر ثروتمند شد طغیان نمی‌کند و اگر فقیر شد [[کفران نعمت|کفران]] نمی‌ورزد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۴۶۷ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلى اللَه علیه و آله روایت نموده که آن حضرت فرمود، کسى که آن را در ده شب اول ماه [[ذى الحجه]] بخواند، [[الله|خداوند]] او را بیامرزد و کسى که در سایر روزها بخواند براى او در روز [[قیامت|قیامت]] نورى باشد.<br /> <br /> داود بن فرقد از حضرت [[امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که فرمود، [[سوره فجر]] را در [[نماز]] واجب و [[مستحب]] خود بخوانید، زیرا آن سوره [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام است، کسى که آن را بخواند در روز قیامت با حضرت حسین علیه السلام در درجه او از [[بهشت]] باشد.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۵۱.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۲۰، ص۴۶۷، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره فجر/متن و ترجمه|'''سوره فجر/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۸۹.[[سوره فجر|الفجر]]<br /> |قبلی=۸۸.[[سوره غاشیه|الغاشية]]<br /> |بعدی=۹۰.[[سوره بلد|البلد]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%81%D8%AA%D8%AD&diff=168670 2026-07-17T14:26:33Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=فتح<br /> |قبلی=محمد<br /> |بعدی=حجرات<br /> |شماره=۴۸<br /> |جزء=۲۶<br /> |محل نزول=مدینه<br /> |ترتیب نزول=۱۱۲<br /> |تعداد آیه=۲۹<br /> }}<br /> '''«سوره فتح»''' چهل و هشتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۲۹ [[آیه]] می باشد.<br /> ==نزول سوره==<br /> سوره فتح در [[مدینه]] نازل شده است.<br /> این سوره در ترتیب مصحف، چهل و هشتمین [[سوره]] و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، صد و دوازدهمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره صف]] و پس از آن [[سوره مائده]] نازل شده است. <br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره==<br /> مضامین آیات این سوره با فصول مختلفى که دارد انطباقش بر قصه [[صلح حدیبیه]] که در سال ششم از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]] اتفاق افتاد روشن است، و همچنین با سایر وقایعى که پیرامون این قصه اتفاق افتاد، مانند داستان تخلف اعراب از شرکت در این جنگ و نیز جلوگیرى مشرکین از ورود مسلمانان به [[مکه|مکه]]، و نیز بیعتى که بعضى از مسلمانان در زیر درختى انجام دادند که تاریخ، تفصیل آنها را آورده.<br /> <br /> پس غرض سوره بیان منّتى است که [[خدا|خداى تعالى]] به [[رسول خدا]] نهاده، و در این سفر فتحى آشکار نصیبش فرموده. و نیز منّتى که بر مؤمنین همراه وى نهاده و مدح شایانى است که از آنان کرده، و وعده جمیلى است که به همه کسانى از ایشان داده که [[ایمان|ایمان]] آورده و [[عمل صالح]] کرده ‌اند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۸، ص: ۳۷ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابىّ بن کعب]] از [[پیامبر خدا]] صلی الله علیه و آله روایت مى‌کند: هر کس این سوره را قرائت کند مانند آن است که با [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلی الله علیه و آله در [[فتح مکه|فتح مکه]] شرکت داشته است.<br /> <br /> و در روایت دیگر آمده است: ... مانند کسى است که زیر آن درخت با حضرت محمد صلی الله علیه و آله [[بیعت]] کرده است.