دانشنامه‌ی اسلامی - مشارکت‌های کاربر [fa]

کاربر:Admin

2025-07-03T07:26:24Z

Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «ویژه:اختیارات_کاربر» ایجاد کرد

[[ویژه:اختیارات_کاربر]]

دانشگاه مفید

2023-01-23T05:38:24Z

Admin:

[[دانشگاه مفید]] دانشگاهی غیردولتی- غیرانتفاعی در حوزه علوم انسانی است که در سال 1368 توسط [[سید عبدالکریم موسوی اردبیلی]] در شهر [[قم]] تأسیس شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mashreghnews.ir/news/29119/%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC%D9%8A-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%D9%8A%D8%AF|عنوان=مشرق نیوز}}</ref> در زمانۀ تشکیل دانشگاه، ایدۀ پیوند موضوعات و پرسش‌ها در گسترۀ علوم انسانی و مباحث دینی، مدت‌ها بود که شکل‌گرفته و به روش‌های مختلف متفکران را به خود مشغول کرده بود؛ اما ایجاد یک مرکز علمی و گسترده برای پیشبرد این هدف، کمتر در ایران محقّق شده بود؛ ازاین‌رو مرحوم اردبیلی با به کارگیری شیوه های نوین آموزشی و جداسازی آنها از شیوه های سنتی آموزش در حوره علوم انسانی و دینی، برای پاسخ به پرسش‌های انسان معاصر در گسترۀ رابطه دین و مسائل روز به‌دوراز تعصب و یا تلاش های بی نتیجه برای توجیه بدون تعقل برخی از امور، دانشگاهی را با این ایده تأسیس کرد که بتوان در آن آزادانه دربارۀ پرسش‌ها اندیشید و تا اندازۀ توان پاسخ‌هایی را برای آن‌ها مطرح کرد.
[[پرونده:نماي-دانشگاه-مفيد.jpg|بندانگشتی|نمایی از دانشگاه مفید قم]]
=='''معرفی اجمالی'''==
هدف این دانشگاه، بازنگري و تلفیق علوم حوزوي و دانشگاهی، نظریه پردازي و پاسخ به مسائل دنیاي معاصر از دیدگاه اسلام اعلام شده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://masirtalabe.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF/|عنوان=معرفی دانشگاه مفید در مسیر طلبه}}</ref>اساسنامه دانشگاه مفید در تابستان 1367 ش به تصویب شوراي عالی انقلاب فرهنگی رسید.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://rc.majlis.ir/fa/law/show/99958|عنوان=مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی}}</ref>و ساختمان و محوطه دانشگاه در زمینی به مساحت 45 هکتار ساخته شد و در سال 1368 ، با مجوز [[وزارت علوم، تحقیقات و فناوری]]<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.msrt.ir/fa/institute-type/410005/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D9%85%D9%88%D8%B3%D8%B3%D8%A7%D8%AA-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA%DB%8C-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%B9%DB%8C?InstituteSearch%5Bname%5D=%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF+&InstituteSearch%5BstateId%5D=&InstituteSearch%5BcityId%5D=|عنوان=مجوز و اطلاعات دانشگاه در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری}}</ref> و تحت نظارت [[سازمان سنجش آموزش کشور]]، با پذیرش تعدادی دانشجو از بین طلاب [[حوزه هاي علميه]]،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://marjaet.ir/news/78885/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D8%A8/|عنوان=وب سایت مرجعیت - تسهیلات طلاب در دانشگاه}}</ref> با راه اندازي رشته اقتصاد نظری آغاز به کار کرد. در حال حاضر دانشگاه مفید، 29 گرایش تحصیلی را در 6 بخش آموزشی [[اقتصاد]]، [[حقوق]]، [[فلسفه]]، [[علوم سیاسی]]، [[الهیات]] و [[زبان انگلیسی]] ارائه می نماید. <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mofidu.ac.ir/deputies/educational/stu-admissions1/|عنوان=پذیرش در دانشگاه}}</ref>ورود به دانشگاه مفید، از 3 طریق [[کنکور سراسری]]، آزمون اختصاصی ویژه طلاب حوزه هاي علمیه، و همچنین ورود بدون آزمون براي استعدادهاي درخشان و اتباع خارجی امکان پذیر است.

اولین مجله علمی-پژوهشی استان قم با نام «نامه مفید»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.magiran.com/magazine/1185|عنوان=مگیران-بانک جامع نشریات کشور}}</ref> در دانشگاه مفید منتشر می شده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.noormags.ir/view/fa/magazine/34/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF|عنوان=نورمگز-بزرگترین آرشیو نشریات کشور}}</ref>

دانشگاه مفید همچنین اولین کلینیک حقوقی <ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://lcmu.ir/|عنوان=کلینیک حقوقی دانشگاه مفید}}</ref> و اولین کلینیک حقوق کودک را در ایران تأسیس کرده<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://ijtihadnet.ir/%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%86%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AA%D8%A7%D8%AD/|عنوان=وب سایت خبری اجتهاد}}</ref> و دارنده اولین و تنها دوفصلنامه بین المللی و دوزبانه [[حقوق بشر]] در ایران با درجه Q4 از [[اسکوپوس]] است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.scopus.com/sourceid/21100943308|عنوان=پایگاه استنادی بین المللی اسکوپوس-دوفصلنامه حقوق بشر}}
</ref> دانشجویان دانشگاه مفید در سال هاي ابتدایی تنها از میان طلاب حوزه هاي علمیه پذیرش می شدند،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.yjc.news/fa/news/4126717/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%AA%D8%AF%D8%B1%D9%8A%D8%AC%D9%8A-%D9%8A%D9%83-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87|عنوان=باشگاه خبرنگاران جوان}}</ref> اما از سال 1382 ، ورود به این دانشگاه براي همه داوطلبان زن و مرد، امکانپذیر شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.lawtest.ir/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF/all/52-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D9%82%D9%85.html|عنوان=راهنمای آزمون های حقوقی}}</ref>
تعداد دانشجویان دانشگاه مفید، در حال حاضر نزدیک به 2 هزار نفر است و تا کنون این دانشگاه نزدیک به 8 هزار دانش آموخته دارد.

===مؤسس===
سید عبدالکریم موسوي اردبیلی<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.ardebili.com/|عنوان=پایگاه اطلاع رسانی دفتر آیت الله العظمی موسوی اردبیلی (ره)}}</ref>، بنیانگذار دانشگاه مفید، از [[مرجع تقلید|مراجع تقلید]] [[شیعه]] و از نزدیکان [[سید روح‌الله خمینی]] در جریان انقلاب اسلامی در سال 1357 بوده و پیش از انقلاب اسلامی، مؤسساتی مانند [http://maktab-charity.org/ مکتب امیرالمومنین]، [[کانون توحید]] و [https://mofidsch.ir/ مجتمع آموزشی مفید] را اداره می کرده است. وي عضو [[شورای انقلاب اسلامی ایران]]، عضو [[مجلس خبرگان قانون اساسی]]، نماینده دور اول [[مجلس خبرگان رهبری]]، [[امام جمعهٔ موقت تهران]]، [[دادستان کل کشور (ایران)|دادستان کل کشور]]، رییس [[دیوان عالی کشور]]، عضو [[شوراي بازنگري قانون اساسي]]، مسئول اجراي فرمان 6 ماده اي <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.sku.ac.ir/Office/se/Page/1411/%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%20%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%20(%D8%B1%D9%87)|عنوان=دانشگاه شهرکرد - فرمان 6 ماده ای امام خمینی}}</ref> امام خمینی بوده است.

وي پس از درگذشت خمینی در سال 1368 از فعالیت هاي اجرایی و حکومتی کناره گرفت و به قم رفت. او در 3 آذر 1395 و در 91 سالگی درگذشت و در حرم [[فاطمه معصومه]] دفن شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85_%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%DB%8C_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C|عنوان=ویکی شیعه}}</ref>

=='''بخش های آموزشی'''==

===بخش آموزشی اقتصاد===
اولین بخش آموزشی دانشگاه مفید، بخش آموزشی [[اقتصاد]] بوده است که سال 1368 در مقطع کارشناسی اقتصاد نظري، شروع به پذیرش دانشجو کرده است. مقطع کارشناسی ارشد این بخش آموزشی، در سال 1373 ، و مقطع دکتري تخصصی، در سال 1380 راه اندازي شده است. در مقطع کارشناسی ارشد، رشته اقتصاد نظري و در مقطع دکتري، رشته اقتصاد بین الملل در این بخش آموزشی ارائه می شود. دانشگاه مفید، از مراکز دانشگاهی پیشرو در رابطه با [[اقتصاد اسلامی]] به شمار می رود.

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در هر سه مقطع (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا)، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mofidu.ac.ir/deputies/student/scholarships/|عنوان=بورس های تحصیلی دانشجویان|کد زبان=fa}}</ref>

===بخش آموزشی حقوق===
بخش آموزشی [[حقوق]] دانشگاه مفید در سال 1370 آغاز به کار کرده و به پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی پرداخته است. مقطع کارشناسی ارشد در سال 1374 و دکتري در سال 1381 ، در این بخش آموزشی راه اندازي شده است. همچنین این بخش آموزشی از معدود گروه های آموزشی در ایران است که از سال 1383 ، گرایش حقوق بشر را در مقطع کارشناسی ارشد راه اندازي کرده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://iranianpath.com/master/law/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B1%D8%B4%D8%AA%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B4%D8%A7%D8%BA%D9%84-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%B73283.html|عنوان=راهنمای تحصیلی دانشجویان - مسیر ایرانی}}</ref> گرایش هاي بخش آموزشی حقوق در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه مفید عبارتند از: حقوق بشر، حقوق بین الملل، حقوق عمومی، حقوق جزا و جرم شناسی، و همچنین حقوق خصوصی. در مقطع دکتري نیز گرایش حقوق خصوصی و حقوق بین الملل عمومی در این دانشگاه ارائه می شود.

بخش آموزشی حقوق دانشگاه مفید یکی از بخش آموزشی هاي معتبر حقوقی در میان دانشگاه هاي ایران است. ارائه خدمات علمی و عام المنفعه حقوقی از طریق کلینیک های حقوقی دانشگاه مفید، از جمله ویژگی هاي بخش آموزشی مذکور است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.isna.ir/news/qom-49717/%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA-50-%D9%88%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D9%88-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%86%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D9%82%D9%85|عنوان=سایت خبری ایسنا - کلینیک حقوقی دانشگاه مفید}}</ref> از آنجا که دانشگاه مفید جزو دانشگاه هاي گروه اول در ایران است، فارغ التحصیلان هر یک از مقاطع تحصیلی بخش آموزشی حقوق این دانشگاه، به شرط کسب معدل لازم، بدون شرکت در آزمون کتبی شغل قضاوت، می توانند به صورت مستقیم در مصاحبه علمی آن حضور یابند.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ekhtebar.com/%D8%A2%DA%AF%D9%87%DB%8C-%D8%AC%D8%B0%D8%A8-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A2%D8%B2%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%82%D8%B6%D8%A7%D9%88%D8%AA-%DB%B1%DB%B3%DB%B9%DB%B9/|عنوان=وب سایت اختبار}}</ref>

در این بخش آموزشی، تحصیل برای برخی از گرایش های کارشناسی ارشد و تمام گرایش های مقطع دکترا برای دانشجویان مستعد بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی فلسفه===
بخش آموزشی [[فلسفه]]، سومین بخش آموزشی دانشگاه مفید، از سال 1372 تأسیس شد و در مقطع کارشناسی رشته فلسفه، به پذیرش دانشجو پرداخت. راه اندازي دوره کارشناسی ارشد، در سال 1377 و دوره دکتري در سال 1394 صورت گرفت. گرایش هاي بخش آموزشی فلسفه در مقطع کارشناسی ارشد عبارتند از: فلسفه غرب، فلسفه و کلام اسلامی، الهیات و معارف اسلامی، فلسفه و کلام اسلامی، فلسفه دین، فلسفه علم، و فلسفه اخلاق. همچنین گرایش ها در مقطع دکتري عبارتند از: فلسفه عصر جدید، و فلسفه و کلام اسلامی. دانش آموختگان بخش آموزشی فلسفه دانشگاه مفید، جزو رتبه هاي برتر در مقاطع تحصیلات تکمیلی بوده اند.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=آپارات - مصاحبه با رتبه های تک رقمی|نشانی=https://www.aparat.com/|وبگاه=آپارات - سرویس اشتراک ویدیو|بازبینی=2022-02-23|کد زبان=fa}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در هر سه مقطع (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا)، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی علوم سیاسی===
بخش آموزشی [[علوم سیاسی]] دانشگاه مفید در سال 1373 تأسیس شد و تا سال 1377 ، فقط در مقطع کارشناسی به پذیرش دانشجو در رشته علوم سیاسی می پرداخت. از سال 1378 دوره کارشناسی ارشد و از سال 1393 ، مقطع دکتري در این بخش آموزشی راه اندازي شد.

گرایش هاي بخش آموزشی علوم سیاسی در مقطع کارشناسی ارشد عبارتند از: علوم سیاسی، اندیشه سیاسی در اسلام، مطالعات منطقه اي و روابط بین الملل، و همچنین در مقطع دکتری رشته علوم سیاسی، گرایش مسائل ایران، به پذیرش دانشجو می پردازد. <ref>{{یادکرد وب|عنوان=پایگاه خبری سرپوش|نشانی=https://www.sarpoosh.com/education-news/top-universities/useful-university-32.html|وبگاه=sarpoosh|تاریخ=2020-10-02|بازبینی=2022-02-23|کد زبان=fa}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در مقطع کارشناسی ارشد، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی الهیات===
بخش آموزشی [[الهیات]] دانشگاه مفید در سال 1383 ، با راه اندازي دوره کارشناسی ارشد معارف قرآن آغاز به کار کرد. هم اکنون در مقطع کارشناسی رشته های فقه و حقوق و همچنین فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشجو می پذیرد. رشته های مقطع کارشناسی ارشد این بخش آموزشی عبارتند از: علوم قرآن و حدیث، و فقه و مبانی حقوق اسلامی. و در مقطع دکتری رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی، را دایر کرده است. <ref>{{یادکرد وب|عنوان=معرفی رشته های الهیات|نشانی=http://iranianpath.com/masters/theology/Jurisprudence-and-Principles-of-Islamic-Law/معرفی-رشته-کارشناسی-ارشد-فقه-و-مبانی-حقوق-اسلامی-و-مشاغل-مربوطه9733.html|وبگاه=.:: مسير ايراني ::.|بازبینی=2022-02-23}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکترا، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی زبان انگلیسی===
بخش آموزشی [[زبان انگلیسی]] دانشگاه مفید در سال 1386 تأسیس شد و رشته های مترجمی و آموزش زبان انگلیسی در مقطع کارشناسی، در آن ارائه می شود. <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://akhbarelmi.ir/37332/|عنوان=اخبار علمی - حرکت بر روی مرز علم}}</ref>

=='''مراکز مطالعاتی'''==

===مرکز مطالعات حقوق بشر===
با توجه به اهمیت گفت‌و‌گوهای [[حقوق بشر]]<nowiki/>ی در جهان کنونی و نسبت آن با آموزه‌های دینی و همچنین ضرورت پژوهش، آموزش و تبیین اندیشه و دیدگاه‌های اسلامی، به‌ویژه مکتب اهل‌بیت در این حوزه، و نیز لزوم ساماندهی و تمرکز فعالیت‌های دانشگاه مفید در این گستره، مرکز مطالعات حقوق بشر دانشگاه مفید در خردادماه سال ۱۳۸۲ تأسیس شده و در چهارچوب وظایف خود به فعالیت‌های گوناگون و کارآمدی پرداخته است. در راستای اهداف و وظایف مشخص‌شده، مرکز مطالعات حقوق بشر با پشتکار استادان و افراد صاحب‌نام و روش‌های مختلف، اهداف خود را پیگیری و راه‌های دست‌یابی به آن‌ها را به‌خوبی پیموده است. با توجه به ماهیت میان‌رشته‌ای حقوق بشر و تأکید این مرکز بر حفظ این ماهیت، کوشیده شده است در فعالیت‌های پیشین و فعلی مرکز، متفکران و صاحب‌نظران همه رشته‌ها و موضوعات گوناگون با مباحث حقوق بشر تعامل داشته باشند.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://jref.ir/19794|عنوان=مرجع مجلات علمی کشور - جی رف}}</ref>

برخی از همایش هاي بین المللی برگزارشده از سوي مرکز مطالعات حقوق بشر دانشگاه مفید عبارتند از «حقوق بشر و گفتگوي تمدن ها»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://hawzah.net/fa/Magazine/View/5427/5514/52274/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%85%D8%AF%D9%86-%D9%87%D8%A7|عنوان=پایگاه خبری حوزه}}</ref> «مبانی نظري و حقوق بشر»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.adinehbook.com/gp/product/9648092095|عنوان=آدینه بوک - مبانی نظری حقوق بشر}}</ref> «هویت ها، تفاوت ها و حقوق بشر»، «صلح، حقوق بشر و دین»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://iqna.ir/fa/news/1693458/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%8A%D8%B4-%D8%B5%D9%84%D8%AD-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%D8%AF%D9%8A%D9%86|عنوان=خبرگزاری قرآن ایران}}</ref> «حقوق بشر و دین»، «نقش ادیان و رهبران دینی در مقابله با خشونت علیه کودکان»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.irna.ir/news/4068667/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%86%D8%A8%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86|عنوان=خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران}}</ref> «اسلام و حقوق بشردوستانه بین المللی»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.irna.ir/news/5019153/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران}}</ref> «معاضدت حقوقی و کلینیک هاي حقوقی»، «ادیان ابراهیمی و همزیستی مسالمت آمیز».<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mehrnews.com/news/4168337/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%88-%D9%87%D9%85%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA-%D8%A2%D9%85%DB%8C%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1|عنوان=خبرگزاری مهر}}</ref>

اهداف مرکز مذکور، تولید دانش و توسعه ادبیات در حوزه حقوق بشر با تأکید بر پژوهش هاي میان رشته اي، تبیین نسبت میان حقوق بشر، ادیان و تمدن ها، و همچنین تبیین اندیشه هاي راستین اسلام در زمینه حقوق بشر براي دستیابی به اصولی همچون صلح، عدالت، آزادي و امنیت، اعلام شده است.<ref>[http://mofidu.org/fa/cont/61 مرکز مطالعات حقوق بشر]</ref>

===مرکز مطالعات اقتصادی===
مرکز مطالعات اقتصادی دانشگاه مفید در سال ۱۳۸۴ تأسیس گرديد. هدف این مرکز، ساماندهی و تمرکز فعالیت‌های دانشگاه مفید در گستره اقتصاد، تولید دانش و توسعه ادبیات اقتصادی با تأکید بر پژوهش‌های اقتصاد اسلامی و تحقیقات میان‌رشته‌ای؛ تبیین و ترویج اندیشه‌های اسلامی درزمینۀ اقتصاد؛ تبيين مبانی و اصول جاری در نظام اقتصادی مبتنی بر تعاليم اسلامی؛ مشاوره و تبادل علمی با مراکز مشابه در داخل و خارج از کشور، پرورش پژوهشگران توانمند و ... است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.islamicec.ir/news/%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%B9%D9%8A%D9%87+%D9%87%D8%A7/366483/%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA+%C2%AB%D9%82%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%AF+%D9%81%D9%82%D9%87%DB%8C+%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1+%D8%A8%D8%A7+%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA+%D9%BE%D9%88%D9%84%DB%8C%C2%BB+%D8%AF%D8%B1+%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87+%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF+%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1+%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=انجمن اقتصاد اسلامی حوزه علمیه قم}}</ref>

اين مركز با انجام طرح‌های پژوهشی، برگزاری كارگاه‌ها و دوره‌های کوتاه‌مدت، همايش‌ها، سخنرانی‌ها، نشست‌های تخصصی، ارائه مشاوره به نهادهای اجرايی و ... تحقق اهداف يادشده را دنبال می‌کند. ايجاد بانك اطلاعاتی و اطلاع‌رسانی پیرامون كتب و مقالات اقتصادی به‌ویژه اقتصاد اسلامی؛ ايجاد بانك اطلاعاتی و اطلاع‌رسانی پیرامون مراكز آموزشی و پژوهشی و متخصصان مربوط به گستره اقتصاد و نیز اقتصاد اسلامی؛ تشكيل حلقه‌های علمی - پژوهشی در موضوعات اساسی اقتصادی؛ فراهم نمودن زمینۀ شرکت دانشجويان در کارگاه‌های آموزشی داخل و خارج از كشور؛ هدايت و حمايت از تحقيقات دانشجویی (مقالات و پایان‌نامه‌ها)؛ فراهم نمودن زمینه شرکت استادان و پژوهشگران در اجلاس‌های علمی، فرصت‌های مطالعاتی و كارگاه‌های آموزشی داخل و خارج از كشور؛ انجام پروژه‌های تحقيقاتی متناسب با اهداف مركز؛ برگزاری همایش‌ها، سخنرانی‌ها و کارگاه‌های دوره‌ای با همكاری استادان داخلی و خارجی؛ تشويق به تأليف كتب و مقالات تخصصی در گستره اقتصاد و برگزاری كارگاه‌های آموزشی و پژوهشی با همكاری اساتيد داخلی و خارجی از مهم‌ترین برنامه‌های این مركز است.

مرکز مطالعات اقتصادی دارای نشریه‌ای علمی - پژوهشی با عنوان «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» است كه به دو صورت چاپی و الکترونیکی در دسترس پژوهشگران گستره اقتصادی قرار می‌گیرد. از مهم‌ترین همایش‌های برگزارشده به‌وسیلۀ مركز مطالعات اقتصادی عبارت‌اند از: «اندیشه‌های اقتصادی شهيد صدر»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://lib.ui.ac.ir/inventory/1/112699.htm|عنوان=کتابخانه مرکزی دانشگاه اصفهان}}</ref> «وقف در بازار سرمایه»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://db.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=1328016|عنوان=کتاب دات آی آر}}</ref> «مبانی فقهی و اقتصادی مالیات‌های اسلامی»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.hawzahnews.com/news/228233/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%81%D9%82%D9%87%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=پایگاه خبری حوزه نیوز}}</ref> «بررسی اندیشه‌های قرآنی و اقتصادی آیت‌الله طالقانی»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://rasanews.ir/fa/news/5830/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D9%86%DB%8C|عنوان=پایگاه خبری رسانیوز}}</ref> و «همایش‌های نکوداشت آیت‌الله موسوی اردبیلی»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.fordu.ir/fa/news/4122/%D8%B3%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%86%DA%A9%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%B1/|عنوان=فردو نیوز}}</ref>

===مرکز مطالعات قرآن===
مرکز مطالعات [[قرآن]] دانشگاه مفید در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد. اهداف بزرگ این مركز عبارت‌اند از: تدوین و تبیین معارف قرآنی با توجه به علوم انسانی و پژوهش‌های میان‌رشته‌ای؛ گسترش فرهنگ و معارف قرآنی با تأكید بر مكتب اهل‌بیت(ع)؛ حمایت و پرورش پژوهشگران توانمند در گستره مطالعات قرآنی؛ مطالعه و بررسی مسائل نوین فكری جهان معاصر از منظر قرآن کریم و کوشش برای تبیین اصول مشترک در روابط انسانی در درون جوامع اسلامی و در سطح بین‌الملل.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://cisc.msrt.ir/fa/news/62957/%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86|عنوان=وزارت علوم - مرکز همکاری های بین المللی}}</ref>

این مركز در راستای تحقق اهداف خود، برنامه‌های مختلفی را در چهارچوب پروژه‌های تحقیقاتی همچون: برگزاری همایش‌ها، سخنرانی‌ها، کارگاه‌های دوره‌ای با همكاری استادان داخلی و خارجی و انتشار كتب و نشریه تخصصی مرتبط با مطالعات قرآنی و ... به انجام رسانده است. همچنین این مركز از سال ۱۳۹۳ به‌منظور نشر معارف قرآنی و ارائه دیدگاه‌ صاحب‌نظران در حوزۀ شناخت دینی، نشریه‌ای تخصصی با عنوان «دوفصلنامه پرتو وحی» را راه اندازی نمود که در سال 1400 به «دو فصلنامه دین و دنیای معاصر تغییر یافت)

===مرکز مطالعات حقوق تطبیقی===
مرکز مطالعات [[حقوق تطبیقی]] دانشگاه مفيد در سال ۱۳۸۸ تأسیس گرديد. اهداف این مرکز عبارت‌اند از: تحقيق و تطبيق مباحث و دستاوردهای علمی در نظام‌های مختلف حقوقی و گسترش و تحول دانش حقوق و دستيابی به بهترين قواعد؛ مطالعه و تطبيق ميان آموزه‌های فقه اسلامی، به‌ویژه فقه اماميه با آموزه‌های دانش حقوق و تبيين مبانی فقهی موضوعات و مسائل حقوقی؛ ارزيابی و نقد علمی قوانين و مقررات ملی در گستره‌های گوناگون حقوقی به‌منظور اصلاح و به‌روزرسانی آن‌ها؛ در صورت امكان، کوشش برای دستيابی به وحدت حقوقی در زمینه‌های مختلف و ارتقای دانش حقوقی و نیز رفع خلأها و کاستی‌ها در زمینه‌های نظریه‌پردازی و كاربردی.

از فعالیت‌های مهم اين مركز، انتشار دوفصلنامه‌ای علمی - پژوهشی با عنوان «حقوق تطبيقی» است؛ همچنين اين مركز در همایش‌های مختلفی ازجمله: «حقوق ملی و بین‌المللی از سنت تا پست‌مدرن»، «حقوق تطبيقی و حقوق تجارت اسلامی»، «اصول ۲۰۱۰ يونيدورا و اصول قرادادها تجاری بین‌المللی و حقوق داخلی» و «اجرای حقوق اسلامی در نظام حقوقی فرانسه و اروپا» همکاری كرده است.

===کلینیک های حقوقی===
کلینیک حقوقی و کلینیک [[حقوق کودکان|حقوق کودک]] دانشگاه مفید که اولین نمونه های از نوع خود در جمهوري اسلامی ایران شناخته می شوند، در سال های 1386 و 1398 در دانشگاه مفید تأسیس شده اند. این کلینیک ها، نهادهاي مردمی- دانشگاهی هستند که با هدف ارائه خدمات حقوقی رایگان به محرومان و مشاوره به آسیب دیدگان اجتماعی براي بازپروري آنان تأسیس شده اند. سرعت بخشیدن به حل منازعات به روش هاي مسالمت آمیز، و همچنین افزایش آگاهی مردم درباره قوانین و در نتیجه نهادینه کردن حقوق شهروندي، از اهداف آنهاست.

برگزاري همایش هاي بین المللی، مدارس تابستانی و سمینارهاي علمی، با همکاري نهادهاي داخل و خارج از ایران، از جمله اقدامات کلینیکهای حقوقی دانشگاه مفید است. این کلینیک ها، با نهادهایی از جمله سازمان بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی، وزارت دادگستري، و همچنین مراجع ملی و بین المللی حقوقی، همکاري مستمر دارد.<ref>[http://lcmu.ir/ کلینیک حقوقی و حقوق کودک دانشگاه مفید]</ref>

=='''مرکز آموزش‌های آزاد و مجازی'''==
مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي دانشگاه مفید، با هدف توانمندسازي، مهارت افزایی، و ایجاد فرصت هاي شغلی و هدایت شغلی متقاضیان دانشگاهی و غیردانشگاهی، در سال 1395کارآفرینی، حسابداري، بیمه، تایپ سریع، فتوشاپ، فن بیان، ویراستاري، آموزش زبان ،ICDL تأسیس شد. برگزاري دوره ها، کارگاه ها و همایش هاي عمومی و تخصصی از قبیل انگلیسی و آموزش نحوه ثبت شرکت ها، برخی از این اقدامات است. مرکز آموزش زبان دانشگاه مفید زیر نظر مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي فعالیت می کند و به آموزش آزاد زبان هاي انگلیسی، عربی، فرانسه، آلمانی و... می پردازد. بر اساس آمارهاي اعلام شده این مرکز، تاکنون نزدیک به 80 درصد فراگیران آن، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم وارد بازار کار شده اند. مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي، دوره هاي خود را به همراه صدور گواهینامه رسمی براي شرکت کنندگان برگزار می کند.

=='''کتابخانه و مرکز اسناد'''==
[[کتابخانه]] و مرکز اسناد دانشگاه مفید، همزمان با تأسیس دانشگاه در سال ۱۳۶۸ شروع به فعالیت کرده است. این کتابخانه ازنظر منابع، به‌ویژه در گسترۀ علوم انسانی، یکی از غنی‌ترین کتابخانه‌های ایران است. هم‌اکنون این کتابخانه در فضایی به مساحت ۳۱۰۰ متر مربع و دارای بیش از ۲۵۰ هزار جلد کتاب، نشریه، پایان‌نامه و سند کتابخانه‌ای در چهارچوب منابع چاپی می‌باشد؛ همچنین افزون بر منابع فیزیکی، بخش کتابخانۀ دیجیتال آن‌ هم در فاز یکم با بیش از ۲۰ هزار نسخه کتب تخصّصی علوم انسانی به‌ زبان انگلیسی برای استفاده پژوهشگران و دانشجویان راه‌اندازی شده است که درنهایت و در چند فاز بعدی، به ۱۰۰ هزار جلد کتاب دیجیتال افزایش خواهد یافت.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://makta.ir/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C%D8%B9%D8%B6%D9%88/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%D9%88%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF/tabid/152/Default.aspx|عنوان=مکتا - مجمع کتابخانه های تخصصی}}</ref>

نکته شایان توجه دربارۀ کتابخانه و مرکز اسناد دانشگاه مفید، افزون بر شمار منابع، هدف این مرکز در شناساندن علوم انسانی و علوم اسلامی به کشورهای دیگر است. از مقدمات این کار، جمع‌آوری کتاب‌های نگاشته‌شده در این زمینه به زبان‌های دیگر است؛ از این‌روی بیش از نیمی از منابع موجود، به زبان‌های انگلیسی، عربی، ایتالیایی، اسپانیایی، فرانسوی، لاتین و ... بوده که همانا بیشتر منابع، معمولاً به‌‌جز زبان فارسی به زبان انگلیسی و عربی است.

همچنین کتابخانۀ دانشگاه مفید دربردارنده یک بخش بسیار مهم با آثاری کمیاب و نایاب است که از ارزش معنوی و علمی بسیار خاصی برخوردارند و با شرایط ویژه‌ و سیستم‌های نظارتی خاصی از آن‌ها حفاظت و نگهداری می‌شود. در واقع این آثار ازنظر درون‌مایه و کیفیّت نسخه، تفاوت‌های ویژه‌ای با دیگر آثار دارند؛ برای نمونه: گنجینۀ نسخ خطی، کتب چاپ سنگی و چاپ سربی و همچنین آثار بسیار ویژه با دستخط و امضای مؤلفان معاصر و نیز بزرگان ایران زمین است.<ref>[http://www.lib.ir/library/182/%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%D9%8A%D8%AF/search/ پایگاه اطلاع رسانی کتابخانه های ایران - کتابخانه و مرکز اسناد دانشگاه مفید]</ref>

=='''سازمان انتشارات'''==
سازمان [[انتشارات]] دانشگاه مفید، در سال 1380 تأسیس شد و مسئولیت جذب و انتشار آثار علمی و پژوهشی اساتید و محققان داخل و خارج از دانشگاه را بر عهده دارد. سازمان انتشارات آثار فراوان تألیفی و ترجمه، در موضوعات مختلفی از جمله فلسفه، اقتصاد، حقوق، علوم سیاسی، الهیات، عرفان، عمومی و... توسط این سازمان منتشر شده است. مسئولیت چاپ و انتشار نشریات دانشگاه مفید نیز بر عهده این مرکز است.<ref>[https://ketabeqom.com/publisherinfo/%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87%20%d9%85%d9%81%db%8c%d8%af/387/0 کتاب قم - پایگاه معرفی ناشران و فروشگاه اینترنتی کتاب]</ref>

=='''نشریات علمی'''==

===دوفصلنامه بین المللی حقوق بشر===
حقوق بشر در جهان امروز از چنان اهمیتی برخوردار است که از آن به بنیان حیات و همزیستی بشر یاد می کنند. مقررات و قواعد حقوق بشر، اصولی است که بر پایه آن شأن و کرامت انسانی را پاس می داریم. همة انسان ها به لحاظ اینکه انسانند دارای کرامت و حقوقند. بی تردید همه انسان ها خواهان آنند که در دنیایی توسعه یافته همراه با امنیت، معنویت، حقوق و اخلاق زندگی کنند؛ دنیایی فارغ از خشونت، تبعیض و نابرابری، ستم و استبداد. دنیایی پر از دادگری، صلح، آزادی و بردباری. حقوق بشر باید به تأمین چنین دنیایی برای همه بشریت بیندیشد. از این رو، دوفصلنامة ''حقوق بشر'' از سال 1385 برای تبیین مبانی نظری حقوق بشر و راستای تحقق هر چه بیشتر اهداف مرکز مطالعات حقوق بشر در قالب اولین نشریه علمی و کاملاً تخصصی، جهت گسترش پژوهش های اصولی و مبانی نظری حقوق بشر در ایران شروع به فعالیت و انتشار آثار علمی برگزیده نمود. در بیش از 15 سال که آغاز انتشار دوفصلنامة ''حقوق بشر'' می گذرد، این دوفصلنامه توانسته است به عنوان یکی از منابع پژوهش در زمینه های مرتبط معرفی شده و به فعالیت خود ادامه دهد.

اين دوفصلنامه با هدف گسترش پژوهش‌های اصولی در حوزۀ حقوق بشر، ارائۀ جديدترين مطالعات، دستاوردها و پژوهش‌های بين رشته‌ای انديشمندان داخلی و خارجی در اين زمينه، تقويت گفتمان حقوق بشر بين نظام‌های حقوقی با رويكرد حقوق بشری و ارائۀ جديدترين ديدگاه‌های انديشمندان مسلمان در حوزۀ حقوق بشر منتشر می‌گردد. دوفصلنامۀ حقوق بشر اولين و تنها نشريه تخصصی دانشگاهی در زمينۀ حقوق بشر با اعتبار شاخص بین‌المللی است كه در ايران منتشر می‌شود.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/Home/Detail/11522|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه حقوق بشر}}</ref>

این نشریه اولین نشریۀ حقوقی دو زبانه فارسی - انگلیسی است که توانسته علاوه بر عضویت در کمیته بین المللی اخلاق نشر «COPE»، امتیاز نمایه در پایگاه بین‌المللی اسکوپوس را کسب نماید.<ref>[http://humanrights.mofidu.ac.ir/ دوفصلنامه بین المللی حقوق بشر]</ref>

===دوفصلنامه هستی و شناخت===
دوفصلنامه هستی و شناخت یک نشریۀ فلسفی و بیشتر با رویکرد تحلیلی است که به موضوع‌های مختلف و دوره‌های گوناگون فلسفه می‌پردازد. در این دوفصلنامه که ادامۀ فعالیت «نامۀ مفید فلسفی» است،<ref>[https://www.magiran.com/volume/6689 مگ ایران - پایگاه جامع نشریات کشور]</ref> سعی بر آن است تا افزون بر پژوهش‌های مستقل در مکاتب و موضوع‌های فلسفه‌های اسلامی و غربی، به بحث تطبیق موضوع‌های مشترک در فلسفۀ اسلامی و فلسفۀ غرب توجه گردد.<ref>[http://philosophy.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی هستی و شناخت]</ref>

===دوفصلنامه حقوق تطبیقی===
دوفصلنامه علمی - پژوهشی «حقوق تطبيقی» پیش ‌از این با عنوان «نامۀ حقوقی» ذيل مجلۀ علمی – پژوهشی نامۀ مفيد منتشر می‌شد، این نشریه اکنون به‌صورت مستقل و به‌عنوان یک نشریه معتبر<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/10645/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه حقوق تطبیقی}}</ref> در میان مجلات حقوقی کشور شناخته شده و تاکنون مقالات بی‌شماری را از استادان و پژوهشگران فرهیخته کشور منتشر نموده است.

سياست اصلی اين نشريه، مطالعه، تحلیل و تطبیق مباحث و دستاوردهای حقوقی در نظام‌های حقوقی اصیل، گسترش و ارتقای دانش حقوقی، بررسی تحليلی نظام حقوقی اسلام و مطالعۀ تطبیقی آن با دیگر نظام‌های حقوقی معاصر است.<ref>[http://law.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی حقوق تطبیقی]</ref>

===دو فصلنامه مطالعات و سیاست‌های اقتصادی===
دوفصلنامه «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» ادامه‌ی دوفصلنامه «نامه اقتصادی» و مجلات نامه مفید می‌باشد که از فروردین سال 1374 تاکنون توسط دانشگاه مفید به طور پیوسته انتشار یافته است. از ابتدای سال 1379 مجله نامه مفید، به عنوان اولین و تنها مجله علمی - پژوهشی منتشره در شهر مقدس قم، به مدت یازده سال در حوزه‌های مختلف علوم انسانی خصوصاً حوزه‌های اقتصادی، فلسفی، حقوقی، علوم قرآنی و سیاسی به انتشار مقالات دانشگاهی پرداخت. به دنبال رشد کیفی جامعه علمی کشور و تخصصی‌تر شدن مجلات دانشگاهی به تناسب، نامه مفید نیز فعالیت خود را تنها به سه رشته محدود ساخت و از سال 1389 تحت سه عنوان تخصصی «نامه اقتصادی»، «نامه حقوقی» و «نامه فلسفی» به صورت دو شماره در سال انتشار یافت.

نشریه نامه مفید طی سال های 1374-1384 اقدام به انتشار مقالاتی در حوزه اقتصاد، فلسفه و حقوق به صورت فصلنامه نموده است. از سال 1384 الی 1389 اقدام به انتشار تخصصی هر شماره در قالب نام های نامه اقتصادی، نامه حقوقی و نامه فلسفی نموده است. با توجه به نامه شماره 2249/11/3 مورخ 1388/12/26 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، نشریه نامه اقتصادی طی سال های 1389 - 1393 با عنوان سیاست های اقتصادی منتشر شده است. از سال 1393 تا به اکنون نشریه با نام فعلی (دوفصلنامه مطالعات و سیاست های اقتصادی) به صورت دوفصلنامه منتشر می شود. نامه مفید براساس نامه ی شماره 1373/2910/3 مورخ 1379/11/3 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دارای درجه علمی - پژوهشی می باشد.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/10903/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه مطالعات و سیاست های اقتصادی}}</ref>

همان‌گونه که از نام این نشریه «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» پیداست در دو قسمت مطالعات و سیاست‌گذاری اقتصادی اقدام به پذیرش و انتشار مقالات می‌نماید. با توجه به رسالت دانشگاه مفید، مقالاتی که در حوزه مطالعات بنیادی اقتصاد اسلامی، همچنین سیاست‌های کاربردی از دیدگاه اقتصاد اسلامی برای اقتصاد ایران باشد؛ در اولویت ارزیابی و پذیرش قرار می‌گیرد. این مجله با استفاده از بهترین اساتید اقتصاد، به ارزیابی مقالات وارده پرداخته؛ تا ضمن حفظ کیفیت مقالات و استفاده از نتایج آخرین تحقیقات پژوهشگران اقتصادی، جنبه کاربرد آن برای اقتصاد ایران و موافق با دیدگاه اسلامی مورد تأکید قرار گیرد.<ref>[http://economic.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی مطالعات و سیاست های اقتصادی]</ref>

===دو فصلنامه دین و دنیای معاصر===
پژوهش های دانشگاهی در همه قلمرو ها، اگر با رویکردی مساله محور و با هدف روشنگری در زمینه ای صورت گیرد که به کشف رازی اصیل از راز های هستی منجر شود، ارجمند و در خور تقدیر است. در این میان آن دسته از پژوهش ها که با نظر به مسائل و معضلات ناظر به حیطه موسوم به "وضع و حال انسانی" و به قصد گره گشایی از کار فروبسته انسان به انجام می رسند، اهمیتی بیش از پاسخگویی به نیاز آدمی برای دانستن پیدا می کنند.

حوزه مباحث دینی و الاهیاتی، که در مجموعه فراختر علوم انسانی و اجتماعی مندرج است، از یکسو به اعتبار خصلت دو گانه این دسته از علوم که از وجهی ناظر به شناخت واقعیتند و از وجه دیگر ناظر به تغییر آن، و از سوی دیگر به واسطه جایگاه رفیع دین در حیطه "وضع و حال انسانی" از موقعیتی ویژه در خانواده رشته ها و چارچوب های علمی برخوردارست.

شعار دانشگاه مفید، «پای در سنت و رو به آینده» است و بر این اساس دغدغه این دانشگاه در این نشریه آن است که از یکسو با توجه به تعالیم قرآنی و سنت اسلامی، و از سوی دیگر با نظر نقادانه به تعالیم و سنت های دینی دیگر، راهی برای درمان دردهای انسان دردمند معاصر بجویند.

در واقع دانشگاه مفید از مهرماه 1393 تا اسفند ماه 1399 نشریه ای را با رویکرد عمدتاً قرآنی با عنوان «پرتو وحی» منتشر می‌کرد که این دوفصلنامه در 13 شماره منتشر شد و مقالات آن در سایت دانشگاه مفید در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد. اما در فروردین 1400 با توجه به تغییر رویکرد دانشگاه در انتشار مقالات الاهیاتی و ورود به عرصه انتشار مقالات با موضوعات وابسته به دین در دنیای معاصر، نهایتاً عنوان نشریه به «دین و دنیای معاصر» تغییر پیدا کرده و مقالات با رویکردی جدید دریافت و بررسی می شوند.<ref>[http://religion.mofidu.ac.ir/ دوفصلنامه دین و دنیای معاصر]</ref> این نشریه از سال 1399 دارای درجه علمی (علمی - پژوهشی سابق) است و در ارزیابی سال 1400 نشریات علمی کشور از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری رتبه «ب» نشریات علمی را کسب کرده است.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/11688/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه دین و دنیای معاصر}}</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}

==منابع==

*وبگاه [http://www.mofidu.ac.ir/ دانشگاه مفید]
*ویکی‌پدیای انگلیسی: [[:w:en:Mofid University|Mofid University]]
*ویکی‌پدیای انگلیسی: [[:w:en:Abdolkarim Mousavi Ardebili|Abdolkarim Mousavi Ardebili]]
*شورای عالی انقلاب فرهنگی، [https://web.archive.org/web/20050227032324/http://www.iranculture.org/provs/view.php?id=348 اساسنامه دانشگاه علوم انسانی (دارالعلم) مفید(ره)]
*مجموعه مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی (مربوط به سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷)، اداره کل قوانین و مقررات کشور، چاپ اول، تهران،۱۳۶۹ش

==پیوند به بیرون==

*وبگاه [http://www.mecp.ir/ مجتمع آموزشی مفید]
*وبگاه [https://web.archive.org/web/20081010185457/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=3864&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR سازمان انتشارات دانشگاه مفید]
*وبگاه مجله [https://web.archive.org/web/20081010032844/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=3865&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR "نامه مفید"]، مجله رسمی دانشگاه مفید
*وبگاه مجله [https://web.archive.org/web/20081010032908/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=4220&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR "دانش پژوهان"]، دانشجویان دانشگاه مفید
*[http://lib.mofidu.ac.ir/simwebclt/WebAccess/SimwebPortal.dll کتابخانه مرکزی دانشگاه مفید]

[[رده:دانشگاه های جمهوری اسلامی ایران]]
[[رده:قم]]
<references />

دانشگاه مفید

2023-01-23T05:37:19Z

Admin: اصلاح

[[دانشگاه مفید]] دانشگاهی غیردولتی- غیرانتفاعی در حوزه علوم انسانی است که در سال 1368 توسط [[سید عبدالکریم موسوی اردبیلی]] در شهر [[قم]] تأسیس شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mashreghnews.ir/news/29119/%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC%D9%8A-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%D9%8A%D8%AF|عنوان=مشرق نیوز}}</ref> در زمانۀ تشکیل دانشگاه، ایدۀ پیوند موضوعات و پرسش‌ها در گسترۀ علوم انسانی و مباحث دینی، مدت‌ها بود که شکل‌گرفته و به روش‌های مختلف متفکران را به خود مشغول کرده بود؛ اما ایجاد یک مرکز علمی و گسترده برای پیشبرد این هدف، کمتر در ایران محقّق شده بود؛ ازاین‌رو مرحوم اردبیلی با به کارگیری شیوه های نوین آموزشی و جداسازی آنها از شیوه های سنتی آموزش در حوره علوم انسانی و دینی، برای پاسخ به پرسش‌های انسان معاصر در گسترۀ رابطه دین و مسائل روز به‌دوراز تعصب و یا تلاش های بی نتیجه برای توجیه بدون تعقل برخی از امور، دانشگاهی را با این ایده تأسیس کرد که بتوان در آن آزادانه دربارۀ پرسش‌ها اندیشید و تا اندازۀ توان پاسخ‌هایی را برای آن‌ها مطرح کرد.
[[پرونده:نماي-دانشگاه-مفيد.jpg|بندانگشتی|نمایی از دانشگاه مفید قم]]
=='''معرفی اجمالی'''==
هدف این دانشگاه، بازنگري و تلفیق علوم حوزوي و دانشگاهی، نظریه پردازي و پاسخ به مسائل دنیاي معاصر از دیدگاه اسلام اعلام شده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://masirtalabe.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF/|عنوان=معرفی دانشگاه مفید در مسیر طلبه}}</ref>اساسنامه دانشگاه مفید در تابستان 1367 ش به تصویب شوراي عالی انقلاب فرهنگی رسید.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://rc.majlis.ir/fa/law/show/99958|عنوان=مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی}}</ref>و ساختمان و محوطه دانشگاه در زمینی به مساحت 45 هکتار ساخته شد و در سال 1368 ، با مجوز [[وزارت علوم، تحقیقات و فناوری]]<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.msrt.ir/fa/institute-type/410005/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D9%85%D9%88%D8%B3%D8%B3%D8%A7%D8%AA-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA%DB%8C-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%B9%DB%8C?InstituteSearch%5Bname%5D=%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF+&InstituteSearch%5BstateId%5D=&InstituteSearch%5BcityId%5D=|عنوان=مجوز و اطلاعات دانشگاه در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری}}</ref> و تحت نظارت [[سازمان سنجش آموزش کشور]]، با پذیرش تعدادی دانشجو از بین طلاب [[حوزه هاي علميه]]،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://marjaet.ir/news/78885/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D8%A8/|عنوان=وب سایت مرجعیت - تسهیلات طلاب در دانشگاه}}</ref> با راه اندازي رشته اقتصاد نظری آغاز به کار کرد. در حال حاضر دانشگاه مفید، 29 گرایش تحصیلی را در 6 بخش آموزشی [[اقتصاد]]، [[حقوق]]، [[فلسفه]]، [[علوم سیاسی]]، [[الهیات]] و [[زبان انگلیسی]] ارائه می نماید. <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mofidu.ac.ir/deputies/educational/stu-admissions1/|عنوان=پذیرش در دانشگاه}}</ref>ورود به دانشگاه مفید، از 3 طریق [[کنکور سراسری]]، آزمون اختصاصی ویژه طلاب حوزه هاي علمیه، و همچنین ورود بدون آزمون براي استعدادهاي درخشان و اتباع خارجی امکان پذیر است.