<br /> <br /> قتاده از [[انس بن مالک|انس]] نقل مى‌کند: هنگامى که از [[حدیبیّه|حدیبیه]] بازگشتیم، از انجام اعمال [[حج]] ما جلوگیرى شده بود و ما همگى محزون و غمگین بودیم که ناگهان خداوند نازل فرمود: {{متن قرآن|«... إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا»}} پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: آیه‌اى بر من نازل شده است که در نظر من از تمام دنیا بهتر است.<br /> <br /> [[ابن مسعود|عبداللَّه بن مسعود]] گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله از [[صلح حدیبیه]] بازگشت فرمود، ناگهان دیدیم که شتر سوارى حضرت از سرعت خود کاست، نزدیک شدیم دیدیم خداوند {{متن قرآن|«... إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا»}} را بر حضرت نازل فرموده است و حضرتش را فوق العاده مسرور یافتیم و فرمودند که این سوره بر او نازل شده است.<br /> <br /> [[عبدالله بن بکیر شیبانی|عبداللَّه بن بکیر]] از پدرش روایت مى‌کند که [[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: اموال و زنان و کنیزان خود را با خواندن سوره {{متن قرآن|«إِنَّا فَتَحْنَا»}} از تلف شدن حفظ کنید، اگر انسان از کسانى باشد که این سوره را زیاد بخواند، روز [[قیامت|قیامت]] منادى بطورى که همه مردم بشنوند او را صدا مى‌زند که تو از بندگان خالص من هستى، او را به بندگان صالح من ملحق نمائید و او را در [[بهشت]] هاى پر نعمت جاى داده، از شربت گواراى رحیق مختوم آمیخته به کافور سیراب سازید.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۳، ص۹۸.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۸، ص۳۷، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره فتح/متن و ترجمه|'''سوره فتح/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۴۸.[[سوره فتح|الفتح]]<br /> |قبلی=۴۷.[[سوره محمد|محمد]]<br /> |بعدی=۴۹.[[سوره حجرات|الحجرات]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%81%D8%A7%D8%B7%D8%B1&diff=168669 2026-07-17T14:24:42Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=فاطر<br /> |قبلی=سبأ<br /> |بعدی=یس<br /> |شماره=۳۵<br /> |جزء=۲۲<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۴۳<br /> |تعداد آیه=۴۵<br /> }}<br /> '''«سوره فاطر»''' سی و پنجمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۴۵ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> «سوره فاطر» یا «سوره ملائکه» از سوره های [[سوره های مکی|مکی]] است. [[حسن بصری]] گوید، مگر دو آیه، {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّه ...»}} و آیه {{متن قرآن|«ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتَابَ ...»}}.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، سی و پنجمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، چهل و سومین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره فرقان]] و پس از آن [[سوره مریم]] نازل شده است. <br /> <br /> ==عدد آیات ==<br /> <br /> سوره فاطر، ۴۶ آیه [[شام|شامى]] و مدنى اخیر است و ۴۵ [[آیه|آیه]] از نظر دیگران. اختلاف آن در هفت آیه است، {{متن قرآن|«الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ...»}} بصرى و شامى جدید و آیه {{متن قرآن|«... الْبَصِيرُ ﴿١٩﴾»}} و {{متن قرآن|«... النُّورُ ﴿٢٠﴾»}} سه آیه غیربصرى، {{متن قرآن|«... مَنْ فِي الْقُبُورِ ﴿٢٢﴾»}} غیرشامى است و {{متن قرآن|«... أَنْ تَزُولَا ...»}} بصرى، {{متن قرآن|«... تَبْدِيلًا ...»}} بصرى و شامى و مدنى اخیر است.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره ==<br /> <br /> غرض این سوره بیان [[اصول دین|اصول دین]] است، یعنى یگانگى خداى تعالى در ربوبیت، و [[رسالت]] رسول خدا، و [[معاد]] و برگشتن به سوى او، که در این سوره بر این سه مساله استدلال شده، و [[الله|خداى تعالى]] براى این منظور عده‌اى از نعمت‌هاى بزرگ آسمانى و زمینى را می‌شمارد، و تدبیر متقن امر عالم را به طور عموم، و امر انسانها را به طور خصوص به رخ می کشد.<br /> <br /> و قبل از شمردن این نعمت‌ها و شروع به استدلال، اشاره‌اى اجمالى به این معنا می‌کند که گشودن در رحمت و بستن آن، و افاضه نعمت و امساک آن، منحصرا کار خداى تعالى است، و می‌فرماید: «{{متن قرآن|مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا ...»}}&lt;ref&gt;[[آیه 2 سوره فاطر|سوره فاطر، آیه ۲.]]&lt;/ref&gt;؛ خدا در هر رحمتى را که به سوى مردم باز کند کسى نیست که آن را ببندد ...» .<br /> <br /> و باز قبل از اینکه این اشاره اجمالى را بکند، به واسطه ‌هایى اشاره می‌کند که رحمت و نعمت را از خداى تعالى گرفته، به خلق می‌رسانند، و آنان [[فرشتگان|ملائکه]] هستند، که واسطه‌ هاى بین خدا و خلقند و به همین جهت می‌ بینیم سوره فاطر با یادآورى این وسائط شروع می‌شود.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۷، ص: ۴ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلی الله علیه و آله روایت کرده که فرمود: هر کس «سوره ملائکه» را قرائت کند، روز [[قیامت|قیامت]] سه در از درهاى [[بهشت]] او را صدا می زند که از هر کدام از این سه در که خواستى وارد شو.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۰، ص۲۹۹.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۷، ص۴، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره فاطر/متن و ترجمه|'''سوره فاطر/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۳۵.[[سوره فاطر|الفاطر]]<br /> |قبلی=۳۴.[[سوره سبأ|سبإ]]<br /> |بعدی=۳۶.[[سوره یس|يس]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%BA%D8%A7%D9%81%D8%B1&diff=168668 2026-07-17T13:40:13Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=غافر<br /> |قبلی=زمر<br /> |بعدی=فصلت<br /> |شماره=۴۰<br /> |جزء=۲۴<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۶۰<br /> |تعداد آیه=۸۵<br /> }}<br /> '''«سوره غافر»''' چهلمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۸۵ [[آیه]] می باشد. این سوره از سور [[حوامیم]] است.<br /> ==مکان نزول==<br /> <br /> «[[ابن عباس]]» و «قتاده» گفته‌اند که این سوره تماما [[سوره های مکی|مکی]] مى‌باشد، به غیر از دو [[آیه|آیه]] {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ ...»}} تا {{متن قرآن|«... لَا يَعْلَمُونَ»}} (۵۶-۵۷) که در [[مدینه|مدینه]] نازل شده‌اند.<br /> <br /> و «[[حسن بصری]]» گوید: این سوره تماما در [[مکه]] نازل شده به غیر از آیه «{{متن قرآن|... وَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ}}(آیه ۵۵)؛ و تسبیح گو بحمد پروردگارت شامگاهان و بامداد» که در مدینه نازل شده است زیرا مراد از «عشىّ» [[نماز مغرب]] و مراد از «ابکار» [[نماز صبح]] است و این هر دو در مدینه واجب شده ‌اند.