اولین مجله علمی-پژوهشی استان قم با نام «نامه مفید»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.magiran.com/magazine/1185|عنوان=مگیران-بانک جامع نشریات کشور}}</ref> در دانشگاه مفید منتشر می شده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.noormags.ir/view/fa/magazine/34/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF|عنوان=نورمگز-بزرگترین آرشیو نشریات کشور}}</ref>

دانشگاه مفید همچنین اولین کلینیک حقوقی <ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://lcmu.ir/|عنوان=کلینیک حقوقی دانشگاه مفید}}</ref> و اولین کلینیک حقوق کودک را در ایران تأسیس کرده<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://ijtihadnet.ir/%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%86%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AA%D8%A7%D8%AD/|عنوان=وب سایت خبری اجتهاد}}</ref> و دارنده اولین و تنها دوفصلنامه بین المللی و دوزبانه [[حقوق بشر]] در ایران با درجه Q4 از [[اسکوپوس]] است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.scopus.com/sourceid/21100943308|عنوان=پایگاه استنادی بین المللی اسکوپوس-دوفصلنامه حقوق بشر}}
</ref> دانشجویان دانشگاه مفید در سال هاي ابتدایی تنها از میان طلاب حوزه هاي علمیه پذیرش می شدند،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.yjc.news/fa/news/4126717/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%AA%D8%AF%D8%B1%D9%8A%D8%AC%D9%8A-%D9%8A%D9%83-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87|عنوان=باشگاه خبرنگاران جوان}}</ref> اما از سال 1382 ، ورود به این دانشگاه براي همه داوطلبان زن و مرد، امکانپذیر شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.lawtest.ir/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF/all/52-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D9%82%D9%85.html|عنوان=راهنمای آزمون های حقوقی}}</ref>
تعداد دانشجویان دانشگاه مفید، در حال حاضر نزدیک به 2 هزار نفر است و تا کنون این دانشگاه نزدیک به 8 هزار دانش آموخته دارد.

===مؤسس===
سید عبدالکریم موسوي اردبیلی<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.ardebili.com/|عنوان=پایگاه اطلاع رسانی دفتر آیت الله العظمی موسوی اردبیلی (ره)}}</ref>، بنیانگذار دانشگاه مفید، از [[مرجع تقلید|مراجع تقلید]] [[شیعه]] و از نزدیکان [[سید روح‌الله خمینی]] در جریان انقلاب اسلامی در سال 1357 بوده و پیش از انقلاب اسلامی، مؤسساتی مانند [http://maktab-charity.org/ مکتب امیرالمومنین]، [[کانون توحید]] و [https://mofidsch.ir/ مجتمع آموزشی مفید] را اداره می کرده است. وي عضو [[شورای انقلاب اسلامی ایران]]، عضو [[مجلس خبرگان قانون اساسی]]، نماینده دور اول [[مجلس خبرگان رهبری]]، [[امام جمعهٔ موقت تهران]]، [[دادستان کل کشور (ایران)|دادستان کل کشور]]، رییس [[دیوان عالی کشور]]، عضو [[شوراي بازنگري قانون اساسي]]، مسئول اجراي فرمان 6 ماده اي <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.sku.ac.ir/Office/se/Page/1411/%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%20%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%20(%D8%B1%D9%87)|عنوان=دانشگاه شهرکرد - فرمان 6 ماده ای امام خمینی}}</ref> امام خمینی بوده است.

وي پس از درگذشت خمینی در سال 1368 از فعالیت هاي اجرایی و حکومتی کناره گرفت و به قم رفت. او در 3 آذر 1395 و در 91 سالگی درگذشت و در حرم [[فاطمه معصومه]] دفن شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85_%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%DB%8C_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C|عنوان=ویکی شیعه}}</ref>

==''''گروه های آموزشی'''==

===بخش آموزشی اقتصاد===
اولین بخش آموزشی دانشگاه مفید، بخش آموزشی [[اقتصاد]] بوده است که سال 1368 در مقطع کارشناسی اقتصاد نظري، شروع به پذیرش دانشجو کرده است. مقطع کارشناسی ارشد این بخش آموزشی، در سال 1373 ، و مقطع دکتري تخصصی، در سال 1380 راه اندازي شده است. در مقطع کارشناسی ارشد، رشته اقتصاد نظري و در مقطع دکتري، رشته اقتصاد بین الملل در این بخش آموزشی ارائه می شود. دانشگاه مفید، از مراکز دانشگاهی پیشرو در رابطه با [[اقتصاد اسلامی]] به شمار می رود.

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در هر سه مقطع (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا)، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mofidu.ac.ir/deputies/student/scholarships/|عنوان=بورس های تحصیلی دانشجویان|کد زبان=fa}}</ref>

===بخش آموزشی حقوق===
بخش آموزشی [[حقوق]] دانشگاه مفید در سال 1370 آغاز به کار کرده و به پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی پرداخته است. مقطع کارشناسی ارشد در سال 1374 و دکتري در سال 1381 ، در این بخش آموزشی راه اندازي شده است. همچنین این بخش آموزشی از معدود گروه های آموزشی در ایران است که از سال 1383 ، گرایش حقوق بشر را در مقطع کارشناسی ارشد راه اندازي کرده است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://iranianpath.com/master/law/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B1%D8%B4%D8%AA%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B4%D8%A7%D8%BA%D9%84-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%B73283.html|عنوان=راهنمای تحصیلی دانشجویان - مسیر ایرانی}}</ref> گرایش هاي بخش آموزشی حقوق در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه مفید عبارتند از: حقوق بشر، حقوق بین الملل، حقوق عمومی، حقوق جزا و جرم شناسی، و همچنین حقوق خصوصی. در مقطع دکتري نیز گرایش حقوق خصوصی و حقوق بین الملل عمومی در این دانشگاه ارائه می شود.

بخش آموزشی حقوق دانشگاه مفید یکی از بخش آموزشی هاي معتبر حقوقی در میان دانشگاه هاي ایران است. ارائه خدمات علمی و عام المنفعه حقوقی از طریق کلینیک های حقوقی دانشگاه مفید، از جمله ویژگی هاي بخش آموزشی مذکور است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.isna.ir/news/qom-49717/%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA-50-%D9%88%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D9%88-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%86%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D9%82%D9%85|عنوان=سایت خبری ایسنا - کلینیک حقوقی دانشگاه مفید}}</ref> از آنجا که دانشگاه مفید جزو دانشگاه هاي گروه اول در ایران است، فارغ التحصیلان هر یک از مقاطع تحصیلی بخش آموزشی حقوق این دانشگاه، به شرط کسب معدل لازم، بدون شرکت در آزمون کتبی شغل قضاوت، می توانند به صورت مستقیم در مصاحبه علمی آن حضور یابند.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ekhtebar.com/%D8%A2%DA%AF%D9%87%DB%8C-%D8%AC%D8%B0%D8%A8-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A2%D8%B2%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%82%D8%B6%D8%A7%D9%88%D8%AA-%DB%B1%DB%B3%DB%B9%DB%B9/|عنوان=وب سایت اختبار}}</ref>

در این بخش آموزشی، تحصیل برای برخی از گرایش های کارشناسی ارشد و تمام گرایش های مقطع دکترا برای دانشجویان مستعد بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی فلسفه===
بخش آموزشی [[فلسفه]]، سومین بخش آموزشی دانشگاه مفید، از سال 1372 تأسیس شد و در مقطع کارشناسی رشته فلسفه، به پذیرش دانشجو پرداخت. راه اندازي دوره کارشناسی ارشد، در سال 1377 و دوره دکتري در سال 1394 صورت گرفت. گرایش هاي بخش آموزشی فلسفه در مقطع کارشناسی ارشد عبارتند از: فلسفه غرب، فلسفه و کلام اسلامی، الهیات و معارف اسلامی، فلسفه و کلام اسلامی، فلسفه دین، فلسفه علم، و فلسفه اخلاق. همچنین گرایش ها در مقطع دکتري عبارتند از: فلسفه عصر جدید، و فلسفه و کلام اسلامی. دانش آموختگان بخش آموزشی فلسفه دانشگاه مفید، جزو رتبه هاي برتر در مقاطع تحصیلات تکمیلی بوده اند.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=آپارات - مصاحبه با رتبه های تک رقمی|نشانی=https://www.aparat.com/|وبگاه=آپارات - سرویس اشتراک ویدیو|بازبینی=2022-02-23|کد زبان=fa}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در هر سه مقطع (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا)، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی علوم سیاسی===
بخش آموزشی [[علوم سیاسی]] دانشگاه مفید در سال 1373 تأسیس شد و تا سال 1377 ، فقط در مقطع کارشناسی به پذیرش دانشجو در رشته علوم سیاسی می پرداخت. از سال 1378 دوره کارشناسی ارشد و از سال 1393 ، مقطع دکتري در این بخش آموزشی راه اندازي شد.

گرایش هاي بخش آموزشی علوم سیاسی در مقطع کارشناسی ارشد عبارتند از: علوم سیاسی، اندیشه سیاسی در اسلام، مطالعات منطقه اي و روابط بین الملل، و همچنین در مقطع دکتری رشته علوم سیاسی، گرایش مسائل ایران، به پذیرش دانشجو می پردازد. <ref>{{یادکرد وب|عنوان=پایگاه خبری سرپوش|نشانی=https://www.sarpoosh.com/education-news/top-universities/useful-university-32.html|وبگاه=sarpoosh|تاریخ=2020-10-02|بازبینی=2022-02-23|کد زبان=fa}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در مقطع کارشناسی ارشد، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی الهیات===
بخش آموزشی [[الهیات]] دانشگاه مفید در سال 1383 ، با راه اندازي دوره کارشناسی ارشد معارف قرآن آغاز به کار کرد. هم اکنون در مقطع کارشناسی رشته های فقه و حقوق و همچنین فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشجو می پذیرد. رشته های مقطع کارشناسی ارشد این بخش آموزشی عبارتند از: علوم قرآن و حدیث، و فقه و مبانی حقوق اسلامی. و در مقطع دکتری رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی، را دایر کرده است. <ref>{{یادکرد وب|عنوان=معرفی رشته های الهیات|نشانی=http://iranianpath.com/masters/theology/Jurisprudence-and-Principles-of-Islamic-Law/معرفی-رشته-کارشناسی-ارشد-فقه-و-مبانی-حقوق-اسلامی-و-مشاغل-مربوطه9733.html|وبگاه=.:: مسير ايراني ::.|بازبینی=2022-02-23}}</ref>

تحصیل در این بخش آموزشی برای دانشجویان مستعد در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکترا، بدون پرداخت شهریه است و این دانشجویان بر اساس آیین نامه های آموزشی و تحصیلی خاص، مورد معافیت از پرداخت شهریه قرار می گیرند.<ref name=":0" />

===بخش آموزشی زبان انگلیسی===
بخش آموزشی [[زبان انگلیسی]] دانشگاه مفید در سال 1386 تأسیس شد و رشته های مترجمی و آموزش زبان انگلیسی در مقطع کارشناسی، در آن ارائه می شود. <ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://akhbarelmi.ir/37332/|عنوان=اخبار علمی - حرکت بر روی مرز علم}}</ref>

=='''مراکز مطالعاتی'''==

===مرکز مطالعات حقوق بشر===
با توجه به اهمیت گفت‌و‌گوهای [[حقوق بشر]]<nowiki/>ی در جهان کنونی و نسبت آن با آموزه‌های دینی و همچنین ضرورت پژوهش، آموزش و تبیین اندیشه و دیدگاه‌های اسلامی، به‌ویژه مکتب اهل‌بیت در این حوزه، و نیز لزوم ساماندهی و تمرکز فعالیت‌های دانشگاه مفید در این گستره، مرکز مطالعات حقوق بشر دانشگاه مفید در خردادماه سال ۱۳۸۲ تأسیس شده و در چهارچوب وظایف خود به فعالیت‌های گوناگون و کارآمدی پرداخته است. در راستای اهداف و وظایف مشخص‌شده، مرکز مطالعات حقوق بشر با پشتکار استادان و افراد صاحب‌نام و روش‌های مختلف، اهداف خود را پیگیری و راه‌های دست‌یابی به آن‌ها را به‌خوبی پیموده است. با توجه به ماهیت میان‌رشته‌ای حقوق بشر و تأکید این مرکز بر حفظ این ماهیت، کوشیده شده است در فعالیت‌های پیشین و فعلی مرکز، متفکران و صاحب‌نظران همه رشته‌ها و موضوعات گوناگون با مباحث حقوق بشر تعامل داشته باشند.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://jref.ir/19794|عنوان=مرجع مجلات علمی کشور - جی رف}}</ref>

برخی از همایش هاي بین المللی برگزارشده از سوي مرکز مطالعات حقوق بشر دانشگاه مفید عبارتند از «حقوق بشر و گفتگوي تمدن ها»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://hawzah.net/fa/Magazine/View/5427/5514/52274/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%85%D8%AF%D9%86-%D9%87%D8%A7|عنوان=پایگاه خبری حوزه}}</ref> «مبانی نظري و حقوق بشر»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.adinehbook.com/gp/product/9648092095|عنوان=آدینه بوک - مبانی نظری حقوق بشر}}</ref> «هویت ها، تفاوت ها و حقوق بشر»، «صلح، حقوق بشر و دین»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://iqna.ir/fa/news/1693458/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%8A%D8%B4-%D8%B5%D9%84%D8%AD-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D9%88-%D8%AF%D9%8A%D9%86|عنوان=خبرگزاری قرآن ایران}}</ref> «حقوق بشر و دین»، «نقش ادیان و رهبران دینی در مقابله با خشونت علیه کودکان»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.irna.ir/news/4068667/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%86%D8%A8%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86|عنوان=خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران}}</ref> «اسلام و حقوق بشردوستانه بین المللی»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.irna.ir/news/5019153/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران}}</ref> «معاضدت حقوقی و کلینیک هاي حقوقی»، «ادیان ابراهیمی و همزیستی مسالمت آمیز».<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.mehrnews.com/news/4168337/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%88-%D9%87%D9%85%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA-%D8%A2%D9%85%DB%8C%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1|عنوان=خبرگزاری مهر}}</ref>

اهداف مرکز مذکور، تولید دانش و توسعه ادبیات در حوزه حقوق بشر با تأکید بر پژوهش هاي میان رشته اي، تبیین نسبت میان حقوق بشر، ادیان و تمدن ها، و همچنین تبیین اندیشه هاي راستین اسلام در زمینه حقوق بشر براي دستیابی به اصولی همچون صلح، عدالت، آزادي و امنیت، اعلام شده است.<ref>[http://mofidu.org/fa/cont/61 مرکز مطالعات حقوق بشر]</ref>

===مرکز مطالعات اقتصادی===
مرکز مطالعات اقتصادی دانشگاه مفید در سال ۱۳۸۴ تأسیس گرديد. هدف این مرکز، ساماندهی و تمرکز فعالیت‌های دانشگاه مفید در گستره اقتصاد، تولید دانش و توسعه ادبیات اقتصادی با تأکید بر پژوهش‌های اقتصاد اسلامی و تحقیقات میان‌رشته‌ای؛ تبیین و ترویج اندیشه‌های اسلامی درزمینۀ اقتصاد؛ تبيين مبانی و اصول جاری در نظام اقتصادی مبتنی بر تعاليم اسلامی؛ مشاوره و تبادل علمی با مراکز مشابه در داخل و خارج از کشور، پرورش پژوهشگران توانمند و ... است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.islamicec.ir/news/%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%B9%D9%8A%D9%87+%D9%87%D8%A7/366483/%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA+%C2%AB%D9%82%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%AF+%D9%81%D9%82%D9%87%DB%8C+%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1+%D8%A8%D8%A7+%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA+%D9%BE%D9%88%D9%84%DB%8C%C2%BB+%D8%AF%D8%B1+%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87+%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF+%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1+%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=انجمن اقتصاد اسلامی حوزه علمیه قم}}</ref>

اين مركز با انجام طرح‌های پژوهشی، برگزاری كارگاه‌ها و دوره‌های کوتاه‌مدت، همايش‌ها، سخنرانی‌ها، نشست‌های تخصصی، ارائه مشاوره به نهادهای اجرايی و ... تحقق اهداف يادشده را دنبال می‌کند. ايجاد بانك اطلاعاتی و اطلاع‌رسانی پیرامون كتب و مقالات اقتصادی به‌ویژه اقتصاد اسلامی؛ ايجاد بانك اطلاعاتی و اطلاع‌رسانی پیرامون مراكز آموزشی و پژوهشی و متخصصان مربوط به گستره اقتصاد و نیز اقتصاد اسلامی؛ تشكيل حلقه‌های علمی - پژوهشی در موضوعات اساسی اقتصادی؛ فراهم نمودن زمینۀ شرکت دانشجويان در کارگاه‌های آموزشی داخل و خارج از كشور؛ هدايت و حمايت از تحقيقات دانشجویی (مقالات و پایان‌نامه‌ها)؛ فراهم نمودن زمینه شرکت استادان و پژوهشگران در اجلاس‌های علمی، فرصت‌های مطالعاتی و كارگاه‌های آموزشی داخل و خارج از كشور؛ انجام پروژه‌های تحقيقاتی متناسب با اهداف مركز؛ برگزاری همایش‌ها، سخنرانی‌ها و کارگاه‌های دوره‌ای با همكاری استادان داخلی و خارجی؛ تشويق به تأليف كتب و مقالات تخصصی در گستره اقتصاد و برگزاری كارگاه‌های آموزشی و پژوهشی با همكاری اساتيد داخلی و خارجی از مهم‌ترین برنامه‌های این مركز است.

مرکز مطالعات اقتصادی دارای نشریه‌ای علمی - پژوهشی با عنوان «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» است كه به دو صورت چاپی و الکترونیکی در دسترس پژوهشگران گستره اقتصادی قرار می‌گیرد. از مهم‌ترین همایش‌های برگزارشده به‌وسیلۀ مركز مطالعات اقتصادی عبارت‌اند از: «اندیشه‌های اقتصادی شهيد صدر»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://lib.ui.ac.ir/inventory/1/112699.htm|عنوان=کتابخانه مرکزی دانشگاه اصفهان}}</ref> «وقف در بازار سرمایه»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://db.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=1328016|عنوان=کتاب دات آی آر}}</ref> «مبانی فقهی و اقتصادی مالیات‌های اسلامی»،<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.hawzahnews.com/news/228233/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%81%D9%82%D9%87%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%85-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF|عنوان=پایگاه خبری حوزه نیوز}}</ref> «بررسی اندیشه‌های قرآنی و اقتصادی آیت‌الله طالقانی»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://rasanews.ir/fa/news/5830/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D9%86%DB%8C|عنوان=پایگاه خبری رسانیوز}}</ref> و «همایش‌های نکوداشت آیت‌الله موسوی اردبیلی»<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.fordu.ir/fa/news/4122/%D8%B3%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%86%DA%A9%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%B1/|عنوان=فردو نیوز}}</ref>

===مرکز مطالعات قرآن===
مرکز مطالعات [[قرآن]] دانشگاه مفید در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد. اهداف بزرگ این مركز عبارت‌اند از: تدوین و تبیین معارف قرآنی با توجه به علوم انسانی و پژوهش‌های میان‌رشته‌ای؛ گسترش فرهنگ و معارف قرآنی با تأكید بر مكتب اهل‌بیت(ع)؛ حمایت و پرورش پژوهشگران توانمند در گستره مطالعات قرآنی؛ مطالعه و بررسی مسائل نوین فكری جهان معاصر از منظر قرآن کریم و کوشش برای تبیین اصول مشترک در روابط انسانی در درون جوامع اسلامی و در سطح بین‌الملل.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://cisc.msrt.ir/fa/news/62957/%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86|عنوان=وزارت علوم - مرکز همکاری های بین المللی}}</ref>

این مركز در راستای تحقق اهداف خود، برنامه‌های مختلفی را در چهارچوب پروژه‌های تحقیقاتی همچون: برگزاری همایش‌ها، سخنرانی‌ها، کارگاه‌های دوره‌ای با همكاری استادان داخلی و خارجی و انتشار كتب و نشریه تخصصی مرتبط با مطالعات قرآنی و ... به انجام رسانده است. همچنین این مركز از سال ۱۳۹۳ به‌منظور نشر معارف قرآنی و ارائه دیدگاه‌ صاحب‌نظران در حوزۀ شناخت دینی، نشریه‌ای تخصصی با عنوان «دوفصلنامه پرتو وحی» را راه اندازی نمود که در سال 1400 به «دو فصلنامه دین و دنیای معاصر تغییر یافت)

===مرکز مطالعات حقوق تطبیقی===
مرکز مطالعات [[حقوق تطبیقی]] دانشگاه مفيد در سال ۱۳۸۸ تأسیس گرديد. اهداف این مرکز عبارت‌اند از: تحقيق و تطبيق مباحث و دستاوردهای علمی در نظام‌های مختلف حقوقی و گسترش و تحول دانش حقوق و دستيابی به بهترين قواعد؛ مطالعه و تطبيق ميان آموزه‌های فقه اسلامی، به‌ویژه فقه اماميه با آموزه‌های دانش حقوق و تبيين مبانی فقهی موضوعات و مسائل حقوقی؛ ارزيابی و نقد علمی قوانين و مقررات ملی در گستره‌های گوناگون حقوقی به‌منظور اصلاح و به‌روزرسانی آن‌ها؛ در صورت امكان، کوشش برای دستيابی به وحدت حقوقی در زمینه‌های مختلف و ارتقای دانش حقوقی و نیز رفع خلأها و کاستی‌ها در زمینه‌های نظریه‌پردازی و كاربردی.

از فعالیت‌های مهم اين مركز، انتشار دوفصلنامه‌ای علمی - پژوهشی با عنوان «حقوق تطبيقی» است؛ همچنين اين مركز در همایش‌های مختلفی ازجمله: «حقوق ملی و بین‌المللی از سنت تا پست‌مدرن»، «حقوق تطبيقی و حقوق تجارت اسلامی»، «اصول ۲۰۱۰ يونيدورا و اصول قرادادها تجاری بین‌المللی و حقوق داخلی» و «اجرای حقوق اسلامی در نظام حقوقی فرانسه و اروپا» همکاری كرده است.

===کلینیک های حقوقی===
کلینیک حقوقی و کلینیک [[حقوق کودکان|حقوق کودک]] دانشگاه مفید که اولین نمونه های از نوع خود در جمهوري اسلامی ایران شناخته می شوند، در سال های 1386 و 1398 در دانشگاه مفید تأسیس شده اند. این کلینیک ها، نهادهاي مردمی- دانشگاهی هستند که با هدف ارائه خدمات حقوقی رایگان به محرومان و مشاوره به آسیب دیدگان اجتماعی براي بازپروري آنان تأسیس شده اند. سرعت بخشیدن به حل منازعات به روش هاي مسالمت آمیز، و همچنین افزایش آگاهی مردم درباره قوانین و در نتیجه نهادینه کردن حقوق شهروندي، از اهداف آنهاست.

برگزاري همایش هاي بین المللی، مدارس تابستانی و سمینارهاي علمی، با همکاري نهادهاي داخل و خارج از ایران، از جمله اقدامات کلینیکهای حقوقی دانشگاه مفید است. این کلینیک ها، با نهادهایی از جمله سازمان بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی، وزارت دادگستري، و همچنین مراجع ملی و بین المللی حقوقی، همکاري مستمر دارد.<ref>[http://lcmu.ir/ کلینیک حقوقی و حقوق کودک دانشگاه مفید]</ref>

=='''مرکز آموزش‌های آزاد و مجازی'''==
مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي دانشگاه مفید، با هدف توانمندسازي، مهارت افزایی، و ایجاد فرصت هاي شغلی و هدایت شغلی متقاضیان دانشگاهی و غیردانشگاهی، در سال 1395کارآفرینی، حسابداري، بیمه، تایپ سریع، فتوشاپ، فن بیان، ویراستاري، آموزش زبان ،ICDL تأسیس شد. برگزاري دوره ها، کارگاه ها و همایش هاي عمومی و تخصصی از قبیل انگلیسی و آموزش نحوه ثبت شرکت ها، برخی از این اقدامات است. مرکز آموزش زبان دانشگاه مفید زیر نظر مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي فعالیت می کند و به آموزش آزاد زبان هاي انگلیسی، عربی، فرانسه، آلمانی و... می پردازد. بر اساس آمارهاي اعلام شده این مرکز، تاکنون نزدیک به 80 درصد فراگیران آن، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم وارد بازار کار شده اند. مرکز آموزش هاي آزاد و مجازي، دوره هاي خود را به همراه صدور گواهینامه رسمی براي شرکت کنندگان برگزار می کند.

=='''کتابخانه و مرکز اسناد'''==
[[کتابخانه]] و مرکز اسناد دانشگاه مفید، همزمان با تأسیس دانشگاه در سال ۱۳۶۸ شروع به فعالیت کرده است. این کتابخانه ازنظر منابع، به‌ویژه در گسترۀ علوم انسانی، یکی از غنی‌ترین کتابخانه‌های ایران است. هم‌اکنون این کتابخانه در فضایی به مساحت ۳۱۰۰ متر مربع و دارای بیش از ۲۵۰ هزار جلد کتاب، نشریه، پایان‌نامه و سند کتابخانه‌ای در چهارچوب منابع چاپی می‌باشد؛ همچنین افزون بر منابع فیزیکی، بخش کتابخانۀ دیجیتال آن‌ هم در فاز یکم با بیش از ۲۰ هزار نسخه کتب تخصّصی علوم انسانی به‌ زبان انگلیسی برای استفاده پژوهشگران و دانشجویان راه‌اندازی شده است که درنهایت و در چند فاز بعدی، به ۱۰۰ هزار جلد کتاب دیجیتال افزایش خواهد یافت.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://makta.ir/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C%D8%B9%D8%B6%D9%88/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%D9%88%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF/tabid/152/Default.aspx|عنوان=مکتا - مجمع کتابخانه های تخصصی}}</ref>

نکته شایان توجه دربارۀ کتابخانه و مرکز اسناد دانشگاه مفید، افزون بر شمار منابع، هدف این مرکز در شناساندن علوم انسانی و علوم اسلامی به کشورهای دیگر است. از مقدمات این کار، جمع‌آوری کتاب‌های نگاشته‌شده در این زمینه به زبان‌های دیگر است؛ از این‌روی بیش از نیمی از منابع موجود، به زبان‌های انگلیسی، عربی، ایتالیایی، اسپانیایی، فرانسوی، لاتین و ... بوده که همانا بیشتر منابع، معمولاً به‌‌جز زبان فارسی به زبان انگلیسی و عربی است.

همچنین کتابخانۀ دانشگاه مفید دربردارنده یک بخش بسیار مهم با آثاری کمیاب و نایاب است که از ارزش معنوی و علمی بسیار خاصی برخوردارند و با شرایط ویژه‌ و سیستم‌های نظارتی خاصی از آن‌ها حفاظت و نگهداری می‌شود. در واقع این آثار ازنظر درون‌مایه و کیفیّت نسخه، تفاوت‌های ویژه‌ای با دیگر آثار دارند؛ برای نمونه: گنجینۀ نسخ خطی، کتب چاپ سنگی و چاپ سربی و همچنین آثار بسیار ویژه با دستخط و امضای مؤلفان معاصر و نیز بزرگان ایران زمین است.<ref>[http://www.lib.ir/library/182/%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%81%D9%8A%D8%AF/search/ پایگاه اطلاع رسانی کتابخانه های ایران - کتابخانه و مرکز اسناد دانشگاه مفید]</ref>

=='''سازمان انتشارات'''==
سازمان [[انتشارات]] دانشگاه مفید، در سال 1380 تأسیس شد و مسئولیت جذب و انتشار آثار علمی و پژوهشی اساتید و محققان داخل و خارج از دانشگاه را بر عهده دارد. سازمان انتشارات آثار فراوان تألیفی و ترجمه، در موضوعات مختلفی از جمله فلسفه، اقتصاد، حقوق، علوم سیاسی، الهیات، عرفان، عمومی و... توسط این سازمان منتشر شده است. مسئولیت چاپ و انتشار نشریات دانشگاه مفید نیز بر عهده این مرکز است.<ref>[https://ketabeqom.com/publisherinfo/%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87%20%d9%85%d9%81%db%8c%d8%af/387/0 کتاب قم - پایگاه معرفی ناشران و فروشگاه اینترنتی کتاب]</ref>

=='''نشریات علمی'''==

===دوفصلنامه بین المللی حقوق بشر===
حقوق بشر در جهان امروز از چنان اهمیتی برخوردار است که از آن به بنیان حیات و همزیستی بشر یاد می کنند. مقررات و قواعد حقوق بشر، اصولی است که بر پایه آن شأن و کرامت انسانی را پاس می داریم. همة انسان ها به لحاظ اینکه انسانند دارای کرامت و حقوقند. بی تردید همه انسان ها خواهان آنند که در دنیایی توسعه یافته همراه با امنیت، معنویت، حقوق و اخلاق زندگی کنند؛ دنیایی فارغ از خشونت، تبعیض و نابرابری، ستم و استبداد. دنیایی پر از دادگری، صلح، آزادی و بردباری. حقوق بشر باید به تأمین چنین دنیایی برای همه بشریت بیندیشد. از این رو، دوفصلنامة ''حقوق بشر'' از سال 1385 برای تبیین مبانی نظری حقوق بشر و راستای تحقق هر چه بیشتر اهداف مرکز مطالعات حقوق بشر در قالب اولین نشریه علمی و کاملاً تخصصی، جهت گسترش پژوهش های اصولی و مبانی نظری حقوق بشر در ایران شروع به فعالیت و انتشار آثار علمی برگزیده نمود. در بیش از 15 سال که آغاز انتشار دوفصلنامة ''حقوق بشر'' می گذرد، این دوفصلنامه توانسته است به عنوان یکی از منابع پژوهش در زمینه های مرتبط معرفی شده و به فعالیت خود ادامه دهد.

اين دوفصلنامه با هدف گسترش پژوهش‌های اصولی در حوزۀ حقوق بشر، ارائۀ جديدترين مطالعات، دستاوردها و پژوهش‌های بين رشته‌ای انديشمندان داخلی و خارجی در اين زمينه، تقويت گفتمان حقوق بشر بين نظام‌های حقوقی با رويكرد حقوق بشری و ارائۀ جديدترين ديدگاه‌های انديشمندان مسلمان در حوزۀ حقوق بشر منتشر می‌گردد. دوفصلنامۀ حقوق بشر اولين و تنها نشريه تخصصی دانشگاهی در زمينۀ حقوق بشر با اعتبار شاخص بین‌المللی است كه در ايران منتشر می‌شود.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/Home/Detail/11522|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه حقوق بشر}}</ref>

این نشریه اولین نشریۀ حقوقی دو زبانه فارسی - انگلیسی است که توانسته علاوه بر عضویت در کمیته بین المللی اخلاق نشر «COPE»، امتیاز نمایه در پایگاه بین‌المللی اسکوپوس را کسب نماید.<ref>[http://humanrights.mofidu.ac.ir/ دوفصلنامه بین المللی حقوق بشر]</ref>

===دوفصلنامه هستی و شناخت===
دوفصلنامه هستی و شناخت یک نشریۀ فلسفی و بیشتر با رویکرد تحلیلی است که به موضوع‌های مختلف و دوره‌های گوناگون فلسفه می‌پردازد. در این دوفصلنامه که ادامۀ فعالیت «نامۀ مفید فلسفی» است،<ref>[https://www.magiran.com/volume/6689 مگ ایران - پایگاه جامع نشریات کشور]</ref> سعی بر آن است تا افزون بر پژوهش‌های مستقل در مکاتب و موضوع‌های فلسفه‌های اسلامی و غربی، به بحث تطبیق موضوع‌های مشترک در فلسفۀ اسلامی و فلسفۀ غرب توجه گردد.<ref>[http://philosophy.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی هستی و شناخت]</ref>

===دوفصلنامه حقوق تطبیقی===
دوفصلنامه علمی - پژوهشی «حقوق تطبيقی» پیش ‌از این با عنوان «نامۀ حقوقی» ذيل مجلۀ علمی – پژوهشی نامۀ مفيد منتشر می‌شد، این نشریه اکنون به‌صورت مستقل و به‌عنوان یک نشریه معتبر<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/10645/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه حقوق تطبیقی}}</ref> در میان مجلات حقوقی کشور شناخته شده و تاکنون مقالات بی‌شماری را از استادان و پژوهشگران فرهیخته کشور منتشر نموده است.

سياست اصلی اين نشريه، مطالعه، تحلیل و تطبیق مباحث و دستاوردهای حقوقی در نظام‌های حقوقی اصیل، گسترش و ارتقای دانش حقوقی، بررسی تحليلی نظام حقوقی اسلام و مطالعۀ تطبیقی آن با دیگر نظام‌های حقوقی معاصر است.<ref>[http://law.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی حقوق تطبیقی]</ref>

===دو فصلنامه مطالعات و سیاست‌های اقتصادی===
دوفصلنامه «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» ادامه‌ی دوفصلنامه «نامه اقتصادی» و مجلات نامه مفید می‌باشد که از فروردین سال 1374 تاکنون توسط دانشگاه مفید به طور پیوسته انتشار یافته است. از ابتدای سال 1379 مجله نامه مفید، به عنوان اولین و تنها مجله علمی - پژوهشی منتشره در شهر مقدس قم، به مدت یازده سال در حوزه‌های مختلف علوم انسانی خصوصاً حوزه‌های اقتصادی، فلسفی، حقوقی، علوم قرآنی و سیاسی به انتشار مقالات دانشگاهی پرداخت. به دنبال رشد کیفی جامعه علمی کشور و تخصصی‌تر شدن مجلات دانشگاهی به تناسب، نامه مفید نیز فعالیت خود را تنها به سه رشته محدود ساخت و از سال 1389 تحت سه عنوان تخصصی «نامه اقتصادی»، «نامه حقوقی» و «نامه فلسفی» به صورت دو شماره در سال انتشار یافت.

نشریه نامه مفید طی سال های 1374-1384 اقدام به انتشار مقالاتی در حوزه اقتصاد، فلسفه و حقوق به صورت فصلنامه نموده است. از سال 1384 الی 1389 اقدام به انتشار تخصصی هر شماره در قالب نام های نامه اقتصادی، نامه حقوقی و نامه فلسفی نموده است. با توجه به نامه شماره 2249/11/3 مورخ 1388/12/26 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، نشریه نامه اقتصادی طی سال های 1389 - 1393 با عنوان سیاست های اقتصادی منتشر شده است. از سال 1393 تا به اکنون نشریه با نام فعلی (دوفصلنامه مطالعات و سیاست های اقتصادی) به صورت دوفصلنامه منتشر می شود. نامه مفید براساس نامه ی شماره 1373/2910/3 مورخ 1379/11/3 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دارای درجه علمی - پژوهشی می باشد.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/10903/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه مطالعات و سیاست های اقتصادی}}</ref>

همان‌گونه که از نام این نشریه «مطالعات و سیاست‌های اقتصادی» پیداست در دو قسمت مطالعات و سیاست‌گذاری اقتصادی اقدام به پذیرش و انتشار مقالات می‌نماید. با توجه به رسالت دانشگاه مفید، مقالاتی که در حوزه مطالعات بنیادی اقتصاد اسلامی، همچنین سیاست‌های کاربردی از دیدگاه اقتصاد اسلامی برای اقتصاد ایران باشد؛ در اولویت ارزیابی و پذیرش قرار می‌گیرد. این مجله با استفاده از بهترین اساتید اقتصاد، به ارزیابی مقالات وارده پرداخته؛ تا ضمن حفظ کیفیت مقالات و استفاده از نتایج آخرین تحقیقات پژوهشگران اقتصادی، جنبه کاربرد آن برای اقتصاد ایران و موافق با دیدگاه اسلامی مورد تأکید قرار گیرد.<ref>[http://economic.mofidu.ac.ir/?lang=fa دوفصلنامه علمی مطالعات و سیاست های اقتصادی]</ref>

===دو فصلنامه دین و دنیای معاصر===
پژوهش های دانشگاهی در همه قلمرو ها، اگر با رویکردی مساله محور و با هدف روشنگری در زمینه ای صورت گیرد که به کشف رازی اصیل از راز های هستی منجر شود، ارجمند و در خور تقدیر است. در این میان آن دسته از پژوهش ها که با نظر به مسائل و معضلات ناظر به حیطه موسوم به "وضع و حال انسانی" و به قصد گره گشایی از کار فروبسته انسان به انجام می رسند، اهمیتی بیش از پاسخگویی به نیاز آدمی برای دانستن پیدا می کنند.

حوزه مباحث دینی و الاهیاتی، که در مجموعه فراختر علوم انسانی و اجتماعی مندرج است، از یکسو به اعتبار خصلت دو گانه این دسته از علوم که از وجهی ناظر به شناخت واقعیتند و از وجه دیگر ناظر به تغییر آن، و از سوی دیگر به واسطه جایگاه رفیع دین در حیطه "وضع و حال انسانی" از موقعیتی ویژه در خانواده رشته ها و چارچوب های علمی برخوردارست.

شعار دانشگاه مفید، «پای در سنت و رو به آینده» است و بر این اساس دغدغه این دانشگاه در این نشریه آن است که از یکسو با توجه به تعالیم قرآنی و سنت اسلامی، و از سوی دیگر با نظر نقادانه به تعالیم و سنت های دینی دیگر، راهی برای درمان دردهای انسان دردمند معاصر بجویند.

در واقع دانشگاه مفید از مهرماه 1393 تا اسفند ماه 1399 نشریه ای را با رویکرد عمدتاً قرآنی با عنوان «پرتو وحی» منتشر می‌کرد که این دوفصلنامه در 13 شماره منتشر شد و مقالات آن در سایت دانشگاه مفید در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد. اما در فروردین 1400 با توجه به تغییر رویکرد دانشگاه در انتشار مقالات الاهیاتی و ورود به عرصه انتشار مقالات با موضوعات وابسته به دین در دنیای معاصر، نهایتاً عنوان نشریه به «دین و دنیای معاصر» تغییر پیدا کرده و مقالات با رویکردی جدید دریافت و بررسی می شوند.<ref>[http://religion.mofidu.ac.ir/ دوفصلنامه دین و دنیای معاصر]</ref> این نشریه از سال 1399 دارای درجه علمی (علمی - پژوهشی سابق) است و در ارزیابی سال 1400 نشریات علمی کشور از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری رتبه «ب» نشریات علمی را کسب کرده است.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=وزارت علوم، تحقیقات و فناوری|نشانی=https://journals.msrt.ir/home/detail/11688/|عنوان=کمیسیون بررسی نشریات علمی کشور - دوفصلنامه دین و دنیای معاصر}}</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}

==منابع==

*وبگاه [http://www.mofidu.ac.ir/ دانشگاه مفید]
*ویکی‌پدیای انگلیسی: [[:w:en:Mofid University|Mofid University]]
*ویکی‌پدیای انگلیسی: [[:w:en:Abdolkarim Mousavi Ardebili|Abdolkarim Mousavi Ardebili]]
*شورای عالی انقلاب فرهنگی، [https://web.archive.org/web/20050227032324/http://www.iranculture.org/provs/view.php?id=348 اساسنامه دانشگاه علوم انسانی (دارالعلم) مفید(ره)]
*مجموعه مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی (مربوط به سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷)، اداره کل قوانین و مقررات کشور، چاپ اول، تهران،۱۳۶۹ش

==پیوند به بیرون==

*وبگاه [http://www.mecp.ir/ مجتمع آموزشی مفید]
*وبگاه [https://web.archive.org/web/20081010185457/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=3864&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR سازمان انتشارات دانشگاه مفید]
*وبگاه مجله [https://web.archive.org/web/20081010032844/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=3865&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR "نامه مفید"]، مجله رسمی دانشگاه مفید
*وبگاه مجله [https://web.archive.org/web/20081010032908/http://www.mofidu.ac.ir/HomePage.aspx?TabID=4220&Site=DouranPortal&Lang=fa-IR "دانش پژوهان"]، دانشجویان دانشگاه مفید
*[http://lib.mofidu.ac.ir/simwebclt/WebAccess/SimwebPortal.dll کتابخانه مرکزی دانشگاه مفید]

[[رده:دانشگاه های جمهوری اسلامی ایران]]
[[رده:قم]]
<references />

دانشنامه‌ی اسلامی:تماس با ما

2019-10-23T10:21:31Z

Admin:

'''سایت:''' www.ahlolbait.com

'''پست الکترونیکی:''' wiki@ahlolbait.com

'''ساختمان:''' اصفهان- خیابان نشاط- ابتدای خیابان فرشادی

'''تلفن:''' 4-32207760-031

'''نمابر:''' 32221281-031

'''کدپستی:''' 53435-81466

'''صندوق پستی:''' 1414-81465

الگو:سنجش کیفی

2019-03-02T12:18:06Z

Admin: صفحه‌ای تازه حاوی « <ویژگی های ظاهری> {| |- |عنوان بندی={{#اگر:|1|دارد|ندارد}} |پیوندهای درون متنی={{#اگر...» ایجاد کرد

<ویژگی های ظاهری>
{|
|-
|عنوان بندی={{#اگر:|1|دارد|ندارد}}
|پیوندهای درون متنی={{#اگر:|1|دارد|ندارد}}
|}

الگو:مقاله ضعیف

2019-01-16T07:54:09Z

Admin:

<div style="position: absolute; top: -2em; left: 3px;" class="metadata">
[[پرونده:notconfirmed.jpg|50px]]
</div>
[[رده:مقاله‌های ضعیف]]
<noinclude>
[[رده:الگوهای رتبه بندی]]
</noinclude>

الگو:مقاله متوسط

2019-01-16T07:53:33Z

Admin:

<div style="position: absolute; top: -2.1em; left: 5px;" class="metadata">
[[پرونده:Confirm2.jpg|50px]]
</div>
[[رده:مقاله‌های متوسط]]
<noinclude>
[[رده:الگوهای رتبه بندی]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع یک شنبه

2019-01-02T07:58:45Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{|style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|[[30 {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|
|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع جمعه

2019-01-02T07:58:08Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{| style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|[[30 {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع پنج شنبه

2019-01-02T07:57:41Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{|style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|[[30 {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع چهار شنبه

2019-01-02T07:57:19Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{|style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|[[30 {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|
|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع دو شنبه

2019-01-02T07:56:43Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{|style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|[[۳۰ {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|

|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

الگو:تقویم ماه قمری/شروع شنبه

2019-01-02T07:55:57Z

Admin:

{{#css:
.selflink{
background:rgb(255, 209, 143);
}
}}
{| style="float:left; margin: 0.2em; text-align:center;"
|-
|style="background:rgb(255, 209, 143);" colspan="6"|{{{روز|}}} [[ماه {{{ماه}}}|{{{ماه}}}]] {{{سال}}} در تقویم ایران
|-
|style="background:#ccccff;"|شنبه
|[[۱ {{{ماه}}}|۱]]
|[[۸ {{{ماه}}}|۸]]
|[[۱۵ {{{ماه}}}|۱۵]]
|[[۲۲ {{{ماه}}}|۲۲]]
|[[۲۹ {{{ماه}}}|۲۹]]
|-
|style="background:#ccccff;"|یک‌شنبه
|[[۲ {{{ماه}}}|۲]]
|[[۹ {{{ماه}}}|۹]]
|[[۱۶ {{{ماه}}}|۱۶]]
|[[۲۳ {{{ماه}}}|۲۳]]
|[[30 {{{ماه}}}|{{روز پایانی ماه قمری|{{{روز پایانی}}}}}]]
|-
|style="background:#ccccff;"|دوشنبه
|[[۳ {{{ماه}}}|۳]]
|[[۱۰ {{{ماه}}}|۱۰]]
|[[۱۷ {{{ماه}}}|۱۷]]
|[[۲۴ {{{ماه}}}|۲۴]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|سه‌شنبه
|[[۴ {{{ماه}}}|۴]]
|[[۱۱ {{{ماه}}}|۱۱]]
|[[۱۸ {{{ماه}}}|۱۸]]
|[[۲۵ {{{ماه}}}|۲۵]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|چهارشنبه
|[[۵ {{{ماه}}}|۵]]
|[[۱۲ {{{ماه}}}|۱۲]]
|[[۱۹ {{{ماه}}}|۱۹]]
|[[۲۶ {{{ماه}}}|۲۶]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|پنج‌شنبه
|[[۶ {{{ماه}}}|۶]]
|[[۱۳ {{{ماه}}}|۱۳]]
|[[۲۰ {{{ماه}}}|۲۰]]
|[[۲۷ {{{ماه}}}|۲۷]]
|
|-
|style="background:#ccccff;"|جمعه
|[[۷ {{{ماه}}}|۷]]
|[[۱۴ {{{ماه}}}|۱۴]]
|[[۲۱ {{{ماه}}}|۲۱]]
|[[۲۸ {{{ماه}}}|۲۸]]
|
|}
<noinclude>
[[رده:الگوهای تقویم]]
</noinclude>

۳ محرم

2019-01-02T07:53:24Z

Admin: تغییرمسیر به 3 محرم

#تغییرمسیر[[3 محرم]]

امام جواد علیه السلام

2018-07-05T10:37:52Z

Admin:

{{عالی}}
محمد بن على بن موسى عليه السّلام (195 - 220 ه. ق)، ملقب به جواد، نهمين پيشواى شيعيان است. مدت امامت ایشان 17 سال است و با دو خليفه [[عباسیان|عباسى]]؛ «[[مأمون]]» (193 - 218) و «[[معتصم]]» (218 - 227) معاصر بوده اند.
{{شناسنامه ائمه
|عنوان امام=امام جواد علیه السلام
|تصویر = پرونده:امام-جواد.jpg
|مقام=امام نهم
|نام=محمد
|لقب= تقی، جواد
|کنیه=ابو جعفر
|پدر=امام رضا علیه السلام
|مادر=سبیکه
|تاریخ ولادت=دهم رجب سال 195هجری قمری
|محل ولادت=مدینه
|مدت امامت=17سال
|مدت عمر=25 سال
|تاریخ شهادت=پنجم ذی الحجه سال 220 هجری
|علت شهادت = مسمویت توسط زهر
|قاتل=معتصم عباسی لعنه الله
|محل دفن=[[کاظمین]]}}

== ولادت ==
مطابق با گفته علامه مجلسی در محل ولادت ایشان اختلافی نیست و همگان آن را مدینه گفته اند.<ref>جلاء العيون، علامه مجلسي ، قم:سرور، 1382، ص959</ref> اما در تاریخ ولادت ایشان اختلاف است. كلينى، شيخ مفيد و شيخ طوسى تولّد آن حضرت را در ماه رمضان دانسته‌اند.<ref> الكافى، ج 1، ص 492؛ الارشاد، ص 297؛ التهذيب، ج 6، ص 90 </ref>
ولی در مصباح کفعمی آمده است که: ابن عياش گفت توقيعى توسط شيخ بزرگوار أبو القاسم (رضوان اللَّه عليه) با اين جملات خارج شد: «اللهم انى اسألك بالمولودين في رجب:محمّد بن علي الثاني و ابنه علي بن محمّد المنتخب». ابن عياش ميگويد ولادت حضرت جواد(علیه السلام) در دهم ماه رجب بود.<ref>زندگانى حضرت جواد و عسكريين(ع)، ترجمه بحار النوار ،ص:13 </ref> اما چیزی که مسلم است این است که حضرت در سال 195 هجری به دنیا آمده اند<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:471 </ref>

در خانواده امام رضا عليه السلام و در محافل شيعه، از حضرت جواد عليه السلام، به عنوان مولودى پرخير و بركت ياد مى‌شد. چنانكه «ابو يحياى صنعانى» مى‌گويد: روزى در محضر امام رضا عليه السلام، فرزندش ابو جعفر را كه خردسال بود، آوردند. امام فرمود:«اين مولودى است كه براى شيعيان ما، با بركت ‌تر از او زاده نشده است»<ref> شيخ مفيد، الاًّرشاد، قم مكتبْ بصيرتى، ص 319 - طبرسى، اعلام الورى، الطبعْ الثالثْ، المكتبْ الاًّسلاميْ، ص‌347 - فتّال نيشابورى، روضْ الواعظين، الطبعْ الأولى، بيروت، مؤسسْ الأعلمى للمطبوعات، 1406 ه'.ق، ص 261 - كلينى، اصول كافى، تهران، مكتبْ الصدوق، 1381 ه'.ق، ج‌1، ص‌321 - على بن عيسى الاًّربلى، كشف الغمّْ، تبريز، مكتبْ بنى هاشمى، 1381 ه'.ق، ج‌3، ص‌143 </ref>

== مادر امام جواد علیه السلام ==
مادر آن حضرت سبيكه [سكينه‌] نوبيّه و به روايت ديگر خيزران بوده كه او را از خانواده امّ المؤمنين ماريه قبطيه دانسته‌ اند. نام مادر آن بزرگوار، ريحانه نيز ذكر شده است، به نوشته نوبختى نام اين بانو درّه بوده كه بعدها او را خيزران خوانده ‌اند. <ref>حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:473</ref>

حضرت موسى بن جعفر عليه السلام به یزید بن سلیط می فرمایند: ... بعد از من امر امامت با پسرم على است . اى يزيد وقتى كه بعد از من او را ملاقات كردى و خواهى كرد به او مژده بده كه پسرى امين ، ماءمون و مبارك برايش متولد خواهد شد او به تو خبر مي دهد كه تو مرا ملاقات كرده اى ، به او بگو كنيزى كه آن پسر از او به دنيا خواهد آمد از بستگان ماريه قبطيه كنيز رسول خداست.گر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان (19) و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.اگر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان <ref> انوارالبهيه ص 124. </ref> و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.