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، چهلمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، شصتمین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره زمر]] و پس از آن [[سوره فصلت]] نازل شده است. <br /> ==عدد آیات==<br /> <br /> «[[کوفه|کوفیان]]» و «[[شام|شامیان]]» این سوره را هشتاد و پنج [[آیه]] و «[[حجاز|حجازیان]]» هشتاد و چهار آیه و «[[بصره|بصریان]]» هشتاد و دو آیه گفته‌اند.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> این سوره پیرامون بلندپروازیهاى کفار، و جدالشان به [[باطل]] به منظور از بین بردن [[حق|حقى]] که بر آنان نازل شده، سخن می‌گوید، و لذا می بینیم که آیات آن یکى پس از دیگرى متعرض جدال آنان، و پاسخ دادن به جدالشان می شود، یک جا می فرماید: {{متن قرآن|«مَا يُجَادِلُ فِي آيَاتِ اللَّهِ إِلَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَا يَغْرُرْكَ تَقَلُّبُهُمْ فِي الْبِلَادِ ﴿٤﴾»}}، جاى دیگر می فرماید: {{متن قرآن|«الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ ۖ كَبُرَ مَقْتًا ...»}}، باز هم می‌فرماید: {{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ أَنَّىٰ يُصْرَفُونَ ﴿٦٩﴾»}}.<br /> <br /> و با این تکرار، صولت استکبار و جدال آنان را از راه به رخ کشیدن [[عذاب|عذابى]] که امم گذشته به جرم تکذیب گرفتار آن شدند می‌شکند، و به همین منظور عذاب‌هاى خوار کننده‌اى را که خدا به ایشان وعده داده، با ذکر نمونه‌اى از آنچه در [[آخرت]] بر سرشان می‌آید خاطر نشان می‌کند.<br /> <br /> و سخنان باطلشان را با حجت‌هایى که گویاى وحدانیت خدا در ربوبیت و الوهیت است، به کلى مردود مى‌سازد و رسول گرامى خود (صلی الله علیه و آله) را امر به [[صبر]] نموده هم آن جناب و هم همه مؤمنین را وعده نصرت مى‌دهد. و نیز آن جناب را امر می‌کند به اینکه به کفار اعلام کند که تسلیم پروردگار خویش است و دست از پرستش او برنخواهد داشت، تا به کلى از آن جناب مأیوس گردند.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۷، ص: ۴۵۹ &lt;/ref&gt;<br /> ==فضیلت سوره==<br /> <br /> *[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: کسى که دوست دارد در باغ هاى [[بهشت]] بگردد، پس سوره‌هایى را که اول آنها به (حم) آغاز مى‌شود در [[نماز شب]] بخواند.<br /> *«[[انس بن مالک|انس بن مالک]]» از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت کرده که فرمود: سوره‌هایى که اول آنها (حم) است دیباج [[قرآن]] مى‌باشند.<br /> *«[[ابن عباس]]» از پیغمبر خاتم صلی الله علیه و آله نقل کرده که فرمود: هر چیزى داراى زبده و جوهریست و زبده قرآن [[حوامیم|سوره‌هاى (حم)]] است.<br /> *«[[ابن مسعود]]» از پیغمبر صلی الله علیه و آله آورده که گفت: هر زمانى که در سوره هاى (حم) قرار گرفته و دقیق شدم، گویا در باغهاى خرم و لطیف قرار گرفته و دقیق شدم.<br /> *«[[ابی بن کعب|ابى بن کعب]]» گوید، رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که سوره (حم - مؤمن) را بخواند، روح همه [[پیامبران]] و صدیقان و مؤمنان بر او نماز گزارده و براى وى طلب آمرزش کنند.<br /> *«[[ابو بصیر]]» از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: سوره‌هاى (حم)، «ریحان» قرآن هستند، پس [[الله|خدا]] را ستایش و سپاس کنید با حفظ کردن و خواندن آنها، همانا بنده چون برخیزد که بخواند سوره‌هاى (حم) را، خارج شود از دهان او بویى که خوشتر از مشک و عنبر است و خداوند رحم مى‌کند [[تلاوت قرآن|تلاوت]] کننده آن و خواننده آن را و همسایگان و دوستان و آشنایان او را و مى‌آمرزد هر کسى را که با اظهار دوستى به او نزدیکى مى‌کند و در روز [[قیامت|قیامت]] «[[عرش]]» و «[[کرسی|کرسى]]» و [[فرشتگان]] مقرب الهى براى او [[استغفار]] مى‌کنند.<br /> *«ابو صباح» از [[امام باقر]] علیه السلام آورده که فرمود: هر که بخواند (حم - مؤمن) را در هر سه مى‌آمرزد خدا براى او از گناهانش آنچه گذشته و آنچه خواهد آمد و [[تقوا|تقوى]] را همراه او کرده و [[آخرت]] او را از دنیاى او بهتر مى‌کند.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۱، ص۲۲۴.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۷، ص۴۵۹، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره غافر/متن و ترجمه|'''سوره غافر/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۴۰.[[سوره غافر|غافر]]<br /> |قبلی=۳۹.[[سوره زمر|الزمر]]<br /> |بعدی=۴۱.[[سوره فصلت|فصلت]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%BA%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%87&diff=168667 2026-07-17T13:34:41Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=غاشیه<br /> |قبلی=اعلی<br /> |بعدی=فجر<br /> |شماره=۸۸<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۶۸<br /> |تعداد آیه=۲۶<br /> }}<br /> سوره غاشیه هشتاد و هشتمین سوره از قرآن است و دارای 26 آیه است.<br /> ==نزول==<br /> سوره الغاشيه در [[مکه]] نازل شده.این سوره در ترتیب مصحف هشتاد و هشتمین سوره و در ترتیب نزول شصت و هشتمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن[[ سوره ذاریات]] و پس از آن [[سوره کهف]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> به اجماع مفسّرين و قاريان 26 آيه است.<br /> <br /> ==فضيلت آن==<br /> <br /> ابىّ بن كعب از [[پیامبر]] صلی الله علیه و آله روايت نموده كه فرمود: هر كس آن را قرائت كند خداوند حساب آن را آسان كشد.<br /> <br /> ابوبصير از [[امام صادق]] عليه السلام روايت كرده كه فرمود هر كس ادامه دهد قرائت {{متن قرآن|«هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ»}} را در نمازهاى واجب و يا نافله‌اش خداوند او را در دنيا و آخرت مشمول رحمت خود فرموده و او را در روز قيامت ايمنى از عذاب و شكنجه‌هاى آتش دهد.<br /> <br /> == محتوای سوره ==<br /> <br /> سوره غاشيه سوره انذار و بشارت است و&quot; غاشيه&quot; همان روز قيامت است كه بر مردم از هر سو احاطه پيدا مى‌كند و در اين سوره قيامت را با شرح حال مردم توصيف مى‌كند از اين جهت كه به دو دسته تقسيم می‌شوند سعيدها و شقی‌ها و هر طائفه‌اى در جايى كه برايشان آماده شده مستقر میگردند يكى در بهشت و ديگرى در دوزخ و رشته كلام بدينجا كشيده می‌شود كه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را دستور میدهد كه مردم را تذكر دهد به اينكه مقام ربوبى چه فنونى از تدبير در اين عالم بكار برده، فنونى كه هر يك دلالت دارد بر ربوبيت او براى همه عالم و براى خصوص ايشان و اينكه بازگشتشان به سوى او و حسابرسى اعمالشان با او است &lt;ref&gt; ترجمه الميزان، ج‌20، ص: 456 &lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> ==منابع==<br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‌27، ص32.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان،ج‌20، ص: 456، قم 1374. <br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه<br /> ==پیوست==<br /> [[سوره غاشیه/متن و ترجمه]]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۸۸.[[سوره غاشیه|الغاشية]]<br /> |قبلی=۸۷.[[سوره اعلی|الأعلى]]<br /> |بعدی=۸۹.