== القاب و کنیه==
[[پرونده:Images_(8).jpg|270px|thumb|left|مرقد امام جواد علیه السلام در کاظمین در جوار جدشان امام موسی بن جعفر علیه السلام]]
مشهورترين لقب امام، «جواد» است و القاب ديگرى همچون: زكى، مرتضى، قانع، رضى، مختار، متوكل، منتجب نيز براى آن حضرت برشمرده‌ اند. كنيه‌ اش ابو جعفر است كه معمولا در روايات تاريخى ابو جعفر ثانى ذكر مى‌ شود تا با ابو جعفر اول، يعنى حضرت باقر عليه السّلام اشتباه نشود.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:472
</ref>
== همسران و فرزندان ==
همسران آن حضرت :حضرت سمانه خاتون سلام الله علیها و ام الفضل دختر مأمون که جاسوس در خانه حضرت بود و حضرتش را با سم به شهادت رسانيد.
فرزندان ایشان :
#[[امام هادی علیه السلام |امام علي النقي علیه السلام]]
#ابواحمد موسي مبرقع:ايشان جد سادات رضوى است كه الحمدلله نسل فرزندان وى هنوز هم زياد هستند و بسيارى از سادات نسبشان به و ميرسد.وى اولين فرد از سادات رضوى است كه در سال 256 هق به قم وارد شد و چون همواره به روى خويش رقع (نقاب ) مى انداخت بنابراين به ايشان موسى مبرقع مى گويند.
# حكيمه خاتون سلام الله علیها:وى از زنان نيكوكار، اهل عبادت ، تيزهوش ،بود كه در موضوع ازدواج امام حسن عسكرى عليه السلام با نرجس خاتون مادر حضرت حجت ثانى عشر رواياتى از ايشان نقل شده است.

مادر تمام این بزرگواران سمانه خاتون سلام الله علیها بوده اند.

==امامت امام جواد علیه‌السلام‌==
در سال 203 كه امام رضا عليه السّلام به شهادت رسيد، شيعيان آن حضرت به علت اين كه تنها فرزند وى (امام جواد عليه السّلام) بيش از هشت سال نداشت، در نگرانى و اضطراب عميقى فرو رفتند. به نوشته برخى از مورّخان: در اين جريان، شيعيان به حيرت افتاده و ميان آنان اختلاف پديد آمد؛ چنانكه شيعيان ديگر شهرها نيز متحيّر شدند. <ref> دلائل الامامه، ص 204 </ref>اين مشكل براى شيعيان، كه مهمترين ركن ايمان را اطاعت از امام معصوم دانسته و در مسائل و مشكلات فقهى و دينى خود به وى رجوع مى ‌كردند، از اهمّيت بسيار برخوردار بود و نمى‌ توانست همچنان لا ينحل بماند. البته براى شيعيان مسلّم بود كه امام رضا عليه السّلام فرزند خود امام جواد عليه السّلام را به جانشينى برگزيد، ولى مشكل ناشى از خردسالى آن حضرت، آنان را بر آن مى ‌داشت تا براى اطمينان خاطر، به كاوش و جستجوى بيشترى در اين باره بپردازند.علّت پيدايش اين اختلاف، به نظر نوبختى، همين بود كه آنها بلوغ را يكى از شرايط امامت مى‌ دانستند. <ref> فرق الشيعة، ص 88؛ المقالات و الفرق، ص 95 </ref> به همین منظور امام با آوردن دلایلی ، شرط بلوغ برای امامت را رد کردند. برخی از این دلایل:

* نبوّت حضرت عيسى عليه السّلام در دوران شيرخوارگى<ref> روضة الواعظين، ص 203 </ref>
* اشاره به جانشينى سليمان از داود عليه السّلام ،هنگامى كه هنوز كودكى بيش نبود و گوسفندان را به چرا مى ‌برد، حضرت داود او را جانشين خود كرد، در حالى كه عبّاد و علماى بنى اسرائيل، اين عمل او را انكار مى‌كردند. <ref> الكافى، ج 1، ص 383 </ref>
* نبوت يحيى بن زكريّا عليه السّلام‌ در کودکی<ref> فرق الشيعة، ص 90؛ المقالات و الفرق، صص 94- 95 </ref>

شيعيان امامى از يك سو امامت را از جنبه الهى آن مى‌نگريستند و به همين دليل كمى سنّ امام هرگز نمى ‌توانست در عقيده آنها خللى وارد آورد، اما از سوى ديگر آنچه اهميت داشت بروز اين وجهه الهى بود كه مى‌ بايست در علم و دانش امامان عليهم السّلام باشد. در واقع امامان، پاسخگوى كليّه سؤالات شيعيان بودند. از اين رو آنان درباره تمامى امامان اين اصل را رعايت كرده و آنان را در مقابل انواع پرسشها قرار مى‌ دادند و تنها موقعى كه احساس مى‌ كردند آنان به خوبى از عهده پاسخ گويى به اين سؤالات بر مى‌ آيند (با وجود نص به امامتشان) از طرف شيعيان به عنوان امام معصوم شناخته مى ‌شدند.

با توجه به سنّ كم امام جواد عليه السّلام اين آزمايش از طرف شيعيان درباره آن حضرت ضرورت بيشترى پيدا مى‌كرد. بر اين اساس، در مواقع و فرصتهاى مختلف، آزمایشاتی را درباره آن حضرت به عمل آورده و پس از آن، اكثريت قريب به اتفاق آنان- جز اندكى- با اطمينان خاطر، امامت او را پذيرفتند.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:475 </ref>

از جمله مناظرات حضرت می توان به موارد زیر اشاره کرد:
*‌ مناظره با عموی خویش عبدلله بن موسی برای اثبات امامت خویش در نزد شیعیان
* مناظره با یحیی بن اکثم
* مناظره با قاضی القضات معتصم در مورد قطع دست دزد

== خلفای معاصر و ارتباط امام با آنها==
امام جواد علیه السلام در مجموع دوران امامت خود با دو خليفه عباسى يعنى «مأمون» (193 - 218) و «معتصم» (218 - 227) معاصر بوده است و هر دو نفر او را به اجبار از مدينه به بغداد احضار كردند و طبق شيوه سياسى اى كه مأمون در مورد امام رضا به كار برده بود، او را در پايتخت زير نظر قرار دادند.<ref> سیره پیشوایان، مهدی پیشوایی </ref>

هنگامى كه مأمون بعد از شهادت امام رضا عليه السّلام در سال 204 به بغداد بازگشت، از ناحيه حضرتش اطمينان خاطر پيدا كرده بود؛ ولى اين را مى‌دانست كه شيعيان پس از امام رضا عليه السّلام، فرزند او را به امامت خواهند پذيرفت و در اين صورت خطر همچنان بر جاى خود خواهد ماند.اينك نوبت امام جواد عليه السّلام فرا رسيده بود تا به نحوى كنترل شود. مأمون براى انجام اين هدف، دختر خود را به عقد وى در آورد و او را داماد خود كرد. از همين رهگذر بود كه مأمون به راحتى مى‌توانست از طرفى امام را در كنترل خود داشته باشد و از طرف ديگر آمد و شد شيعيان و تماسهاى آنان را با آن حضرت زير نظر بگيرد.بر اساس برخى نقلها، مأمون پس از ورود به بغداد- در سال 204- بلافاصله امام جواد عليه السّلام را از مدينه به بغداد فرا خواند. <ref> الحياة السياسية للامام الجواد عليه السّلام، ص 65؛ اين روايتى است كه عده‌اى به نقل آن پرداخته‌اند؛ ولى آنچه بيشتر نقل شده و بعد تذكر خواهيم داد همان نقل طبرى و ... است مبنى بر اين كه امام جواد عليه السّلام در سال 215 به بغداد آمده است‌ </ref>

ماءمون در هفده رجب سال 218 هق (120) يا شعبان سال 218 هق (121) مرد و برادرش معتصم كه نام وى محمد يا ابراهيم و كينه اش ابواسحاق بود به قدرت رسيد.او كه از نظر شخصيت فردى ، هرگز همتاى برادرش ماءمون خليفه دانشمند عباسى نبود لذا هرگز تاب و ياراى مشاهده حضور فيزيكى امام نهم شيعيان جهان را نداشت تا چه رسد به اينكه بالندگى و نشاط غير قابل انكار تشيع را شاهد باشد.
== برخورد امام با فرقه های منحرف ==
امام جواد عليه السّلام در برابر فرقه‌هايى كه در دوران آن حضرت وجود داشتند، شيعيان خود را از اين نظر كه اين فرقه‌ها چه مواضعى در مقابل آنان به خود گرفته‌اند راهنمايى مى‌فرمود.
=== اهل حدیث ===
اهل حديث كه مجسّمى مذهب بوده و خدا را جسم مى‌پنداشتند. امام دربارۀ آنان به شيعيان مى‌فرمود كه اجازه ندارند پشت هر كسى كه خدا را جسم مى‌داند نماز گزارده و به او زكات بپردازند.<ref> التوحيد، ص ١٠١؛ التهذيب، ج ٣، ص ٢٨٣ </ref>
=== [[واقفیه]] ===
اقفه، يكى ديگر از فرقه‌هاى موجود انشعابى از شيعه در زمان امام جواد عليه السّلام بود كه به صورت مشكلى در مقابل شيعيان مطرح شده بود. آنان كسانى بودند كه پس از شهادت امام كاظم عليه السّلام بر آن حضرت توقّف كرده و امامت فرزندش على بن موسى الرضا عليه السّلام را نپذيرفتند. وقتى از امام دربارۀ خواندن نماز پشت سر واقفى مذهبان سؤال شد، آن حضرت در جواب، شيعيان خود را از اين كار نهى كردند. <ref> ن لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٩ </ref>
=== [[زیدیه]] ===
دشمنى زيديه با اماميه و طعن آنها بر امامان عليهم السّلام سبب موضع‌گيرى تند ائمه در برابر آنها شد؛ چنانكه در روايتى از امام جواد عليه السّلام واقفيه و زيديه مصداق آيۀ: وجوه يومئذ خاشعة عاملة ناصبة؛ <ref> غاشيه (٨٨) :٢ و ٣ </ref> خوانده شده و در رديف ناصبى‌ها قرار گرفتند.<ref> جال كشى، ص ٣٩١؛ مسند الامام جواد عليه السّلام، ص ١۵٠ </ref>
=== غلات ===
غلات نيز به سبب آن كه در بدنام كردن شيعه سهم بسزايى داشتند، مورد تنفر امامان بودند. خطر اينها براى شيعيان بسيار جدّى بود؛ زيرا آنها به نام امامان عليهم السّلام رواياتى را جعل كرده و بدين وسيله شيعيان را كه پيرو ائمه عليهم السّلام بودند به انحراف مى‌كشاندند.
امام جواد عليه السّلام دربارۀ ابو الخطاب كه از سران غلات بود، فرمودند: لعنت خدا بر ابو الخطاب و اصحاب او و كسانى كه دربارۀ لعن بر او توقف كرده و يا ترديد كنند. <ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
آنگاه امام به ابو الغمر، جعفر بن واقد و هاشم بن ابى هاشم اشاره كرد و پس از تذكر در بارۀ بهره‌گيرى آنها از ائمه عليهم السّلام به منظور بهره‌كشى از مردم، آنان را در رديف ابو الخطاب دانستند؛ حتى در روايتى به اسحاق انبارى فرمودند: دو تن از غلات به نامهاى ابو المهرى و ابن ابى الزرقاء-كه خود را سخنگويان امامان عليهم السّلام قلمداد مى‌كردند-به هر طريقى هست بايد كشته شوند. اسحاق در صدد اجراى دستور امام بود، ولى آن دو از دستور امام مطلع شده و خود را از ديد اسحاق مخفى كردند. دليل اين تصميم امام، نقش بسيار حساس آنان در منحرف ساختن شيعيان ذكر شده است.<ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
== [[ یاران امام جواد علیه السلام | اصحاب امام جواد(علیه السلام)]] ==
بسيارى از اصحاب امام جواد عليه السّلام از اصحاب پدر آن حضرت بودند. از مشاهیر اصحاب ایشان می توان افراد زیر را نام برد:

* [[حضرت عبدالعظیم حسنی]] : او در رى سكنا گزيد و به ترويج و اشاعه احاديث اهل بيت عليهم السّلام همت گماشت. در اثر فعاليتهاى او بود كه شيعيان رى رو به افزايش گذاشتند و تشيّع در اين ديار رو به گسترش نهاد.
* ابوهاشم جعفری( داود بن قاسم):يكى ديگر از اصحاب امام جواد عليه السّلام است. او احاديث زيادى از امام جواد عليه السّلام نقل كرده و يكى از برجسته‌ترين ياران آن حضرت مى‌باشد. ابو هاشم از خاندان جعفر بن ابى طالب بود و در كتب رجال از وى به نيكى ياد شده است.
*[[ علی بن مهزیار ]]:او از امام رضا و امام جواد عليهما السّلام هر دو روايت نقل كرده و از نزديكان امام جواد عليه السّلام بوده و آن حضرت در بزرگداشت وى عنايت ويژه‌اى داشته‌اند. <ref>رجال النجاشى، ص ١٧٧</ref>روايات او از امام جواد عليه السّلام نسبتا زياد است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٣١۶ </ref>
*احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى : وى از خواص شيعيان امام رضا و امام جواد عليهما السّلام بود كه همه علماى رجال از او ستايش كرده‌اند. او در سال ٢٢١ بدرود حيات گفت. ابن نديم از وى و كتابش كه مشتمل بر روايات او از امام رضا عليه السّلام مى‌باشد ياد كرده و دو كتاب «الجامع» و «المسائل» را از آثار وى دانسته است. <ref> الفهرست، ابن نديم، ص ٢٧۶ </ref>
* [[زکریا بن آدم]]:اهل قم و از ياران بسيار نزديك حضرت امام رضا و امام جواد عليهماالسلام بود.در آخر عمر امام جواد عليه السلام به خدمت آن حضرت رسيدم از ايشان شنيدم كه مى فرمود: خداوند به صفوان بن يحيى و محمد بن سنان و زكريا بن آدم از طرف من جزاى خير عنايت فرمايد آنان ياران با وفاى من هستند.<ref> رجال كشى ص 502 و ص 595 </ref>
* [[ فضل بن شاذان ]]:اهل نيشابور از فقهاء و متكلمين نامدار شيعه ، شخصيتى مورد اعتماد و برخوردار از جلالت قدر و داراى تاءليفات عديده كه بعضى آثار وى راتعداد 180 جلد كتاب نوشته اند. وى مفتخر به درك محضر چهار امام (حضرات معصومين امام رضا و جواد و على نقى و حسن العسكرى عليهم السلام) بوده است.
== امام و [[ شبکه ارتباطی وکالت ]] ==
امام جواد - عليه السلام - با تمام محدوديتهاى موجود، از طريق نصب وكلا و نمايندگان، ارتباط خود را با شيعيان حفظ مى‌كرد. در سراسر قلمرو حكومت خليفه عباسى، امام، كارگزارانى (وكلايى) را اعزام مى‌كرد و با فعاليت گسترده آنان از تجزيه نيروهاى شيعه جلوگيرى مى ‌شد. كارگزاران امام در بسيارى از استانها مانند: اهواز، همدان، سيستان، بُست (66)، رى، بصره، واسط، بغداد و مراكز سنتى شيعه يعنى كوفه و قم پخش شده بودند.

امام به هواداران خود اجازه مى‌داد كه به درون دستگاه حكومت نفوذ كرده مناصب حساس را در دست بگيرند، از اين رو محمد بن اسماعيل بن بزيع و احمد بن حمزه قمى مقامات والايى در دستگاه حكومت داشتند. نوح بن درّاج نيز چندى قاضى بغداد، و پس از آن قاضى كوفه بود.

خيران الخادم يكى از وكلاى امام جواد عليه السّلام بود كه كشى از او ياد كرده است. <ref> رجال كشى، ص ۵٠٨ </ref>
ابراهيم بن محمد همدانى يكى دیگر از وكلاى آن حضرت بوده و رواياتى از وى نقل شده است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٢۵٢ به نقل از جامع الرواة </ref>

مرحوم «كلينى» نقل مى‌كند كه حضرت جواد، بنا به درخواست يكى از شيعيان بُست و سيستان، طى نامه‌اى به والى اين منطقه سفارش كرد كه در اخذ ماليات، بر او سخت نگيرد. والى كه از پيروان امام بود، نه تنها بدهى او بابت خراج را نگرفت، بلكه اعلام كرد تا آن زمان كه بر سركار است او را از پرداخت خراج معاف خواهد كرد. علاوه بر اين دستور داد براى او مستمرّى نيز تعيين كردند!<ref> فروع كافى، ج 5، ص .111 </ref>
== شهادت امام جواد (علیه السلام) ==
معتصم عباسی كه از رشك بيش از حد و كم علاقه شدن ام فضل دختر ماءمون به امام جواد عليه السلام آگاه بود، با همكارى جعفر پسر ماءمون و برادر ام فضل و از راه حيله و نيرنگ زمينه اى فراهم ساخت كه ام فضل را تحريك و به قتل امام جواد وادار نمايد.معتصم يا جعفر سمى را در انگور رازقى تزريق كردند<ref> سوگنامه آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم ص 132 </ref> و براى ام فضل فرستادند و او نيز آنرا در كاسه اى گذاشت و جلو همسر جوانش حضرت جواد عليه السلام نهاد.زمانيكه حضرت جواد عليه السلام از آن انگور ميل فرمودند، طولى نكشيد كه آن عزيز آثار زهر را احساس فرمودند و كم كم درد شديد برايشان عارض گرديد به سختى ايشان را رنجور ساخت در آن حال آن زن نابكار پشيمان شده و گريه مى كرد حضرت جواد عليه السلام فرمودند: اكنون كه مرا كشتى - اين گريه ات ديگر براى چيست ؟به خدا سوگند به چنان فقر و تنگدستى گرفتار مى شوى كه قابل جبران نباشد و به دردى مبتلا مى شوى كه درمان ندارد و به بلائى گرفتار مى شوى كه پوشيده نماند.

امام را پس از شهادتشان در مقبره قريش بغداد و پشت قبر مطهر جد مظلوم باب الحوائجش موسى بن جعفر(علیه السلام) به خاک سپردند.

==اخلاق وفضایل امام جواد علیه‌السلام‌==

نهمين پيشواى ما را به خاطر دست بخشنده و گستردگی جود و كرم، «جواد» مى‌خوانند. امام جواد علیه‌السلام‌ وقتی خبر بیماری کسی را می شنید، به عیادتش می شتافت و از او دلجویی می کرد. غذای امام جواد علیه السلام همانند جد بزرگوارش امیرمؤمنان علیه السلام خیلی ساده و به دور از تشریفات بود. ایشان همانند فقیران جامعه غذا می خورد و با دیگران هم غذا می شد. در بسيارى از احاديث آمده است كه آن‌حضرت از آنچه دردرون ضماير مردم مى‌گذشته و يا رويدادهايى كه در آينده براى آنها پيش‌ مى‌آمده، مطّلع بوده و از آنها خبر مى‌داده است.

اين احاديث رساننده اين‌ مفهوم است كه‌ اين امامان بزرگوار از راه الهام يا به وسيله [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) به خداى سبحان مرتبط بوده‌اند و از اين طريق، به گونه مستقيم، از منبع علم و معرفت سيراب‌ مى‌شدند؛ در حالى كه ساير مردم مثلاً از راه حواس و تجارب به علم ‌و دانش نايل مى‌آيند.

در اینجا مواردی از جود و احسان حضرتش را به نظاره می‌ نشینیم:

*[[علی بن مهزیار]] می‌گوید که دیدم حضرت امام جواد علیه‌السلام نماز واجب و غیر واجب خود را در یک قبای خز طارونی به جای آورد و به من هم قبای خز دیگری بخشید و فرمود: «این لباس را هنگام نماز پوشیده‌ام» سپس به من فرمود: «ای علی! این لباسِ اهدایی را هنگام نماز خواندن بپوش.»<ref>من لایحضره الفقیه، [[شیخ صدوق]]، نشر جامعه مدرّسین، ج 1، ص 262 و وسائل الشیعه، ج 4، ص 359.</ref>

*«محمد بن سهل بن الیسع قمی» از افرادی است که به افتخار دریافت لباس متبرک از امام نهم علیه‌السلام نائل آمده است. او در این باره می‌گوید که من در شهر [[مکه]]، مجاور بودم. از آنجا به مدینه آمدم و به حضور حضرت جواد علیه‌السلام رسیدم. در نظر داشتم که از آن امام عالیقدر درخواست کنم که به من لباسی به عنوان تبرک عنایت کند؛ اما فرصت نشد و از محضرش خداحافظی کردم ... و از شهر مدینه منوره بیرون آمدم.

در همین موقع که به راه افتاده بودم، پیکی از راه رسید. او لباسی را به همراه داشت که در بقچه‌ای پیچیده بود و از اهل کاروان درباره «محمد بن سهل قمی» می‌پرسید تا این که به من رسید و من را شناخت. به من گفت: «مولای تو (امام جواد علیه‌السلام) این لباس را برایت هدیه فرستاده است. لباس‌های اعطایی امام علیه‌السلام دو لباس نرم و نازک بود. احمد بن محمد گفته است: «محمد بن سهل قمی» از دنیا رفت. من او را غسل دادم و در آن دو لباس اهدایی امام علیه‌السلام او را کفن کردم.<ref> بحارالانوار، ج 50، ص 44 و فتح الابواب، علامه مجلسی، بیروت، مؤسسة الوفا، 1404 ق، ص 243.</ref>

== میراث علمی امام جواد (علیه السلام) ==
كوتاه بودن عمر آن حضرت، سبب شد تا زمينۀ بسط روابط با شيعيانش كمتر به وجود آيد. در عين حال، علاوه بر مطالبى كه دربارۀ اصحاب و يا كتب آنها از امام جواد عليه السّلام روايت شده، بيش از دويست و بيست حديث پيرامون مسائل مختلف اسلامى از آن حضرت در دسترس ما قرار دارد. طبيعى چنان است كه در شرايط سياسى آن روز، نامه‌هاى زيادى از دست رفته باشد. نيز گفتنى است كه تعداد يكصد و بيست نفر، احاديث صادره از آن حضرت را روايت كرده‌اند. شيخ طوسى يكصد و سيزده تن از راويان حديث امام جواد عليه السّلام را برشمرده است.
از اين مقدار حديث كه از آن امام نقل شده، مى‌توان به عظمت علمى و احاطه او بر مسائل فقهى، تفسيرى و عقيدتى و نيز دعا و مناجات پى برد، چنان كه در لابلاى كلمات قصار، زيبايى كه از آن حضرت بر جاى مانده، كمالات اخلاقى وى بخوبى نمودار است.<ref> حیات فکری و سیاسی امامان شیعه،رسول جعفریان،ص 489 </ref>
==چند نمونه از احادیث امام جواد (علیه السلام)==

*«الْمُؤمِنُ يَحْتاجُ إلى ثَلاثِ خِصالٍ: تَوْفيقٍ مِنَ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ، وَقَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُه»<ref> بحارالا نوار، ج 72، ص 65، ح 3. </ref>؛ مؤ من در هر حال نيازمند به سه خصلت است: توفيق از طرف خداوند متعال، واعظى از درون خود و قبول و پذيرش نصيحت كسى كه او را نصيحت نمايد.

*«إ يّاكَ وَ مُص احَبَةُالشَّريرِ، فَإ نَّهُ كَالسَّيْفِ الْمَسْلُولِ، يَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ يَقْبَحُ اثَرُهُ»؛ مواظب باش از مصاحبت و دوستى با افراد شرور، چون كه او همانند شمشيرى زهرآلود، برّاق است كه ظاهرش زيبا و اثراتش زشت و خطرناك خواهد بود.<ref> اعلام الدّين، ص 309. </ref>

*«عِزُّالْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ»؛ عزّت و شخصيّت مؤ من در بى نيازى و طمع نداشتن به مال و زندگى ديگران است.<ref> بحارالانوار، ج 72، ص 109، ح 12.</ref>

*«موت الاْ نْسانِ بِالذُّنُوبِ اءكْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ بِالاْ جَلِ وَ حَياتُهُ بِالْبِرِّ اءكْثَرُ مِنْ حَياتِهِ بِالْعُمْرِ»؛ فرارسيدن مرگ انسان ها، به جهت معصيت و گناه، بيشتر است تا مرگ طبيعى و عادى، همچنين حيات و زندگى لذّت بخش به وسيله نيكى و احسان به ديگران بيشتر و بهتر است از عمر بى نتيجه.<ref> كشف الغمّه، ج 2، ص 350. </ref>

*«خَفْضُ الْجَناحِ زينَةُالْعِلْمِ، وَ حُسْنُ الاْ دَبِ زينَةُالْعَقْلِ، وَبَسْطُ الْوَجْهِ زينَةُالْحِلْمِ»؛ تواضع و فروتنى زينت بخش علم و دانش است، اءدب داشتن و اخلاق نيك زينت بخش عقل مى باشد، خوش روئى با افراد زينت بخش حلم و بردبارى است.<ref> همان، ج 2، ص 347. </ref>

*«مَنْ لَمْ يَعْرِفِ الْمَوارِدَ اءعْيَتْهُ الْمَصادِرُ»؛ هر كس موقعيّت شناس نباشد جريانات، او را مى ربايد و هلاك خواهد شد.<ref> علام الدّين، ص 309. </ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
*حيات فكرى و سياسى ائمه،رسول جعفريان،انتشارات انصاریان،1381
* سیره‌ی پیشوایان؛ نگرشی بر زندگانی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی امامان معصوم علیهم‌السلام، مهدی پیشوایی، با مقدمه جعفر سبحانی، موسسه امام صادق علیه‌السلام‌، قم، 1372.
*زندگاني امام جواد عليه السلام [(مظهر تقوي‌ وجود)]،ايماني يامچي، حسين
*جلاء العيون، علامه مجلسي ، قم:سرور، 1382
{{چهارده معصوم علیهم السلام}}
==پیوندها==
*[http://ahlolbait.com/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%AA%DB%8C/%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%B9%D9%84%D9%8A%D9%87-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 ویژه نامه ولادت امام جواد عليه السلام]

{{شناختنامه امام جواد (ع)}}

[[رده:ائمه اطهار]]
[[رده:امام جواد علیه السلام]]
[[رده:اهل البیت]]

امام جواد علیه السلام

2018-07-05T09:59:56Z

Admin:

{{عالی}}
محمد بن على بن موسى عليه السّلام (195 - 220 ه. ق)، ملقب به جواد، نهمين پيشواى شيعيان است. مدت امامت ایشان 17 سال است و با دو خليفه [[عباسیان|عباسى]]؛ «[[مأمون]]» (193 - 218) و «[[معتصم]]» (218 - 227) معاصر بوده اند.
{{شناسنامه ائمه
|عنوان امام=امام جواد علیه السلام
|تصویر = پرونده:امام-جواد.jpg
|مقام=امام نهم
|نام=محمد
|لقب= تقی، جواد
|کنیه=ابو جعفر
|پدر=امام رضا علیه السلام
|مادر=سبیکه
|تاریخ ولادت=دهم رجب سال 195هجری قمری
|محل ولادت=مدینه
|مدت امامت=17سال
|مدت عمر=25 سال
|تاریخ شهادت=پنجم ذی الحجه سال 220 هجری
|علت شهادت = مسمویت توسط زهر
|قاتل=معتصم عباسی لعنه الله
|محل دفن=[[کاظمین]]}}
==زندگی نامه==

=== [[ولادت امام جواد علیه السلام]] ===
مطابق با گفته علامه مجلسی در محل ولادت ایشان اختلافی نیست و همگان آن را مدینه گفته اند.<ref>جلاء العيون، علامه مجلسي ، قم:سرور، 1382، ص959</ref> اما در تاریخ ولادت ایشان اختلاف است. كلينى، شيخ مفيد و شيخ طوسى تولّد آن حضرت را در ماه رمضان دانسته‌اند.<ref> الكافى، ج 1، ص 492؛ الارشاد، ص 297؛ التهذيب، ج 6، ص 90 </ref>
ولی در مصباح کفعمی آمده است که: ابن عياش گفت توقيعى توسط شيخ بزرگوار أبو القاسم (رضوان اللَّه عليه) با اين جملات خارج شد: «اللهم انى اسألك بالمولودين في رجب:محمّد بن علي الثاني و ابنه علي بن محمّد المنتخب». ابن عياش ميگويد ولادت حضرت جواد(علیه السلام) در دهم ماه رجب بود.<ref>زندگانى حضرت جواد و عسكريين(ع)، ترجمه بحار النوار ،ص:13 </ref> اما چیزی که مسلم است این است که حضرت در سال 195 هجری به دنیا آمده اند<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:471 </ref>

در خانواده امام رضا عليه السلام و در محافل شيعه، از حضرت جواد عليه السلام، به عنوان مولودى پرخير و بركت ياد مى‌شد. چنانكه «ابو يحياى صنعانى» مى‌گويد: روزى در محضر امام رضا عليه السلام، فرزندش ابو جعفر را كه خردسال بود، آوردند. امام فرمود:«اين مولودى است كه براى شيعيان ما، با بركت ‌تر از او زاده نشده است»<ref> شيخ مفيد، الاًّرشاد، قم مكتبْ بصيرتى، ص 319 - طبرسى، اعلام الورى، الطبعْ الثالثْ، المكتبْ الاًّسلاميْ، ص‌347 - فتّال نيشابورى، روضْ الواعظين، الطبعْ الأولى، بيروت، مؤسسْ الأعلمى للمطبوعات، 1406 ه'.ق، ص 261 - كلينى، اصول كافى، تهران، مكتبْ الصدوق، 1381 ه'.ق، ج‌1، ص‌321 - على بن عيسى الاًّربلى، كشف الغمّْ، تبريز، مكتبْ بنى هاشمى، 1381 ه'.ق، ج‌3، ص‌143 </ref>

=== مادر امام جواد علیه السلام ===
مادر آن حضرت سبيكه [سكينه‌] نوبيّه و به روايت ديگر خيزران بوده كه او را از خانواده امّ المؤمنين ماريه قبطيه دانسته‌ اند. نام مادر آن بزرگوار، ريحانه نيز ذكر شده است، به نوشته نوبختى نام اين بانو درّه بوده كه بعدها او را خيزران خوانده ‌اند. <ref>حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:473</ref>

حضرت موسى بن جعفر عليه السلام به یزید بن سلیط می فرمایند: ... بعد از من امر امامت با پسرم على است . اى يزيد وقتى كه بعد از من او را ملاقات كردى و خواهى كرد به او مژده بده كه پسرى امين ، ماءمون و مبارك برايش متولد خواهد شد او به تو خبر مي دهد كه تو مرا ملاقات كرده اى ، به او بگو كنيزى كه آن پسر از او به دنيا خواهد آمد از بستگان ماريه قبطيه كنيز رسول خداست.گر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان (19) و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.اگر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان <ref> انوارالبهيه ص 124. </ref> و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.

=== القاب و کنیه===
[[پرونده:Images_(8).jpg|270px|thumb|left|مرقد امام جواد علیه السلام در کاظمین در جوار جدشان امام موسی بن جعفر علیه السلام]]
مشهورترين لقب امام، «جواد» است و القاب ديگرى همچون: زكى، مرتضى، قانع، رضى، مختار، متوكل، منتجب نيز براى آن حضرت برشمرده‌ اند. كنيه‌ اش ابو جعفر است كه معمولا در روايات تاريخى ابو جعفر ثانى ذكر مى‌ شود تا با ابو جعفر اول، يعنى حضرت باقر عليه السّلام اشتباه نشود.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:472
</ref>
=== همسران و فرزندان ===
همسران آن حضرت :حضرت سمانه خاتون سلام الله علیها و ام الفضل دختر مأمون که جاسوس در خانه حضرت بود و حضرتش را با سم به شهادت رسانيد.
فرزندان ایشان :
#[[امام هادی علیه السلام |امام علي النقي علیه السلام]]
#ابواحمد موسي مبرقع:ايشان جد سادات رضوى است كه الحمدلله نسل فرزندان وى هنوز هم زياد هستند و بسيارى از سادات نسبشان به و ميرسد.وى اولين فرد از سادات رضوى است كه در سال 256 هق به قم وارد شد و چون همواره به روى خويش رقع (نقاب ) مى انداخت بنابراين به ايشان موسى مبرقع مى گويند.
# حكيمه خاتون سلام الله علیها:وى از زنان نيكوكار، اهل عبادت ، تيزهوش ،بود كه در موضوع ازدواج امام حسن عسكرى عليه السلام با نرجس خاتون مادر حضرت حجت ثانى عشر رواياتى از ايشان نقل شده است.

مادر تمام این بزرگواران سمانه خاتون سلام الله علیها بوده اند.

==امامت امام جواد علیه‌السلام‌==
در سال 203 كه امام رضا عليه السّلام به شهادت رسيد، شيعيان آن حضرت به علت اين كه تنها فرزند وى (امام جواد عليه السّلام) بيش از هشت سال نداشت، در نگرانى و اضطراب عميقى فرو رفتند. به نوشته برخى از مورّخان: در اين جريان، شيعيان به حيرت افتاده و ميان آنان اختلاف پديد آمد؛ چنانكه شيعيان ديگر شهرها نيز متحيّر شدند. <ref> دلائل الامامه، ص 204 </ref>اين مشكل براى شيعيان، كه مهمترين ركن ايمان را اطاعت از امام معصوم دانسته و در مسائل و مشكلات فقهى و دينى خود به وى رجوع مى ‌كردند، از اهمّيت بسيار برخوردار بود و نمى‌ توانست همچنان لا ينحل بماند. البته براى شيعيان مسلّم بود كه امام رضا عليه السّلام فرزند خود امام جواد عليه السّلام را به جانشينى برگزيد، ولى مشكل ناشى از خردسالى آن حضرت، آنان را بر آن مى ‌داشت تا براى اطمينان خاطر، به كاوش و جستجوى بيشترى در اين باره بپردازند.علّت پيدايش اين اختلاف، به نظر نوبختى، همين بود كه آنها بلوغ را يكى از شرايط امامت مى‌ دانستند. <ref> فرق الشيعة، ص 88؛ المقالات و الفرق، ص 95 </ref> به همین منظور امام با آوردن دلایلی ، شرط بلوغ برای امامت را رد کردند. برخی از این دلایل:

* نبوّت حضرت عيسى عليه السّلام در دوران شيرخوارگى<ref> روضة الواعظين، ص 203 </ref>
* اشاره به جانشينى سليمان از داود عليه السّلام ،هنگامى كه هنوز كودكى بيش نبود و گوسفندان را به چرا مى ‌برد، حضرت داود او را جانشين خود كرد، در حالى كه عبّاد و علماى بنى اسرائيل، اين عمل او را انكار مى‌كردند. <ref> الكافى، ج 1، ص 383 </ref>
* نبوت يحيى بن زكريّا عليه السّلام‌ در کودکی<ref> فرق الشيعة، ص 90؛ المقالات و الفرق، صص 94- 95 </ref>

شيعيان امامى از يك سو امامت را از جنبه الهى آن مى‌نگريستند و به همين دليل كمى سنّ امام هرگز نمى ‌توانست در عقيده آنها خللى وارد آورد، اما از سوى ديگر آنچه اهميت داشت بروز اين وجهه الهى بود كه مى‌ بايست در علم و دانش امامان عليهم السّلام باشد. در واقع امامان، پاسخگوى كليّه سؤالات شيعيان بودند. از اين رو آنان درباره تمامى امامان اين اصل را رعايت كرده و آنان را در مقابل انواع پرسشها قرار مى‌ دادند و تنها موقعى كه احساس مى‌ كردند آنان به خوبى از عهده پاسخ گويى به اين سؤالات بر مى‌ آيند (با وجود نص به امامتشان) از طرف شيعيان به عنوان امام معصوم شناخته مى ‌شدند.

با توجه به سنّ كم امام جواد عليه السّلام اين آزمايش از طرف شيعيان درباره آن حضرت ضرورت بيشترى پيدا مى‌كرد. بر اين اساس، در مواقع و فرصتهاى مختلف، آزمایشاتی را درباره آن حضرت به عمل آورده و پس از آن، اكثريت قريب به اتفاق آنان- جز اندكى- با اطمينان خاطر، امامت او را پذيرفتند.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:475 </ref>

از جمله مناظرات حضرت می توان به موارد زیر اشاره کرد:
*‌ مناظره با عموی خویش عبدلله بن موسی برای اثبات امامت خویش در نزد شیعیان
* مناظره با یحیی بن اکثم
* مناظره با قاضی القضات معتصم در مورد قطع دست دزد

== خلفای معاصر و ارتباط امام با آنها==
امام جواد علیه السلام در مجموع دوران امامت خود با دو خليفه عباسى يعنى «مأمون» (193 - 218) و «معتصم» (218 - 227) معاصر بوده است و هر دو نفر او را به اجبار از مدينه به بغداد احضار كردند و طبق شيوه سياسى اى كه مأمون در مورد امام رضا به كار برده بود، او را در پايتخت زير نظر قرار دادند.<ref> سیره پیشوایان، مهدی پیشوایی </ref>

هنگامى كه مأمون بعد از شهادت امام رضا عليه السّلام در سال 204 به بغداد بازگشت، از ناحيه حضرتش اطمينان خاطر پيدا كرده بود؛ ولى اين را مى‌دانست كه شيعيان پس از امام رضا عليه السّلام، فرزند او را به امامت خواهند پذيرفت و در اين صورت خطر همچنان بر جاى خود خواهد ماند.اينك نوبت امام جواد عليه السّلام فرا رسيده بود تا به نحوى كنترل شود. مأمون براى انجام اين هدف، دختر خود را به عقد وى در آورد و او را داماد خود كرد. از همين رهگذر بود كه مأمون به راحتى مى‌توانست از طرفى امام را در كنترل خود داشته باشد و از طرف ديگر آمد و شد شيعيان و تماسهاى آنان را با آن حضرت زير نظر بگيرد.بر اساس برخى نقلها، مأمون پس از ورود به بغداد- در سال 204- بلافاصله امام جواد عليه السّلام را از مدينه به بغداد فرا خواند. <ref> الحياة السياسية للامام الجواد عليه السّلام، ص 65؛ اين روايتى است كه عده‌اى به نقل آن پرداخته‌اند؛ ولى آنچه بيشتر نقل شده و بعد تذكر خواهيم داد همان نقل طبرى و ... است مبنى بر اين كه امام جواد عليه السّلام در سال 215 به بغداد آمده است‌ </ref>

ماءمون در هفده رجب سال 218 هق (120) يا شعبان سال 218 هق (121) مرد و برادرش معتصم كه نام وى محمد يا ابراهيم و كينه اش ابواسحاق بود به قدرت رسيد.او كه از نظر شخصيت فردى ، هرگز همتاى برادرش ماءمون خليفه دانشمند عباسى نبود لذا هرگز تاب و ياراى مشاهده حضور فيزيكى امام نهم شيعيان جهان را نداشت تا چه رسد به اينكه بالندگى و نشاط غير قابل انكار تشيع را شاهد باشد.
== برخورد امام با فرقه های منحرف ==
امام جواد عليه السّلام در برابر فرقه‌هايى كه در دوران آن حضرت وجود داشتند، شيعيان خود را از اين نظر كه اين فرقه‌ها چه مواضعى در مقابل آنان به خود گرفته‌اند راهنمايى مى‌فرمود.
=== اهل حدیث ===
اهل حديث كه مجسّمى مذهب بوده و خدا را جسم مى‌پنداشتند. امام دربارۀ آنان به شيعيان مى‌فرمود كه اجازه ندارند پشت هر كسى كه خدا را جسم مى‌داند نماز گزارده و به او زكات بپردازند.<ref> التوحيد، ص ١٠١؛ التهذيب، ج ٣، ص ٢٨٣ </ref>
=== [[واقفیه]] ===
اقفه، يكى ديگر از فرقه‌هاى موجود انشعابى از شيعه در زمان امام جواد عليه السّلام بود كه به صورت مشكلى در مقابل شيعيان مطرح شده بود. آنان كسانى بودند كه پس از شهادت امام كاظم عليه السّلام بر آن حضرت توقّف كرده و امامت فرزندش على بن موسى الرضا عليه السّلام را نپذيرفتند. وقتى از امام دربارۀ خواندن نماز پشت سر واقفى مذهبان سؤال شد، آن حضرت در جواب، شيعيان خود را از اين كار نهى كردند. <ref> ن لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٩ </ref>
=== [[زیدیه]] ===
دشمنى زيديه با اماميه و طعن آنها بر امامان عليهم السّلام سبب موضع‌گيرى تند ائمه در برابر آنها شد؛ چنانكه در روايتى از امام جواد عليه السّلام واقفيه و زيديه مصداق آيۀ: وجوه يومئذ خاشعة عاملة ناصبة؛ <ref> غاشيه (٨٨) :٢ و ٣ </ref> خوانده شده و در رديف ناصبى‌ها قرار گرفتند.<ref> جال كشى، ص ٣٩١؛ مسند الامام جواد عليه السّلام، ص ١۵٠ </ref>
=== غلات ===
غلات نيز به سبب آن كه در بدنام كردن شيعه سهم بسزايى داشتند، مورد تنفر امامان بودند. خطر اينها براى شيعيان بسيار جدّى بود؛ زيرا آنها به نام امامان عليهم السّلام رواياتى را جعل كرده و بدين وسيله شيعيان را كه پيرو ائمه عليهم السّلام بودند به انحراف مى‌كشاندند.
امام جواد عليه السّلام دربارۀ ابو الخطاب كه از سران غلات بود، فرمودند: لعنت خدا بر ابو الخطاب و اصحاب او و كسانى كه دربارۀ لعن بر او توقف كرده و يا ترديد كنند. <ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
آنگاه امام به ابو الغمر، جعفر بن واقد و هاشم بن ابى هاشم اشاره كرد و پس از تذكر در بارۀ بهره‌گيرى آنها از ائمه عليهم السّلام به منظور بهره‌كشى از مردم، آنان را در رديف ابو الخطاب دانستند؛ حتى در روايتى به اسحاق انبارى فرمودند: دو تن از غلات به نامهاى ابو المهرى و ابن ابى الزرقاء-كه خود را سخنگويان امامان عليهم السّلام قلمداد مى‌كردند-به هر طريقى هست بايد كشته شوند. اسحاق در صدد اجراى دستور امام بود، ولى آن دو از دستور امام مطلع شده و خود را از ديد اسحاق مخفى كردند. دليل اين تصميم امام، نقش بسيار حساس آنان در منحرف ساختن شيعيان ذكر شده است.<ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
== [[ یاران امام جواد علیه السلام | اصحاب امام جواد(علیه السلام)]] ==
بسيارى از اصحاب امام جواد عليه السّلام از اصحاب پدر بزرگوار و فرزندان آن حضرت بودند كه عده‌اى از آنها سالها عمر كرده و حتى تأليفات گرانبهايى مشتمل بر احاديث امامان عليهم السّلام از خود به يادگار گذاشته‌اند.

برخی از اصحاب امام جواد (علیه السلام):
* [[حضرت عبدالعظیم حسنی]] : اين بزرگمرد علوى حسنى، در رى سكنا گزيد و به ترويج و اشاعه احاديث اهل بيت عليهم السّلام همت گماشت. در اثر فعاليتهاى او بود كه شيعيان رى رو به افزايش گذاشتند و تشيّع در اين ديار رو به گسترش نهاد.
* ابوهاشم جعفری( داود بن قاسم):يكى ديگر از اصحاب امام جواد عليه السّلام است. او احاديث زيادى از امام جواد عليه السّلام نقل كرده و يكى از برجسته‌ترين ياران آن حضرت مى‌باشد. ابو هاشم از خاندان جعفر بن ابى طالب بود و در كتب رجال از وى به نيكى ياد شده است.
*[[ علی بن مهزیار ]]:او از امام رضا و امام جواد عليهما السّلام هر دو روايت نقل كرده و از نزديكان امام جواد عليه السّلام بوده و آن حضرت در بزرگداشت وى عنايت ويژه‌اى داشته‌اند. <ref>رجال النجاشى، ص ١٧٧</ref>روايات او از امام جواد عليه السّلام نسبتا زياد است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٣١۶ </ref>
*احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى : وى از خواص شيعيان امام رضا و امام جواد عليهما السّلام بود كه همه علماى رجال از او ستايش كرده‌اند. او در سال ٢٢١ بدرود حيات گفت. ابن نديم از وى و كتابش كه مشتمل بر روايات او از امام رضا عليه السّلام مى‌باشد ياد كرده و دو كتاب «الجامع» و «المسائل» را از آثار وى دانسته است. <ref> الفهرست، ابن نديم، ص ٢٧۶ </ref>
* [[زکریا بن آدم]]:هل قم و از ياران بسيار نزديك حضرت امام رضا و امام جواد عليهماالسلام بود.در آخر عمر امام جواد عليه السلام به خدمت آن حضرت رسيدم از ايشان شنيدم كه مى فرمود: خداوند به صفوان بن يحيى و محمد بن سنان و زكريا بن آدم از طرف من جزاى خير عنايت فرمايد آنان ياران با وفاى من هستند.<ref> رجال كشى ص 502 و ص 595 </ref>
* [[ فضل بن شاذان ]]:آنجناب اهل نيشابور از فقهاء و متكلمين نامدار شيعه ، شخصيتى مورد اعتماد و برخوردار از جلالت قدر و داراى تاءليفات عديده كه بعضى آثار وى راتعداد 180 جلد كتاب نوشته اند وى مفتخر به درك محضر چهار امام (حضرات معصومين امام رضا و جواد و على نقى و حسن العسكرى عليهم السلام ) بوده است.
== امام و [[ شبکه ارتباطی وکالت ]] ==
امام جواد - عليه السلام - با تمام محدوديتهاى موجود، از طريق نصب وكلا و نمايندگان، ارتباط خود را با شيعيان حفظ مى‌كرد. در سراسر قلمرو حكومت خليفه عباسى، امام، كارگزارانى (وكلايى) را اعزام مى‌كرد و با فعاليت گسترده آنان از تجزيه نيروهاى شيعه جلوگيرى مى ‌شد. كارگزاران امام در بسيارى از استانها مانند: اهواز، همدان، سيستان، بُست (66)، رى، بصره، واسط، بغداد و مراكز سنتى شيعه يعنى كوفه و قم پخش شده بودند.

امام به هواداران خود اجازه مى‌داد كه به دورن دستگاه حكومت نفوذ كرده مناصب حساس را در دست بگيرند، از اين رو محمد بن اسماعيل بن بزيع و احمد بن حمزه قمى مقامات والايى در دستگاه حكومت داشتند. نوح بن درّاج نيز چندى قاضى بغداد، و پس از آن قاضى كوفه بود.

خيران الخادم يكى از وكلاى امام جواد عليه السّلام بود كه كشى از او ياد كرده است. <ref> رجال كشى، ص ۵٠٨ </ref>
ابراهيم بن محمد همدانى يكى دیگر از وكلاى آن حضرت بوده و رواياتى از وى نقل شده است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٢۵٢ به نقل از جامع الرواة </ref>

مرحوم «كلينى» نقل مى‌كند كه حضرت جواد، بنا به درخواست يكى از شيعيان بُست و سيستان، طى نامه‌اى به والى اين منطقه سفارش كرد كه در اخذ ماليات، بر او سخت نگيرد. والى كه از پيروان امام بود، نه تنها بدهى او بابت خراج را نگرفت، بلكه اعلام كرد تا آن زمان كه بر سركار است او را از پرداخت خراج معاف خواهد كرد. علاوه بر اين دستور داد براى او مستمرّى نيز تعيين كردند!<ref> فروع كافى، ج 5، ص .111 </ref>
== شهادت امام جواد (علیه السلام) ==
معتصم عباسی كه از رشك بيش از حد و كم علاقه شدن ام فضل دختر ماءمون به امام جواد عليه السلام آگاه بود، با همكارى جعفر پسر ماءمون و برادر ام فضل و از راه حيله و نيرنگ زمينه اى فراهم ساخت كه ام فضل را تحريك و به قتل امام جواد وادار نمايد.معتصم يا جعفر سمى را در انگور رازقى تزريق كردند<ref> سوگنامه آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم ص 132 </ref> و براى ام فضل فرستادند و او نيز آنرا در كاسه اى گذاشت و جلو همسر جوانش حضرت جواد عليه السلام نهاد.زمانيكه حضرت جواد عليه السلام از آن انگور ميل فرمودند، طولى نكشيد كه آن عزيز آثار زهر را احساس فرمودند و كم كم درد شديد برايشان عارض گرديد به سختى ايشان را رنجور ساخت در آن حال آن زن نابكار پشيمان شده و گريه مى كرد حضرت جواد عليه السلام فرمودند: اكنون كه مرا كشتى - اين گريه ات ديگر براى چيست ؟به خدا سوگند به چنان فقر و تنگدستى گرفتار مى شوى كه قابل جبران نباشد و به دردى مبتلا مى شوى كه درمان ندارد و به بلائى گرفتار مى شوى كه پوشيده نماند.

امام را پس از شهادتشان در مقبره قريش بغداد و پشت قبر مطهر جد مظلوم باب الحوائجش موسى بن جعفر(علیه السلام) به خاک سپردند.

==اخلاق وفضایل امام جواد علیه‌السلام‌==

نهمين پيشواى ما را به خاطر دست بخشنده و گستردگی جود و كرم، «جواد» مى‌خوانند. امام جواد علیه‌السلام‌ وقتی خبر بیماری کسی را می شنید، به عیادتش می شتافت و از او دلجویی می کرد. غذای امام جواد علیه السلام همانند جد بزرگوارش امیرمؤمنان علیه السلام خیلی ساده و به دور از تشریفات بود. ایشان همانند فقیران جامعه غذا می خورد و با دیگران هم غذا می شد. در بسيارى از احاديث آمده است كه آن‌حضرت از آنچه دردرون ضماير مردم مى‌گذشته و يا رويدادهايى كه در آينده براى آنها پيش‌ مى‌آمده، مطّلع بوده و از آنها خبر مى‌داده است.

اين احاديث رساننده اين‌ مفهوم است كه‌ اين امامان بزرگوار از راه الهام يا به وسيله [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) به خداى سبحان مرتبط بوده‌اند و از اين طريق، به گونه مستقيم، از منبع علم و معرفت سيراب‌ مى‌شدند؛ در حالى كه ساير مردم مثلاً از راه حواس و تجارب به علم ‌و دانش نايل مى‌آيند.

در اینجا مواردی از جود و احسان حضرتش را به نظاره می‌ نشینیم:

*[[علی بن مهزیار]] می‌گوید که دیدم حضرت امام جواد علیه‌السلام نماز واجب و غیر واجب خود را در یک قبای خز طارونی به جای آورد و به من هم قبای خز دیگری بخشید و فرمود: «این لباس را هنگام نماز پوشیده‌ام» سپس به من فرمود: «ای علی! این لباسِ اهدایی را هنگام نماز خواندن بپوش.»<ref>من لایحضره الفقیه، [[شیخ صدوق]]، نشر جامعه مدرّسین، ج 1، ص 262 و وسائل الشیعه، ج 4، ص 359.</ref>

*«محمد بن سهل بن الیسع قمی» از افرادی است که به افتخار دریافت لباس متبرک از امام نهم علیه‌السلام نائل آمده است. او در این باره می‌گوید که من در شهر [[مکه]]، مجاور بودم. از آنجا به مدینه آمدم و به حضور حضرت جواد علیه‌السلام رسیدم. در نظر داشتم که از آن امام عالیقدر درخواست کنم که به من لباسی به عنوان تبرک عنایت کند؛ اما فرصت نشد و از محضرش خداحافظی کردم ... و از شهر مدینه منوره بیرون آمدم.

در همین موقع که به راه افتاده بودم، پیکی از راه رسید. او لباسی را به همراه داشت که در بقچه‌ای پیچیده بود و از اهل کاروان درباره «محمد بن سهل قمی» می‌پرسید تا این که به من رسید و من را شناخت. به من گفت: «مولای تو (امام جواد علیه‌السلام) این لباس را برایت هدیه فرستاده است. لباس‌های اعطایی امام علیه‌السلام دو لباس نرم و نازک بود. احمد بن محمد گفته است: «محمد بن سهل قمی» از دنیا رفت. من او را غسل دادم و در آن دو لباس اهدایی امام علیه‌السلام او را کفن کردم.<ref> بحارالانوار، ج 50، ص 44 و فتح الابواب، علامه مجلسی، بیروت، مؤسسة الوفا، 1404 ق، ص 243.</ref>

== میراث علمی امام جواد (علیه السلام) ==
كوتاه بودن عمر آن حضرت، سبب شد تا زمينۀ بسط روابط با شيعيانش كمتر به وجود آيد. در عين حال، علاوه بر مطالبى كه دربارۀ اصحاب و يا كتب آنها از امام جواد عليه السّلام روايت شده، بيش از دويست و بيست حديث پيرامون مسائل مختلف اسلامى از آن حضرت در دسترس ما قرار دارد. طبيعى چنان است كه در شرايط سياسى آن روز، نامه‌هاى زيادى از دست رفته باشد. نيز گفتنى است كه تعداد يكصد و بيست نفر، احاديث صادره از آن حضرت را روايت كرده‌اند. شيخ طوسى يكصد و سيزده تن از راويان حديث امام جواد عليه السّلام را برشمرده است.
از اين مقدار حديث كه از آن امام نقل شده، مى‌توان به عظمت علمى و احاطه او بر مسائل فقهى، تفسيرى و عقيدتى و نيز دعا و مناجات پى برد، چنان كه در لابلاى كلمات قصار، زيبايى كه از آن حضرت بر جاى مانده، كمالات اخلاقى وى بخوبى نمودار است.<ref> حیات فکری و سیاسی امامان شیعه،رسول جعفریان،ص 489 </ref>
==چند نمونه از احادیث امام جواد (علیه السلام)==

*«الْمُؤمِنُ يَحْتاجُ إلى ثَلاثِ خِصالٍ: تَوْفيقٍ مِنَ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ، وَقَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُه»<ref> بحارالا نوار، ج 72، ص 65، ح 3. </ref>؛ مؤ من در هر حال نيازمند به سه خصلت است: توفيق از طرف خداوند متعال، واعظى از درون خود و قبول و پذيرش نصيحت كسى كه او را نصيحت نمايد.

*«إ يّاكَ وَ مُص احَبَةُالشَّريرِ، فَإ نَّهُ كَالسَّيْفِ الْمَسْلُولِ، يَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ يَقْبَحُ اثَرُهُ»؛ مواظب باش از مصاحبت و دوستى با افراد شرور، چون كه او همانند شمشيرى زهرآلود، برّاق است كه ظاهرش زيبا و اثراتش زشت و خطرناك خواهد بود.<ref> اعلام الدّين، ص 309. </ref>

*«عِزُّالْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ»؛ عزّت و شخصيّت مؤ من در بى نيازى و طمع نداشتن به مال و زندگى ديگران است.<ref> بحارالانوار، ج 72، ص 109، ح 12.</ref>

*«موت الاْ نْسانِ بِالذُّنُوبِ اءكْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ بِالاْ جَلِ وَ حَياتُهُ بِالْبِرِّ اءكْثَرُ مِنْ حَياتِهِ بِالْعُمْرِ»؛ فرارسيدن مرگ انسان ها، به جهت معصيت و گناه، بيشتر است تا مرگ طبيعى و عادى، همچنين حيات و زندگى لذّت بخش به وسيله نيكى و احسان به ديگران بيشتر و بهتر است از عمر بى نتيجه.<ref> كشف الغمّه، ج 2، ص 350. </ref>

*«خَفْضُ الْجَناحِ زينَةُالْعِلْمِ، وَ حُسْنُ الاْ دَبِ زينَةُالْعَقْلِ، وَبَسْطُ الْوَجْهِ زينَةُالْحِلْمِ»؛ تواضع و فروتنى زينت بخش علم و دانش است، اءدب داشتن و اخلاق نيك زينت بخش عقل مى باشد، خوش روئى با افراد زينت بخش حلم و بردبارى است.<ref> همان، ج 2، ص 347. </ref>

*«مَنْ لَمْ يَعْرِفِ الْمَوارِدَ اءعْيَتْهُ الْمَصادِرُ»؛ هر كس موقعيّت شناس نباشد جريانات، او را مى ربايد و هلاك خواهد شد.<ref> علام الدّين، ص 309. </ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
*حيات فكرى و سياسى ائمه،رسول جعفريان،انتشارات انصاریان،1381
* سیره‌ی پیشوایان؛ نگرشی بر زندگانی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی امامان معصوم علیهم‌السلام، مهدی پیشوایی، با مقدمه جعفر سبحانی، موسسه امام صادق علیه‌السلام‌، قم، 1372.
*زندگاني امام جواد عليه السلام [(مظهر تقوي‌ وجود)]،ايماني يامچي، حسين
*جلاء العيون، علامه مجلسي ، قم:سرور، 1382
{{چهارده معصوم علیهم السلام}}
==پیوندها==
*[http://ahlolbait.com/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%AA%DB%8C/%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%B9%D9%84%D9%8A%D9%87-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 ویژه نامه ولادت امام جواد عليه السلام]

{{شناختنامه امام جواد (ع)}}

[[رده:ائمه اطهار]]
[[رده:امام جواد علیه السلام]]
[[رده:اهل البیت]]

امام جواد علیه السلام

2018-07-05T09:27:58Z

Admin:

{{عالی}}
محمد بن على بن موسى الرضا عليه السّلام نهمين پيشواى شيعيان است.ایشان در سال 195 هجری در مدینه چشم به جهان گشودند و در آخر ذى‌قعدۀ سال ٢٢٠ هجرى توسط همسرشان ام الفضل دختر مأمون در حالی که بیش از 25 سال نداشتند و پس از 17 سال [[امامت]]، به شهادت رسیدند. آن حضرت با دو خليفه [[عباسیان|عباسى]] يعنى «[[مأمون]]» (193 - 218) و «[[معتصم]]» (218 - 227) معاصر بوده است
{{شناسنامه ائمه
|عنوان امام=امام جواد علیه السلام
|تصویر = پرونده:امام-جواد.jpg
|مقام=امام نهم
|نام=محمد
|لقب= تقی، جواد
|کنیه=ابو جعفر
|پدر=امام رضا علیه السلام
|مادر=سبیکه
|تاریخ ولادت=دهم رجب سال 195هجری قمری
|محل ولادت=مدینه
|مدت امامت=17سال
|مدت عمر=25 سال
|تاریخ شهادت=پنجم ذی الحجه سال 220 هجری
|علت شهادت = مسمویت توسط زهر
|قاتل=معتصم عباسی لعنه الله
|محل دفن=[[کاظمین]]}}
==زندگی نامه==

=== [[ولادت امام جواد علیه السلام]] ===
كلينى، شيخ مفيد و شيخ طوسى تولّد آن حضرت را در ماه رمضان دانسته‌اند.<ref> الكافى، ج 1، ص 492؛ الارشاد، ص 297؛ التهذيب، ج 6، ص 90 </ref>
ولی در مصباح کفعمی آمده است که: ابن عياش گفت توقيعى توسط شيخ بزرگوار أبو القاسم (رضوان اللَّه عليه) با اين جملات خارج شد: «اللهم انى اسألك بالمولودين في رجب:محمّد بن علي الثاني و ابنه علي بن محمّد المنتخب». ابن عياش ميگويد ولادت حضرت جواد(علیه السلام) در دهم ماه رجب بود.<ref>زندگانى حضرت جواد و عسكريين(ع)، ترجمه بحار النوار ،ص:13 </ref> اما چیزی که مسلم است این است که حضرت در سال 195 هجری در مدینه به دنیا آمده اند<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:471 </ref>در خانواده امام رضا - عليه السلام - و در محافل شيعه، از حضرت جواد - عليه السلام -، به عنوان مولودى پرخير و بركت ياد مى‌شد. چنانكه «ابو يحياى صنعانى» مى‌گويد: روزى در محضر امام رضا - عليه السلام -، فرزندش ابو جعفر را كه خردسال بود، آوردند. امام فرمود:«اين مولودى است كه براى شيعيان ما، با بركت ‌تر از او زاده نشده است»<ref> شيخ مفيد، الاًّرشاد، قم مكتبْ بصيرتى، ص 319 - طبرسى، اعلام الورى، الطبعْ الثالثْ، المكتبْ الاًّسلاميْ، ص‌347 - فتّال نيشابورى، روضْ الواعظين، الطبعْ الأولى، بيروت، مؤسسْ الأعلمى للمطبوعات، 1406 ه'.ق، ص 261 - كلينى، اصول كافى، تهران، مكتبْ الصدوق، 1381 ه'.ق، ج‌1، ص‌321 - على بن عيسى الاًّربلى، كشف الغمّْ، تبريز، مكتبْ بنى هاشمى، 1381 ه'.ق، ج‌3، ص‌143 </ref>

=== مادر بزرگوار ایشان ===
مادر آن حضرت سبيكه [سكينه‌] نوبيّه و به روايت ديگر خيزران بوده كه او را از خانواده امّ المؤمنين ماريه قبطيه دانسته‌ اند. نام مادر آن بزرگوار، ريحانه نيز ذكر شده است، به نوشته نوبختى نام اين بانو درّه بوده كه بعدها او را خيزران خوانده ‌اند. <ref>حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:473</ref>

حضرت موسى بن جعفر عليه السلام به یزید بن سلیط می فرمایند: ... بعد از من امر امامت با پسرم على است . اى يزيد وقتى كه بعد از من او را ملاقات كردى و خواهى كرد به او مژده بده كه پسرى امين ، ماءمون و مبارك برايش متولد خواهد شد او به تو خبر مي دهد كه تو مرا ملاقات كرده اى ، به او بگو كنيزى كه آن پسر از او به دنيا خواهد آمد از بستگان ماريه قبطيه كنيز رسول خداست.گر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان (19) و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.اگر توانستى سلام مرا به آن كنيز (مادر امام محمد تقى ) برسان <ref> انوارالبهيه ص 124. </ref> و همين موضوع حكايت از رتبه والاى آن بانوى فضيلت دارد.

=== القاب و کنیه حضرت===
[[پرونده:Images_(8).jpg|270px|thumb|left|مرقد امام جواد علیه السلام در کاظمین در جوار جدشان امام موسی بن جعفر علیه السلام]]
مشهورترين لقب امام، «جواد» است و القاب ديگرى همچون: زكى، مرتضى، قانع، رضى، مختار، متوكل، منتجب نيز براى آن حضرت برشمرده‌ اند. كنيه‌ اش ابو جعفر است كه معمولا در روايات تاريخى ابو جعفر ثانى ذكر مى‌ شود تا با ابو جعفر اول، يعنى حضرت باقر عليه السّلام اشتباه نشود.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:472
</ref>
=== همسران و فرزندان ایشان ===
همسران آن حضرت :حضرت سمانه خاتون سلام الله علیها و ام الفضل دختر مأمون که جاسوس در خانه حضرت بود و حضرتش را با سم به شهادت رسانيد.
فرزندان ایشان :
#[[امام هادی علیه السلام |امام علي النقي علیه السلام]]
#ابواحمد موسي مبرقع:ايشان جد سادات رضوى است كه الحمدلله نسل فرزندان وى هنوز هم زياد هستند و بسيارى از سادات نسبشان به و ميرسد.وى اولين فرد از سادات رضوى است كه در سال 256 هق به قم وارد شد و چون همواره به روى خويش رقع (نقاب ) مى انداخت بنابراين به ايشان موسى مبرقع مى گويند.
# حكيمه خاتون سلام الله علیها:وى از زنان نيكوكار، اهل عبادت ، تيزهوش ،بود كه در موضوع ازدواج امام حسن عسكرى عليه السلام با نرجس خاتون مادر حضرت حجت ثانى عشر رواياتى از ايشان نقل شده است.

مادر تمام این بزرگواران سمانه خاتون سلام الله علیها بوده اند.

== خلفای معاصر و ارتباط امام با آنها==
پيشواى نهم در مجموع دوران امامت خود با دو خليفه عباسى يعنى «مأمون» (193 - 218) و «معتصم» (218 - 227) معاصر بوده است و هر دو نفر او را به اجبار از مدينه به بغداد احضار كردند و طبق شيوه سياسى اى كه مأمون در مورد امام رضا به كار برده بود، او را در پايتخت زير نظر قرار دادند.<ref> سیره پیشوایان، مهدی پیشوایی </ref>

هنگامى كه مأمون بعد از شهادت امام رضا عليه السّلام در سال 204 به بغداد بازگشت، از ناحيه حضرتش اطمينان خاطر پيدا كرده بود؛ ولى اين را مى‌دانست كه شيعيان پس از امام رضا عليه السّلام، فرزند او را به امامت خواهند پذيرفت و در اين صورت خطر همچنان بر جاى خود خواهد ماند.اينك نوبت امام جواد عليه السّلام فرا رسيده بود تا به نحوى كنترل شود. مأمون براى انجام اين هدف، دختر خود را به عقد وى در آورد و او را داماد خود كرد. از همين رهگذر بود كه مأمون به راحتى مى‌توانست از طرفى امام را در كنترل خود داشته باشد و از طرف ديگر آمد و شد شيعيان و تماسهاى آنان را با آن حضرت زير نظر بگيرد.بر اساس برخى نقلها، مأمون پس از ورود به بغداد- در سال 204- بلافاصله امام جواد عليه السّلام را از مدينه به بغداد فرا خواند. <ref> الحياة السياسية للامام الجواد عليه السّلام، ص 65؛ اين روايتى است كه عده‌اى به نقل آن پرداخته‌اند؛ ولى آنچه بيشتر نقل شده و بعد تذكر خواهيم داد همان نقل طبرى و ... است مبنى بر اين كه امام جواد عليه السّلام در سال 215 به بغداد آمده است‌ </ref>

ماءمون در هفده رجب سال 218 هق (120) يا شعبان سال 218 هق (121) مرد و برادرش معتصم كه نام وى محمد يا ابراهيم و كينه اش ابواسحاق بود به قدرت رسيد.او كه از نظر شخصيت فردى ، هرگز همتاى برادرش ماءمون خليفه دانشمند عباسى نبود لذا هرگز تاب و ياراى مشاهده حضور فيزيكى امام نهم شيعيان جهان را نداشت تا چه رسد به اينكه بالندگى و نشاط غير قابل انكار تشيع را شاهد باشد.

==[[ مناظرات علمی امام جواد (علیه السلام )]] ==

از جمله مناظرات حضرت می توان به موارد زیر اشاره کرد:
*‌ مناظره با یحیی بن اکثم
* مناظره با عموی خویش عبدلله بن موسی برای اثبات امامت خویش در نزد شیعیان
* مناظره با یحیی بن اکثم در مورد فضاپل خلفا
* مناظره با قاضی القضات معتصم در مورد قطع دست یک دزد

==اثبات امامت امام جواد علیه‌السلام‌==
در سال 203 كه امام رضا عليه السّلام به شهادت رسيد، شيعيان آن حضرت به علت اين كه تنها فرزند وى (امام جواد عليه السّلام) بيش از هشت سال نداشت، در نگرانى و اضطراب عميقى فرو رفتند. به نوشته برخى از مورّخان: در اين جريان، شيعيان به حيرت افتاده و ميان آنان اختلاف پديد آمد؛ چنانكه شيعيان ديگر شهرها نيز متحيّر شدند. <ref> دلائل الامامه، ص 204 </ref>اين مشكل براى شيعيان، كه مهمترين ركن ايمان را اطاعت از امام معصوم دانسته و در مسائل و مشكلات فقهى و دينى خود به وى رجوع مى ‌كردند، از اهمّيت بسيار برخوردار بود و نمى‌ توانست همچنان لا ينحل بماند. البته براى شيعيان مسلّم بود كه امام رضا عليه السّلام فرزند خود امام جواد عليه السّلام را به جانشينى برگزيد، ولى مشكل ناشى از خردسالى آن حضرت، آنان را بر آن مى ‌داشت تا براى اطمينان خاطر، به كاوش و جستجوى بيشترى در اين باره بپردازند.علّت پيدايش اين اختلاف، به نظر نوبختى، همين بود كه آنها بلوغ را يكى از شرايط امامت مى‌ دانستند. <ref> فرق الشيعة، ص 88؛ المقالات و الفرق، ص 95 </ref> به همین منظور امام با آوردن دلایلی ، شرط بلوغ برای امامت را رد کردند. برخی از این دلایل:

* نبوّت حضرت عيسى عليه السّلام در دوران شيرخوارگى<ref> روضة الواعظين، ص 203 </ref>
* اشاره به جانشينى سليمان از داود عليه السّلام ،هنگامى كه هنوز كودكى بيش نبود و گوسفندان را به چرا مى ‌برد، حضرت داود او را جانشين خود كرد، در حالى كه عبّاد و علماى بنى اسرائيل، اين عمل او را انكار مى‌كردند. <ref> الكافى، ج 1، ص 383 </ref>
* نبوت يحيى بن زكريّا عليه السّلام‌ در کودکی<ref> فرق الشيعة، ص 90؛ المقالات و الفرق، صص 94- 95 </ref>

شيعيان امامى از يك سو امامت را از جنبه الهى آن مى‌نگريستند و به همين دليل كمى سنّ امام هرگز نمى ‌توانست در عقيده آنها خللى وارد آورد، اما از سوى ديگر آنچه اهميت داشت بروز اين وجهه الهى بود كه مى‌ بايست در علم و دانش امامان عليهم السّلام باشد. در واقع امامان، پاسخگوى كليّه سؤالات شيعيان بودند. از اين رو آنان درباره تمامى امامان اين اصل را رعايت كرده و آنان را در مقابل انواع پرسشها قرار مى‌ دادند و تنها موقعى كه احساس مى‌ كردند آنان به خوبى از عهده پاسخ گويى به اين سؤالات بر مى‌ آيند (با وجود نص به امامتشان) از طرف شيعيان به عنوان امام معصوم شناخته مى ‌شدند.
با توجه به سنّ كم امام جواد عليه السّلام اين [[مناظرات علمی امام جواد (علیه السلام )|آزمايش ]] از طرف شيعيان درباره آن حضرت ضرورت بيشترى پيدا مى‌كرد. بر اين اساس، در مواقع و فرصتهاى مختلف، آزمایشاتی را درباره آن حضرت به عمل آورده و پس از آن، اكثريت قريب به اتفاق آنان- جز اندكى- با اطمينان خاطر، امامت او را پذيرفتند.<ref> حيات فكرى و سياسى ائمه، جعفريان ،ص:475 </ref>

== برخورد امام با فرقه های منحرف ==
امام جواد عليه السّلام در برابر فرقه‌هايى كه در دوران آن حضرت وجود داشتند، شيعيان خود را از اين نظر كه اين فرقه‌ها چه مواضعى در مقابل آنان به خود گرفته‌اند راهنمايى مى‌فرمود.
=== اهل حدیث ===
اهل حديث كه مجسّمى مذهب بوده و خدا را جسم مى‌پنداشتند. امام دربارۀ آنان به شيعيان مى‌فرمود كه اجازه ندارند پشت هر كسى كه خدا را جسم مى‌داند نماز گزارده و به او زكات بپردازند.<ref> التوحيد، ص ١٠١؛ التهذيب، ج ٣، ص ٢٨٣ </ref>
=== [[واقفیه]] ===
اقفه، يكى ديگر از فرقه‌هاى موجود انشعابى از شيعه در زمان امام جواد عليه السّلام بود كه به صورت مشكلى در مقابل شيعيان مطرح شده بود. آنان كسانى بودند كه پس از شهادت امام كاظم عليه السّلام بر آن حضرت توقّف كرده و امامت فرزندش على بن موسى الرضا عليه السّلام را نپذيرفتند. وقتى از امام دربارۀ خواندن نماز پشت سر واقفى مذهبان سؤال شد، آن حضرت در جواب، شيعيان خود را از اين كار نهى كردند. <ref> ن لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٩ </ref>
=== [[زیدیه]] ===
دشمنى زيديه با اماميه و طعن آنها بر امامان عليهم السّلام سبب موضع‌گيرى تند ائمه در برابر آنها شد؛ چنانكه در روايتى از امام جواد عليه السّلام واقفيه و زيديه مصداق آيۀ: وجوه يومئذ خاشعة عاملة ناصبة؛ <ref> غاشيه (٨٨) :٢ و ٣ </ref> خوانده شده و در رديف ناصبى‌ها قرار گرفتند.<ref> جال كشى، ص ٣٩١؛ مسند الامام جواد عليه السّلام، ص ١۵٠ </ref>
=== غلات ===
غلات نيز به سبب آن كه در بدنام كردن شيعه سهم بسزايى داشتند، مورد تنفر امامان بودند. خطر اينها براى شيعيان بسيار جدّى بود؛ زيرا آنها به نام امامان عليهم السّلام رواياتى را جعل كرده و بدين وسيله شيعيان را كه پيرو ائمه عليهم السّلام بودند به انحراف مى‌كشاندند.
امام جواد عليه السّلام دربارۀ ابو الخطاب كه از سران غلات بود، فرمودند: لعنت خدا بر ابو الخطاب و اصحاب او و كسانى كه دربارۀ لعن بر او توقف كرده و يا ترديد كنند. <ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
آنگاه امام به ابو الغمر، جعفر بن واقد و هاشم بن ابى هاشم اشاره كرد و پس از تذكر در بارۀ بهره‌گيرى آنها از ائمه عليهم السّلام به منظور بهره‌كشى از مردم، آنان را در رديف ابو الخطاب دانستند؛ حتى در روايتى به اسحاق انبارى فرمودند: دو تن از غلات به نامهاى ابو المهرى و ابن ابى الزرقاء-كه خود را سخنگويان امامان عليهم السّلام قلمداد مى‌كردند-به هر طريقى هست بايد كشته شوند. اسحاق در صدد اجراى دستور امام بود، ولى آن دو از دستور امام مطلع شده و خود را از ديد اسحاق مخفى كردند. دليل اين تصميم امام، نقش بسيار حساس آنان در منحرف ساختن شيعيان ذكر شده است.<ref> رجال الكشى، ص ۴۴۴ </ref>
== [[ یاران امام جواد علیه السلام | اصحاب امام جواد(علیه السلام)]] ==
بسيارى از اصحاب امام جواد عليه السّلام از اصحاب پدر بزرگوار و فرزندان آن حضرت بودند كه عده‌اى از آنها سالها عمر كرده و حتى تأليفات گرانبهايى مشتمل بر احاديث امامان عليهم السّلام از خود به يادگار گذاشته‌اند.

برخی از اصحاب امام جواد (علیه السلام):
* [[حضرت عبدالعظیم حسنی]] : اين بزرگمرد علوى حسنى، در رى سكنا گزيد و به ترويج و اشاعه احاديث اهل بيت عليهم السّلام همت گماشت. در اثر فعاليتهاى او بود كه شيعيان رى رو به افزايش گذاشتند و تشيّع در اين ديار رو به گسترش نهاد.
* ابوهاشم جعفری( داود بن قاسم):يكى ديگر از اصحاب امام جواد عليه السّلام است. او احاديث زيادى از امام جواد عليه السّلام نقل كرده و يكى از برجسته‌ترين ياران آن حضرت مى‌باشد. ابو هاشم از خاندان جعفر بن ابى طالب بود و در كتب رجال از وى به نيكى ياد شده است.
*[[ علی بن مهزیار ]]:او از امام رضا و امام جواد عليهما السّلام هر دو روايت نقل كرده و از نزديكان امام جواد عليه السّلام بوده و آن حضرت در بزرگداشت وى عنايت ويژه‌اى داشته‌اند. <ref>رجال النجاشى، ص ١٧٧</ref>روايات او از امام جواد عليه السّلام نسبتا زياد است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٣١۶ </ref>
*احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى : وى از خواص شيعيان امام رضا و امام جواد عليهما السّلام بود كه همه علماى رجال از او ستايش كرده‌اند. او در سال ٢٢١ بدرود حيات گفت. ابن نديم از وى و كتابش كه مشتمل بر روايات او از امام رضا عليه السّلام مى‌باشد ياد كرده و دو كتاب «الجامع» و «المسائل» را از آثار وى دانسته است. <ref> الفهرست، ابن نديم، ص ٢٧۶ </ref>
* [[زکریا بن آدم]]:هل قم و از ياران بسيار نزديك حضرت امام رضا و امام جواد عليهماالسلام بود.در آخر عمر امام جواد عليه السلام به خدمت آن حضرت رسيدم از ايشان شنيدم كه مى فرمود: خداوند به صفوان بن يحيى و محمد بن سنان و زكريا بن آدم از طرف من جزاى خير عنايت فرمايد آنان ياران با وفاى من هستند.<ref> رجال كشى ص 502 و ص 595 </ref>
* [[ فضل بن شاذان ]]:آنجناب اهل نيشابور از فقهاء و متكلمين نامدار شيعه ، شخصيتى مورد اعتماد و برخوردار از جلالت قدر و داراى تاءليفات عديده كه بعضى آثار وى راتعداد 180 جلد كتاب نوشته اند وى مفتخر به درك محضر چهار امام (حضرات معصومين امام رضا و جواد و على نقى و حسن العسكرى عليهم السلام ) بوده است.
== امام و [[ شبکه ارتباطی وکالت ]] ==
امام جواد - عليه السلام - با تمام محدوديتهاى موجود، از طريق نصب وكلا و نمايندگان، ارتباط خود را با شيعيان حفظ مى‌كرد. در سراسر قلمرو حكومت خليفه عباسى، امام، كارگزارانى (وكلايى) را اعزام مى‌كرد و با فعاليت گسترده آنان از تجزيه نيروهاى شيعه جلوگيرى مى ‌شد. كارگزاران امام در بسيارى از استانها مانند: اهواز، همدان، سيستان، بُست (66)، رى، بصره، واسط، بغداد و مراكز سنتى شيعه يعنى كوفه و قم پخش شده بودند.

امام به هواداران خود اجازه مى‌داد كه به دورن دستگاه حكومت نفوذ كرده مناصب حساس را در دست بگيرند، از اين رو محمد بن اسماعيل بن بزيع و احمد بن حمزه قمى مقامات والايى در دستگاه حكومت داشتند. نوح بن درّاج نيز چندى قاضى بغداد، و پس از آن قاضى كوفه بود.

خيران الخادم يكى از وكلاى امام جواد عليه السّلام بود كه كشى از او ياد كرده است. <ref> رجال كشى، ص ۵٠٨ </ref>
ابراهيم بن محمد همدانى يكى دیگر از وكلاى آن حضرت بوده و رواياتى از وى نقل شده است.<ref> مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص ٢۵٢ به نقل از جامع الرواة </ref>

مرحوم «كلينى» نقل مى‌كند كه حضرت جواد، بنا به درخواست يكى از شيعيان بُست و سيستان، طى نامه‌اى به والى اين منطقه سفارش كرد كه در اخذ ماليات، بر او سخت نگيرد. والى كه از پيروان امام بود، نه تنها بدهى او بابت خراج را نگرفت، بلكه اعلام كرد تا آن زمان كه بر سركار است او را از پرداخت خراج معاف خواهد كرد. علاوه بر اين دستور داد براى او مستمرّى نيز تعيين كردند!<ref> فروع كافى، ج 5، ص .111 </ref>
== شهادت امام جواد (علیه السلام) ==
معتصم عباسی كه از رشك بيش از حد و كم علاقه شدن ام فضل دختر ماءمون به امام جواد عليه السلام آگاه بود، با همكارى جعفر پسر ماءمون و برادر ام فضل و از راه حيله و نيرنگ زمينه اى فراهم ساخت كه ام فضل را تحريك و به قتل امام جواد وادار نمايد.معتصم يا جعفر سمى را در انگور رازقى تزريق كردند<ref> سوگنامه آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم ص 132 </ref> و براى ام فضل فرستادند و او نيز آنرا در كاسه اى گذاشت و جلو همسر جوانش حضرت جواد عليه السلام نهاد.زمانيكه حضرت جواد عليه السلام از آن انگور ميل فرمودند، طولى نكشيد كه آن عزيز آثار زهر را احساس فرمودند و كم كم درد شديد برايشان عارض گرديد به سختى ايشان را رنجور ساخت در آن حال آن زن نابكار پشيمان شده و گريه مى كرد حضرت جواد عليه السلام فرمودند: اكنون كه مرا كشتى - اين گريه ات ديگر براى چيست ؟به خدا سوگند به چنان فقر و تنگدستى گرفتار مى شوى كه قابل جبران نباشد و به دردى مبتلا مى شوى كه درمان ندارد و به بلائى گرفتار مى شوى كه پوشيده نماند.

امام را پس از شهادتشان در مقبره قريش بغداد و پشت قبر مطهر جد مظلوم باب الحوائجش موسى بن جعفر(علیه السلام) به خاک سپردند.

==اخلاق وفضایل امام جواد علیه‌السلام‌==

نهمين پيشواى ما را به خاطر دست بخشنده و گستردگی جود و كرم، «جواد» مى‌خوانند. امام جواد علیه‌السلام‌ وقتی خبر بیماری کسی را می شنید، به عیادتش می شتافت و از او دلجویی می کرد. غذای امام جواد علیه السلام همانند جد بزرگوارش امیرمؤمنان علیه السلام خیلی ساده و به دور از تشریفات بود. ایشان همانند فقیران جامعه غذا می خورد و با دیگران هم غذا می شد. در بسيارى از احاديث آمده است كه آن‌حضرت از آنچه دردرون ضماير مردم مى‌گذشته و يا رويدادهايى كه در آينده براى آنها پيش‌ مى‌آمده، مطّلع بوده و از آنها خبر مى‌داده است.

اين احاديث رساننده اين‌ مفهوم است كه‌ اين امامان بزرگوار از راه الهام يا به وسيله [[پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) به خداى سبحان مرتبط بوده‌اند و از اين طريق، به گونه مستقيم، از منبع علم و معرفت سيراب‌ مى‌شدند؛ در حالى كه ساير مردم مثلاً از راه حواس و تجارب به علم ‌و دانش نايل مى‌آيند.

در اینجا مواردی از جود و احسان حضرتش را به نظاره می‌ نشینیم:

*[[علی بن مهزیار]] می‌گوید که دیدم حضرت امام جواد علیه‌السلام نماز واجب و غیر واجب خود را در یک قبای خز طارونی به جای آورد و به من هم قبای خز دیگری بخشید و فرمود: «این لباس را هنگام نماز پوشیده‌ام» سپس به من فرمود: «ای علی! این لباسِ اهدایی را هنگام نماز خواندن بپوش.»<ref>من لایحضره الفقیه، [[شیخ صدوق]]، نشر جامعه مدرّسین، ج 1، ص 262 و وسائل الشیعه، ج 4، ص 359.</ref>

*«محمد بن سهل بن الیسع قمی» از افرادی است که به افتخار دریافت لباس متبرک از امام نهم علیه‌السلام نائل آمده است. او در این باره می‌گوید که من در شهر [[مکه]]، مجاور بودم. از آنجا به مدینه آمدم و به حضور حضرت جواد علیه‌السلام رسیدم. در نظر داشتم که از آن امام عالیقدر درخواست کنم که به من لباسی به عنوان تبرک عنایت کند؛ اما فرصت نشد و از محضرش خداحافظی کردم ... و از شهر مدینه منوره بیرون آمدم.

در همین موقع که به راه افتاده بودم، پیکی از راه رسید. او لباسی را به همراه داشت که در بقچه‌ای پیچیده بود و از اهل کاروان درباره «محمد بن سهل قمی» می‌پرسید تا این که به من رسید و من را شناخت. به من گفت: «مولای تو (امام جواد علیه‌السلام) این لباس را برایت هدیه فرستاده است. لباس‌های اعطایی امام علیه‌السلام دو لباس نرم و نازک بود. احمد بن محمد گفته است: «محمد بن سهل قمی» از دنیا رفت. من او را غسل دادم و در آن دو لباس اهدایی امام علیه‌السلام او را کفن کردم.<ref> بحارالانوار، ج 50، ص 44 و فتح الابواب، علامه مجلسی، بیروت، مؤسسة الوفا، 1404 ق، ص 243.</ref>

== میراث علمی امام جواد (علیه السلام) ==
كوتاه بودن عمر آن حضرت، سبب شد تا زمينۀ بسط روابط با شيعيانش كمتر به وجود آيد. در عين حال، علاوه بر مطالبى كه دربارۀ اصحاب و يا كتب آنها از امام جواد عليه السّلام روايت شده، بيش از دويست و بيست حديث پيرامون مسائل مختلف اسلامى از آن حضرت در دسترس ما قرار دارد. طبيعى چنان است كه در شرايط سياسى آن روز، نامه‌هاى زيادى از دست رفته باشد. نيز گفتنى است كه تعداد يكصد و بيست نفر، احاديث صادره از آن حضرت را روايت كرده‌اند. شيخ طوسى يكصد و سيزده تن از راويان حديث امام جواد عليه السّلام را برشمرده است.
از اين مقدار حديث كه از آن امام نقل شده، مى‌توان به عظمت علمى و احاطه او بر مسائل فقهى، تفسيرى و عقيدتى و نيز دعا و مناجات پى برد، چنان كه در لابلاى كلمات قصار، زيبايى كه از آن حضرت بر جاى مانده، كمالات اخلاقى وى بخوبى نمودار است.<ref> حیات فکری و سیاسی امامان شیعه،رسول جعفریان،ص 489 </ref>
==چند نمونه از احادیث امام جواد (علیه السلام)==

*«الْمُؤمِنُ يَحْتاجُ إلى ثَلاثِ خِصالٍ: تَوْفيقٍ مِنَ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ، وَقَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُه»<ref> بحارالا نوار، ج 72، ص 65، ح 3. </ref>؛ مؤ من در هر حال نيازمند به سه خصلت است: توفيق از طرف خداوند متعال، واعظى از درون خود و قبول و پذيرش نصيحت كسى كه او را نصيحت نمايد.