[[سوره فجر|الفجر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%B9%D9%86%DA%A9%D8%A8%D9%88%D8%AA&diff=168666 2026-07-17T13:04:41Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=عنکبوت<br /> |قبلی=قصص<br /> |بعدی=روم<br /> |شماره=۲۹<br /> |جزء=۲۰ و ۲۱<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۸۵<br /> |تعداد آیه=۶۹<br /> }}<br /> '''«سوره عنکبوت»''' بیست و نهمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۶۹ [[آیه]] می باشد.<br /> <br /> ==نزول سوره عنکبوت==<br /> <br /> تمام آیات سوره عنکبوت به گفتار عکرمه و عطا و کلبى در [[مکه]] نازل شده و بنا به گفتار قتاده و [[ابن عباس]] در یکى از دو قولش نزول آن را در [[مدینه]] مى‌دانند و [[حسن بصری]] گوید: تمامى آن در مکه بجز ده [[آیه|آیه]] از اولش که در مدینه آمده و ابن عباس نیز در نظر دیگرش موافق این گفتار بوده و از یحیى بن سلام حکایت می نماید.<br /> <br /> این سوره در ترتیب مصحف، بیست و نهمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، هشتاد و پنجمین سوره در [[قرآن|قرآن کریم]] است که پیش از آن [[سوره روم]] و پس از آن [[سوره مطففین]] نازل شده است. <br /> <br /> ==عدد آیات سوره ==<br /> <br /> این سوره به اتفاق تمام دانشمندان [[تفسیر قرآن|تفسیر]]، ۶۹ [[آیه|آیه]] می باشد و قراء [[کوفه|کوفه]] {{متن قرآن|«... الم»}} را یک آیه و قراء [[حجاز]] {{متن قرآن|«... تَقْطَعُونَ السَّبِيلَ ...»}} را یک آیه و قراء [[بصره]] و [[شام]] {{متن قرآن|«... مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ ...»}} را آیه‌اى می دانند.<br /> <br /> ==محتوا و هدف سوره ==<br /> غرض سوره به طورى که از اول و آخرش و [[سیاق آیات|سیاق]] جارى در سراسرش استفاده می شود، این است که: غرض [[الله|خداى تعالى]] از [[ایمان|ایمان]] مردم، تنها این نیست که به زبان بگویند ایمان آوردیم، بلکه غرض، حقیقت ایمان است، که تندباد [[فتنه|فتنه‌ها]] آن را تکان نمی دهد، و دگرگونى حوادث، دگرگونش نمی سازد، بلکه هر چه فتنه‌ها بیشتر فشار بیاورد، پا بر جا و ریشه‌دارتر می گردد.<br /> پس غرض سوره، اعلام این معنا است که مردم خیال نکنند به صرف اینکه بگویند ایمان آوردیم دست از سرشان برمی دارند، و در بوته آزمایش قرار نمی گیرند، نه، بلکه حتما [[امتحان الهی|امتحان]] می شوند، تا آنچه در دل نهان دارند ظاهر شود و معلوم شود ایمان است یا [[کفر|کفر]]: «{{متن قرآن|... فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ }}﴿٣﴾؛ پس خدا حتما باید معلوم کند آن کسانى را که در دعوى ایمان راست می گویند، و آنهایى که در این دعوى دروغگویند». <br /> <br /> پس فتنه و محنت، یکى از سنت‌هاى الهى است که به هیچ وجه و در باره هیچ کس از آن گذشت نمی شود، همان طور که در امت‌هاى گذشته از قبیل قوم [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]]، [[قوم عاد|عاد]]، [[ثمود]]، قوم [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]]، [[قوم لوط|لوط]]، [[حضرت شعیب علیه السلام|شعیب]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] جریان یافت، و جمعى [[استقامت]] ورزیده و جمعى دیگر هلاک شدند و در امت‌هاى حاضر و آینده نیز جریان خواهد داشت، و خدا به کسى [[ظلم]] نکرده و نمی کند، این خود [[امّت|امت‌ها]] و اشخاصند که به خود ظلم می کنند.