*«إ يّاكَ وَ مُص احَبَةُالشَّريرِ، فَإ نَّهُ كَالسَّيْفِ الْمَسْلُولِ، يَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ يَقْبَحُ اثَرُهُ»؛ مواظب باش از مصاحبت و دوستى با افراد شرور، چون كه او همانند شمشيرى زهرآلود، برّاق است كه ظاهرش زيبا و اثراتش زشت و خطرناك خواهد بود.<ref> اعلام الدّين، ص 309. </ref>

*«عِزُّالْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ»؛ عزّت و شخصيّت مؤ من در بى نيازى و طمع نداشتن به مال و زندگى ديگران است.<ref> بحارالانوار، ج 72، ص 109، ح 12.</ref>

*«موت الاْ نْسانِ بِالذُّنُوبِ اءكْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ بِالاْ جَلِ وَ حَياتُهُ بِالْبِرِّ اءكْثَرُ مِنْ حَياتِهِ بِالْعُمْرِ»؛ فرارسيدن مرگ انسان ها، به جهت معصيت و گناه، بيشتر است تا مرگ طبيعى و عادى، همچنين حيات و زندگى لذّت بخش به وسيله نيكى و احسان به ديگران بيشتر و بهتر است از عمر بى نتيجه.<ref> كشف الغمّه، ج 2، ص 350. </ref>

*«خَفْضُ الْجَناحِ زينَةُالْعِلْمِ، وَ حُسْنُ الاْ دَبِ زينَةُالْعَقْلِ، وَبَسْطُ الْوَجْهِ زينَةُالْحِلْمِ»؛ تواضع و فروتنى زينت بخش علم و دانش است، اءدب داشتن و اخلاق نيك زينت بخش عقل مى باشد، خوش روئى با افراد زينت بخش حلم و بردبارى است.<ref> همان، ج 2، ص 347. </ref>

*«مَنْ لَمْ يَعْرِفِ الْمَوارِدَ اءعْيَتْهُ الْمَصادِرُ»؛ هر كس موقعيّت شناس نباشد جريانات، او را مى ربايد و هلاك خواهد شد.<ref> علام الدّين، ص 309. </ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
*حيات فكرى و سياسى ائمه،رسول جعفريان،انتشارات انصاریان،1381
* سیره‌ی پیشوایان؛ نگرشی بر زندگانی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی امامان معصوم علیهم‌السلام، مهدی پیشوایی، با مقدمه جعفر سبحانی، موسسه امام صادق علیه‌السلام‌، قم، 1372.
*زندگاني امام جواد عليه السلام [(مظهر تقوي‌ وجود)]،ايماني يامچي، حسين
{{چهارده معصوم علیهم السلام}}
==پیوندها==
*[http://ahlolbait.com/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%AA%DB%8C/%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%B9%D9%84%D9%8A%D9%87-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 ویژه نامه ولادت امام جواد عليه السلام]

{{شناختنامه امام جواد (ع)}}

[[رده:ائمه اطهار]]
[[رده:امام جواد علیه السلام]]
[[رده:اهل البیت]]

سوره های مدنی

2018-07-03T09:34:42Z

Admin:

{{خوب}}
اصطلاح '''''سوره های مدنی''''' یک اصطلاح [[علوم قرآنی]] است و مراد از آن سوره هایی از قرآن می باشد که در شهر [[مدینه]] بر [[پیامبر اعظم]] نازل گردیده است؛ البته برخی نیز سوره هایی را '''مدنی''' دانسته اند که پس از هجرت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از [[مکه]] به مدینه بر ایشان فرو فرستاده شده است.

به بیان دیگر معیار دسته اول «معیار مکانی» است، ولی معیار گروه دوم مربوط به «زمان» نزول آیات و سور قرآن مجید می باشد(معیار زمانی).

مطابق نظر اخیر سوره ای مانند [[سوره فتح]] که سال هشتم هجری، در زمان حضور پیامبر اکرم در مکه به منظور انجام [[حج]] بر ایشان نازل شد، سوره ای مدنی بر شمرده می شود، هر چند محل این نزول در شهر مکه است.

==ملاک های شناخت سوره های مکی و مدنی==

برای دستیابی به مکی یا مدنی بودن آیات و سور دو شیوه وجود دارد: نقلی و قیاس

===روش نقلی===

در این روش با تکیه بر نقل صحیح و بهره گیری از [[روایات]] [[صحابه]] و [[تابعین]] مورد اعتماد، به تشخیص مکی یا مدنی بودن آیات و سور می پردازند. روایاتی که می توان از آنها بهره برد چهار دسته هستند:

روایات ترتیب نزول، روایات اسباب نزول، روایات مکی و مدنی، روایات [[سیره]] نبوی(ص).<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref>

===روش قیاسی===
از آنجا که در روایاتی که در روش نقلی مورد استفاده قرار می گیرد اختلاف وجود دارد عالمان گذشته نتوانسته اند صرفا بر اساس روایات مکی یا مدنی بودن تمام سوره های قرآن را به طور قطع تشخیص دهند، سعی نموده اند به کمک توجه به ویژگیهای دو دوره مکه و مدینه و نیز مقایسه و تأمل در سوری که روایات مکی یا مدنی بودن آنها را بدون اختلاف تعیین کرده اند، ضوابطی را برای تشخیص مکی یا مدنی بودن سوره ها تعیین نمایند.<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref> ضوابط و ملاک های مشهوری که برای سوره های مدنی گفته شده است بدین شرح است:

1. هر سوره ای که دارای عبارت « یا ایها الذین آمنوا » باشد مدنی است البته بجز [[سوره حج]] که مکی است و دارای این عبارت است.

2. هر سوره ای که در آن از [[حدود]] یا [[احکام ارث]] سخن گفته شده مدنی است.

3. وجود ذکر منافقین در سوره های مدنی است.

== سوره های مدنی به ترتیب نزول ==
آیت الله معرفت در کتاب علوم قرآنی فهرستی از سوره های مکی و مدنی و ترتیب نزول آنها ارائه نموده اند که سوره های مکی آن به صورت زیر است. مطابق با توضیح ذکر شده در این کتاب این فهرست در ترتیب سوره ‏ها، طبق روایت ابن عباس و تکمیل آن مطابق روایت جابر بن زید، با تصحیح از روی نسخه‏ های متعدد انجام گرفته است.<ref>علوم قرآنی، محمد هادی معرفت، ص 90</ref>

در اين ترتيب نزول، نظر به ابتداي هر سوره است. یعنی هرگاه آغاز يک سوره نازل مي شد و ميان آن با نزول بقيه سوره، نزول چند سوره ديگر فاصله مي انداخته است، اعتبار ترتيب مبدأ نزول آن سوره بوده است نه زمان تکميل آن. چنان که سوره علق تا پنج آيه در آغاز بعثت نازل گرديد و پس از چند سال بقيه سوره نازل شد، اما اين سوره در رتبه اول نزول قرار دارد.<ref>علوم قرآنی، محمد هادی معرفت، ص 89</ref>

{|width="45%" style="margin:1em 1em 1em 1; text-align:center;border-style:solid;"
|-
|شماره در مصحف
|نام سوره
|شماره در ترتیب نزول
|-
|۲
|[[سوره بقره]]
|۸۷
|-
|۸
|[[سوره انفال]]
|۸۸
|-
|۳
|[[سوره آل عمران]]
|۸۹
|-
|۳۳
|[[سوره احزاب]]
|۹۰
|-
|۶۰
|[[سوره ممتحنه]]
|۹۱
|-
|۴
|[[سوره نساء]]
|۹۲
|-
|۹۹
|[[سوره زلزال]]
|۹۳
|-
|۵۷
|[[سوره حدید]]
|۹۴
|-
|۴۷
|[[سوره محمد]]
|۹۵
|-
|۱۳
|[[سوره رعد]]
|۹۶
|-
|۵۵
|[[سوره الرحمن]]
|۹۷
|-
|۷۶
|[[سوره انسان]]
|۹۸
|-
|۶۵
|[[سوره طلاق]]
|۹۹
|-
|۹۸
|[[سوره بينة]]
|۱۰۰
|-
|۵۹
|[[سوره حشر]]
|۱۰۱
|-
|۱۱۰
|[[سوره نصر]]
|۱۰۲
|-
|۲۴
|[[سوره نور]]
|۱۰۳
|-
|۲۲
|[[سوره حج]]
|۱۰۴
|-
|۶۳
|[[سوره منافقون]]
|۱۰۵
|-
|۵۸
|[[سوره مجادله]]
|۱۰۶
|-
|۴۹
|[[سوره حجرات]]
|۱۰۷
|-
|۶۶
|[[سوره تحریم]]
|۱۰۸
|-
|۶۲
|[[سوره جمعه]]
|۱۰۹
|-
|۶۴
|[[سوره تغابن]]
|۱۱۰
|-
|۶۱
|[[سوره صف]]
|۱۱۱
|-
|۴۸
|[[سوره فتح]]
|۱۱۲
|-
|۵
|[[سوره مائده]]
|۱۱۳
|-
|۹
|[[سوره توبه]]
|۱۱۴
|}

==پانویس==
<references/>

==منابع==

محمدهادی معرفت، علوم قرآنی

حمیدرضا مستفید، کریم دولتی، تقسیمات قرآنی و سور مکی و مدنی

{{قرآن}}
[[رده:تاریخ قرآن]]
[[رده:آیات و سور]]

سوره های مدنی

2018-07-03T09:33:29Z

Admin:

{{خوب}}
اصطلاح '''''سوره های مدنی''''' یک اصطلاح [[علوم قرآنی]] است و مراد از آن سوره هایی از قرآن می باشد که در شهر [[مدینه]] بر [[پیامبر اعظم]] نازل گردیده است؛ البته برخی نیز سوره هایی را '''مدنی''' دانسته اند که پس از هجرت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از [[مکه]] به مدینه بر ایشان فرو فرستاده شده است.

به بیان دیگر معیار دسته اول «معیار مکانی» است، ولی معیار گروه دوم مربوط به «زمان» نزول آیات و سور قرآن مجید می باشد(معیار زمانی).

مطابق نظر اخیر سوره ای مانند [[سوره فتح]] که سال هشتم هجری، در زمان حضور پیامبر اکرم در مکه به منظور انجام [[حج]] بر ایشان نازل شد، سوره ای مدنی بر شمرده می شود، هر چند محل این نزول در شهر مکه است.

==ملاک های شناخت سوره های مکی و مدنی==

برای دستیابی به مکی یا مدنی بودن آیات و سور دو شیوه وجود دارد: نقلی و قیاس

===روش نقلی===

در این روش با تکیه بر نقل صحیح و بهره گیری از [[روایات]] [[صحابه]] و [[تابعین]] مورد اعتماد، به تشخیص مکی یا مدنی بودن آیات و سور می پردازند. روایاتی که می توان از آنها بهره برد چهار دسته هستند:

روایات ترتیب نزول، روایات اسباب نزول، روایات مکی و مدنی، روایات [[سیره]] نبوی(ص).<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref>

===روش قیاسی===
از آنجا که در روایاتی که در روش نقلی مورد استفاده قرار می گیرد اختلاف وجود دارد عالمان گذشته نتوانسته اند صرفا بر اساس روایات مکی یا مدنی بودن تمام سوره های قرآن را به طور قطع تشخیص دهند، سعی نموده اند به کمک توجه به ویژگیهای دو دوره مکه و مدینه و نیز مقایسه و تأمل در سوری که روایات مکی یا مدنی بودن آنها را بدون اختلاف تعیین کرده اند، ضوابطی را برای تشخیص مکی یا مدنی بودن سوره ها تعیین نمایند.<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref> ضوابط و ملاک های مشهوری که برای سوره های مدنی گفته شده است بدین شرح است:

'''ضوابط سوره های مدنی'''

1. هر سوره ای که دارای عبارت « یا ایها الذین آمنوا » باشد مدنی است البته بجز [[سوره حج]] که مکی است و دارای این عبارت است.

2. هر سوره ای که در آن از [[حدود]] یا [[احکام ارث]] سخن گفته شده مدنی است.

3. وجود ذکر منافقین در سوره های مدنی است.

== سوره های مدنی به ترتیب نزول ==
آیت الله معرفت در کتاب علوم قرآنی فهرستی از سوره های مکی و مدنی و ترتیب نزول آنها ارائه نموده اند که سوره های مکی آن به صورت زیر است. مطابق با توضیح ذکر شده در این کتاب این فهرست در ترتیب سوره ‏ها، طبق روایت ابن عباس و تکمیل آن مطابق روایت جابر بن زید، با تصحیح از روی نسخه‏ های متعدد انجام گرفته است.<ref>علوم قرآنی، محمد هادی معرفت، ص 90</ref>

در اين ترتيب نزول، نظر به ابتداي هر سوره است. یعنی هرگاه آغاز يک سوره نازل مي شد و ميان آن با نزول بقيه سوره، نزول چند سوره ديگر فاصله مي انداخته است، اعتبار ترتيب مبدأ نزول آن سوره بوده است نه زمان تکميل آن. چنان که سوره علق تا پنج آيه در آغاز بعثت نازل گرديد و پس از چند سال بقيه سوره نازل شد، اما اين سوره در رتبه اول نزول قرار دارد.<ref>علوم قرآنی، محمد هادی معرفت، ص 89</ref>

{|width="45%" style="margin:1em 1em 1em 1; text-align:center;border-style:solid;"
|-
|شماره در مصحف
|نام سوره
|شماره در ترتیب نزول
|-
|۲
|[[سوره بقره]]
|۸۷
|-
|۸
|[[سوره انفال]]
|۸۸
|-
|۳
|[[سوره آل عمران]]
|۸۹
|-
|۳۳
|[[سوره احزاب]]
|۹۰
|-
|۶۰
|[[سوره ممتحنه]]
|۹۱
|-
|۴
|[[سوره نساء]]
|۹۲
|-
|۹۹
|[[سوره زلزال]]
|۹۳
|-
|۵۷
|[[سوره حدید]]
|۹۴
|-
|۴۷
|[[سوره محمد]]
|۹۵
|-
|۱۳
|[[سوره رعد]]
|۹۶
|-
|۵۵
|[[سوره الرحمن]]
|۹۷
|-
|۷۶
|[[سوره انسان]]
|۹۸
|-
|۶۵
|[[سوره طلاق]]
|۹۹
|-
|۹۸
|[[سوره بينة]]
|۱۰۰
|-
|۵۹
|[[سوره حشر]]
|۱۰۱
|-
|۱۱۰
|[[سوره نصر]]
|۱۰۲
|-
|۲۴
|[[سوره نور]]
|۱۰۳
|-
|۲۲
|[[سوره حج]]
|۱۰۴
|-
|۶۳
|[[سوره منافقون]]
|۱۰۵
|-
|۵۸
|[[سوره مجادله]]
|۱۰۶
|-
|۴۹
|[[سوره حجرات]]
|۱۰۷
|-
|۶۶
|[[سوره تحریم]]
|۱۰۸
|-
|۶۲
|[[سوره جمعه]]
|۱۰۹
|-
|۶۴
|[[سوره تغابن]]
|۱۱۰
|-
|۶۱
|[[سوره صف]]
|۱۱۱
|-
|۴۸
|[[سوره فتح]]
|۱۱۲
|-
|۵
|[[سوره مائده]]
|۱۱۳
|-
|۹
|[[سوره توبه]]
|۱۱۴
|}

==پانویس==
<references/>

==منابع==

محمدهادی معرفت، علوم قرآنی

حمیدرضا مستفید، کریم دولتی، تقسیمات قرآنی و سور مکی و مدنی

{{قرآن}}
[[رده:تاریخ قرآن]]
[[رده:آیات و سور]]

سوره های مدنی

2018-07-03T09:30:16Z

Admin:

{{خوب}}
اصطلاح '''''سوره های مدنی''''' یک اصطلاح [[علوم قرآنی]] است و مراد از آن سوره هایی از قرآن می باشد که در شهر [[مدینه]] بر [[پیامبر اعظم]] نازل گردیده است؛ البته برخی نیز سوره هایی را '''مدنی''' دانسته اند که پس از هجرت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از [[مکه]] به مدینه بر ایشان فرو فرستاده شده است.

به بیان دیگر معیار دسته اول «معیار مکانی» است، ولی معیار گروه دوم مربوط به «زمان» نزول آیات و سور قرآن مجید می باشد(معیار زمانی).

مطابق نظر اخیر سوره ای مانند [[سوره فتح]] که سال هشتم هجری، در زمان حضور پیامبر اکرم در مکه به منظور انجام [[حج]] بر ایشان نازل شد، سوره ای مدنی بر شمرده می شود، هر چند محل این نزول در شهر مکه است.

==ملاک های شناخت سوره های مکی و مدنی==

برای دستیابی به مکی یا مدنی بودن آیات و سور دو شیوه وجود دارد: نقلی و قیاس

===روش نقلی===

در این روش با تکیه بر نقل صحیح و بهره گیری از [[روایات]] [[صحابه]] و [[تابعین]] مورد اعتماد، به تشخیص مکی یا مدنی بودن آیات و سور می پردازند. روایاتی که می توان از آنها بهره برد چهار دسته هستند:

روایات ترتیب نزول، روایات اسباب نزول، روایات مکی و مدنی، روایات [[سیره]] نبوی(ص).<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref>

===روش قیاسی===
از آنجا که در روایاتی که در روش نقلی مورد استفاده قرار می گیرد اختلاف وجود دارد عالمان گذشته نتوانسته اند صرفا بر اساس روایات مکی یا مدنی بودن تمام سوره های قرآن را به طور قطع تشخیص دهند، سعی نموده اند به کمک توجه به ویژگیهای دو دوره مکه و مدینه و نیز مقایسه و تأمل در سوری که روایات مکی یا مدنی بودن آنها را بدون اختلاف تعیین کرده اند، ضوابطی را برای تشخیص مکی یا مدنی بودن سوره ها تعیین نمایند.<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref> ضوابط و ملاک های مشهوری که برای سوره های مدنی گفته شده است بدین شرح است:

'''ضوابط سوره های مدنی'''

1. هر سوره ای که دارای عبارت « یا ایها الذین آمنوا » باشد مدنی است البته بجز [[سوره حج]] که مکی است و دارای این عبارت است.

2. هر سوره ای که در آن از [[حدود]] یا [[احکام ارث]] سخن گفته شده مدنی است.

3. وجود ذکر منافقین در سوره های مدنی است.

== سوره های مدنی به ترتیب نزول ==
آیت الله معرفت در کتاب علوم قرآنی فهرستی از سوره های مکی و مدنی و ترتیب نزول آنها ارائه نموده اند که سوره های مکی آن به صورت زیر است. مطابق با توضیح ذکر شده در این کتاب این فهرست در ترتیب سوره ‏ها، طبق روایت ابن عباس و تکمیل آن مطابق روایت جابر بن زید، با تصحیح از روی نسخه‏ های متعدد انجام گرفته است.<ref>علوم قرآنی، محمد هادی معرفت، ص 90</ref>

{|width="45%" style="margin:1em 1em 1em 1; text-align:center;border-style:solid;"
|-
|شماره در مصحف
|نام سوره
|شماره در ترتیب نزول
|-
|۲
|[[سوره بقره]]
|۸۷
|-
|۸
|[[سوره انفال]]
|۸۸
|-
|۳
|[[سوره آل عمران]]
|۸۹
|-
|۳۳
|[[سوره احزاب]]
|۹۰
|-
|۶۰
|[[سوره ممتحنه]]
|۹۱
|-
|۴
|[[سوره نساء]]
|۹۲
|-
|۹۹
|[[سوره زلزال]]
|۹۳
|-
|۵۷
|[[سوره حدید]]
|۹۴
|-
|۴۷
|[[سوره محمد]]
|۹۵
|-
|۱۳
|[[سوره رعد]]
|۹۶
|-
|۵۵
|[[سوره الرحمن]]
|۹۷
|-
|۷۶
|[[سوره انسان]]
|۹۸
|-
|۶۵
|[[سوره طلاق]]
|۹۹
|-
|۹۸
|[[سوره بينة]]
|۱۰۰
|-
|۵۹
|[[سوره حشر]]
|۱۰۱
|-
|۱۱۰
|[[سوره نصر]]
|۱۰۲
|-
|۲۴
|[[سوره نور]]
|۱۰۳
|-
|۲۲
|[[سوره حج]]
|۱۰۴
|-
|۶۳
|[[سوره منافقون]]
|۱۰۵
|-
|۵۸
|[[سوره مجادله]]
|۱۰۶
|-
|۴۹
|[[سوره حجرات]]
|۱۰۷
|-
|۶۶
|[[سوره تحریم]]
|۱۰۸
|-
|۶۲
|[[سوره جمعه]]
|۱۰۹
|-
|۶۴
|[[سوره تغابن]]
|۱۱۰
|-
|۶۱
|[[سوره صف]]
|۱۱۱
|-
|۴۸
|[[سوره فتح]]
|۱۱۲
|-
|۵
|[[سوره مائده]]
|۱۱۳
|-
|۹
|[[سوره توبه]]
|۱۱۴
|}

==پانویس==
<references/>

==منابع==

محمدهادی معرفت، علوم قرآنی

حمیدرضا مستفید، کریم دولتی، تقسیمات قرآنی و سور مکی و مدنی

{{قرآن}}
[[رده:تاریخ قرآن]]
[[رده:آیات و سور]]

سوره های مکی

2018-07-03T08:19:59Z

Admin:

{{خوب}}
اصطلاح سوره های مکی یک اصطلاح علوم قرآنی است و مراد از آن سوره هایی از قرآن می باشد که پیش از [[هجرت پیامبر اکرم]](ص) از [[مکه]] به [[مدینه]]، نازل شده است.

هر سوره ای که پس از هجرت نازل شده است مدنی به شمار می رود، خواه در مدینه نازل شده باشد خواه در سفرها. و حتی در مکه در سفر حج یا عمره یا پس از فتح، چون پس از هجرت بوده است، مدنی محسوب می شود.<ref>محمدهادی معرفت؛علوم قرآنی،قم، التمهید،چاپ چهارم، 1386، صفحه62</ref>

==ملاک های شناخت سوره های مکی و مدنی==

برای دستیابی به مکی یا مدنی بودن آیات و سور دو شیوه وجود دارد: نقلی و قیاس

===روش نقلی===

در این روش با تکیه بر نقل صحیح و بهره گیری از [[روایات]] [[صحابه]] و [[تابعین]] مورد اعتماد، به تشخیص مکی یا مدنی بودن آیات و سور می پردازند. روایاتی که می توان از آنها بهره برد چهار دسته هستند:

روایات ترتیب نزول، روایات اسباب نزول، روایات مکی و مدنی، روایات [[سیره]] نبوی(ص).<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref>

===روش قیاسی===
از آنجا که در روایاتی که در روش نقلی مورد استفاده قرار می گیرد اختلاف وجود دارد عالمان گذشته نتوانسته اند صرفا بر اساس روایات مکی یا مدنی بودن تمام سوره های قرآن را به طور قطع تشخیص دهند، سعی نموده اند به کمک توجه به ویژگیهای دو دوره مکه و مدینه و نیز مقایسه و تأمل در سوری که روایات مکی یا مدنی بودن آنها را بدون اختلاف تعیین کرده اند، ضوابطی را برای تشخیص مکی یا مدنی بودن سوره ها تعیین نمایند.<ref>مهدی کمانی نجف آبادی، شیوه های دستیابی به آیات و سور مکی و مدنی، فصلنامه حسنا، شماره 9، تابستان و پاییز 1390، صفحه 164 تا 177 </ref> ضوابط و ملاک های مشهوری که برای سوره های مکی و مدنی گفته شده است بدین شرح است:

'''ضوابط سوره های مکی'''

1.هر سوره ای که در آن عبارت «یا ایها الناس» باشد مکی است.

2. هر سوره ای که در آن قصص [[انبیا]] و اقوام گذشته آمده است بجز سوره بقره مکی است.

3. هر سوره ای که دارای لفظ «کلّا» باشد مکی است.

4. وجود [[حروف مقطعه]] در ابتدای سوره های مکی است بجز [[سوره بقره]] و [[سوره آل عمران]] و [[سوره رعد]] در نظر کسانی که آن را مدنی می دانند.

5. هر سوره ای که در آن داستان آدم و ابلیس باشد بجز سوره بقره مکی است.

6. [[سوره های سجده دار]] مکی هستند.

'''ضوابط سوره های مدنی'''

1. هر سوره ای که دارای عبارت « یا ایها الذین آمنوا » باشد مدنی است البته بجز [[سوره حج]] که مکی است و دارای این عبارت است.

2. هر سوره ای که در آن از [[حدود]] یا [[احکام ارث]] سخن گفته شده مدنی است.

3. وجود ذکر منافقین در سوره های مدنی است.

== سوره های مکی به ترتیب نزول ==
آیت الله معرفت در کتاب علوم قرآن فهرستی از سوره های مکی و مدنی و ترتیب نزول آنها ارائه نموده اند که سوره های مکی آن به صورت زیر است. مطابق با توضیح ذکر شده در این کتاب این فهرست در ترتیب سوره ‏ها، طبق روایت ابن عباس و تکمیل آن مطابق روایت جابر بن زید، با تصحیح از روی نسخه‏ های متعدد انجام گرفته است.

{|width="45%" style="margin:1em 1em 1em 1; text-align:center;border-style:solid;"
|-
|شماره در مصحف
|نام سوره
|شماره در ترتیب نزول
|-
|۹۶
|[[سوره علق]]
|۱
|-
|۶۸
|[[سوره قلم]]
|۲
|-
|۷۳
|[[سوره مزمل]]
|۳
|-
|۷۴
|[[سوره مدثر]]
|۴
|-
|۱
|[[سوره حمد]]
|۵
|-
|۱۱۱
|[[سوره مسد]]
|۶
|-
|۸۱
|[[سوره تکویر]]
|۷
|-
|۸۷
|[[سوره اعلی]]
|۸
|-
|۹۲
|[[سوره الليل]]
|۹
|-
|۸۹
|[[سوره فجر]]
|۱۰
|-
|۹۳
|[[سوره الضحى]]
|۱۱
|-
|۹۴
|[[سوره انشراح]]
|۱۲
|-
|۱۰۳
|[[سوره عصر]]
|۱۳
|-
|۱۰۰
|[[سوره عادیات]]
|۱۴
|-
|۱۰۸
|[[سوره کوثر]]
|۱۵
|-
|۱۰۲
|[[سوره تکاثر]]
|۱۶
|-
|۱۰۷
|[[سوره ماعون]]
|۱۷
|-
|۱۰۹
|[[سوره کافرون]]
|۱۸
|-
|۱۰۵
|[[سوره فیل]]
|۱۹
|-
|۱۱۳
|[[سوره فلق]]
|۲۰
|-
|۱۱۴
|[[سوره ناس]]
|۲۱
|-
|۱۱۲
|[[سوره اخلاص]]
|۲۲
|-
|۵۳
|[[سوره نجم]]
|۲۳
|-
|۸۰
|[[سوره عبس]]
|۲۴
|-
|۹۷
|[[سوره قدر]]
|۲۵
|-
|۹۱
|[[سوره شمس]]
|۲۶
|-
|۸۵
|[[سوره بروج]]
|۲۷
|-
|۹۵
|[[سوره تین]]
|۲۸
|-
|۱۰۶
|[[سوره قریش]]
|۲۹
|-
|۱۰۱
|[[سوره قارعة]]
|۳۰
|-
|۷۵
|[[سوره قيامة]]
|۳۱
|-
|۱۰۴
|[[سوره الهمزة]]
|۳۲
|-
|۷۷
|[[سوره مرسلات]]
|۳۳
|-
|۸۶
|[[سوره الطارق]]
|۳۵
|-
|۹۰
|[[سوره بلد]]
|۳۵
|-
|۵۴
|[[سوره قمر]]
|۳۷
|-
|۳۸
|[[سوره ص]]
|۳۸
|-
|۷
|[[سوره اعراف]]
|۳۹
|-
|۷۲
|[[سوره جن]]
|۴۰
|-
|۳۶
|[[سوره یس]]
|۴۱
|-
|۲۵
|[[سوره فرقان]]
|۴۲
|-
|۳۵
|[[سوره فاطر]]
|۴۳
|-
|۵۰
|[[سوره ق]]
|۴۳
|-
|۱۹
|[[سوره مریم]]
|۴۴
|-
|۲۰
|[[سوره طه]]
|۴۵
|-
|۵۶
|[[سوره واقعه]]
|۴۶
|-
|۲۶
|[[سوره شعراء]]
|۴۷
|-
|۲۷
|[[سوره نمل]]
|۴۸
|-
|۲۸
|[[سوره قصص]]
|۴۹
|-
|۱۷
|[[سوره اسراء]]
|۵۰
|-
|۱۰
|[[سوره یونس]]
|۵۱
|-
|۱۱
|[[سوره هود]]
|۵۲
|-
|۱۲
|[[سوره یوسف]]
|۵۳
|-
|۱۵
|[[سوره حجر]]
|۵۴
|-
|۶
|[[سوره انعام]]
|۵۵
|-
|۳۷
|[[سوره صافات]]
|۵۶
|-
|۳۱
|[[سوره لقمان]]
|۵۷
|-
|۳۴
|[[سوره سبا]]
|۵۸
|-
|۳۹
|[[سوره زمر]]
|۵۹
|-
|۴۰
|[[سوره غافر]]
|۶۰
|-
|۴۱
|[[سوره فصلت]]
|۶۱
|-
|۴۲
|[[سوره شوری]]
|۶۲
|-
|۴۳
|[[سوره زخرف]]
|۶۳
|-
|۴۴
|[[سوره دخان]]
|۶۴
|-
|۴۵
|[[سوره جاثيه]]
|۶۵
|-
|۴۶
|[[سوره احقاف]]
|۶۶
|-
|۵۱
|[[سوره ذاریات]]
|۶۷
|-
|۸۸
|[[سوره الغاشية]]
|۶۸
|-
|۱۸
|[[سوره کهف]]
|۶۹
|-
|۱۶
|[[سوره نحل]]
|۷۰
|-
|۷۱
|[[سوره نوح]]
|۷۱
|-
|۱۴
|[[سوره ابراهیم]]
|۷۲
|-
|۲۱
|[[سوره انبیاء]]
|۷۳
|-
|۲۳
|[[سوره مؤمنون]]
|۷۴
|-
|۳۲
|[[سوره سجده]]
|۷۵
|-
|۵۲
|[[سوره طور]]
|۷۶
|-
|۶۷
|[[سوره ملک]]
|۷۷
|-
|۶۹
|[[سوره الحاقة]]
|۷۸
|-
|۷۰
|[[سوره معارج]]
|۷۹
|-
|۷۸
|[[سوره نبا]]
|۸۰
|-
|۷۹
|[[سوره نازعات]]
|۸۱
|-
|۸۲
|[[سوره انفطار]]
|۸۲
|-
|۸۴
|[[سوره انشقاق]]
|۸۳
|-
|۳۰
|[[سوره روم]]
|۸۴
|-
|۲۹
|[[سوره عنکبوت]]
|۸۵
|-
|۸۳
|[[سوره مطففین]]
|۸۶
|}

==پانویس==
<references/>

{{قرآن}}
[[رده:تاریخ قرآن]]
[[رده:آیات و سور]]

قرآن/ جزء 19 (متن و ترجمه)

2018-07-03T07:43:43Z

Admin:

{{مشخصات جزء قرآن
|شماره جزء=١٩
|قبلی=18
|بعدی=20
|محدوده=این جزء از آیه 21 [[سوره فرقان]] آغاز و تا آیه 55 [[سوره نمل]] ادامه دارد. در این جز بخشی از سوره [[سوره فرقان| فرقان]] ، [[سوره شعراء| شعراء]] و بخشی از [[سوره نمل | نمل]] قرار دارد.
}}
==ادامه [[سوره فرقان]]==
{{متن قرآن/در جزء|25|21|﴿٢١﴾}}
و آنان که به دیدار [قیامت و محاسبه اعمال به وسیله] ما امید ندارند، گفتند: چرا بر ما فرشتگانی نازل نشد، یا [چرا] پروردگارمان را نمی بینیم؟ به راستی که خودشان را در درون خود بزرگ شمردند و دچار سرکشی بزرگی شدند. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|22|﴿٢٢﴾}}
روزی که آنان فرشتگان را می بینند، آن روز برای مجرمان بشارتی نیست؛ و آنان [به فرشتگان] می گویند: [از شما درخواست داریم که ما را] امان دهید [و آسیب وگزند عذاب را از ما] مانع شوید. (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|23|﴿٢٣﴾}}
و ما به [بررسی و حسابرسی] هر عملی که [به عنوان عمل خیر] انجام داده اند، می پردازیم، پس همه آنها را غباری پراکنده می سازیم. (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|24|﴿٢٤﴾}}
اهل بهشت در آن روز، قرارگاهشان بهتر و استراحت گاهشان نیکوتر است. (۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|25|﴿٢٥﴾}}
و [یاد کن] روزی را که آسمان به سبب ابری [که بر فراز آن است] می شکافد و فرشتگان به تدریج [به صورتی ویژه] فرستاده شوند. (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|26|﴿٢٦﴾}}
در آن روز فرمانروایی مطلق برای [خدای] رحمان ثابت است، و بر کافران روزی بسیار دشوار است، (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|27|﴿٢٧﴾}}
و روزی که ستمکار، دو دست خود را [از شدت اندوه و حسرت به دندان] می گزد [و] می گوید: ای کاش همراه این پیامبر راهی به سوی حق برمی گرفتم، (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|28|﴿٢٨﴾}}
ای وای، کاش من فلانی را [که سبب بدبختی من شد] به دوستی نمی گرفتم، (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|29|﴿٢٩﴾}}
بی تردید مرا از قرآن پس از آنکه برایم آمد گمراه کرد. و شیطان همواره انسان را [پس از گمراه کردنش تنها و غریب در وادی هلاکت] وامی گذارد؛ (۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|30|﴿٣٠﴾}}
و پیامبر [درقیامت] می گوید: پروردگارا! همانا قوم من این قرآن را متروک گذاشتند! (۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|31|﴿٣١﴾}}
و ما این گونه برای هر پیامبری دشمنانی از مجرمان قرار دادیم، و کافی است که پروردگارت [برای تو] راهنما و یاری دهنده باشد. (۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|32|﴿٣٢﴾}}
و کافران گفتند: چرا قرآن یک باره بر او نازل نشد؟ این گونه [قرآن را به تدریج نازل می کنیم] تا قلب تو را به آن استوار سازیم، و آن را بر تو با مهلت و آرامی خواندیم. (۳۲)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۲}}
{{متن قرآن/در جزء|25|33|﴿٣٣﴾}}
و [دشمنان] هیچ وصف و سخن باطلی بر ضد تو نمی آورند، مگر آنکه ما حق را و نیکوترین تفسیر را [برای در هم شکستن آن] برای تو می آوریم. (۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|34|﴿٣٤﴾}}
همانان که [در قیامت] به رو در افتاده به سوی دوزخ محشور می شوند، آنان بدترین جایگاه را دارند، و گمراه ترین مردم اند. (۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|35|﴿٣٥﴾}}
و به راستی به موسی کتاب دادیم، و برادرش هارون را همراه او دستیار و کمک قرار دادیم. (۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|36|﴿٣٦﴾}}
پس گفتیم: هر دو به سوی گروهی که آیات ما را تکذیب کردند، بروید. [آن گروه در برابر حق لجاجت و تکبّر ورزیدند] در نتیجه آنان را به شدت درهم کوبیده و هلاک کردیم. (۳۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|37|﴿٣٧﴾}}
و قوم نوح را هنگامی که پیامبران را تکذیب کردند، غرق کردیم، و آنان را برای مردم نشانه ای [عبرت آموز] قرار دادیم، و برای ستمکاران عذابی دردناک آماده کرده ایم. (۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|38|﴿٣٨﴾}}
و قوم عاد و ثمود و اهل رسّ و اقوام بسیاری را [نیز که] در [فاصله] میان آن [قوم نوح و اهل رسّ بودند، هلاک کردیم.] (۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|39|﴿٣٩﴾}}
و برای هر یک [به جهت هدایتشان] سرگذشت های عبرت آموز بیان کردیم، و [چون هدایت نیافتند] هر یک را به شدت در هم شکستیم وهلاک کردیم. (۳۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|40|﴿٤٠﴾}}
یقیناً مشرکان مکه بر شهری که [محل زندگی قوم لوط بود و] بر آن باران عذاب باریده شد، گذر کرده اند، پس آیا آنجا را ندیده اند؟ [چرا! دیده اند] ولی [عبرت نگرفته اند، چون] برانگیخته شدن [مردگان] را [برای رسیدن به پاداش اعمال] امید و انتظار ندارند. (۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|41|﴿٤١﴾}}
و هنگامی که تو را می بینند جز به مسخره ات نمی گیرند [و می گویند:] آیا این است آنکه خدا او را به پیامبری برانگیخته است؟! (۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|42|﴿٤٢﴾}}
اگر ما بر پرستش بتهایمان ایستادگی نمی کردیم، نزدیک بود ما را از پرستش آنها منحرف کند. سپس وقتی که عذاب را می بینند خواهند دانست که چه کسی گمراه تر است. (۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|43|﴿٤٣﴾}}
آیا کسی که هوای [نفسش] را معبود خود گرفته دیدی؟ آیا تو می توانی کارساز ونگهبان او باشی [که او را به میل خود به راه راست هدایت کنی؟] (۴۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۳}}
{{متن قرآن/در جزء|25|44|﴿٤٤﴾}}
آیا گمان می کنی بیشتر آنان [سخن حق را] می شنوند، یا [در حقایق] می اندیشند؟ آنان جز مانند چهارپایان نیستند بلکه آنان گمراه ترند! (۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|45|﴿٤٥﴾}}
آیا به [قدرت و حکمت] پروردگارت ننگریستی که چگونه سایه را امتداد داد و گستراند؟ و اگر می خواست آن را ساکن و ثابت می کرد، آن گاه خورشید را برای [شناختن] آن سایه، راهنما [ی انسان ها] قرار دادیم. (۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|46|﴿٤٦﴾}}
سپس آن را [با بلند شدن آفتاب] اندک اندک به سوی خود باز می گیریم. (۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|47|﴿٤٧﴾}}
و اوست که شب را برای شما پوشش، و خواب را مایه استراحت و آرامش، و روز را [زمان] پراکنده شدن [جهت فعالیت و کوشش] قرار داد. (۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|48|﴿٤٨﴾}}
و اوست که بادها را پیشاپیش [باران] رحمتش به عنوان مژده دهنده باران فرستاد، و از آسمان آبی پاک و پاک کننده نازل کردیم. (۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|49|﴿٤٩﴾}}
تا به وسیله آن سرزمینی مرده را زنده کنیم و آن را به آفریده های خود از دام ها ومردمان بسیار بنوشانیم. (۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|50|﴿٥٠﴾}}
ما باران را میان آنان [از منطقه ای به منطقه دیگر] گرداندیم تا متذکّر [قدرت و رحمت من] شوند، ولی بیشتر مردم جز به ناسپاسی و کفران رضایت ندادند. (۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|51|﴿٥١﴾}}
و اگر می خواستیم حتماً در هر شهری [پیامبری] بیم دهنده مبعوث می کردیم [ولی به سبب کمال و جامعیّت، پیامبری را به تو ختم کردیم.] (۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|52|﴿٥٢﴾}}
پس کافران را [که انتظار دارند از ابلاغ وحی باز ایستی،] فرمان مبر و به وسیله این [قرآن] با آنان جهاد [ی فرهنگی و تبلیغی] کن. (۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|53|﴿٥٣﴾}}
و اوست که دو دریا را به هم آمیخت، این خوش طعم و گوارا، و این شور و تلخ است، ومیان آن دو مانع و حایل و سدّی نفوذناپذیر واستوار قرار داد [تا به هم مخلوط نشوند.] (۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|54|﴿٥٤﴾}}
و اوست که از آب، بشری آفرید و او را دارای [دو نوع پیوند] نسبی و سببی کرد؛ و پروردگارت همواره تواناست. (۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|55|﴿٥٥﴾}}
و به جای خدا چیزهایی می پرستند که نه سودشان می دهد ونه زیانشان می رساند؛ و کافر همواره بر ضد پروردگارش پشتیبان و یار [شیطان] است. (۵۵)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۴}}
{{متن قرآن/در جزء|25|56|﴿٥٦﴾}}
تو را جز مژده رسان و بیم دهنده نفرستادیم. (۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|57|﴿٥٧﴾}}
بگو: من از شما [در برابر تبلیغ دین هیچ] پاداشی نمی خواهم، جز اینکه هر که بخواهد [می تواند از برکت هدایت من] راهی به سوی پروردگارش بگیرد. (۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|58|﴿٥٨﴾}}
و بر آن زنده ای که هرگز نمی میرد توکل کن، و او را همراه با ستایش تسبیح گوی، و کافی است که او به گناهان بندگانش آگاه باشد. (۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|59|﴿٥٩﴾}}
همان که آسمان ها و زمین و آنچه را میان آنهاست در شش روز آفرید، آن گاه بر تخت فرمانروایی و تدبیر امور آفرینش چیره و مسلط شد، او رحمان است پس [ای انسان! درباره خدا و کیفیت آفرینش جهان هستی] از خبیر آگاهی بپرس. (۵۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|60|﴿٦٠﴾}}
و هنگامی که به آنان گویند: برای رحمان سجده کنید، می گویند: رحمان چیست؟! آیا برای چیزی که تو فرمان می دهی، سجده کنیم؟ و [دعوت تو] بر رمیدگی و نفرتشان می افزاید. (۶۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|61|﴿٦١﴾}}
همیشه سودمند و با برکت است آنکه در آسمان برج هایی قرار داد، و در آن چراغی روشن وماهی تابان پدید آورد. (۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|62|﴿٦٢﴾}}
و اوست که برای کسی که بخواهد متذکّر [هوشیار حقایق] شود یا بخواهد سپاس گزاری کند، شب و روز را جانشین یکدیگر قرار داد. (۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|63|﴿٦٣﴾}}
و بندگان رحمان کسانی اند که روی زمین با آرامش و فروتنی راه می روند، و هنگامی که نادانان آنان را طرف خطاب قرار می دهند [در پاسخشان] سخنانی مسالمت آمیز می گویند، (۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|64|﴿٦٤﴾}}
و آنان که شب را برای پروردگارشان با سجده و قیام به صبح می رسانند، (۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|65|﴿٦٥﴾}}
و آنان که می گویند: پروردگارا! عذاب [دوزخ] را از ما بگردان که مسلماً عذاب آن پایدار و همیشگی است. (۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|66|﴿٦٦﴾}}
قطعاً دوزخ بد قرارگاه و بد اقامت گاهی است. (۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|67|﴿٦٧﴾}}
و آنان که وقتی انفاق می کنند، نه از حدّ معمول [و متعارف] می گذرند و نه تنگ می گیرند، و [انفاقشان] همواره میان این دو در حدّ اعتدال است. (۶۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۵}}
{{متن قرآن/در جزء|25|68|﴿٦٨﴾}}
و آنان که معبود دیگری را با خدا نمی پرستند، و کسی را که خدا خونش را حرام کرده است، جز به حق نمی کشند، و زنا نمی کنند؛ و کسی که این اعمال را مرتکب شود به کیفر سختی برسد. (۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|69|﴿٦٩﴾}}
روز قیامت عذابش دو چندان شود، و در آن با خواری و سرشکستگی جاودانه ماند. (۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|70|﴿٧٠﴾}}
مگر آنان که توبه کنند و ایمان آورند و کار شایسته انجام دهند، که خدا بدی هایشان را به خوبی ها تبدیل می کند؛ و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. (۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|71|﴿٧١﴾}}
و هر که توبه کند و کار شایسته انجام دهد قطعاً به صورتی پسندیده و نیکو به سوی خدا باز می گردد. (۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|72|﴿٧٢﴾}}
و آنان که در مجلس غنا و دروغ پردازی و امور باطل حاضر نمی شوند، و هنگامی که بر گفتار و کردار لغو می گذرند، با بزرگواری و متانت می گذرند، (۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|73|﴿٧٣﴾}}
و آنان که وقتی به آیات پروردگارشان پندشان دهند، در برابر آن با حالت کری و کوری نمی افتند، [بلکه با گوش شنوا و چشم بصیرت به آن دل می دهند.] (۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|74|﴿٧٤﴾}}
و آنان که می گویند: پروردگارا! ما را از سوی همسران و فرزندانمان خوشدلی و خوشحالی بخش، و ما را پیشوای پرهیزکاران قرار ده. (۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|75|﴿٧٥﴾}}
اینانند که به خاطر صبری که [در برابر حوادث و اجرای تکالیف الهی] از خود نشان دادند با [برترین] مکان ها [ی بهشت] پاداششان می دهند، و در آن با درود و سلامی [از سوی خدا و فرشتگان] روبرو می شوند. (۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|76|﴿٧٦﴾}}
در آنجا جاودانه اند. نیکو قرارگاه و خوب اقامت گاهی است. (۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|77|﴿٧٧﴾}}
بگو: اگر دعایتان نباشد پروردگارم به شما ارجی ننهد، پس شما که [قاطعانه آیات خدا و پیامبرش را] تکذیب کردید، [کیفر این تکذیب برای همیشه] ملازم [شما] خواهد بود. (۷۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۶}}
==[[سوره شعراء]]==
{{متن قرآن/در جزء|26|1|﴿١﴾}}
طسم (۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|2|﴿٢﴾}}
این است آیات [با عظمت این] کتاب روشنگر. (۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|3|﴿٣﴾}}
شاید تو می خواهی برای اینکه آنان ایمان نمی آورند، خود را از شدت اندوه هلاک کنی! (۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|4|﴿٤﴾}}
اگر بخواهیم، معجزه ای بزرگ از آسمان بر آنان نازل می کنیم که فروتنانه و بی اختیار در برابرش گردن نهند، (۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|5|﴿٥﴾}}
هیچ [مایه] تذکر جدیدی از سوی [خدای] رحمان برای آنان نمی آید، مگر آنکه از آن روی گردان می شوند. (۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|6|﴿٦﴾}}
همانا [آیات و وعده های ما را] تکذیب کردند [تا جایی که آنها را به مسخره گرفتند] پس به زودی خبرهای [مهم] آنچه که آن را مسخره می کردند [از حقّانیّت آیات، وعده های ما و تحقّق عذاب های دنیایی و آخرتی] به آنان می رسد. (۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|7|﴿٧﴾}}
آیا [با تأمل] به این زمین ننگریستند که در آن چه بسیار از هر نوع [گیاهان و درختان] نیکو رویاندیم؟ (۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|8|﴿٨﴾}}
یقیناً در این [رویاندن انواع نباتات] نشانه ای است [بر قدرت، ربوبیّت خدا و اینکه مردگان را زنده می کند] ولی بیشترشان [به خاطر رسوخ کبر و لجاجت در باطنشان] ایمان آور نبوده و نیستند. (۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|9|﴿٩﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر مهربان است. (۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|10|﴿١٠﴾}}
[یاد کن] هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که خود را به قوم ستمکار برسان. (۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|11|﴿١١﴾}}
[به سوی] قوم فرعون [که به آنان بگویی:] آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟! (۱۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|12|﴿١٢﴾}}
گفت: پروردگارا! به راستی می ترسم مرا تکذیب کنند، (۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|13|﴿١٣﴾}}
و سینه ام [از این وظیفه سنگین] تنگی می کند، و زبانم روان و گویا نمی شود، پس به سوی هارون هم [پیام نبوّت] بفرست [تا مرا در این وظیفه سنگین یاری دهد.] (۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|14|﴿١٤﴾}}
و آنان را بر من ادعای جرمی است که می ترسم [به سبب آن] مرا بکشند. (۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|15|﴿١٥﴾}}
[خدا] گفت: این چنین نیست [که فرعون بر تو پیروز شود] پس شما دو نفر معجزات ما را ببرید که یقیناً ما همراه شما شنونده [گفتار هر دو طرف] هستیم [پس شما دو نفر را بر پایه دلیل و برهان و معجزه بر آنان پیروز می کنیم.] (۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|16|﴿١٦﴾}}
بنابراین خود را به فرعون برسانید و بگویید: یقیناً ما فرستاده پروردگار جهانیانیم. (۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|17|﴿١٧﴾}}
با این وصف، بنی اسرائیل را [آزاد کن و] با ما بفرست. (۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|18|﴿١٨﴾}}
[فرعون] گفت: آیا ما تو را در کودکی در میان خود نپروراندیم، و سالیانی چند از عمر خود در میان ما درنگ نکردی؟ (۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|19|﴿١٩﴾}}
و آن کارت را که کردی، کردی در حالی که از ناسپاسان [زحمات و نعمت های ما] بودی. (۱۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۷}}
{{متن قرآن/در جزء|26|20|﴿٢٠﴾}}
گفت: آن را در آن زمان در حالی انجام دادم که بی خبر از این واقعه بودم [که با مشت من در دفاع از مظلوم، آن مرد قبطی کشته می شود.] (۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|21|﴿٢١﴾}}
چون از شما ترسیدم از دستتان گریختم، پس [با این گریز از عرصه زندگی ظالمانه شما این شایستگی را یافتم که] پروردگارم به من حکمت بخشید، و مرا از پیامبران قرار داد. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|22|﴿٢٢﴾}}
آیا اینکه بنی اسرائیل را به بردگی گرفته ای نعمتی است که منتش را بر من می نهی؟! (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|23|﴿٢٣﴾}}
فرعون گفت: پروردگار جهانیان چیست؟ (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|24|﴿٢٤﴾}}
گفت: اگر باور می کنید همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست. (۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|25|﴿٢٥﴾}}
[فرعون از روی مسخره] به افراد پیرامونش گفت: آیا نمی شنوید [که چه می گوید؟!] (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|26|﴿٢٦﴾}}
[موسی] گفت: [او] پروردگار شما وپروردگار پدران پیشین شماست. (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|27|﴿٢٧﴾}}
[فرعون] گفت: این پیامبرتان که به سوی شما فرستاده اند، حتماً مجنون است! (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|28|﴿٢٨﴾}}
[موسی] گفت: پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آنهاست، اگر می اندیشید. (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|29|﴿٢٩﴾}}
[فرعون] گفت: اگر معبودی جز من بگیری، قطعاً تو را از زندانیان [که زیر سخت ترین شکنجه اند] قرار خواهم داد. (۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|30|﴿٣٠﴾}}
[موسی] گفت: آیا اگر [بر صدق نبوتم] معجزه آشکاری برایت آورده باشم [باز هم مرا به زندان می افکنی؟] (۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|31|﴿٣١﴾}}
گفت: اگر راستگویی آن را بیاور. (۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|32|﴿٣٢﴾}}
پس عصایش را انداخت و ناگهان اژدهایی حقیقی نمایان شد، (۳۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|33|﴿٣٣﴾}}
و دستش را [ازگریبانش] بیرون آورد و ناگهان برای بینندگان سپید و روشن بود. (۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|34|﴿٣٤﴾}}
[فرعون] به سران و اشراف پیرامونش گفت: یقیناً این جادوگری بسیار ماهر و داناست! (۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|35|﴿٣٥﴾}}
می خواهد با جادویش شما را از سرزمینتان بیرون کند، پس شما چه نظر می دهید؟ (۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|36|﴿٣٦﴾}}
گفتند: کار او و برادرش را به تأخیر انداز و گروهی گردآورنده را به شهرها روانه کن، (۳۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|37|﴿٣٧﴾}}
تا هر جادوگر کاردان بسیار دانایی را نزد تو آورند. (۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|38|﴿٣٨﴾}}
پس همه جادوگران را در وعده گاه روزی معین گرد آوردند، (۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|39|﴿٣٩﴾}}
و به همه مردم گفتند: آیا شما هم اجتماع خواهید کرد؟ (۳۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۸}}
{{متن قرآن/در جزء|26|40|﴿٤٠﴾}}
به امید آنکه اگر جادوگران پیروز شدند، از آنان پیروی کنیم. (۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|41|﴿٤١﴾}}
پس هنگامی که جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آیا اگر ما پیروز شویم، حتماً برای ما پاداشی شایسته خواهد بود؟ (۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|42|﴿٤٢﴾}}
گفت: آری، و در آن صورت مسلماً از مقربان [درگاه] خواهید شد. (۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|43|﴿٤٣﴾}}
موسی به جادوگران گفت: بیفکنید آنچه را قصد دارید، بیفکنید. (۴۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|44|﴿٤٤﴾}}
پس ریسمان ها و عصاهایشان را افکندند، و گفتند: به عزت فرعون سوگند که به راستی ما به طور مسلّم پیروزیم. (۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|45|﴿٤٥﴾}}
پس موسی عصایش را افکند، ناگاه آنچه را جادوگران با نیرنگ [و به صورت غیر واقعی] ساخته بودند، بلعید. (۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|46|﴿٤٦﴾}}
پس جادوگران [از هیبت و عظمت این معجزه که یافتند کاری خدایی است نه جادویی] به سجده افتادند. (۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|47|﴿٤٧﴾}}
گفتند: ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم، (۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|48|﴿٤٨﴾}}
پروردگار موسی و هارون. (۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|49|﴿٤٩﴾}}
فرعون گفت: پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید، حتماً او بزرگ شماست که جادوگری را به شما آموخته است، پس به زودی خواهید دانست که مسلماً دست ها و پاهای شما را یکی از راست و یکی از چپ قطع خواهم کرد، و یقیناً همه شما را به دار خواهم آویخت. (۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|50|﴿٥٠﴾}}
گفتند: [در این شکنجه و عذاب] هیچ زیان و باکی [بر ما] نیست، یقیناً ما به سوی پروردگارمان باز می گردیم، (۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|51|﴿٥١﴾}}
قطعاً ما امیدواریم که چون نخستین ایمان آورندگان [از این قوم] بودیم، پروردگارمان خطاهای ما را بیامرزد. (۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|52|﴿٥٢﴾}}
و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شبانه کوچ بده که حتماً دشمنان از پی شما خواهند آمد. (۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|53|﴿٥٣﴾}}
پس فرعون گروهی گردآورنده را [برای جمع کردن نیرو] به شهرها فرستاد (۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|54|﴿٥٤﴾}}
[و گفت:] مسلماً اینان [که بر ضد من برخاسته اند] گروهی اندکند، (۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|55|﴿٥٥﴾}}
و همانا ما را همواره [با اعمالشان] به خشم می آورند، (۵۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|56|﴿٥٦﴾}}
و ما گروهی هوشیار و آماده باش و مهیای دفاعیم. (۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|57|﴿٥٧﴾}}
پس ما آنان را [به دنبال بنی اسرائیل] از باغ ها و چشمه سارها [که نعمت های ما در سرزمین مصر بود] بیرون کردیم. (۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|58|﴿٥٨﴾}}
واز گنج ها ومکان های نیکو [وقصرهای باشکوه بیرون کردیم]. (۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|59|﴿٥٩﴾}}
این گونه [نعمت های خود را از چنگ آنان بیرون آوردیم] و آنها را به بنی اسرائیل به میراث دادیم. (۵۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|60|﴿٦٠﴾}}
فرعونیان هنگام طلوع آفتاب آنان را دنبال کردند. (۶۰)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۹}}
{{متن قرآن/در جزء|26|61|﴿٦١﴾}}
چون آن دو گروه یکدیگر را دیدند، اصحاب موسی گفتند: حتماً ما به چنگ آنان خواهیم افتاد. (۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|62|﴿٦٢﴾}}
موسی گفت: این چنین نیست، بی تردید پروردگارم با من است، و به زودی مرا هدایت خواهد کرد. (۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|63|﴿٦٣﴾}}
پس به موسی وحی کردیم که عصایت را به این دریا بزن. [موسی عصایش را به دریا زد] پس [دریا] از هم شکافت و هر پاره اش چون کوهی بزرگ بود. (۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|64|﴿٦٤﴾}}
و آن گروه دیگر را [هم در آنجا] به دریا نزدیک کردیم، (۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|65|﴿٦٥﴾}}
و موسی و هر که با او بود، همه را نجات دادیم. (۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|66|﴿٦٦﴾}}
آن گاه آن گروه دیگر را غرق کردیم. (۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|67|﴿٦٧﴾}}
بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم قبطی] بیشترشان مؤمن نبودند. (۶۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|68|﴿٦٨﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|69|﴿٦٩﴾}}
و سرگذشت مهم ابراهیم را بر آنان بخوان، (۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|70|﴿٧٠﴾}}
هنگامی که به پدرش وقومش گفت: چه چیز را می پرستید؟ (۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|71|﴿٧١﴾}}
گفتند: بت هایی را می پرستیم و همواره ملازم پرستش آنها هستیم. (۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|72|﴿٧٢﴾}}
گفت: آیا هنگامی که آنها را می خوانید، سخن شما را می شنوند؟ (۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|73|﴿٧٣﴾}}
یا به شما سود و زیانی می رسانند؟ (۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|74|﴿٧٤﴾}}
گفتند: نه، بلکه پدرانمان را یافتیم که به این صورت عبادت می کردند! (۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|75|﴿٧٥﴾}}
گفت: پس آیا می دانید که آنچه می پرستید، (۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|76|﴿٧٦﴾}}
هم شما و هم پدران پیشین شما (۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|77|﴿٧٧﴾}}
هم آنان قطعاً دشمن منند [چون اگر آنها را بپرستم، مرا دچار عذاب جاودانه خواهند کرد]، جز پروردگار جهانیان [که پرستیدنش مایه سعادت همیشگی و جاودانی است.] (۷۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|78|﴿٧٨﴾}}
همان کسی که مرا آفرید و هم او مرا هدایت می کند، (۷۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|79|﴿٧٩﴾}}
و آنکه او طعامم می دهد و سیرابم می کند (۷۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|80|﴿٨٠﴾}}
و هنگامی که بیمار می شوم، او شفایم می دهد (۸۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|81|﴿٨١﴾}}
و آنکه مرا می میراند سپس زنده ام می کند (۸۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|82|﴿٨٢﴾}}
و آنکه امید دارم روز جزا خطایم را بر من بیامرزد. (۸۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|83|﴿٨٣﴾}}
پروردگارا! به من حکمت بخش، و مرا به شایستگان ملحق کن. (۸۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۰}}
{{متن قرآن/در جزء|26|84|﴿٨٤﴾}}
و برای من در آیندگان نامی نیک و ستایشی والا مرتبه قرار ده، (۸۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|85|﴿٨٥﴾}}
و مرا از وارثان بهشت پرنعمت گردان، (۸۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|86|﴿٨٦﴾}}
و پدرم را بیامرز که او از گمراهان است، (۸۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|87|﴿٨٧﴾}}
و روزی که [مردگان] برانگیخته می شوند، رسوایم مکن؛ (۸۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|88|﴿٨٨﴾}}
روزی که هیچ مال و اولادی سود نمی دهد، (۸۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|89|﴿٨٩﴾}}
مگر کسی که دلی سالم [از رذایل وخبایث] به پیشگاه خدا بیاورد، (۸۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|90|﴿٩٠﴾}}
و آن روز بهشت را برای پرهیزکاران نزدیک آورند، (۹۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|91|﴿٩١﴾}}
و آتش برافروخته را برای گمراهان آشکار کنند، (۹۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|92|﴿٩٢﴾}}
و به آنان گویند: آنچه را می پرستیدید، کجایند؟ (۹۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|93|﴿٩٣﴾}}
[معبودانی را] به جای خدا؟! آیا شما را [برای رهایی از آتش] یاری می دهند؟ یا از خود می توانند دفع عذاب کنند؟ (۹۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|94|﴿٩٤﴾}}
پس آن بت ها و گمراهان [که آنها را می پرستیدند] به رو در آتش افروخته افکنده می شوند، (۹۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|95|﴿٩٥﴾}}
با همه سپاهیان ابلیس، (۹۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|96|﴿٩٦﴾}}
در حالی که در آن [آتش افروخته] با هم ستیز و نزاع می کنند [و به بتان] می گویند: (۹۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|97|﴿٩٧﴾}}
به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم، (۹۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|98|﴿٩٨﴾}}
که شما را با پروردگار جهانیان برابر و مساوی قرار می دادیم، (۹۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|99|﴿٩٩﴾}}
و ما را جز مجرمان [خائن] گمراه نکردند، (۹۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|100|﴿١٠٠﴾}}
در نتیجه برای ما نه شفیعانی است، (۱۰۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|101|﴿١٠١﴾}}
و نه یک دوست نزدیک و صمیمی، (۱۰۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|102|﴿١٠٢﴾}}
پس ای کاش برای ما بازگشتی [به دنیا] بود تا از مؤمنان می شدیم. (۱۰۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|103|﴿١٠٣﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم ابراهیم] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۰۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|104|﴿١٠٤﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۰۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|105|﴿١٠٥﴾}}
قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند، (۱۰۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|106|﴿١٠٦﴾}}
هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۰۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|107|﴿١٠٧﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۰۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|108|﴿١٠٨﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۰۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|109|﴿١٠٩﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۰۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|110|﴿١١٠﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید. (۱۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|111|﴿١١١﴾}}
گفتند: آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که فرومایگان از تو پیروی کرده اند؟! (۱۱۱)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۱}}
{{متن قرآن/در جزء|26|112|﴿١١٢﴾}}
[نوح] گفت: مرا از آنچه آنان انجام می داده اند، چه اطلاعی است؟ (۱۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|113|﴿١١٣﴾}}
حسابشان اگر واقعاً درک می کنید، جز بر عهده پروردگارم نیست، (۱۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|114|﴿١١٤﴾}}
و من طرد کننده مؤمنان نخواهم بود، (۱۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|115|﴿١١٥﴾}}
من جز بیم دهنده ای آشکار نیستم. (۱۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|116|﴿١١٦﴾}}
گفتند: ای نوح! اگر [از ابلاغ دین] باز نایستی، یقیناً از سنگسار شدگان خواهی بود! (۱۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|117|﴿١١٧﴾}}
گفت: پروردگارا! همانا قوم من مرا تکذیب کردند، (۱۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|118|﴿١١٨﴾}}
پس میان من و آنان چنانکه سزاوار است داوری کن و من و کسانی که از مؤمنان با من هستند از چنگ آنان نجات ده. (۱۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|119|﴿١١٩﴾}}
پس او و کسانی را که با او در آن کشتی مملو [از سرنشینان، جنبندگان، متاع و ابزار] بود نجات دادیم، (۱۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|120|﴿١٢٠﴾}}
آن گاه بعد از آن، همه باقی ماندگان را غرق کردیم. (۱۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|121|﴿١٢١﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم نوح] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|122|﴿١٢٢﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|123|﴿١٢٣﴾}}
قوم عاد پیامبران را تکذیب کردند، (۱۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|124|﴿١٢٤﴾}}
هنگامی که برادرشان هود به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|125|﴿١٢٥﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|126|﴿١٢٦﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|127|﴿١٢٧﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|128|﴿١٢٨﴾}}
آیا شما بر روی هر مکان بلندی به بیهوده کاری و بدون نیاز، برجی عظیم و برافراشته بنا می کنید؟ (۱۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|129|﴿١٢٩﴾}}
و قلعه ها و کاخ های استوار و مجلل برمی گیرید، که شاید جاودانه بمانید؟ (۱۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|130|﴿١٣٠﴾}}
و چون کسی را با شدت و قهر می گیرید ظالمانه و زورمدارانه می گیرید [بدون اینکه در عاقبت کار بیندیشید.] (۱۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|131|﴿١٣١﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید واز من فرمان ببرید، (۱۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|132|﴿١٣٢﴾}}
واز کسی که شما را به وسیله آنچه خود می دانید یاری داده، پروا کنید، (۱۳۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|133|﴿١٣٣﴾}}
به وسیله چهارپایان و فرزندانی، به شما یاری داده است. (۱۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|134|﴿١٣٤﴾}}
و [به وسیله] بوستان ها و چشمه سارها، (۱۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|135|﴿١٣٥﴾}}
بی تردید من بر شما از عذاب روزی بزرگ می ترسم. (۱۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|136|﴿١٣٦﴾}}
گفتند: تو پند و اندرز دهی یا ندهی برای ما یکسان است!! (۱۳۶)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۲}}
{{متن قرآن/در جزء|26|137|﴿١٣٧﴾}}
این [پند و اندرزها و تقسیم امور به حلال و حرام] جز شیوه پیشینیان [که اهل واپس گرایی و خرافات بودند] نیست، (۱۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|138|﴿١٣٨﴾}}
و ما گرفتار عذابی [که تو ما را از آن بیم می دهی] نخواهیم شد. (۱۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|139|﴿١٣٩﴾}}
پس او را تکذیب کردند، و در نتیجه هلاکشان کردیم. بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم هود] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۳۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|140|﴿١٤٠﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|141|﴿١٤١﴾}}
قوم ثمود پیامبران را تکذیب کردند، (۱۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|142|﴿١٤٢﴾}}
هنگامی که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|143|﴿١٤٣﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۴۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|144|﴿١٤٤﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|145|﴿١٤٥﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|146|﴿١٤٦﴾}}
آیا شما را در آنچه در این دنیا [از نعمت و رفاه هست] ایمن و آسوده [از تغییر و زوال] رهایتان خواهند کرد؟! (۱۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|147|﴿١٤٧﴾}}
در بوستان ها و چشمه سارها، (۱۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|148|﴿١٤٨﴾}}
و کشتزارها و درختان خرمایی که شکوفه هایشان انبوه و باطراوت و لطیف است؟ (۱۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|149|﴿١٤٩﴾}}
و ماهرانه و هنرمندانه از کوه ها خانه هایی می تراشید؟ [به امید آنکه از هر آسیبی حتی مرگ در امان بمانید!!] (۱۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|150|﴿١٥٠﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و مرا فرمان ببرید، (۱۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|151|﴿١٥١﴾}}
و از فرمان اسراف گران اطاعت نکنید، (۱۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|152|﴿١٥٢﴾}}
همانان که در زمین فساد می کنند و به اصلاح گری نمی پردازند. (۱۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|153|﴿١٥٣﴾}}
گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|154|﴿١٥٤﴾}}
تو جز بشری مانند ما نیستی، اگر راست می گویی معجزه ای بیاور. (۱۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|155|﴿١٥٥﴾}}
گفت: این ماده شتری است [که به اذن خدا به عنوان معجزه من از دل کوه بیرون آمد] سهمی از آب [این چشمه] برای او، و سهم روز معینی برای شماست، (۱۵۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|156|﴿١٥٦﴾}}
آسیبی به او نرسانید که عذاب روزی بزرگ شما را فرا می گیرد. (۱۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|157|﴿١٥٧﴾}}
پس ناقه را پی کردند و [از کار خود] پشیمان شدند، (۱۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|158|﴿١٥٨﴾}}
در نتیجه عذاب آنان را فرا گرفت. بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم صالح] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|159|﴿١٥٩﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهرباناست. (۱۵۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۳}}
{{متن قرآن/در جزء|26|160|﴿١٦٠﴾}}
قوم لوط پیامبران را تکذیب کردند، (۱۶۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|161|﴿١٦١﴾}}
هنگامی که که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|162|﴿١٦٢﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|163|﴿١٦٣﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|164|﴿١٦٤﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|165|﴿١٦٥﴾}}
آیا شما از میان جهانیان با مردان آمیزش می کنید؟!! (۱۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|166|﴿١٦٦﴾}}
و آنچه را پروردگارتان برای شما از همسرانتان آفریده رها می کنید؟ [برای این کار زشت بی سابقه، دلیل و برهان استواری ندارید] بلکه شما گروهی تجاوزکار [از حدود خدا و مرزهای انسانیّت] هستید. (۱۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|167|﴿١٦٧﴾}}
گفتند: ای لوط! اگر [از تبلیغ دین] باز نایستی، حتماً تبعید خواهی شد. (۱۶۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|168|﴿١٦٨﴾}}
[لوط] گفت: بی تردید من از کار زشت شما به شدت متنفرم. (۱۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|169|﴿١٦٩﴾}}
پروردگارا! مرا و خانواده ام را [از آثار، وزر و وبال] آنچه انجام می دهند، نجات بده؛ (۱۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|170|﴿١٧٠﴾}}
پس ما او و خانواده اش همگی را نجات دادیم، (۱۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|171|﴿١٧١﴾}}
مگر پیرزنی در [میان] باقی ماندگان، (۱۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|172|﴿١٧٢﴾}}
سپس دیگران را نابود کردیم، (۱۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|173|﴿١٧٣﴾}}
و بارانی از سنگ گِل بر سر آنان باراندیم؛ پس بد بود باران بیم داده شدگان. (۱۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|174|﴿١٧٤﴾}}
بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و قوم لوط بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|175|﴿١٧٥﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|176|﴿١٧٦﴾}}
مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|177|﴿١٧٧﴾}}
هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|178|﴿١٧٨﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|179|﴿١٧٩﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|180|﴿١٨٠﴾}}
من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|181|﴿١٨١﴾}}
پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|182|﴿١٨٢﴾}}
و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|183|﴿١٨٣﴾}}
و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۴}}
{{متن قرآن/در جزء|26|184|﴿١٨٤﴾}}
و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|185|﴿١٨٥﴾}}
گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|186|﴿١٨٦﴾}}
و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|187|﴿١٨٧﴾}}
پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|188|﴿١٨٨﴾}}
[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|189|﴿١٨٩﴾}}
پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|190|﴿١٩٠﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|191|﴿١٩١﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۹۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|192|﴿١٩٢﴾}}
و بی تردید این قرآن، نازل شده پروردگار جهانیان است، (۱۹۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|193|﴿١٩٣﴾}}
که روح الامین آن را نازل کرده است، (۱۹۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|194|﴿١٩٤﴾}}
بر قلب تو، تا از بیم دهندگان باشی، (۱۹۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|195|﴿١٩٥﴾}}
به زبان عربی روشن و گویا (۱۹۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|196|﴿١٩٦﴾}}
و بی تردید [خبر] این [قرآن] در کتاب های پیشینیان است. (۱۹۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|197|﴿١٩٧﴾}}
آیا آگاهی دانشمندان بنی اسرائیل به خبر قرآن [در کتاب های پیشینیان] برای مشرکان نشانه ای [بر حقّانیّت قرآن و صدق نبوّت تو] نیست؟! (۱۹۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|198|﴿١٩٨﴾}}
و اگر آن را بر برخی از غیر عرب ها نازل کرده بودیم، (۱۹۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|199|﴿١٩٩﴾}}
و او آن را بر عرب ها می خواند، باز هم به آن ایمان نمی آوردند!! (۱۹۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|200|﴿٢٠٠﴾}}
این گونه [که آن را به زبان عربی روشن و گویا نازل کردیم] در دل های مجرمان درآوردیم [که آن را بفهمند و به آن ایمان آورند،] (۲۰۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|201|﴿٢٠١﴾}}
[ولی این بیمار دلان لجوج] به آن ایمان نمی آورند تا آن عذاب دردناک را ببینند، (۲۰۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|202|﴿٢٠٢﴾}}
که ناگهان در حالی که بی خبرند به سراغشان آید، (۲۰۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|203|﴿٢٠٣﴾}}
پس [در آن موقعیت بسیار سخت] گویند: آیا ما مهلت می یابیم؟ (۲۰۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|204|﴿٢٠٤﴾}}
آیا به آمدن عذاب ما شتاب می کنند؟ (۲۰۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|205|﴿٢٠٥﴾}}
پس خبر ده اگر ما آنان را سالیانی بهره مندی و برخورداری دهیم، (۲۰۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|206|﴿٢٠٦﴾}}
سپس آن عذابی که به آن تهدید می شدند، به سراغشان آید. (۲۰۶)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۵}}
{{متن قرآن/در جزء|26|207|﴿٢٠٧﴾}}
آنچه را [چند سال] همواره از آن برخورداری می یافتند [عذاب را] از آنان دفعنخواهد کرد، (۲۰۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|208|﴿٢٠٨﴾}}
و [مردم] هیچ شهری را نابود نکردیم مگر آنکه بیم دهندگانی برای آنان بود، (۲۰۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|209|﴿٢٠٩﴾}}
برای اندرز دادن و اتمام حجت؛ و ما هرگز ستمکار نبوده ایم [که مردمی را بدون فرستادن پیامبر نابود کنیم.] (۲۰۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|210|﴿٢١٠﴾}}
قرآن را شیطان ها نازل نکرده اند، (۲۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|211|﴿٢١١﴾}}
و [نزول قرآن] سزاوار آنان نیست، و قدرت [وحی کردن چنین کتابی را] ندارند، (۲۱۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|212|﴿٢١٢﴾}}
بی تردید آنان از شنیدن [وحی الهی و اخبار ملکوتی] محروم و برکنارند. (۲۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|213|﴿٢١٣﴾}}
پس با خدا معبودی دیگر را مپرست، که از عذاب شدگان خواهی شد. (۲۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|214|﴿٢١٤﴾}}
و خویشان نزدیکت را [از عاقبت اعمال زشت] هشدار ده، (۲۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|215|﴿٢١٥﴾}}
و پر و بال [فروتنی و تواضع] خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می کنند بگستر، (۲۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|216|﴿٢١٦﴾}}
پس اگر تو را نافرمانی کردند بگو: من از آنچه انجام می دهید، بیزارم؛ (۲۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|217|﴿٢١٧﴾}}
و بر توانای شکست ناپذیر مهربان توکل کن، (۲۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|218|﴿٢١٨﴾}}
هم او که تو را هنگامی که [برای عبادت] می ایستی، می بیند، (۲۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|219|﴿٢١٩﴾}}
و گردش و حرکت تو را در میان سجده کنندگان [مشاهده می کند،] (۲۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|220|﴿٢٢٠﴾}}
یقیناً او شنوا و داناست. (۲۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|221|﴿٢٢١﴾}}
آیا شما را خبر دهم که شیطان ها بر چه کسانی نازل می شوند؟ (۲۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|222|﴿٢٢٢﴾}}
بر هر دروغ پرداز گنه پیشه ای نازل می شوند، (۲۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|223|﴿٢٢٣﴾}}
که گوش [بر القائات و اغواگری های شیطان] می سپرند، و بیشتر شیطان ها دروغگویند، (۲۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|224|﴿٢٢٤﴾}}
و [پیامبر، شاعر و خیال پرداز نیست، چون] شاعران [خیال پرداز] را [که حقایق را هجو می کنند، و با مطالب بی اساس به واقعیات می تازند] گمراهان، پیروی می کنند. (۲۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|225|﴿٢٢٥﴾}}
آیا ندانسته ای که آنان در هر وادی [باطلی خیال پردازانه] حیران و سرگردانند؟ (۲۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|226|﴿٢٢٦﴾}}
و مطالبی می گویند که خود عمل نمی کنند، (۲۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|227|﴿٢٢٧﴾}}
مگر آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند و خدا را بسیار یاد کردند و پس از آنکه [با شعرهای باطل دشمنان، هجویّات مشرکان و یاوه های کافران] مورد ستم قرار گرفتند [با شعرهای توحیدی و اصیل و استوار خود] به انتقام گرفتن [از دشمن و دفاع از خویش] برخاستند، و کسانی که ستم کرده اند، به زودی خواهند دانست که به چه بازگشت گاهی باز خواهند گشت؟! (۲۲۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۶}}
==[[سوره نمل]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ طس ۚ تِلْكَ آيَاتُ الْقُرْآنِ وَكِتَابٍ مُبِينٍ ﴿١﴾
طس این آیات [باعظمت] قرآن و کتابی روشنگر است، (۱)
هُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿٢﴾
[که سراسر] هدایت کننده [انسان ها] و برای مؤمنان مژده دهنده است. (۲)
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿٣﴾
همانان که نماز برپا می دارند و زکات می پردازند، و قاطعانه به آخرت یقین دارند؛ (۳)
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ ﴿٤﴾
به راستی کسانی که به آخرت ایمان ندارند، اعمال [زشتشان] را در نظرشان آراستیم، پس همواره در حیرت و سرگردانی اند، (۴)
أُولَٰئِكَ الَّذِينَ لَهُمْ سُوءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ ﴿٥﴾
اینان کسانی هستند که عذاب سختی برای آنان است و بی تردید آنان در آخرت زیانکارترین [مردم] اند. (۵)
وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ ﴿٦﴾
یقیناً تو قرآن را از نزد حکیمی دانا فرا می گیری. (۶)
إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ نَارًا سَآتِيكُمْ مِنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ آتِيكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ﴿٧﴾
[یاد کن] هنگامی را که موسی به خانواده اش گفت: به راستی من آتشی را از دور دیدم، به زودی خبری از آن برای شما می آورم، یا از آن شعله ای برگرفته به شما می رسانم تا خود را گرم کنید، (۷)
فَلَمَّا جَاءَهَا نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَا وَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٨﴾
پس هنگامی که نزد آن آمد، ندا رسید که پربرکت باد آنکه در آتش است و آنکه پیرامون آن است، و منزّه و پاک است خدا که پروردگار جهانیان است. (۸)
يَا مُوسَىٰ إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿٩﴾
ای موسی! یقیناً منم خدای توانای شکست ناپذیر و حکیم، (۹)
وَأَلْقِ عَصَاكَ ۚ فَلَمَّا رَآهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَانٌّ وَلَّىٰ مُدْبِرًا وَلَمْ يُعَقِّبْ ۚ يَا مُوسَىٰ لَا تَخَفْ إِنِّي لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ ﴿١٠﴾
و عصایت را بیفکن. پس وقتی آن را دید که تند و شتابان حرکت می کند، گویا ماری باریک و تیزرو است، پشت کنان رو به فرار گذاشت و به پشت برنگشت. [ندا رسید:] ای موسی! نترس که پیامبران [به سبب دارا بودن مقام عصمت و پاکی از گناه،] نزد من نمی ترسند، (۱۰)
إِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًا بَعْدَ سُوءٍ فَإِنِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿١١﴾
مگر کسی که ستم کند [که او باید بترسد]؛ ولی زمانی که پس از بدی نیکی را [که ایمان و کار شایسته است] جایگزین آن نماید [از عذاب من در امان است و نباید بترسد]؛ زیرا من بسیار آمرزنده و مهربانم، (۱۱)
وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ ۖ فِي تِسْعِ آيَاتٍ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ﴿١٢﴾
و دستت را در گریبانت کن تا بدون هیچ عیبی، سفید و درخشان بیرون آید، [با این دو معجزه که در ضمن] نه معجزه است به سوی فرعون و قومش [برو] که قطعاً آنان گروهی نافرمانند؛ (۱۲)
فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ آيَاتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوا هَٰذَا سِحْرٌ مُبِينٌ ﴿١٣﴾
هنگامی که معجزات روشن ما به سویشان آمد، گفتند: این جادویی آشکار است. (۱۳)
<center> --- صفحه ۳۷۷ --- </center>
<hr />
وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ ﴿١٤﴾
و آنها را در حالی که باطنشان به الهی بودن آن معجزات یقین داشت، ستمکارانه وبرتری جویانه انکار کردند. پس با تأمل بنگر که سرانجام مفسدان چگونه بود؟! (۱۴)
وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ عِلْمًا ۖ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنَا عَلَىٰ كَثِيرٍ مِنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١٥﴾
و یقیناً ما به داود و سلیمان، دانش [ویژه] دادیم، و آن دو گفتند: همه ستایش ها ویژه خداست، همان که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمن خود برتری عطا کرده است، (۱۵)
وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ ۖ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ ﴿١٦﴾
و سلیمان وارث داود شد و گفت: ای مردم! [معرفت و آگاهی به] زبان و منطق پرندگان را به ما آموخته اند، و از هر چیزی [که به پیامبران و پادشاهان داده اند] به ما عطا کرده اند، یقیناً این امتیاز و برتری آشکاری است. (۱۶)
وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ﴿١٧﴾
و برای سلیمان، سپاهیانش از پریان و آدمیان و پرندگان گردآوری شدند، [و آنان را از حرکت باز می داشتند] تا گروه های دیگر به آنان ملحق شوند؛ (۱۷)
حَتَّىٰ إِذَا أَتَوْا عَلَىٰ وَادِ النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿١٨﴾
[پس حرکت کردند] تا به وادی مورچگان درآمدند. مورچه ای گفت: ای مورچگان! به خانه هایتان درآیید تا سلیمان و سپاهیانش ناآگاهانه شما را پایمال نکنند. (۱۸)
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ ﴿١٩﴾
پس سلیمان از گفته اش با تبسم، حالت خنده به خود گرفت، و [به سبب نعمت فهم گفتار حیوانات] گفت: پروردگارا! به من الهام کن تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم عطا کرده ای به جای آورم، و اینکه کار شایسته ای که آن را بپسندی انجام دهم، و مرا به رحمتت در میان بندگان شایسته ات درآور. (۱۹)
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبِينَ ﴿٢٠﴾
و [سلیمان] جویای پرندگان شد [و هدهد را در میان پرندگان بارگاهش نیافت] پس گفت: مرا چه شده که هدهد را نمی بینم [آیا هست و او را نمی بینم] یا از غایبان است؟ (۲۰)
لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا شَدِيدًا أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَيَأْتِيَنِّي بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٢١﴾
قطعاً او را عذابی سخت خواهم کرد یا [برای عبرت دیگر پرندگان] او را سر می برم، یا باید [برای غایب بودنش] دلیلی روشن برایم بیاورد. (۲۱)
فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقَالَ أَحَطْتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ ﴿٢٢﴾
پس [هدهد] زمانی نه چندان دور درنگ کرد [و با شتاب بازگشت،] پس گفت: [ای سلیمان!] من به چیزی آگاهی یافته ام که تو به آن آگاهی نیافته ای، و [من] از [سرزمین] سبا خبری مهم و یقینی برایت آورده ام. (۲۲)
<center> --- صفحه ۳۷۸ --- </center>
<hr />
إِنِّي وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ ﴿٢٣﴾
به راستی من زنی را یافتم که بر آنان حکومت می کند، و از هر چیزی [که از وسایل و لوازم حکومت و قدرت است] به او داده اند و تختی بزرگ دارد، (۲۳)
وَجَدْتُهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ ﴿٢٤﴾
او و قومش را یافتم که به جای خدا برای خورشید سجده می کنند و شیطان، اعمال [زشتشان] را برای آنان آراسته و در نتیجه آنان را از راه [حق] بازداشته است به این سبب هدایت نمی یابند، (۲۴)
أَلَّا يَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُونَ وَمَا تُعْلِنُونَ ﴿٢٥﴾
[و شیطان آنان را این گونه فریب داده] تا برای خدا سجده نکنند، همان که نهان در آسمان ها و زمین را بیرون می آورد و آنچه را پنهان می دارید و آنچه را آشکار می کنید، می داند. (۲۵)
اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ۩ ﴿٢٦﴾
خدای یکتا که معبودی جز او نیست، پروردگار عرش بزرگ است. (۲۶)
قَالَ سَنَنْظُرُ أَصَدَقْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْكَاذِبِينَ ﴿٢٧﴾
[سلیمان به هدهد] گفت: به زودی [درباره ادعایت] تأمل و بررسی می کنم که آیا راست گفته ای یا از دروغگویانی، (۲۷)
اذْهَبْ بِكِتَابِي هَٰذَا فَأَلْقِهْ إِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُونَ ﴿٢٨﴾
این نامه مرا ببر و به سوی آنان بیفکن، سپس به دور از دیدگان آنان خود را کناری بگیر و بنگر چه پاسخیمی دهند؟ (۲۸)
قَالَتْ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتَابٌ كَرِيمٌ ﴿٢٩﴾
[ملکه سبا پس از آگاهی از مضمون نامه] گفت: ای سران و اشراف! همانا نامه ای نیکو و با ارزشی به سوی من افکنده اند، (۲۹)
إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ ﴿٣٠﴾
یقیناً این نامه از سوی سلیمان است و سرآغازش به نام خدای رحمان و رحیم است، (۳۰)
أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ ﴿٣١﴾
و [مضمونش این است که] بر من برتری مجویید و همه با حالت تسلیم نزد من آیید. (۳۱)
قَالَتْ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مَا كُنْتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّىٰ تَشْهَدُونِ ﴿٣٢﴾
گفت: ای سران و اشراف! در کارم به من نظر دهید تا شما نزد من حضور داشتید، من [بدون شما] فیصله دهنده کاری نبوده ام. (۳۲)
قَالُوا نَحْنُ أُولُو قُوَّةٍ وَأُولُو بَأْسٍ شَدِيدٍ وَالْأَمْرُ إِلَيْكِ فَانْظُرِي مَاذَا تَأْمُرِينَ ﴿٣٣﴾
گفتند: ما دارای قدرت و مالک وسایل رزمی سختی هستیم، پس بنگر چه فرمان می دهی؟ (۳۳)
قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً ۖ وَكَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿٣٤﴾
گفت: همانا پادشاهان هنگامی که [با ابزار، ادوات جنگی و سپاهی رزمی] وارد شهری می شوند، آن را تباه می کنند و عزیزان اهلش را به ذلت و خواری می نشانند و [آنان] همواره چنین می کنند! (۳۴)
وَإِنِّي مُرْسِلَةٌ إِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنَاظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ ﴿٣٥﴾
من به سوی آنان هدیه ای [قابل توجه] می فرستم، پس با تأمل می نگرم که فرستادگان با چه پاسخی بر می گردند؟ (۳۵)
<center> --- صفحه ۳۷۹ --- </center>
<hr />
فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ فَمَا آتَانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا آتَاكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ ﴿٣٦﴾
هنگامی که [فرستاده ملکه سبا] نزد سلیمان آمد، [سلیمان] گفت: آیا مرا با مالی [اندک و ناچیز] یاری می دهید؟ آنچه خدا [از نبوّت و حکومت و ثروت] به من عطا کرده، بهتر است از آنچه به شما داده [هدیه شما برای من شادی آور نیست]، این شمایید که با هدیه خود شادمانی می کنید، (۳۶)
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ ﴿٣٧﴾
به سوی آنان بازگرد که ما حتماً با سپاهیانی به سوی آنان خواهیم آمد که قدرت رویارویی با آن را ندارند، و آنان را در حالی که [در آن منطقه] حقیر و بی ارزش شده اند، با خواری و ذلت از آنجا بیرون می کنیم. (۳۷)
قَالَ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَنْ يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ ﴿٣٨﴾
[سلیمان] گفت: ای سران و اشراف! کدام یک از شما تخت او را پیش از آنکه همگی به حالت تسلیم نزد من آیند، برایم می آورد؟ (۳۸)
قَالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقَامِكَ ۖ وَإِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ ﴿٣٩﴾
یکی از جنّیان کاردان و تیزهوش گفت: من آن را پیش از آنکه از مسند خود برخیزی نزد تو می آورم، و من بر این [کار] توانا و امینم، (۳۹)
قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ ۚ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هَٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ ۖ وَمَنْ شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ﴿٤٠﴾
کسی که دانشی از کتاب [لوح محفوظ] نزد او بود گفت: من آن را پیش از آنکه پلک دیده ات به هم بخورد، نزد تو می آورم. [و آن را در همان لحظه آورد]. پس هنگامی که سلیمان تخت را نزد خود پابرجا دید، گفت: این از فضل و احسان پروردگار من است، تا مرا بیازماید که آیا سپاس گزارم یا بنده ای ناسپاسم؟ و هر کس که سپاس گزاری کند، به سود خود سپاس گزاری می کند و هر کس ناسپاسی ورزد، [زیانی به خدا نمی رساند]؛ زیرا پروردگارم بی نیاز و کریم است. (۴۰)
قَالَ نَكِّرُوا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ أَتَهْتَدِي أَمْ تَكُونُ مِنَ الَّذِينَ لَا يَهْتَدُونَ ﴿٤١﴾
گفت: تختش را [با تغییر دادن در زینت و آرایش] برایش ناشناس کنید تا ببینیم آیا [به شناخت آن] راه می یابد، یا از کسانی است که راه نمی یابند؟ (۴۱)
فَلَمَّا جَاءَتْ قِيلَ أَهَٰكَذَا عَرْشُكِ ۖ قَالَتْ كَأَنَّهُ هُوَ ۚ وَأُوتِينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِينَ ﴿٤٢﴾
پس زمانی که [ملکه سبا] آمد، گفتند: آیا تخت تو نیز این گونه است؟ گفت: گویا این همان است!! و ما را پیش از این [به حقّانیّت و قدرت سلیمان] آگاه کردند و [همان زمان] تسلیم شدیم؛ (۴۲)
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَعْبُدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ إِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كَافِرِينَ ﴿٤٣﴾
چیزی را که [ملکه سبا] به جای خدا می پرستید او را [از تسلیم شدن به حق] بازداشته بود؛ زیرا او از گروه کافران بود [و در میان آنان رشد کرده بود و به روش و رفتار آنان خو گرفته بود.] (۴۳)
قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ ۖ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَا ۚ قَالَ إِنَّهُ صَرْحٌ مُمَرَّدٌ مِنْ قَوَارِيرَ ۗ قَالَتْ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَانَ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٤٤﴾
به او گفتند: به حیاط قصر درآی. هنگامی که آن را دید، پنداشت آبی فراوان [چون دریاچه] است، پس دامن جامه از دو ساق پایش بالا زد [که به خیال خود وارد آب شود]، سلیمان گفت: این محوطه ای است صاف و هموار از شیشه [نه از آب]. [ملکه سبا] گفت: پروردگارا! قطعاً من به خود ستم کردم، اینک همراه سلیمان، تسلیم [فرمان ها و احکام] خدا، پروردگار جهانیان شدم. (۴۴)
<center> --- صفحه ۳۸۰ --- </center>
<hr />
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذَا هُمْ فَرِيقَانِ يَخْتَصِمُونَ ﴿٤٥﴾
همانا به سوی قوم ثمود برادرشان صالح را فرستادیم که خدا را بپرستید. پس ناگهان آنان دو گروه [مؤمن و کافر] شدند که با یکدیگر نزاع و دشمنیمی کردند. (۴۵)
قَالَ يَا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ ۖ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿٤٦﴾
گفت: ای قوم من! چرا بر عذاب و هلاکت، پیش از توبه و ایمان شتاب می کنید؟! چرا از خدا درخواست آمرزش نمی کنید تا مورد رحمت قرار گیرید؟! (۴۶)
قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَعَكَ ۚ قَالَ طَائِرُكُمْ عِنْدَ اللَّهِ ۖ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ ﴿٤٧﴾
گفتند: ما به تو و همراهانت فال بد زده ایم [و شما را سبب بروز این همه مشکلات و بدبختی خود می دانیم]. گفت: سبب بروز مشکلات و بدبختی شما [طغیان و گناهان شماست که عکس العملش] نزد خداست، [ربطی به ما ندارد] بلکه شما گروهی هستید که [به مشکلات و مصایب] امتحان می شوید [شاید به این سبب توبه کنید و مؤمن شوید.] (۴۷)
وَكَانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿٤٨﴾
در آن شهر نُه نفر از اشراف و سران بودند که در آن فساد می کردند و اصلاح گر نبودند، (۴۸)
قَالُوا تَقَاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَأَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ أَهْلِهِ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ ﴿٤٩﴾
[آنان به یکدیگر] گفتند: هم قسم شوید که حتماً به صالح و خانواده اش شبیخون می زنیم [تا همه را نابود کنیم]، آن گاه به خونخواهش بگوییم: ما زمان هلاک شدن خانواده اش حضور نداشتیم و یقیناً راستگوییم. (۴۹)
وَمَكَرُوا مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿٥٠﴾
آنان نیرنگ مهمی به کار گرفتند و ما هم در حالی که بی خبر بودند [با کیفر بسیار سختی] نیرنگ آنان را از بین بردیم. (۵۰)
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْنَاهُمْ وَقَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٥١﴾
پس با تأمل بنگر که سرانجام نیرنگشان چگونه بود؟ که ما آنان و قومشان را همگی درهم کوبیدیم و هلاک کردیم. (۵۱)
فَتِلْكَ بُيُوتُهُمْ خَاوِيَةً بِمَا ظَلَمُوا ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ﴿٥٢﴾
این خانه های آنان است که به سبب ستمشان [از سکنه] خالی مانده. بی تردید در این سرگذشت برای گروهی که معرفت و شناخت دارند، عبرتی بزرگ وجود دارد، (۵۲)
وَأَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ ﴿٥٣﴾
و آنان را که ایمان آوردند و همواره پرهیزکاری می کردند، نجات دادیم. (۵۳)
وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ ﴿٥٤﴾
و لوط را [یاد کن] هنگامی که به قومش گفت: آیا این عمل بسیار زشت را در حالی که [وقت انجام دادنش با بی شرمی کامل به هم] نگاه می کنید، مرتکب می شوید؟! (۵۴)
أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ﴿٥٥﴾
آیا شما از روی میل و شهوت به جای زنان با مردان آمیزش می کنید؟ [شما برای این کار زشت دلیل و برهانی ندارید] بلکه شما گروهی نادان هستید. (۵۵)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۸۱}}
{{پایان جزء
|جزء=١٩
|قبلی=18
|بعدی=20
}}
[[رده:متن و ترجمه قرآن (جزء به جزء)|19]]

قرآن/ جزء 19 (متن و ترجمه)

2018-07-03T07:25:18Z

Admin:

{{مشخصات جزء قرآن
|شماره جزء=١٩
|قبلی=18
|بعدی=20
|محدوده=این جزء از آیه 21 [[سوره فرقان]] آغاز و تا آیه 55 [[سوره نمل]] ادامه دارد. در این جز بخشی از سوره [[سوره فرقان| فرقان]] ، [[سوره شعراء| شعراء]] و بخشی از [[سوره نمل | نمل]] قرار دارد.
}}
==ادامه [[سوره فرقان]]==
{{متن قرآن/در جزء|25|21|﴿٢١﴾}}
و آنان که به دیدار [قیامت و محاسبه اعمال به وسیله] ما امید ندارند، گفتند: چرا بر ما فرشتگانی نازل نشد، یا [چرا] پروردگارمان را نمی بینیم؟ به راستی که خودشان را در درون خود بزرگ شمردند و دچار سرکشی بزرگی شدند. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|22|﴿٢٢﴾}}
روزی که آنان فرشتگان را می بینند، آن روز برای مجرمان بشارتی نیست؛ و آنان [به فرشتگان] می گویند: [از شما درخواست داریم که ما را] امان دهید [و آسیب وگزند عذاب را از ما] مانع شوید. (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|23|﴿٢٣﴾}}
و ما به [بررسی و حسابرسی] هر عملی که [به عنوان عمل خیر] انجام داده اند، می پردازیم، پس همه آنها را غباری پراکنده می سازیم. (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|24|﴿٢٤﴾}}
اهل بهشت در آن روز، قرارگاهشان بهتر و استراحت گاهشان نیکوتر است. (۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|25|﴿٢٥﴾}}
و [یاد کن] روزی را که آسمان به سبب ابری [که بر فراز آن است] می شکافد و فرشتگان به تدریج [به صورتی ویژه] فرستاده شوند. (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|26|﴿٢٦﴾}}
در آن روز فرمانروایی مطلق برای [خدای] رحمان ثابت است، و بر کافران روزی بسیار دشوار است، (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|27|﴿٢٧﴾}}
و روزی که ستمکار، دو دست خود را [از شدت اندوه و حسرت به دندان] می گزد [و] می گوید: ای کاش همراه این پیامبر راهی به سوی حق برمی گرفتم، (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|28|﴿٢٨﴾}}
ای وای، کاش من فلانی را [که سبب بدبختی من شد] به دوستی نمی گرفتم، (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|29|﴿٢٩﴾}}
بی تردید مرا از قرآن پس از آنکه برایم آمد گمراه کرد. و شیطان همواره انسان را [پس از گمراه کردنش تنها و غریب در وادی هلاکت] وامی گذارد؛ (۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|30|﴿٣٠﴾}}
و پیامبر [درقیامت] می گوید: پروردگارا! همانا قوم من این قرآن را متروک گذاشتند! (۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|31|﴿٣١﴾}}
و ما این گونه برای هر پیامبری دشمنانی از مجرمان قرار دادیم، و کافی است که پروردگارت [برای تو] راهنما و یاری دهنده باشد. (۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|32|﴿٣٢﴾}}
و کافران گفتند: چرا قرآن یک باره بر او نازل نشد؟ این گونه [قرآن را به تدریج نازل می کنیم] تا قلب تو را به آن استوار سازیم، و آن را بر تو با مهلت و آرامی خواندیم. (۳۲)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۲}}
{{متن قرآن/در جزء|25|33|﴿٣٣﴾}}
و [دشمنان] هیچ وصف و سخن باطلی بر ضد تو نمی آورند، مگر آنکه ما حق را و نیکوترین تفسیر را [برای در هم شکستن آن] برای تو می آوریم. (۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|34|﴿٣٤﴾}}
همانان که [در قیامت] به رو در افتاده به سوی دوزخ محشور می شوند، آنان بدترین جایگاه را دارند، و گمراه ترین مردم اند. (۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|35|﴿٣٥﴾}}
و به راستی به موسی کتاب دادیم، و برادرش هارون را همراه او دستیار و کمک قرار دادیم. (۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|36|﴿٣٦﴾}}
پس گفتیم: هر دو به سوی گروهی که آیات ما را تکذیب کردند، بروید. [آن گروه در برابر حق لجاجت و تکبّر ورزیدند] در نتیجه آنان را به شدت درهم کوبیده و هلاک کردیم. (۳۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|37|﴿٣٧﴾}}
و قوم نوح را هنگامی که پیامبران را تکذیب کردند، غرق کردیم، و آنان را برای مردم نشانه ای [عبرت آموز] قرار دادیم، و برای ستمکاران عذابی دردناک آماده کرده ایم. (۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|38|﴿٣٨﴾}}
و قوم عاد و ثمود و اهل رسّ و اقوام بسیاری را [نیز که] در [فاصله] میان آن [قوم نوح و اهل رسّ بودند، هلاک کردیم.] (۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|39|﴿٣٩﴾}}
و برای هر یک [به جهت هدایتشان] سرگذشت های عبرت آموز بیان کردیم، و [چون هدایت نیافتند] هر یک را به شدت در هم شکستیم وهلاک کردیم. (۳۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|40|﴿٤٠﴾}}
یقیناً مشرکان مکه بر شهری که [محل زندگی قوم لوط بود و] بر آن باران عذاب باریده شد، گذر کرده اند، پس آیا آنجا را ندیده اند؟ [چرا! دیده اند] ولی [عبرت نگرفته اند، چون] برانگیخته شدن [مردگان] را [برای رسیدن به پاداش اعمال] امید و انتظار ندارند. (۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|41|﴿٤١﴾}}
و هنگامی که تو را می بینند جز به مسخره ات نمی گیرند [و می گویند:] آیا این است آنکه خدا او را به پیامبری برانگیخته است؟! (۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|42|﴿٤٢﴾}}
اگر ما بر پرستش بتهایمان ایستادگی نمی کردیم، نزدیک بود ما را از پرستش آنها منحرف کند. سپس وقتی که عذاب را می بینند خواهند دانست که چه کسی گمراه تر است. (۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|43|﴿٤٣﴾}}
آیا کسی که هوای [نفسش] را معبود خود گرفته دیدی؟ آیا تو می توانی کارساز ونگهبان او باشی [که او را به میل خود به راه راست هدایت کنی؟] (۴۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۳}}
{{متن قرآن/در جزء|25|44|﴿٤٤﴾}}
آیا گمان می کنی بیشتر آنان [سخن حق را] می شنوند، یا [در حقایق] می اندیشند؟ آنان جز مانند چهارپایان نیستند بلکه آنان گمراه ترند! (۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|45|﴿٤٥﴾}}
آیا به [قدرت و حکمت] پروردگارت ننگریستی که چگونه سایه را امتداد داد و گستراند؟ و اگر می خواست آن را ساکن و ثابت می کرد، آن گاه خورشید را برای [شناختن] آن سایه، راهنما [ی انسان ها] قرار دادیم. (۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|46|﴿٤٦﴾}}
سپس آن را [با بلند شدن آفتاب] اندک اندک به سوی خود باز می گیریم. (۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|47|﴿٤٧﴾}}
و اوست که شب را برای شما پوشش، و خواب را مایه استراحت و آرامش، و روز را [زمان] پراکنده شدن [جهت فعالیت و کوشش] قرار داد. (۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|48|﴿٤٨﴾}}
و اوست که بادها را پیشاپیش [باران] رحمتش به عنوان مژده دهنده باران فرستاد، و از آسمان آبی پاک و پاک کننده نازل کردیم. (۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|49|﴿٤٩﴾}}
تا به وسیله آن سرزمینی مرده را زنده کنیم و آن را به آفریده های خود از دام ها ومردمان بسیار بنوشانیم. (۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|50|﴿٥٠﴾}}
ما باران را میان آنان [از منطقه ای به منطقه دیگر] گرداندیم تا متذکّر [قدرت و رحمت من] شوند، ولی بیشتر مردم جز به ناسپاسی و کفران رضایت ندادند. (۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|51|﴿٥١﴾}}
و اگر می خواستیم حتماً در هر شهری [پیامبری] بیم دهنده مبعوث می کردیم [ولی به سبب کمال و جامعیّت، پیامبری را به تو ختم کردیم.] (۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|52|﴿٥٢﴾}}
پس کافران را [که انتظار دارند از ابلاغ وحی باز ایستی،] فرمان مبر و به وسیله این [قرآن] با آنان جهاد [ی فرهنگی و تبلیغی] کن. (۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|53|﴿٥٣﴾}}
و اوست که دو دریا را به هم آمیخت، این خوش طعم و گوارا، و این شور و تلخ است، ومیان آن دو مانع و حایل و سدّی نفوذناپذیر واستوار قرار داد [تا به هم مخلوط نشوند.] (۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|54|﴿٥٤﴾}}
و اوست که از آب، بشری آفرید و او را دارای [دو نوع پیوند] نسبی و سببی کرد؛ و پروردگارت همواره تواناست. (۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|55|﴿٥٥﴾}}
و به جای خدا چیزهایی می پرستند که نه سودشان می دهد ونه زیانشان می رساند؛ و کافر همواره بر ضد پروردگارش پشتیبان و یار [شیطان] است. (۵۵)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۴}}
{{متن قرآن/در جزء|25|56|﴿٥٦﴾}}
تو را جز مژده رسان و بیم دهنده نفرستادیم. (۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|57|﴿٥٧﴾}}
بگو: من از شما [در برابر تبلیغ دین هیچ] پاداشی نمی خواهم، جز اینکه هر که بخواهد [می تواند از برکت هدایت من] راهی به سوی پروردگارش بگیرد. (۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|25|58|﴿٥٨﴾}}
و بر آن زنده ای که هرگز نمی میرد توکل کن، و او را همراه با ستایش تسبیح گوی، و کافی است که او به گناهان بندگانش آگاه باشد. (۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|59|﴿٥٩﴾}}
همان که آسمان ها و زمین و آنچه را میان آنهاست در شش روز آفرید، آن گاه بر تخت فرمانروایی و تدبیر امور آفرینش چیره و مسلط شد، او رحمان است پس [ای انسان! درباره خدا و کیفیت آفرینش جهان هستی] از خبیر آگاهی بپرس. (۵۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|60|﴿٦٠﴾}}
و هنگامی که به آنان گویند: برای رحمان سجده کنید، می گویند: رحمان چیست؟! آیا برای چیزی که تو فرمان می دهی، سجده کنیم؟ و [دعوت تو] بر رمیدگی و نفرتشان می افزاید. (۶۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|61|﴿٦١﴾}}
همیشه سودمند و با برکت است آنکه در آسمان برج هایی قرار داد، و در آن چراغی روشن وماهی تابان پدید آورد. (۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|62|﴿٦٢﴾}}
و اوست که برای کسی که بخواهد متذکّر [هوشیار حقایق] شود یا بخواهد سپاس گزاری کند، شب و روز را جانشین یکدیگر قرار داد. (۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|63|﴿٦٣﴾}}
و بندگان رحمان کسانی اند که روی زمین با آرامش و فروتنی راه می روند، و هنگامی که نادانان آنان را طرف خطاب قرار می دهند [در پاسخشان] سخنانی مسالمت آمیز می گویند، (۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|64|﴿٦٤﴾}}
و آنان که شب را برای پروردگارشان با سجده و قیام به صبح می رسانند، (۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|65|﴿٦٥﴾}}
و آنان که می گویند: پروردگارا! عذاب [دوزخ] را از ما بگردان که مسلماً عذاب آن پایدار و همیشگی است. (۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|66|﴿٦٦﴾}}
قطعاً دوزخ بد قرارگاه و بد اقامت گاهی است. (۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|67|﴿٦٧﴾}}
و آنان که وقتی انفاق می کنند، نه از حدّ معمول [و متعارف] می گذرند و نه تنگ می گیرند، و [انفاقشان] همواره میان این دو در حدّ اعتدال است. (۶۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۵}}
{{متن قرآن/در جزء|25|68|﴿٦٨﴾}}
و آنان که معبود دیگری را با خدا نمی پرستند، و کسی را که خدا خونش را حرام کرده است، جز به حق نمی کشند، و زنا نمی کنند؛ و کسی که این اعمال را مرتکب شود به کیفر سختی برسد. (۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|25|69|﴿٦٩﴾}}
روز قیامت عذابش دو چندان شود، و در آن با خواری و سرشکستگی جاودانه ماند. (۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|25|70|﴿٧٠﴾}}
مگر آنان که توبه کنند و ایمان آورند و کار شایسته انجام دهند، که خدا بدی هایشان را به خوبی ها تبدیل می کند؛ و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. (۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|25|71|﴿٧١﴾}}
و هر که توبه کند و کار شایسته انجام دهد قطعاً به صورتی پسندیده و نیکو به سوی خدا باز می گردد. (۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|25|72|﴿٧٢﴾}}
و آنان که در مجلس غنا و دروغ پردازی و امور باطل حاضر نمی شوند، و هنگامی که بر گفتار و کردار لغو می گذرند، با بزرگواری و متانت می گذرند، (۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|25|73|﴿٧٣﴾}}
و آنان که وقتی به آیات پروردگارشان پندشان دهند، در برابر آن با حالت کری و کوری نمی افتند، [بلکه با گوش شنوا و چشم بصیرت به آن دل می دهند.] (۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|25|74|﴿٧٤﴾}}
و آنان که می گویند: پروردگارا! ما را از سوی همسران و فرزندانمان خوشدلی و خوشحالی بخش، و ما را پیشوای پرهیزکاران قرار ده. (۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|25|75|﴿٧٥﴾}}
اینانند که به خاطر صبری که [در برابر حوادث و اجرای تکالیف الهی] از خود نشان دادند با [برترین] مکان ها [ی بهشت] پاداششان می دهند، و در آن با درود و سلامی [از سوی خدا و فرشتگان] روبرو می شوند. (۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|25|76|﴿٧٦﴾}}
در آنجا جاودانه اند. نیکو قرارگاه و خوب اقامت گاهی است. (۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|25|77|﴿٧٧﴾}}
بگو: اگر دعایتان نباشد پروردگارم به شما ارجی ننهد، پس شما که [قاطعانه آیات خدا و پیامبرش را] تکذیب کردید، [کیفر این تکذیب برای همیشه] ملازم [شما] خواهد بود. (۷۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۶}}
==[[سوره شعراء]]==
{{متن قرآن/در جزء|26|1|﴿١﴾}}
طسم (۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|2|﴿٢﴾}}
این است آیات [با عظمت این] کتاب روشنگر. (۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|3|﴿٣﴾}}
شاید تو می خواهی برای اینکه آنان ایمان نمی آورند، خود را از شدت اندوه هلاک کنی! (۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|4|﴿٤﴾}}
اگر بخواهیم، معجزه ای بزرگ از آسمان بر آنان نازل می کنیم که فروتنانه و بی اختیار در برابرش گردن نهند، (۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|5|﴿٥﴾}}
هیچ [مایه] تذکر جدیدی از سوی [خدای] رحمان برای آنان نمی آید، مگر آنکه از آن روی گردان می شوند. (۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|6|﴿٦﴾}}
همانا [آیات و وعده های ما را] تکذیب کردند [تا جایی که آنها را به مسخره گرفتند] پس به زودی خبرهای [مهم] آنچه که آن را مسخره می کردند [از حقّانیّت آیات، وعده های ما و تحقّق عذاب های دنیایی و آخرتی] به آنان می رسد. (۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|7|﴿٧﴾}}
آیا [با تأمل] به این زمین ننگریستند که در آن چه بسیار از هر نوع [گیاهان و درختان] نیکو رویاندیم؟ (۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|8|﴿٨﴾}}
یقیناً در این [رویاندن انواع نباتات] نشانه ای است [بر قدرت، ربوبیّت خدا و اینکه مردگان را زنده می کند] ولی بیشترشان [به خاطر رسوخ کبر و لجاجت در باطنشان] ایمان آور نبوده و نیستند. (۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|9|﴿٩﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر مهربان است. (۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|10|﴿١٠﴾}}
[یاد کن] هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که خود را به قوم ستمکار برسان. (۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|11|﴿١١﴾}}
[به سوی] قوم فرعون [که به آنان بگویی:] آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟! (۱۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|12|﴿١٢﴾}}
گفت: پروردگارا! به راستی می ترسم مرا تکذیب کنند، (۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|13|﴿١٣﴾}}
و سینه ام [از این وظیفه سنگین] تنگی می کند، و زبانم روان و گویا نمی شود، پس به سوی هارون هم [پیام نبوّت] بفرست [تا مرا در این وظیفه سنگین یاری دهد.] (۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|14|﴿١٤﴾}}
و آنان را بر من ادعای جرمی است که می ترسم [به سبب آن] مرا بکشند. (۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|15|﴿١٥﴾}}
[خدا] گفت: این چنین نیست [که فرعون بر تو پیروز شود] پس شما دو نفر معجزات ما را ببرید که یقیناً ما همراه شما شنونده [گفتار هر دو طرف] هستیم [پس شما دو نفر را بر پایه دلیل و برهان و معجزه بر آنان پیروز می کنیم.] (۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|16|﴿١٦﴾}}
بنابراین خود را به فرعون برسانید و بگویید: یقیناً ما فرستاده پروردگار جهانیانیم. (۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|17|﴿١٧﴾}}
با این وصف، بنی اسرائیل را [آزاد کن و] با ما بفرست. (۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|18|﴿١٨﴾}}
[فرعون] گفت: آیا ما تو را در کودکی در میان خود نپروراندیم، و سالیانی چند از عمر خود در میان ما درنگ نکردی؟ (۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|19|﴿١٩﴾}}
و آن کارت را که کردی، کردی در حالی که از ناسپاسان [زحمات و نعمت های ما] بودی. (۱۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۷}}
{{متن قرآن/در جزء|26|20|﴿٢٠﴾}}
گفت: آن را در آن زمان در حالی انجام دادم که بی خبر از این واقعه بودم [که با مشت من در دفاع از مظلوم، آن مرد قبطی کشته می شود.] (۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|21|﴿٢١﴾}}
چون از شما ترسیدم از دستتان گریختم، پس [با این گریز از عرصه زندگی ظالمانه شما این شایستگی را یافتم که] پروردگارم به من حکمت بخشید، و مرا از پیامبران قرار داد. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|22|﴿٢٢﴾}}
آیا اینکه بنی اسرائیل را به بردگی گرفته ای نعمتی است که منتش را بر من می نهی؟! (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|23|﴿٢٣﴾}}
فرعون گفت: پروردگار جهانیان چیست؟ (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|24|﴿٢٤﴾}}
گفت: اگر باور می کنید همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست. (۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|25|﴿٢٥﴾}}
[فرعون از روی مسخره] به افراد پیرامونش گفت: آیا نمی شنوید [که چه می گوید؟!] (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|26|﴿٢٦﴾}}
[موسی] گفت: [او] پروردگار شما وپروردگار پدران پیشین شماست. (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|27|﴿٢٧﴾}}
[فرعون] گفت: این پیامبرتان که به سوی شما فرستاده اند، حتماً مجنون است! (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|28|﴿٢٨﴾}}
[موسی] گفت: پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آنهاست، اگر می اندیشید. (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|29|﴿٢٩﴾}}
[فرعون] گفت: اگر معبودی جز من بگیری، قطعاً تو را از زندانیان [که زیر سخت ترین شکنجه اند] قرار خواهم داد. (۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|30|﴿٣٠﴾}}
[موسی] گفت: آیا اگر [بر صدق نبوتم] معجزه آشکاری برایت آورده باشم [باز هم مرا به زندان می افکنی؟] (۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|31|﴿٣١﴾}}
گفت: اگر راستگویی آن را بیاور. (۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|32|﴿٣٢﴾}}
پس عصایش را انداخت و ناگهان اژدهایی حقیقی نمایان شد، (۳۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|33|﴿٣٣﴾}}
و دستش را [ازگریبانش] بیرون آورد و ناگهان برای بینندگان سپید و روشن بود. (۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|34|﴿٣٤﴾}}
[فرعون] به سران و اشراف پیرامونش گفت: یقیناً این جادوگری بسیار ماهر و داناست! (۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|35|﴿٣٥﴾}}
می خواهد با جادویش شما را از سرزمینتان بیرون کند، پس شما چه نظر می دهید؟ (۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|36|﴿٣٦﴾}}
گفتند: کار او و برادرش را به تأخیر انداز و گروهی گردآورنده را به شهرها روانه کن، (۳۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|37|﴿٣٧﴾}}
تا هر جادوگر کاردان بسیار دانایی را نزد تو آورند. (۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|38|﴿٣٨﴾}}
پس همه جادوگران را در وعده گاه روزی معین گرد آوردند، (۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|39|﴿٣٩﴾}}
و به همه مردم گفتند: آیا شما هم اجتماع خواهید کرد؟ (۳۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۸}}
{{متن قرآن/در جزء|26|40|﴿٤٠﴾}}
به امید آنکه اگر جادوگران پیروز شدند، از آنان پیروی کنیم. (۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|41|﴿٤١﴾}}
پس هنگامی که جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آیا اگر ما پیروز شویم، حتماً برای ما پاداشی شایسته خواهد بود؟ (۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|42|﴿٤٢﴾}}
گفت: آری، و در آن صورت مسلماً از مقربان [درگاه] خواهید شد. (۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|43|﴿٤٣﴾}}
موسی به جادوگران گفت: بیفکنید آنچه را قصد دارید، بیفکنید. (۴۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|44|﴿٤٤﴾}}
پس ریسمان ها و عصاهایشان را افکندند، و گفتند: به عزت فرعون سوگند که به راستی ما به طور مسلّم پیروزیم. (۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|45|﴿٤٥﴾}}
پس موسی عصایش را افکند، ناگاه آنچه را جادوگران با نیرنگ [و به صورت غیر واقعی] ساخته بودند، بلعید. (۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|46|﴿٤٦﴾}}
پس جادوگران [از هیبت و عظمت این معجزه که یافتند کاری خدایی است نه جادویی] به سجده افتادند. (۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|47|﴿٤٧﴾}}
گفتند: ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم، (۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|48|﴿٤٨﴾}}
پروردگار موسی و هارون. (۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|49|﴿٤٩﴾}}
فرعون گفت: پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید، حتماً او بزرگ شماست که جادوگری را به شما آموخته است، پس به زودی خواهید دانست که مسلماً دست ها و پاهای شما را یکی از راست و یکی از چپ قطع خواهم کرد، و یقیناً همه شما را به دار خواهم آویخت. (۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|50|﴿٥٠﴾}}
گفتند: [در این شکنجه و عذاب] هیچ زیان و باکی [بر ما] نیست، یقیناً ما به سوی پروردگارمان باز می گردیم، (۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|51|﴿٥١﴾}}
قطعاً ما امیدواریم که چون نخستین ایمان آورندگان [از این قوم] بودیم، پروردگارمان خطاهای ما را بیامرزد. (۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|52|﴿٥٢﴾}}
و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شبانه کوچ بده که حتماً دشمنان از پی شما خواهند آمد. (۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|53|﴿٥٣﴾}}
پس فرعون گروهی گردآورنده را [برای جمع کردن نیرو] به شهرها فرستاد (۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|54|﴿٥٤﴾}}
[و گفت:] مسلماً اینان [که بر ضد من برخاسته اند] گروهی اندکند، (۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|55|﴿٥٥﴾}}
و همانا ما را همواره [با اعمالشان] به خشم می آورند، (۵۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|56|﴿٥٦﴾}}
و ما گروهی هوشیار و آماده باش و مهیای دفاعیم. (۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|57|﴿٥٧﴾}}
پس ما آنان را [به دنبال بنی اسرائیل] از باغ ها و چشمه سارها [که نعمت های ما در سرزمین مصر بود] بیرون کردیم. (۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|58|﴿٥٨﴾}}
واز گنج ها ومکان های نیکو [وقصرهای باشکوه بیرون کردیم]. (۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|59|﴿٥٩﴾}}
این گونه [نعمت های خود را از چنگ آنان بیرون آوردیم] و آنها را به بنی اسرائیل به میراث دادیم. (۵۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|60|﴿٦٠﴾}}
فرعونیان هنگام طلوع آفتاب آنان را دنبال کردند. (۶۰)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۶۹}}
{{متن قرآن/در جزء|26|61|﴿٦١﴾}}
چون آن دو گروه یکدیگر را دیدند، اصحاب موسی گفتند: حتماً ما به چنگ آنان خواهیم افتاد. (۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|62|﴿٦٢﴾}}
موسی گفت: این چنین نیست، بی تردید پروردگارم با من است، و به زودی مرا هدایت خواهد کرد. (۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|63|﴿٦٣﴾}}
پس به موسی وحی کردیم که عصایت را به این دریا بزن. [موسی عصایش را به دریا زد] پس [دریا] از هم شکافت و هر پاره اش چون کوهی بزرگ بود. (۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|64|﴿٦٤﴾}}
و آن گروه دیگر را [هم در آنجا] به دریا نزدیک کردیم، (۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|65|﴿٦٥﴾}}
و موسی و هر که با او بود، همه را نجات دادیم. (۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|66|﴿٦٦﴾}}
آن گاه آن گروه دیگر را غرق کردیم. (۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|67|﴿٦٧﴾}}
بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم قبطی] بیشترشان مؤمن نبودند. (۶۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|68|﴿٦٨﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|69|﴿٦٩﴾}}
و سرگذشت مهم ابراهیم را بر آنان بخوان، (۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|70|﴿٧٠﴾}}
هنگامی که به پدرش وقومش گفت: چه چیز را می پرستید؟ (۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|71|﴿٧١﴾}}
گفتند: بت هایی را می پرستیم و همواره ملازم پرستش آنها هستیم. (۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|72|﴿٧٢﴾}}
گفت: آیا هنگامی که آنها را می خوانید، سخن شما را می شنوند؟ (۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|73|﴿٧٣﴾}}
یا به شما سود و زیانی می رسانند؟ (۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|74|﴿٧٤﴾}}
گفتند: نه، بلکه پدرانمان را یافتیم که به این صورت عبادت می کردند! (۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|75|﴿٧٥﴾}}
گفت: پس آیا می دانید که آنچه می پرستید، (۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|76|﴿٧٦﴾}}
هم شما و هم پدران پیشین شما (۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|77|﴿٧٧﴾}}
هم آنان قطعاً دشمن منند [چون اگر آنها را بپرستم، مرا دچار عذاب جاودانه خواهند کرد]، جز پروردگار جهانیان [که پرستیدنش مایه سعادت همیشگی و جاودانی است.] (۷۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|78|﴿٧٨﴾}}
همان کسی که مرا آفرید و هم او مرا هدایت می کند، (۷۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|79|﴿٧٩﴾}}
و آنکه او طعامم می دهد و سیرابم می کند (۷۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|80|﴿٨٠﴾}}
و هنگامی که بیمار می شوم، او شفایم می دهد (۸۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|81|﴿٨١﴾}}
و آنکه مرا می میراند سپس زنده ام می کند (۸۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|82|﴿٨٢﴾}}
و آنکه امید دارم روز جزا خطایم را بر من بیامرزد. (۸۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|83|﴿٨٣﴾}}
پروردگارا! به من حکمت بخش، و مرا به شایستگان ملحق کن. (۸۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۰}}
{{متن قرآن/در جزء|26|84|﴿٨٤﴾}}
و برای من در آیندگان نامی نیک و ستایشی والا مرتبه قرار ده، (۸۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|85|﴿٨٥﴾}}
و مرا از وارثان بهشت پرنعمت گردان، (۸۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|86|﴿٨٦﴾}}
و پدرم را بیامرز که او از گمراهان است، (۸۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|87|﴿٨٧﴾}}
و روزی که [مردگان] برانگیخته می شوند، رسوایم مکن؛ (۸۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|88|﴿٨٨﴾}}
روزی که هیچ مال و اولادی سود نمی دهد، (۸۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|89|﴿٨٩﴾}}
مگر کسی که دلی سالم [از رذایل وخبایث] به پیشگاه خدا بیاورد، (۸۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|90|﴿٩٠﴾}}
و آن روز بهشت را برای پرهیزکاران نزدیک آورند، (۹۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|91|﴿٩١﴾}}
و آتش برافروخته را برای گمراهان آشکار کنند، (۹۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|92|﴿٩٢﴾}}
و به آنان گویند: آنچه را می پرستیدید، کجایند؟ (۹۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|93|﴿٩٣﴾}}
[معبودانی را] به جای خدا؟! آیا شما را [برای رهایی از آتش] یاری می دهند؟ یا از خود می توانند دفع عذاب کنند؟ (۹۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|94|﴿٩٤﴾}}
پس آن بت ها و گمراهان [که آنها را می پرستیدند] به رو در آتش افروخته افکنده می شوند، (۹۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|95|﴿٩٥﴾}}
با همه سپاهیان ابلیس، (۹۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|96|﴿٩٦﴾}}
در حالی که در آن [آتش افروخته] با هم ستیز و نزاع می کنند [و به بتان] می گویند: (۹۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|97|﴿٩٧﴾}}
به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم، (۹۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|98|﴿٩٨﴾}}
که شما را با پروردگار جهانیان برابر و مساوی قرار می دادیم، (۹۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|99|﴿٩٩﴾}}
و ما را جز مجرمان [خائن] گمراه نکردند، (۹۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|100|﴿١٠٠﴾}}
در نتیجه برای ما نه شفیعانی است، (۱۰۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|101|﴿١٠١﴾}}
و نه یک دوست نزدیک و صمیمی، (۱۰۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|102|﴿١٠٢﴾}}
پس ای کاش برای ما بازگشتی [به دنیا] بود تا از مؤمنان می شدیم. (۱۰۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|103|﴿١٠٣﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم ابراهیم] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۰۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|104|﴿١٠٤﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۰۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|105|﴿١٠٥﴾}}
قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند، (۱۰۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|106|﴿١٠٦﴾}}
هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۰۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|107|﴿١٠٧﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۰۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|108|﴿١٠٨﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۰۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|109|﴿١٠٩﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۰۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|110|﴿١١٠﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید. (۱۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|111|﴿١١١﴾}}
گفتند: آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که فرومایگان از تو پیروی کرده اند؟! (۱۱۱)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۱}}
{{متن قرآن/در جزء|26|112|﴿١١٢﴾}}
[نوح] گفت: مرا از آنچه آنان انجام می داده اند، چه اطلاعی است؟ (۱۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|113|﴿١١٣﴾}}
حسابشان اگر واقعاً درک می کنید، جز بر عهده پروردگارم نیست، (۱۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|114|﴿١١٤﴾}}
و من طرد کننده مؤمنان نخواهم بود، (۱۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|115|﴿١١٥﴾}}
من جز بیم دهنده ای آشکار نیستم. (۱۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|116|﴿١١٦﴾}}
گفتند: ای نوح! اگر [از ابلاغ دین] باز نایستی، یقیناً از سنگسار شدگان خواهی بود! (۱۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|117|﴿١١٧﴾}}
گفت: پروردگارا! همانا قوم من مرا تکذیب کردند، (۱۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|118|﴿١١٨﴾}}
پس میان من و آنان چنانکه سزاوار است داوری کن و من و کسانی که از مؤمنان با من هستند از چنگ آنان نجات ده. (۱۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|119|﴿١١٩﴾}}
پس او و کسانی را که با او در آن کشتی مملو [از سرنشینان، جنبندگان، متاع و ابزار] بود نجات دادیم، (۱۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|120|﴿١٢٠﴾}}
آن گاه بعد از آن، همه باقی ماندگان را غرق کردیم. (۱۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|121|﴿١٢١﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم نوح] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|122|﴿١٢٢﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|123|﴿١٢٣﴾}}
قوم عاد پیامبران را تکذیب کردند، (۱۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|124|﴿١٢٤﴾}}
هنگامی که برادرشان هود به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|125|﴿١٢٥﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|126|﴿١٢٦﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|127|﴿١٢٧﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|128|﴿١٢٨﴾}}
آیا شما بر روی هر مکان بلندی به بیهوده کاری و بدون نیاز، برجی عظیم و برافراشته بنا می کنید؟ (۱۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|129|﴿١٢٩﴾}}
و قلعه ها و کاخ های استوار و مجلل برمی گیرید، که شاید جاودانه بمانید؟ (۱۲۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|130|﴿١٣٠﴾}}
و چون کسی را با شدت و قهر می گیرید ظالمانه و زورمدارانه می گیرید [بدون اینکه در عاقبت کار بیندیشید.] (۱۳۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|131|﴿١٣١﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید واز من فرمان ببرید، (۱۳۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|132|﴿١٣٢﴾}}
واز کسی که شما را به وسیله آنچه خود می دانید یاری داده، پروا کنید، (۱۳۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|133|﴿١٣٣﴾}}
به وسیله چهارپایان و فرزندانی، به شما یاری داده است. (۱۳۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|134|﴿١٣٤﴾}}
و [به وسیله] بوستان ها و چشمه سارها، (۱۳۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|135|﴿١٣٥﴾}}
بی تردید من بر شما از عذاب روزی بزرگ می ترسم. (۱۳۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|136|﴿١٣٦﴾}}
گفتند: تو پند و اندرز دهی یا ندهی برای ما یکسان است!! (۱۳۶)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۲}}
{{متن قرآن/در جزء|26|137|﴿١٣٧﴾}}
این [پند و اندرزها و تقسیم امور به حلال و حرام] جز شیوه پیشینیان [که اهل واپس گرایی و خرافات بودند] نیست، (۱۳۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|138|﴿١٣٨﴾}}
و ما گرفتار عذابی [که تو ما را از آن بیم می دهی] نخواهیم شد. (۱۳۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|139|﴿١٣٩﴾}}
پس او را تکذیب کردند، و در نتیجه هلاکشان کردیم. بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم هود] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۳۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|140|﴿١٤٠﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۴۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|141|﴿١٤١﴾}}
قوم ثمود پیامبران را تکذیب کردند، (۱۴۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|142|﴿١٤٢﴾}}
هنگامی که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۴۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|143|﴿١٤٣﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۴۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|144|﴿١٤٤﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۴۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|145|﴿١٤٥﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۴۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|146|﴿١٤٦﴾}}
آیا شما را در آنچه در این دنیا [از نعمت و رفاه هست] ایمن و آسوده [از تغییر و زوال] رهایتان خواهند کرد؟! (۱۴۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|147|﴿١٤٧﴾}}
در بوستان ها و چشمه سارها، (۱۴۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|148|﴿١٤٨﴾}}
و کشتزارها و درختان خرمایی که شکوفه هایشان انبوه و باطراوت و لطیف است؟ (۱۴۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|149|﴿١٤٩﴾}}
و ماهرانه و هنرمندانه از کوه ها خانه هایی می تراشید؟ [به امید آنکه از هر آسیبی حتی مرگ در امان بمانید!!] (۱۴۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|150|﴿١٥٠﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و مرا فرمان ببرید، (۱۵۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|151|﴿١٥١﴾}}
و از فرمان اسراف گران اطاعت نکنید، (۱۵۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|152|﴿١٥٢﴾}}
همانان که در زمین فساد می کنند و به اصلاح گری نمی پردازند. (۱۵۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|153|﴿١٥٣﴾}}
گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۵۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|154|﴿١٥٤﴾}}
تو جز بشری مانند ما نیستی، اگر راست می گویی معجزه ای بیاور. (۱۵۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|155|﴿١٥٥﴾}}
گفت: این ماده شتری است [که به اذن خدا به عنوان معجزه من از دل کوه بیرون آمد] سهمی از آب [این چشمه] برای او، و سهم روز معینی برای شماست، (۱۵۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|156|﴿١٥٦﴾}}
آسیبی به او نرسانید که عذاب روزی بزرگ شما را فرا می گیرد. (۱۵۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|157|﴿١٥٧﴾}}
پس ناقه را پی کردند و [از کار خود] پشیمان شدند، (۱۵۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|158|﴿١٥٨﴾}}
در نتیجه عذاب آنان را فرا گرفت. بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم صالح] بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۵۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|159|﴿١٥٩﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهرباناست. (۱۵۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۳}}
{{متن قرآن/در جزء|26|160|﴿١٦٠﴾}}
قوم لوط پیامبران را تکذیب کردند، (۱۶۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|161|﴿١٦١﴾}}
هنگامی که که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۶۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|162|﴿١٦٢﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۶۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|163|﴿١٦٣﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۶۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|164|﴿١٦٤﴾}}
و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۶۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|165|﴿١٦٥﴾}}
آیا شما از میان جهانیان با مردان آمیزش می کنید؟!! (۱۶۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|166|﴿١٦٦﴾}}
و آنچه را پروردگارتان برای شما از همسرانتان آفریده رها می کنید؟ [برای این کار زشت بی سابقه، دلیل و برهان استواری ندارید] بلکه شما گروهی تجاوزکار [از حدود خدا و مرزهای انسانیّت] هستید. (۱۶۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|167|﴿١٦٧﴾}}
گفتند: ای لوط! اگر [از تبلیغ دین] باز نایستی، حتماً تبعید خواهی شد. (۱۶۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|168|﴿١٦٨﴾}}
[لوط] گفت: بی تردید من از کار زشت شما به شدت متنفرم. (۱۶۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|169|﴿١٦٩﴾}}
پروردگارا! مرا و خانواده ام را [از آثار، وزر و وبال] آنچه انجام می دهند، نجات بده؛ (۱۶۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|170|﴿١٧٠﴾}}
پس ما او و خانواده اش همگی را نجات دادیم، (۱۷۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|171|﴿١٧١﴾}}
مگر پیرزنی در [میان] باقی ماندگان، (۱۷۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|172|﴿١٧٢﴾}}
سپس دیگران را نابود کردیم، (۱۷۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|173|﴿١٧٣﴾}}
و بارانی از سنگ گِل بر سر آنان باراندیم؛ پس بد بود باران بیم داده شدگان. (۱۷۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|174|﴿١٧٤﴾}}
بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و قوم لوط بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۷۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|175|﴿١٧٥﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۷۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|176|﴿١٧٦﴾}}
مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|177|﴿١٧٧﴾}}
هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|178|﴿١٧٨﴾}}
بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|179|﴿١٧٩﴾}}
بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|180|﴿١٨٠﴾}}
من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|181|﴿١٨١﴾}}
پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|182|﴿١٨٢﴾}}
و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|183|﴿١٨٣﴾}}
و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۴}}
{{متن قرآن/در جزء|26|184|﴿١٨٤﴾}}
و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|185|﴿١٨٥﴾}}
گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|186|﴿١٨٦﴾}}
و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|187|﴿١٨٧﴾}}
پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|188|﴿١٨٨﴾}}
[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|189|﴿١٨٩﴾}}
پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|190|﴿١٩٠﴾}}
بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|191|﴿١٩١﴾}}
و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است. (۱۹۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|192|﴿١٩٢﴾}}
و بی تردید این قرآن، نازل شده پروردگار جهانیان است، (۱۹۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|193|﴿١٩٣﴾}}
که روح الامین آن را نازل کرده است، (۱۹۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|194|﴿١٩٤﴾}}
بر قلب تو، تا از بیم دهندگان باشی، (۱۹۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|195|﴿١٩٥﴾}}
به زبان عربی روشن و گویا (۱۹۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|196|﴿١٩٦﴾}}
و بی تردید [خبر] این [قرآن] در کتاب های پیشینیان است. (۱۹۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|197|﴿١٩٧﴾}}
آیا آگاهی دانشمندان بنی اسرائیل به خبر قرآن [در کتاب های پیشینیان] برای مشرکان نشانه ای [بر حقّانیّت قرآن و صدق نبوّت تو] نیست؟! (۱۹۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|198|﴿١٩٨﴾}}
و اگر آن را بر برخی از غیر عرب ها نازل کرده بودیم، (۱۹۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|199|﴿١٩٩﴾}}
و او آن را بر عرب ها می خواند، باز هم به آن ایمان نمی آوردند!! (۱۹۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|200|﴿٢٠٠﴾}}
این گونه [که آن را به زبان عربی روشن و گویا نازل کردیم] در دل های مجرمان درآوردیم [که آن را بفهمند و به آن ایمان آورند،] (۲۰۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|201|﴿٢٠١﴾}}
[ولی این بیمار دلان لجوج] به آن ایمان نمی آورند تا آن عذاب دردناک را ببینند، (۲۰۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|202|﴿٢٠٢﴾}}
که ناگهان در حالی که بی خبرند به سراغشان آید، (۲۰۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|203|﴿٢٠٣﴾}}
پس [در آن موقعیت بسیار سخت] گویند: آیا ما مهلت می یابیم؟ (۲۰۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|204|﴿٢٠٤﴾}}
آیا به آمدن عذاب ما شتاب می کنند؟ (۲۰۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|205|﴿٢٠٥﴾}}
پس خبر ده اگر ما آنان را سالیانی بهره مندی و برخورداری دهیم، (۲۰۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|206|﴿٢٠٦﴾}}
سپس آن عذابی که به آن تهدید می شدند، به سراغشان آید. (۲۰۶)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۵}}
{{متن قرآن/در جزء|26|207|﴿٢٠٧﴾}}
آنچه را [چند سال] همواره از آن برخورداری می یافتند [عذاب را] از آنان دفعنخواهد کرد، (۲۰۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|208|﴿٢٠٨﴾}}
و [مردم] هیچ شهری را نابود نکردیم مگر آنکه بیم دهندگانی برای آنان بود، (۲۰۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|209|﴿٢٠٩﴾}}
برای اندرز دادن و اتمام حجت؛ و ما هرگز ستمکار نبوده ایم [که مردمی را بدون فرستادن پیامبر نابود کنیم.] (۲۰۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|210|﴿٢١٠﴾}}
قرآن را شیطان ها نازل نکرده اند، (۲۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|211|﴿٢١١﴾}}
و [نزول قرآن] سزاوار آنان نیست، و قدرت [وحی کردن چنین کتابی را] ندارند، (۲۱۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|212|﴿٢١٢﴾}}
بی تردید آنان از شنیدن [وحی الهی و اخبار ملکوتی] محروم و برکنارند. (۲۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|213|﴿٢١٣﴾}}
پس با خدا معبودی دیگر را مپرست، که از عذاب شدگان خواهی شد. (۲۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|214|﴿٢١٤﴾}}
و خویشان نزدیکت را [از عاقبت اعمال زشت] هشدار ده، (۲۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|215|﴿٢١٥﴾}}
و پر و بال [فروتنی و تواضع] خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می کنند بگستر، (۲۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|216|﴿٢١٦﴾}}
پس اگر تو را نافرمانی کردند بگو: من از آنچه انجام می دهید، بیزارم؛ (۲۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|217|﴿٢١٧﴾}}
و بر توانای شکست ناپذیر مهربان توکل کن، (۲۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|26|218|﴿٢١٨﴾}}
هم او که تو را هنگامی که [برای عبادت] می ایستی، می بیند، (۲۱۸)
{{متن قرآن/در جزء|26|219|﴿٢١٩﴾}}
و گردش و حرکت تو را در میان سجده کنندگان [مشاهده می کند،] (۲۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|26|220|﴿٢٢٠﴾}}
یقیناً او شنوا و داناست. (۲۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|26|221|﴿٢٢١﴾}}
آیا شما را خبر دهم که شیطان ها بر چه کسانی نازل می شوند؟ (۲۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|26|222|﴿٢٢٢﴾}}
بر هر دروغ پرداز گنه پیشه ای نازل می شوند، (۲۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|26|223|﴿٢٢٣﴾}}
که گوش [بر القائات و اغواگری های شیطان] می سپرند، و بیشتر شیطان ها دروغگویند، (۲۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|26|224|﴿٢٢٤﴾}}
و [پیامبر، شاعر و خیال پرداز نیست، چون] شاعران [خیال پرداز] را [که حقایق را هجو می کنند، و با مطالب بی اساس به واقعیات می تازند] گمراهان، پیروی می کنند. (۲۲۴)
{{متن قرآن/در جزء|26|225|﴿٢٢٥﴾}}
آیا ندانسته ای که آنان در هر وادی [باطلی خیال پردازانه] حیران و سرگردانند؟ (۲۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|26|226|﴿٢٢٦﴾}}
و مطالبی می گویند که خود عمل نمی کنند، (۲۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|26|227|﴿٢٢٧﴾}}
مگر آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند و خدا را بسیار یاد کردند و پس از آنکه [با شعرهای باطل دشمنان، هجویّات مشرکان و یاوه های کافران] مورد ستم قرار گرفتند [با شعرهای توحیدی و اصیل و استوار خود] به انتقام گرفتن [از دشمن و دفاع از خویش] برخاستند، و کسانی که ستم کرده اند، به زودی خواهند دانست که به چه بازگشت گاهی باز خواهند گشت؟! (۲۲۷)
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۷۶}}
==[[سوره نمل]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ طس ۚ تِلْكَ آيَاتُ الْقُرْآنِ وَكِتَابٍ مُبِينٍ ﴿١﴾
طس این آیات [باعظمت] قرآن و کتابی روشنگر است، (۱)
هُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿٢﴾
[که سراسر] هدایت کننده [انسان ها] و برای مؤمنان مژده دهنده است. (۲)
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿٣﴾
همانان که نماز برپا می دارند و زکات می پردازند، و قاطعانه به آخرت یقین دارند؛ (۳)
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ ﴿٤﴾
به راستی کسانی که به آخرت ایمان ندارند، اعمال [زشتشان] را در نظرشان آراستیم، پس همواره در حیرت و سرگردانی اند، (۴)
أُولَٰئِكَ الَّذِينَ لَهُمْ سُوءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ ﴿٥﴾
اینان کسانی هستند که عذاب سختی برای آنان است و بی تردید آنان در آخرت زیانکارترین [مردم] اند. (۵)
وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ ﴿٦﴾
یقیناً تو قرآن را از نزد حکیمی دانا فرا می گیری. (۶)
إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ نَارًا سَآتِيكُمْ مِنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ آتِيكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ﴿٧﴾
[یاد کن] هنگامی را که موسی به خانواده اش گفت: به راستی من آتشی را از دور دیدم، به زودی خبری از آن برای شما می آورم، یا از آن شعله ای برگرفته به شما می رسانم تا خود را گرم کنید، (۷)
فَلَمَّا جَاءَهَا نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَا وَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٨﴾
پس هنگامی که نزد آن آمد، ندا رسید که پربرکت باد آنکه در آتش است و آنکه پیرامون آن است، و منزّه و پاک است خدا که پروردگار جهانیان است. (۸)
يَا مُوسَىٰ إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿٩﴾
ای موسی! یقیناً منم خدای توانای شکست ناپذیر و حکیم، (۹)
وَأَلْقِ عَصَاكَ ۚ فَلَمَّا رَآهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَانٌّ وَلَّىٰ مُدْبِرًا وَلَمْ يُعَقِّبْ ۚ يَا مُوسَىٰ لَا تَخَفْ إِنِّي لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ ﴿١٠﴾
و عصایت را بیفکن. پس وقتی آن را دید که تند و شتابان حرکت می کند، گویا ماری باریک و تیزرو است، پشت کنان رو به فرار گذاشت و به پشت برنگشت. [ندا رسید:] ای موسی! نترس که پیامبران [به سبب دارا بودن مقام عصمت و پاکی از گناه،] نزد من نمی ترسند، (۱۰)
إِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًا بَعْدَ سُوءٍ فَإِنِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿١١﴾
مگر کسی که ستم کند [که او باید بترسد]؛ ولی زمانی که پس از بدی نیکی را [که ایمان و کار شایسته است] جایگزین آن نماید [از عذاب من در امان است و نباید بترسد]؛ زیرا من بسیار آمرزنده و مهربانم، (۱۱)
وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ ۖ فِي تِسْعِ آيَاتٍ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ﴿١٢﴾
و دستت را در گریبانت کن تا بدون هیچ عیبی، سفید و درخشان بیرون آید، [با این دو معجزه که در ضمن] نه معجزه است به سوی فرعون و قومش [برو] که قطعاً آنان گروهی نافرمانند؛ (۱۲)
فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ آيَاتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوا هَٰذَا سِحْرٌ مُبِينٌ ﴿١٣﴾
هنگامی که معجزات روشن ما به سویشان آمد، گفتند: این جادویی آشکار است. (۱۳)
<center> --- صفحه ۳۷۷ --- </center>
<hr />
وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ ﴿١٤﴾
و آنها را در حالی که باطنشان به الهی بودن آن معجزات یقین داشت، ستمکارانه وبرتری جویانه انکار کردند. پس با تأمل بنگر که سرانجام مفسدان چگونه بود؟! (۱۴)
وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ عِلْمًا ۖ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنَا عَلَىٰ كَثِيرٍ مِنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١٥﴾
و یقیناً ما به داود و سلیمان، دانش [ویژه] دادیم، و آن دو گفتند: همه ستایش ها ویژه خداست، همان که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمن خود برتری عطا کرده است، (۱۵)
وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ ۖ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ ﴿١٦﴾
و سلیمان وارث داود شد و گفت: ای مردم! [معرفت و آگاهی به] زبان و منطق پرندگان را به ما آموخته اند، و از هر چیزی [که به پیامبران و پادشاهان داده اند] به ما عطا کرده اند، یقیناً این امتیاز و برتری آشکاری است. (۱۶)
وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ﴿١٧﴾
و برای سلیمان، سپاهیانش از پریان و آدمیان و پرندگان گردآوری شدند، [و آنان را از حرکت باز می داشتند] تا گروه های دیگر به آنان ملحق شوند؛ (۱۷)
حَتَّىٰ إِذَا أَتَوْا عَلَىٰ وَادِ النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿١٨﴾
[پس حرکت کردند] تا به وادی مورچگان درآمدند. مورچه ای گفت: ای مورچگان! به خانه هایتان درآیید تا سلیمان و سپاهیانش ناآگاهانه شما را پایمال نکنند. (۱۸)
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ ﴿١٩﴾
پس سلیمان از گفته اش با تبسم، حالت خنده به خود گرفت، و [به سبب نعمت فهم گفتار حیوانات] گفت: پروردگارا! به من الهام کن تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم عطا کرده ای به جای آورم، و اینکه کار شایسته ای که آن را بپسندی انجام دهم، و مرا به رحمتت در میان بندگان شایسته ات درآور. (۱۹)
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبِينَ ﴿٢٠﴾
و [سلیمان] جویای پرندگان شد [و هدهد را در میان پرندگان بارگاهش نیافت] پس گفت: مرا چه شده که هدهد را نمی بینم [آیا هست و او را نمی بینم] یا از غایبان است؟ (۲۰)
لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا شَدِيدًا أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَيَأْتِيَنِّي بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٢١﴾
قطعاً او را عذابی سخت خواهم کرد یا [برای عبرت دیگر پرندگان] او را سر می برم، یا باید [برای غایب بودنش] دلیلی روشن برایم بیاورد. (۲۱)
فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقَالَ أَحَطْتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ ﴿٢٢﴾
پس [هدهد] زمانی نه چندان دور درنگ کرد [و با شتاب بازگشت،] پس گفت: [ای سلیمان!] من به چیزی آگاهی یافته ام که تو به آن آگاهی نیافته ای، و [من] از [سرزمین] سبا خبری مهم و یقینی برایت آورده ام. (۲۲)
<center> --- صفحه ۳۷۸ --- </center>
<hr />
إِنِّي وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ ﴿٢٣﴾
به راستی من زنی را یافتم که بر آنان حکومت می کند، و از هر چیزی [که از وسایل و لوازم حکومت و قدرت است] به او داده اند و تختی بزرگ دارد، (۲۳)
وَجَدْتُهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ ﴿٢٤﴾
او و قومش را یافتم که به جای خدا برای خورشید سجده می کنند و شیطان، اعمال [زشتشان] را برای آنان آراسته و در نتیجه آنان را از راه [حق] بازداشته است به این سبب هدایت نمی یابند، (۲۴)
أَلَّا يَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُونَ وَمَا تُعْلِنُونَ ﴿٢٥﴾
[و شیطان آنان را این گونه فریب داده] تا برای خدا سجده نکنند، همان که نهان در آسمان ها و زمین را بیرون می آورد و آنچه را پنهان می دارید و آنچه را آشکار می کنید، می داند. (۲۵)
اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ۩ ﴿٢٦﴾
خدای یکتا که معبودی جز او نیست، پروردگار عرش بزرگ است. (۲۶)
قَالَ سَنَنْظُرُ أَصَدَقْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْكَاذِبِينَ ﴿٢٧﴾
[سلیمان به هدهد] گفت: به زودی [درباره ادعایت] تأمل و بررسی می کنم که آیا راست گفته ای یا از دروغگویانی، (۲۷)
اذْهَبْ بِكِتَابِي هَٰذَا فَأَلْقِهْ إِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُونَ ﴿٢٨﴾
این نامه مرا ببر و به سوی آنان بیفکن، سپس به دور از دیدگان آنان خود را کناری بگیر و بنگر چه پاسخیمی دهند؟ (۲۸)
قَالَتْ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتَابٌ كَرِيمٌ ﴿٢٩﴾
[ملکه سبا پس از آگاهی از مضمون نامه] گفت: ای سران و اشراف! همانا نامه ای نیکو و با ارزشی به سوی من افکنده اند، (۲۹)
إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ ﴿٣٠﴾
یقیناً این نامه از سوی سلیمان است و سرآغازش به نام خدای رحمان و رحیم است، (۳۰)
أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ ﴿٣١﴾
و [مضمونش این است که] بر من برتری مجویید و همه با حالت تسلیم نزد من آیید. (۳۱)
قَالَتْ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مَا كُنْتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّىٰ تَشْهَدُونِ ﴿٣٢﴾
گفت: ای سران و اشراف! در کارم به من نظر دهید تا شما نزد من حضور داشتید، من [بدون شما] فیصله دهنده کاری نبوده ام. (۳۲)
قَالُوا نَحْنُ أُولُو قُوَّةٍ وَأُولُو بَأْسٍ شَدِيدٍ وَالْأَمْرُ إِلَيْكِ فَانْظُرِي مَاذَا تَأْمُرِينَ ﴿٣٣﴾
گفتند: ما دارای قدرت و مالک وسایل رزمی سختی هستیم، پس بنگر چه فرمان می دهی؟ (۳۳)
قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً ۖ وَكَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿٣٤﴾
گفت: همانا پادشاهان هنگامی که [با ابزار، ادوات جنگی و سپاهی رزمی] وارد شهری می شوند، آن را تباه می کنند و عزیزان اهلش را به ذلت و خواری می نشانند و [آنان] همواره چنین می کنند! (۳۴)
وَإِنِّي مُرْسِلَةٌ إِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنَاظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ ﴿٣٥﴾
من به سوی آنان هدیه ای [قابل توجه] می فرستم، پس با تأمل می نگرم که فرستادگان با چه پاسخی بر می گردند؟ (۳۵)
<center> --- صفحه ۳۷۹ --- </center>
<hr />
فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ فَمَا آتَانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا آتَاكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ ﴿٣٦﴾
هنگامی که [فرستاده ملکه سبا] نزد سلیمان آمد، [سلیمان] گفت: آیا مرا با مالی [اندک و ناچیز] یاری می دهید؟ آنچه خدا [از نبوّت و حکومت و ثروت] به من عطا کرده، بهتر است از آنچه به شما داده [هدیه شما برای من شادی آور نیست]، این شمایید که با هدیه خود شادمانی می کنید، (۳۶)
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ ﴿٣٧﴾
به سوی آنان بازگرد که ما حتماً با سپاهیانی به سوی آنان خواهیم آمد که قدرت رویارویی با آن را ندارند، و آنان را در حالی که [در آن منطقه] حقیر و بی ارزش شده اند، با خواری و ذلت از آنجا بیرون می کنیم. (۳۷)
قَالَ يَا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَنْ يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ ﴿٣٨﴾
[سلیمان] گفت: ای سران و اشراف! کدام یک از شما تخت او را پیش از آنکه همگی به حالت تسلیم نزد من آیند، برایم می آورد؟ (۳۸)
قَالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقَامِكَ ۖ وَإِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ ﴿٣٩﴾
یکی از جنّیان کاردان و تیزهوش گفت: من آن را پیش از آنکه از مسند خود برخیزی نزد تو می آورم، و من بر این [کار] توانا و امینم، (۳۹)
قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ ۚ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هَٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ ۖ وَمَنْ شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ﴿٤٠﴾
کسی که دانشی از کتاب [لوح محفوظ] نزد او بود گفت: من آن را پیش از آنکه پلک دیده ات به هم بخورد، نزد تو می آورم. [و آن را در همان لحظه آورد]. پس هنگامی که سلیمان تخت را نزد خود پابرجا دید، گفت: این از فضل و احسان پروردگار من است، تا مرا بیازماید که آیا سپاس گزارم یا بنده ای ناسپاسم؟ و هر کس که سپاس گزاری کند، به سود خود سپاس گزاری می کند و هر کس ناسپاسی ورزد، [زیانی به خدا نمی رساند]؛ زیرا پروردگارم بی نیاز و کریم است. (۴۰)
قَالَ نَكِّرُوا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ أَتَهْتَدِي أَمْ تَكُونُ مِنَ الَّذِينَ لَا يَهْتَدُونَ ﴿٤١﴾
گفت: تختش را [با تغییر دادن در زینت و آرایش] برایش ناشناس کنید تا ببینیم آیا [به شناخت آن] راه می یابد، یا از کسانی است که راه نمی یابند؟ (۴۱)
فَلَمَّا جَاءَتْ قِيلَ أَهَٰكَذَا عَرْشُكِ ۖ قَالَتْ كَأَنَّهُ هُوَ ۚ وَأُوتِينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِينَ ﴿٤٢﴾
پس زمانی که [ملکه سبا] آمد، گفتند: آیا تخت تو نیز این گونه است؟ گفت: گویا این همان است!! و ما را پیش از این [به حقّانیّت و قدرت سلیمان] آگاه کردند و [همان زمان] تسلیم شدیم؛ (۴۲)
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَعْبُدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ إِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كَافِرِينَ ﴿٤٣﴾
چیزی را که [ملکه سبا] به جای خدا می پرستید او را [از تسلیم شدن به حق] بازداشته بود؛ زیرا او از گروه کافران بود [و در میان آنان رشد کرده بود و به روش و رفتار آنان خو گرفته بود.] (۴۳)
قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ ۖ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَا ۚ قَالَ إِنَّهُ صَرْحٌ مُمَرَّدٌ مِنْ قَوَارِيرَ ۗ قَالَتْ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَانَ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٤٤﴾
به او گفتند: به حیاط قصر درآی. هنگامی که آن را دید، پنداشت آبی فراوان [چون دریاچه] است، پس دامن جامه از دو ساق پایش بالا زد [که به خیال خود وارد آب شود]، سلیمان گفت: این محوطه ای است صاف و هموار از شیشه [نه از آب]. [ملکه سبا] گفت: پروردگارا! قطعاً من به خود ستم کردم، اینک همراه سلیمان، تسلیم [فرمان ها و احکام] خدا، پروردگار جهانیان شدم. (۴۴)
<center> --- صفحه ۳۸۰ --- </center>
<hr />
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذَا هُمْ فَرِيقَانِ يَخْتَصِمُونَ ﴿٤٥﴾
همانا به سوی قوم ثمود برادرشان صالح را فرستادیم که خدا را بپرستید. پس ناگهان آنان دو گروه [مؤمن و کافر] شدند که با یکدیگر نزاع و دشمنیمی کردند. (۴۵)
قَالَ يَا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ ۖ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿٤٦﴾
گفت: ای قوم من! چرا بر عذاب و هلاکت، پیش از توبه و ایمان شتاب می کنید؟! چرا از خدا درخواست آمرزش نمی کنید تا مورد رحمت قرار گیرید؟! (۴۶)
قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَعَكَ ۚ قَالَ طَائِرُكُمْ عِنْدَ اللَّهِ ۖ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ ﴿٤٧﴾
گفتند: ما به تو و همراهانت فال بد زده ایم [و شما را سبب بروز این همه مشکلات و بدبختی خود می دانیم]. گفت: سبب بروز مشکلات و بدبختی شما [طغیان و گناهان شماست که عکس العملش] نزد خداست، [ربطی به ما ندارد] بلکه شما گروهی هستید که [به مشکلات و مصایب] امتحان می شوید [شاید به این سبب توبه کنید و مؤمن شوید.] (۴۷)
وَكَانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿٤٨﴾
در آن شهر نُه نفر از اشراف و سران بودند که در آن فساد می کردند و اصلاح گر نبودند، (۴۸)
قَالُوا تَقَاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَأَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ أَهْلِهِ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ ﴿٤٩﴾
[آنان به یکدیگر] گفتند: هم قسم شوید که حتماً به صالح و خانواده اش شبیخون می زنیم [تا همه را نابود کنیم]، آن گاه به خونخواهش بگوییم: ما زمان هلاک شدن خانواده اش حضور نداشتیم و یقیناً راستگوییم. (۴۹)
وَمَكَرُوا مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿٥٠﴾
آنان نیرنگ مهمی به کار گرفتند و ما هم در حالی که بی خبر بودند [با کیفر بسیار سختی] نیرنگ آنان را از بین بردیم. (۵۰)
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْنَاهُمْ وَقَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٥١﴾
پس با تأمل بنگر که سرانجام نیرنگشان چگونه بود؟ که ما آنان و قومشان را همگی درهم کوبیدیم و هلاک کردیم. (۵۱)
فَتِلْكَ بُيُوتُهُمْ خَاوِيَةً بِمَا ظَلَمُوا ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ﴿٥٢﴾
این خانه های آنان است که به سبب ستمشان [از سکنه] خالی مانده. بی تردید در این سرگذشت برای گروهی که معرفت و شناخت دارند، عبرتی بزرگ وجود دارد، (۵۲)
وَأَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ ﴿٥٣﴾
و آنان را که ایمان آوردند و همواره پرهیزکاری می کردند، نجات دادیم. (۵۳)
وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ ﴿٥٤﴾
و لوط را [یاد کن] هنگامی که به قومش گفت: آیا این عمل بسیار زشت را در حالی که [وقت انجام دادنش با بی شرمی کامل به هم] نگاه می کنید، مرتکب می شوید؟! (۵۴)
أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ﴿٥٥﴾
آیا شما از روی میل و شهوت به جای زنان با مردان آمیزش می کنید؟ [شما برای این کار زشت دلیل و برهانی ندارید] بلکه شما گروهی نادان هستید. (۵۵)
<center> --- صفحه ۳۸۱ --- </center>
<hr />
{{قرآن/صفحه جزء| ۳۸۱}}
{{پایان جزء
|جزء=١٩
|قبلی=18
|بعدی=20
}}
[[رده:متن و ترجمه قرآن (جزء به جزء)|19]]