<br /> پس کسى که می گوید من به خدا ایمان آوردم، باید در برابر ایمانش [[صبر]] کند، و خداى یگانه را بپرستد و چون قیام به وظایف دینى برایش دشوار و یا غیر ممکن شد باید به دیارى دیگر مهاجرت کند، دیارى و سرزمینى که در آنجا بتواند به وظیفه‌هاى خود عمل کند، چون، زمین خدا وسیع است.<br /> <br /> و هرگز نباید به خاطر ترس از گرسنگى و سایر امور زندگى از مهاجرت چشم بپوشد، براى اینکه [[رزق]] بندگان به عهده خدا است، «{{متن قرآن|وَكَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لَا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُهَا وَإِيَّاكُمْ ...}}﴿٦٠﴾؛ و چه بسیار جنبده که خودش متحمل رزقش نیست، بلکه خدا است که رزق آنها و رزق شما را می دهد».<br /> <br /> و اما مشرکین که مؤمنین را آزار می کردند با اینکه مؤمنین بغیر از اینکه می گفتند:<br /> پروردگار ما اللَّه است، هیچ جرمى مرتکب نشده بودند، آنها هم باید بدانند که با این رفتار خود خدا را عاجز نمی کنند، و به ستوه نمی آورند، و نمی توانند خواست خود را علیه خواست خدا به کرسى بنشانند، بلکه خود این آزارشان هم که گفتیم [[فتنه]] و آزمایش مؤمنین است، فتنه و آزمایش خودشان نیز هست، و چنان نیست که از [[علم الهی|علم]] و تقدیر الهى خارج باشد، بلکه این خدا است که آنان را در چنین بوته‌اى از آزمایش قرار داده، و دارد علیه آنان ضبط می کند، تا اگر خواست در همین دنیا به وبال آن گرفتارشان کند، و اگر خواست این [[عذاب]] را تاخیر انداخته در روزى که به سوى او برمی گردند، و دیگر راه گریزى ندارند، عذاب کند.<br /> <br /> و اما آن چه به عنوان حجت و دلیل براى خود درست کرده و دل بدان خوش کرده‌اند، سخن باطل و دلیل مردودى است که هیچ جا به دردشان نمی خورد، و [[حجت]] علیه آنان تمام است.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۱۶، ص: ۱۴۶ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره ==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله روایت کند که حضرت فرمود: هر که [[سوره عنکبوت]] را قرائت کند، به عدد آنچه را که [[مومن|مؤمن]] و [[نفاق|منافق]] وجود دارد ده برابرش به او پاداش داده خواهد شد.<br /> <br /> [[ابو بصیر]] از [[امام صادق]] علیه السلام روایت کند که هر کس سوره عنکبوت و [[سوره روم|روم]] را در شب بیست و سوم [[ماه رمضان]] بخواند، به خدا سوگند که از [[بهشت|بهشتیان]] بوده و در این گفتار هرگز استثناء نکنم و از [[الله|خداوند]] نترسم که این [[قسم]] را بر من گناه بنویسد، چون می دانم این دو سوره نزد پروردگار ارجمند است.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۱۹، ص۳.<br /> *محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج‌۱۶، ص۱۴۶ ، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره عنکبوت/متن و ترجمه|'''سوره عنکبوت/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۲۹.[[سوره عنکبوت|العنكبوت]]<br /> |قبلی=۲۸.[[سوره قصص|القصص]]<br /> |بعدی=۳۰.[[سوره روم|الروم]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%B9%D9%84%D9%82&diff=168664 2026-07-17T11:50:43Z

<p>Mohammadi: </p> <hr /> <div>{{شناسنامه سوره<br /> |نام=علق<br /> |قبلی=تین<br /> |بعدی=قدر<br /> |شماره=۹۶<br /> |جزء=۳۰<br /> |محل نزول=مکه<br /> |ترتیب نزول=۱<br /> |تعداد آیه=۱۹<br /> }}<br /> '''«سوره علق»''' نود و ششمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۱۹ [[آیه]] می باشد. این سوره اولین سوره نازل شده بر [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و یکی از سوره های [[سجده]] دار است.<br /> <br /> ==نزول سوره ==<br /> <br /> «سوره علق» از سوره های [[سوره های مکی|مکی]] است. این سوره در ترتیب مصحف، نود و ششمین سوره و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، اولین سوره [[قرآن|قرآن کریم]] است که پس از آن [[سوره قلم]] نازل شده است. <br /> <br /> ==تعداد آیات==<br /> این سوره نوزده [[آیه|آیه]] به عدد [[عراق|عراقى]] (کوفى و بصرى)، هیجده آیه به عدد [[شام|شامى]]، بیست آیه به عدد [[حجاز|حجازی]] است، و ۷۲ یا ۹۲ کلمه و ۲۸۰ یا ۲۸۸ حرف دارد.&lt;ref&gt; فرهنگ نامه علوم قرآن، دفتر تبلیغات اسلامی، سوره ۰۹۶&lt;/ref&gt;<br /> <br /> اختلاف آیات آن در دو آیه {{متن قرآن|«... الَّذِي يَنْهَىٰ ﴿٩﴾»‌}} شامى و {{متن قرآن|«... لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ ...»}} حجازى می باشد.<br /> <br /> ==محتوای سوره==<br /> در این سوره [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلی الله علیه وآله) را امر می‌کند به اینکه [[قرآن]] را که به [[وحى]] خدا نازل می شود تلقى کند. و این سوره اولین سوره‌ اى است که از قرآن نازل شده، و [[سیاق آیات]] آن چنان به هم ارتباط دارد که بتوان گفت یکباره نازل شد.&lt;ref&gt; ترجمه المیزان، ج‌۲۰، ص: ۵۴۷ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> برخی از مطالب بیان شده در این سوره عبارتند از:<br /> <br /> ۱. دستور به تحصیل علم و بیان ارزش [[قلم]] و نگارش؛<br /> <br /> ۲. اشاره به ماده آغازین خلقت [[انسان]]؛<br /> <br /> ۳. بیان اصول و خطوط کلى تعالیم [[اسلام]] در آغاز [[مبعث حضرت محمد صلی الله علیه و آله|بعثت]]؛<br /> <br /> ۴. بى‌نیازی، عامل طغیان و ناسپاسى انسان؛<br /> <br /> ۵. بازگشت همه به سوى [[الله|خدا]]؛<br /> <br /> ۶. ترسیم دو چهره هدایت‌شدگان و گمراهان.&lt;ref&gt; فرهنگ نامه علوم قرآن، دفتر تبلیغات اسلامی، سوره ۰۹۶&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فضیلت سوره==<br /> [[ابی بن کعب|ابى بن کعب]] از [[پیامبر]] صلی الله علیه و آله روایت کرده که فرمود: کسى که این سوره را قرائت کند مانند آن است که تمام [[مفصلات|سوره‌هاى مفصّله]] را قرائت کرده.<br /> <br /> محمد بن حسان از [[امام صادق]] علیه السلام روایت نموده که هر کس در روز یا شبش قرائت کند: {{متن قرآن|«اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ»}} را، آنگاه بمیرد در روز یا شب آن، شهید مرده و [[الله|خدا]] او را شهید برانگیزاند و او را زنده کند مانند کسى که در راه خدا با [[رسول الله]] صلی الله علیه و آله شمشیر زده است.&lt;ref&gt; ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۷، ص۱۷۳. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، فضل بن حسن طبرسی، ترجمه گروه مترجمان.<br /> *ترجمه تفسیر المیزان، سید محمد حسین طباطبائی، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى‌، قم ۱۳۷۴.<br /> *[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8_%D9%86%D8%B2%D9%88%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%87%D8%A7 ترتیب نزول سوره ها]، در همین دانشنامه.<br /> *فرهنگ نامه علوم قرآن، دفتر تبلیغات اسلامی.<br /> <br /> ==پیوست==<br /> [[سوره علق/متن و ترجمه|'''سوره علق/متن و ترجمه''']]<br /> {{فهرست سوره های قرآن<br /> |سوره=۹۶.[[سوره علق|العلق]]<br /> |قبلی=۹۵.[[سوره تین|التين]]<br /> |بعدی=۹۷.[[سوره قدر|القدر]]<br /> }}<br /> {{قرآن}}<br /> <br /> [[رده:سوره های قرآن]]</div>

Mohammadi