قرآن/ جزء 27 (متن و ترجمه)

2018-07-03T06:51:01Z

Admin:

{{مشخصات جزء قرآن
|شماره جزء=۲۷
|قبلی=26
|بعدی=28
|محدوده=این جزء از آیه 31[[سوره ذاریات ]] آغاز و تا آیه 29 [[سوره حدید]] ادامه دارد. در این جز بخشی از سوره [[ سوره ذاریات | ذاریات ]] ، [[ سوره طور| طور]] ، [[سوره نجم|نجم]] ، [[سوره قمر| قمر]]، [[سوره الرحمن| الرحمن]]،[[سوره واقعه| واقعه]]، و [[سوره حدید | حدید]] قرار دارد.
}}

== ادامه[[ سوره ذاریات]] ==
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿٣١﴾
[ابراهیم] گفت: ای فرستادگان! دنبال چه کار مهمی هستید؟ (۳۱)
قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ﴿٣٢﴾
گفتند: ما را به سوی مردمی گنهکار فرستاده اند؛ (۳۲)
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِنْ طِينٍ ﴿٣٣﴾
تا [بارانی] از گِل سنگ بر آنان بفرستیم؛ (۳۳)
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ﴿٣٤﴾
[سنگی که] نزد پروردگارت برای تجاوزکاران نشانه گذاری شده است؛ (۳۴)
فَأَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٣٥﴾
پس هرکه را از مؤمنان در آن شهر بود [پیش از آمدن عذاب] بیرون بردیم؛ (۳۵)
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ﴿٣٦﴾
در آنجا جز یک خانه از مسلمانان [که اهلش مطیع خدا بودند، نیافتیم.] (۳۶)
وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿٣٧﴾
در آنجا [پس از زیر و رو شدن شهر و هلاکت مردم] نشانه و عبرتی [از قدرت، غضب خود و محکومیت مجرمان] برای کسانی که از عذاب دردناک می ترسند به جا گذاشتیم. (۳۷)
وَفِي مُوسَىٰ إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٣٨﴾
و [نیز] در [سرگذشت] موسی، چون او را با دلیلی روشن به سوی فرعون فرستادیم [عبرتی است.] (۳۸)
فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿٣٩﴾
پس فرعون با سپاهیانش روی [از حق] گرداندند و گفت: [این مرد] یا جادوگر است یا دیوانه! (۳۹)
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ﴿٤٠﴾
در نتیجه او و سپاهیانش را گرفتیم و به دریا افکندیم، در حالی که [به سبب لجبازی و دشمنی] مستحقّ سرزنش بود. (۴۰)
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ﴿٤١﴾
و [نیز] در [سرگذشت قوم] عاد هنگامی که بر آنان باد هلاک کننده ای فرستادیم [عبرتی است.] (۴۱)
مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ﴿٤٢﴾
[آن باد] هیچ چیزی را که بر آن می وزید، رها نمی کرد مگر آنکه آن را به صورت استخوان پوسیده ای می ساخت. (۴۲)
وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّىٰ حِينٍ ﴿٤٣﴾
و [نیز] در قوم ثمود [عبرتی است] هنگامی که [پس از پی کردن ناقه] به آنان گفته شد: زمانی کوتاه [که بیش از سه روز نیست، از زندگی] برخوردار باشید [که عذاب خواهد رسید.] (۴۳)
فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ ﴿٤٤﴾
ولی [آنان در آن سه روز هم که مهلت داشتند باز] از فرمان پروردگارشان سرپیچی کردند، پس صاعقه مرگبار آنان را فراگرفت در حالی که آنان با ترس و حیرت به آن می نگریستند. (۴۴)
فَمَا اسْتَطَاعُوا مِنْ قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنْتَصِرِينَ ﴿٤٥﴾
پس [با آمدن عذاب و به سبب اینکه هیچ مهلتی نیافتند] نه قدرت برخاستن از جای خود را داشتند و نه دادخواهی کردند. (۴۵)
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ﴿٤٦﴾
و قوم نوح را پیش از این [هلاک کردیم]؛ زیرا آنان همواره مردمی نافرمان بودند. (۴۶)
وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿٤٧﴾
و آسمان را به قدرت ونیرو بنا کردیم و ما [همواره] وسعت دهنده ایم. (۴۷)
وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ ﴿٤٨﴾
و زمین را گستردیم و چه نیکو گستراننده ای هستیم. (۴۸)
وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿٤٩﴾
واز هر چیزی جفت آفریدیم باشد که متذکّر [این حقایق که نشانه هایی بر قدرت، حکمت و ربوبیت خداست] شوید. (۴۹)
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿٥٠﴾
پس به سوی خدا بگریزید [که] بی تردید من از سوی او بیم دهنده ای روشنگرم. (۵۰)
وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿٥١﴾
و با خدا معبودی دیگر قرار ندهید، یقیناً من از سوی او بیم دهنده ای آشکارم. (۵۱)
<center> --- صفحه ۵۲۲ --- </center>
<hr />
كَذَٰلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿٥٢﴾
همچنین هیچ پیامبری بر کسانی که پیش از اینان بودند نیامد مگر اینکه گفتند: جادوگر یا دیوانه است! (۵۲)
أَتَوَاصَوْا بِهِ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿٥٣﴾
آیا [این اقوام] یکدیگر را به این گونه داوری [ناحق درباره پیامبرشان] سفارش کرده بودند؟! [نه] بلکه همه آنان گروهی یاغی و سرکش بودند [و این یاوه گویی ها، محصول سرکشی و یاغی گری آنان بود.] (۵۳)
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ ﴿٥٤﴾
بنابراین از این سبک مغزان باطل گو، روی برگردان [که تو اتمام حجت کردی] و شایسته سرزنش نیستی؛ (۵۴)
وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَىٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٥٥﴾
و پند ده؛ زیرا پند به مؤمنان سود می دهد؛ (۵۵)
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾
و جن و انس را جز برای اینکه مرا بپرستند نیافریدیم؛ (۵۶)
مَا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ ﴿٥٧﴾
از آنان هیچ رزقی نمی خواهم، و نمی خواهم که مرا طعام دهند. (۵۷)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ﴿٥٨﴾
بی تردید خدا خود روزی دهنده و صاحب قدرت استوار است. (۵۸)
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ﴿٥٩﴾
پس برای کسانی [از قوم تو] که ستم ورزیدند، سهمی از عذاب است مانند سهم هم مسلکانشان [از امت های پیشین]، بنابراین شتاب در آمدن آن را نخواهند. (۵۹)
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿٦٠﴾
پس وای بر کسانی که کافر شدند از آن روزشان که به آن وعده داده می شوند. (۶۰)
==[[سوره طور]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالطُّورِ ﴿١﴾
سوگند به [کوهِ] طور، (۱)
وَكِتَابٍ مَسْطُورٍ ﴿٢﴾
و به کتابی که نوشته شده، (۲)
فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ ﴿٣﴾
در صفحه ای باز و گسترده، (۳)
وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ﴿٤﴾
و به آن خانه آباد، (۴)
وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ ﴿٥﴾
و به آن سقف برافراشته، (۵)
وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ﴿٦﴾
و به آن دریای مملو و برافروخته، (۶)
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ ﴿٧﴾
که بی تردید عذاب پروردگارت واقع شدنی است؛ (۷)
مَا لَهُ مِنْ دَافِعٍ ﴿٨﴾
و آن را هیچ مانع و بازدارنده ای نیست. (۸)
يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاءُ مَوْرًا ﴿٩﴾
[و آن در] روزی [است] که آسمان به حرکت و لرزه ای سخت در آید؛ (۹)
وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا ﴿١٠﴾
و کوه ها [چون گرد و غبار] سریع و تند، روان شوند. (۱۰)
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿١١﴾
پس در آن روز وای بر تکذیب کنندگان! (۱۱)
الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ ﴿١٢﴾
همانان که با فرو رفتن [در گفتار و کردار باطل با حقایق] بازی می کنند. (۱۲)
يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿١٣﴾
روزی که آنان را با خشونت و زور به سوی آتش می رانند. (۱۳)
هَٰذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿١٤﴾
[و به آنان می گویند:] این همان آتشی است که همواره آن را تکذیب می کردید. (۱۴)
<center> --- صفحه ۵۲۳ --- </center>
<hr />
أَفَسِحْرٌ هَٰذَا أَمْ أَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿١٥﴾
آیا این آتش هم جادوست [چنانکه در دنیا وحی را جادو می پنداشتید] یا شما [این واقعیت آشکار را] نمی بینید [چنانکه در دنیا حقایق را نمی دیدید؟] (۱۵)
اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٦﴾
در آن در آیید [و بسوزید]؛ پس صبر کنید یا نکنید برای شما یکسان است. فقط اعمالی را که همواره انجام می دادید، جزا داده می شوید. (۱۶)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ﴿١٧﴾
بی تردید پرهیزکاران در بهشت ها و نعمتی فراوان اند. (۱۷)
فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿١٨﴾
به آنچه پروردگارشان به آنان عطا کرده و [برای آنکه] پروردگارشان آنان را از عذاب دوزخ مصون داشته، شادمان و مسرورند. (۱۸)
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٩﴾
[به آنان گویند:] به پاداش اعمالی که همواره انجام می دادید [از این نعمت ها] بخورید و بیاشامید، گوارایتان باد. (۱۹)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ ۖ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ ﴿٢٠﴾
[این] در حالی [است] که بر تخت هایی ردیف و به هم پیوسته تکیه می زنند و حورالعین را به همسری آنان در می آوریم. (۲۰)
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ ۚ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿٢١﴾
و کسانی که ایمان آوردند و فرزندانشان [به نوعی] در ایمان از آنان پیروی کردند، فرزندانشان را [در بهشت] به آنان ملحق می کنیم و هیچ چیز از اعمالشان را نمی کاهیم؛ هر انسانی در گرو اعمال خویش است. (۲۱)
وَأَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢٢﴾
و [همواره] به آنان انواع میوه ها و گوشتهایی که دلخواه آنان است، می رسانیم. (۲۲)
يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ ﴿٢٣﴾
آنان در بهشت، جام های [پر از شراب طهور را] که نه در آن [پس از نوشیدنش، زمینه] بیهوده گویی و نه [خوردنش] گناه است، از دست یکدیگر می گیرند. (۲۳)
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ ﴿٢٤﴾
و [همواره برای پذیرایی از آنان] نوجوانانی پیرامونشان می گردند که گویا مرواریدی نهفته در صدف هستند. (۲۴)
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ﴿٢٥﴾
و به یکدیگر روی می کنند [و از احوالات گذشته] از هم می پرسند. (۲۵)
قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ﴿٢٦﴾
می گویند: ما پیش تر [در دنیا] در میان کسان خود [از عذاب امروز] ترسان بودیم؛ (۲۶)
فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ ﴿٢٧﴾
ولی خدا بر ما منت نهاد و ما را از عذاب مرگبار حفظ کرد. (۲۷)
إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ ﴿٢٨﴾
از پیش او را [برای نجات از عذاب] می خواندیم؛ زیرا که او نیکوکار و مهربان است. (۲۸)
فَذَكِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ ﴿٢٩﴾
پس [مشرکان را] هشدار ده که تو به لطف و رحمت پروردگارت نه کاهنی نه دیوانه؛ (۲۹)
أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ ﴿٣٠﴾
بلکه این سبک مغزانند که می گویند: او شاعری است که برای او حوادث تلخ روزگار و آمدن مرگش را انتظار می بردیم! (۳۰)
قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ ﴿٣١﴾
بگو: [هلاکت خود را] انتظار برید که من هم با شما از منتظرانم. (۳۱)
<center> --- صفحه ۵۲۴ --- </center>
<hr />
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُمْ بِهَٰذَا ۚ أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿٣٢﴾
آیا عقل هایشان آنان را به این گفتارهای باطل و یاوه [بر ضد تو و قرآن] وا می دارد، یا [نه] آنان مردمی طغیان گر و سرکش اند؟ (۳۲)
أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ ۚ بَلْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٣٣﴾
یا می گویند: قرآن را از پیش خود ساخته [و به خدا نسبت داده است؟ چنین نیست که می پندارند]، بلکه [قرآن وحی الهی است، ولی اینان] ایمان نمی آورند. (۳۳)
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ ﴿٣٤﴾
پس اگر [در ادعای خود] راستگویید، سخنی مانند آن بیاورید. (۳۴)
أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ ﴿٣٥﴾
آیا آنان از غیر [آن] چیزی [که دیگران را از آن آفریده اند،] آفریده شده اند. (۳۵)
أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ۚ بَلْ لَا يُوقِنُونَ ﴿٣٦﴾
یاآنان آسمان ها و زمین را آفریده اند؟ نه، بلکه یقین ندارند. (۳۶)
أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ ﴿٣٧﴾
آیا خزانه های [علم و قدرت] پروردگارت نزد آنان است [که هر کس را اینان به پیامبری برگزینند، پیامبر است و چون تو را پیامبر نمی دانند، پس پیامبر نیستی؟] یا بر تدبیر امور هستی و بر خدا مسلط اند [که اگر بخواهند این مقام را از تو سلب کنند، بتوانند؟] (۳۷)
أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ ۖ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُمْ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٣٨﴾
یا برای آنان نردبانی است که [بر آن برشوند و] در آن خبرهای غیبی را بشنوند؟ پس باید شنونده اش دلیلی آشکار [بر ادعایش] بیاورد؟ (۳۸)
أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ ﴿٣٩﴾
یا سهم خدا دختران است و سهم شما پسران؟ (۳۹)
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ ﴿٤٠﴾
یا از آنان [در برابرابلاغ رسالت] پاداشی می خواهی که از خسارت آن سنگین بارند؟ (۴۰)
أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤١﴾
یا علم غیب نزد آنان است که آنان [ادعای خود را از روی آن] می نویسند؟ (۴۱)
أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا ۖ فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ ﴿٤٢﴾
یا می خواهند [بر ضد تو] نیرنگ و فریبی به کار گیرند؟ ولی کافران [بدانند که] خود اسیر و محکوم نیرنگ شده اند. …. (۴۲)
أَمْ لَهُمْ إِلَٰهٌ غَيْرُ اللَّهِ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿٤٣﴾
آیا آنان را معبودی جز خداست؟ خدا از آنچه شریک او قرار می دهند، منزّه است. …. (۴۳)
وَإِنْ يَرَوْا كِسْفًا مِنَ السَّمَاءِ سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَرْكُومٌ ﴿٤٤﴾
و اگر پاره سنگی در حال سقوط از آسمان ببینند [فکر نمی کنند عذاب است، بلکه چنان بر انکار حق اصرار دارند که] می گویند: ابری متراکم است! (۴۴)
فَذَرْهُمْ حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ ﴿٤٥﴾
[اکنون که با هیچ دلیلی هدایت نمی شوند] پس آنان را واگذار تا آن روزشان را که در آن هلاک می شوند، ببینند. (۴۵)
يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ ﴿٤٦﴾
روزی که نیرنگشان چیزی از عذاب را از آنان دفع نمی کند و یاری هم نخواهند شد. (۴۶)
وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٧﴾
برای ستمکاران جز این عذاب آخرتی عذابی دیگر [در دنیا] خواهد بود [و آن درهم کوبیده شدنشان در جنگ بدر است]، ولی بیشترشان معرفت و آگاهی [به وضع خود در آینده] ندارند. (۴۷)
وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا ۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٤٨﴾
و در برابر حکم پروردگارت شکیبایی کن که تو زیر نظر و مراقبت ما هستی، و هنگامی که [از خواب] برمی خیزی پروردگارت را همراه با سپاس و ستایش تسبیح گوی. (۴۸)
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ ﴿٤٩﴾
و [نیز] پاره ای از شب و هنگام ناپدید شدن ستارگان [به سبب روشنایی صبح] خدا را تسبیح گوی. (۴۹)
<center> --- صفحه ۵۲۵ --- </center>
<hr />
==[[سوره نجم]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿١﴾
سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛ (۱)
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿٢﴾
که هرگز دوست شما از راه راست منحرف نشده، و [در ایمان و اعتقادش از راه راست] خطا نرفته؛ …. (۲)
وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿٣﴾
و از روی هوا و هوس سخن نمی گوید. (۳)
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ ﴿٤﴾
گفتار او چیزی جز وحی که به او نازل می شود، نیست. (۴)
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَىٰ ﴿٥﴾
[فرشته] بسیار نیرومند به او تعلیم داده است. (۵)
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰ ﴿٦﴾
[همان که] دارای درایت و توانمندی شگفتی است، پس [به آنچه که مأمور انجامش می باشد] مسلط و چیره است. (۶)
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَىٰ ﴿٧﴾
در حالی که در افق اعلا بود. (۷)
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿٨﴾
سپس نزدیک رفت و نزدیک تر شد (۸)
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿٩﴾
پس [فاصله اش با پیامبر] به اندازه فاصله دو کمان گشت یا نزدیک تر شد. (۹)
فَأَوْحَىٰ إِلَىٰ عَبْدِهِ مَا أَوْحَىٰ ﴿١٠﴾
آن گاه به بنده اش آنچه را باید وحی می کرد، وحی کرد. (۱۰)
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَىٰ ﴿١١﴾
آنچه را دل [پیامبر] دید [به پیامبر] دروغ نگفت [تا او را درباره حقیقت فرشته وحی به وهم و خیال اندازد، بلکه به حضور و شهودش یقین کامل داشت.] (۱۱)
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿١٢﴾
آیا در آنچه [به حقیقت] می بینید با او به سختی مجادله و ستیزه می کنید؟ (۱۲)
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿١٣﴾
و بی تردید یک بار دیگر هم او را دیده است (۱۳)
عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَىٰ ﴿١٤﴾
نزد سدره المنتهی، (۱۴)
عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَىٰ ﴿١٥﴾
در آنجا که جنت الماوی است. (۱۵)
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿١٦﴾
آن گاه که سدره را احاطه کرده بود آنچه [از فرشتگان، نور و زیبایی] احاطه کرده بود. (۱۶)
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿١٧﴾
دیده [پیامبر آنچه را دید] بر غیر حقیقت و به خطا ندید و از مرز دیدن حقیقت هم درنگذشت. (۱۷)
لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَىٰ ﴿١٨﴾
به راستی که بخشی از نشانه های بسیار بزرگ پروردگارش را دید. (۱۸)
أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّىٰ ﴿١٩﴾
پس به من از لات و عزّی [دو بت خویش] خبر دهید (۱۹)
وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَىٰ ﴿٢٠﴾
و منات، سومین [بت] دیگرتان [که شما آنها را تمثال فرشتگانی به عنوان دختران خدا می پندارید،] (۲۰)
أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنْثَىٰ ﴿٢١﴾
آیا [به پندار شما] ویژه شما پسر و ویژه او دختر است؟! (۲۱)
تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَىٰ ﴿٢٢﴾
در این صورت این تقسیمی ظالمانه است. (۲۲)
إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ ۚ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَىٰ ﴿٢٣﴾
این بتان [که شما آنها را به عنوان شریک خدا گرفته اید] چیزی جز نام ها [ی بی معنا و بی مفهوم] که شما و پدرانتان [بر اساس حدس و گمان] نامگذاری کرده اید نیستند، خدا بر [حقّانیّت] آنها هیچ دلیلی نازل نکرده است. اینان فقط از پندار و گمان [بی پایه] و هواهای نفسانی پیروی می کنند، در حالی که مسلماً از سوی پروردگارشان برای آنان هدایت آمده است. (۲۳)
أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿٢٤﴾
مگر برای انسان آنچه را [چون حاجت بخشی بتان و شفاعت آنان] آرزو می کند، فراهم است؟ …. (۲۴)
فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَىٰ ﴿٢٥﴾
آخرت و دنیا فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست. (۲۵)
وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَىٰ ﴿٢٦﴾
و چه بسیار فرشتگانی که در آسمان ها هستند که شفاعتشان هیچ سودی نمی بخشد مگر پس از آنکه خدا برای هر که بخواهد و بپسندد، اجازه دهد. (۲۶)
<center> --- صفحه ۵۲۶ --- </center>
<hr />
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثَىٰ ﴿٢٧﴾
مسلماً کسانی که به آخرت ایمان ندارند، فرشتگان را در نامگذاری به نام زن نامگذاری می کنند؛ (۲۷)
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ ۖ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ﴿٢٨﴾
و آنان را به این کار هیچ آگاهی و معرفت نیست. [آنان] فقط از گمان پیروی می کنند، و بی تردید گمان [انسان را] برای دریافت حق، هیچ سودی نمی دهد. (۲۸)
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿٢٩﴾
بنابراین از کسانی که از یاد ما روی گردانده اند و جز زندگی دنیا را نخواسته اند، روی بگردان. (۲۹)
ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَىٰ ﴿٣٠﴾
این [دنیا خواهی] آخرین مرز دانش و معرفت آنان است؛ یقیناً پروردگارت به کسی که از راه او منحرف شده، داناتر است، و او به کسی که هدایت یافته، آگاه تر است. (۳۰)
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى ﴿٣١﴾
و آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است، فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست، تا کسانی را که مرتکب گناه شده اند، همان گناهانشان را به آنان کیفر دهد، و کسانی را که کار نیک کرده اند، همان کار نیکشان را به آنان پاداش دهد. (۳۱)
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَىٰ ﴿٣٢﴾
کسانی که از گناهان بزرگ و زشت کاری ها جز لغزش های کوچک دوری می کنند [مورد آمرزش اند] یقیناً آمرزش پروردگارت گسترده و وسیع است. او به شما از هنگامی که شما را از زمین به وجود آورد و از هنگامی که در شکم مادرانتان جنین بودید، داناتر است؛ پس خودستایی نکنید. او به کسی که پرهیزکاری پیشه کرده است، آگاه تر است. (۳۲)
أَفَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّىٰ ﴿٣٣﴾
آیا کسی را که [از حق] روی گردانید، دیدی؟ (۳۳)
وَأَعْطَىٰ قَلِيلًا وَأَكْدَىٰ ﴿٣٤﴾
و اندکی [از مال خود] بخشید و [از باقی مانده آن] امساک ورزید. (۳۴)
أَعِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰ ﴿٣٥﴾
آیا علم غیب نزد اوست و او می بیند [که بارگناهانش رادر قیامت دیگری برمی دارد؟] (۳۵)
أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿٣٦﴾
یا او را به آنچه در صحیفه های موسی است خبر نداده اند؟ (۳۶)
وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّىٰ ﴿٣٧﴾
و [یا به آنچه در صحیفه های] ابراهیم [است] همان که به طور کامل [به پیمانش با خدا] وفا کرد [آگاهش نکرده اند؟] (۳۷)
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ﴿٣٨﴾
که هیچ سنگین باری بار گناه دیگری را بر نمی دارد، (۳۸)
وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿٣٩﴾
و اینکه برای انسان جز آنچه تلاش کرده [هیچ نصیب و بهره ای] نیست، (۳۹)
وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ ﴿٤٠﴾
و اینکه تلاش او به زودی دیده خواهد شد؛ (۴۰)
ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ ﴿٤١﴾
سپس به تلاشش پاداش کامل خواهند داد؛ (۴۱)
وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ ﴿٤٢﴾
و اینکه پایان [همه امور] به سوی پروردگارتوست؛ (۴۲)
وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ﴿٤٣﴾
و این اوست که می خنداند و می گریاند؛ (۴۳)
وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿٤٤﴾
و هم اوست که می میراند و زنده می کند. (۴۴)
<center> --- صفحه ۵۲۷ --- </center>
<hr />
وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ ﴿٤٥﴾
واوست که دو زوج نر وماده آفرید، (۴۵)
مِنْ نُطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ﴿٤٦﴾
از نطفه هنگامی که در رحم ریخته شود. (۴۶)
وَأَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرَىٰ ﴿٤٧﴾
و پدید آوردن جهان دیگر بر عهده اوست، (۴۷)
وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ﴿٤٨﴾
و اوست که شما را توانگر کرد و سرمایه قابل ذخیره بخشید، (۴۸)
وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَىٰ ﴿٤٩﴾
و او پروردگار [ستاره] شِعری است، (۴۹)
وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الْأُولَىٰ ﴿٥٠﴾
و اوست که قوم عاد نخستین را هلاک کرد، (۵۰)
وَثَمُودَ فَمَا أَبْقَىٰ ﴿٥١﴾
و [نیز] قوم ثمود را به طوری که [کسی از آنان را] باقی نگذاشت (۵۱)
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ﴿٥٢﴾
وقوم نوح را پیش تر [هلاک کرد]؛ زیرا آنان ستمکارتر و سرکش تر بودند (۵۲)
وَالْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ﴿٥٣﴾
و شهرها [ی قوم لوط] را زیر و رو کرد و به زمین کوبید. (۵۳)
فَغَشَّاهَا مَا غَشَّىٰ ﴿٥٤﴾
پس [عذاب خدا] آنان را احاطه کرد آن مقدار که احاطه کرد. (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿٥٥﴾
پس [ای انسان!] در کدام یک از نعمت های پروردگارت تردید می کنی [که آیا از سوی خدا هست یا نیست؟!] (۵۵)
هَٰذَا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولَىٰ ﴿٥٦﴾
این پیامبر [نیز] بیم دهنده ای از [زمره] بیم دهندگان پیشین است. (۵۶)
أَزِفَتِ الْآزِفَةُ ﴿٥٧﴾
قیامت نزدیک شد. (۵۷)
لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿٥٨﴾
کسی جز خدا برطرف کننده [سختی ها و هول و هراسش] نیست. (۵۸)
أَفَمِنْ هَٰذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿٥٩﴾
آیا از این سخن تعجب می کنید؟ (۵۹)
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿٦٠﴾
و [با چنین وضعی که دارید هنوز] می خندید و نمی گریید؟! (۶۰)
وَأَنْتُمْ سَامِدُونَ ﴿٦١﴾
و همواره سرکشی می کنید و غافلانه به خوشی و خوشگذرانی مشغول هستید؟! (۶۱)
فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا ۩ ﴿٦٢﴾
پس [با این وصف که قیامتی سنگین در پی دارید، بیایید] خدا را سجده کنید و بپرستید. (۶۲)
==[[سوره قمر]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ ﴿١﴾
قیامت بسیار نزدیک شد، و ماه از هم شکافت. (۱)
وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ ﴿٢﴾
و اگر معجزه ای را ببینند، روی بگردانند و گویند: [این] جادویی همیشگی است! (۲)
وَكَذَّبُوا وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ ﴿٣﴾
و [قرآن، رسالت پیامبر و معجزه را] انکار کردند و هواهای نفسانی خود را پیروی نمودند، در حالی که هر کاری [چه خیر و چه شر، چه حق و چه باطل در قرارگاه ویژه خود] قرار می گیرد [و اینان به زودی خواهند دانست که قرآن و پیامبر بر حق است یا معبودانشان؟] (۳)
وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنَ الْأَنْبَاءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ﴿٤﴾
بی تردید آنچه از خبرها [ی گذشتگان] که [در آن] مایه بازداشتن [از کفر و شرک و گناهان] است برای آنان آمده است. (۴)
حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ ۖ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ ﴿٥﴾
[این خبرها] پندی رساست، ولی هشدارها [به این ستمکاران لجوج] سودی نمی بخشد. (۵)
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلَىٰ شَيْءٍ نُكُرٍ ﴿٦﴾
بنابراین از آنان روی بگردان [و] روزی را [یاد کن] که آن دعوت کننده [یعنی اسرافیل] آنان را به امری بس دشوار و هولناک دعوت می کند. (۶)
<center> --- صفحه ۵۲۸ --- </center>
<hr />
خُشَّعًا أَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ مُنْتَشِرٌ ﴿٧﴾
در حالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، هم چون ملخ های پراکنده از گورها بیرون آیند. (۷)
مُهْطِعِينَ إِلَى الدَّاعِ ۖ يَقُولُ الْكَافِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌ ﴿٨﴾
شتابان به سوی آن دعوت کننده می روند و کافران می گویند: امروز روز بسیار سختی است. (۸)
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا وَقَالُوا مَجْنُونٌ وَازْدُجِرَ ﴿٩﴾
پیش از آنان قوم نوح [پیامبران] را تکذیب کردند، پس بنده ما [نوح] را هم تکذیب کردند و گفتند: دیوانه است، و جن زده ای است [که آثاری از گزند جن در او می باشد.] (۹)
فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ﴿١٠﴾
پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شده ام [و از ستم و زورگویی آنان دلتنگم] بنابراین انتقام [مرا از اینان] بگیر. (۱۰)
فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّمَاءِ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ ﴿١١﴾
پس [در پاسخ درخواستش] درهای آسمان را به آبی بسیار فراوان و ریزان گشودیم، (۱۱)
وَفَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُونًا فَالْتَقَى الْمَاءُ عَلَىٰ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ﴿١٢﴾
و زمین را به [جوشیدن] چشمه هایی [پر آب] شکافتیم؛ پس آبِ آسمان و زمین برای کاری که مقدّر شده بود به هم پیوستند، (۱۲)
وَحَمَلْنَاهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ ﴿١٣﴾
و او را بر کشتی که دارای تخته ها و میخ ها بود سوار کردیم، (۱۳)
تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا جَزَاءً لِمَنْ كَانَ كُفِرَ ﴿١٤﴾
که زیر نظر ما روان بود. [و این] پاداشی بود برای کسی که مورد تکذیب قرار گرفته بود. (۱۴)
وَلَقَدْ تَرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿١٥﴾
و بی تردید آن سرگذشت را [برای آیندگان] مایه پند و عبرت باقی گذاشتیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۱۵)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿١٦﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۱۶)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿١٧﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۱۷)
كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿١٨﴾
قوم عاد [پیامبرشان را] تکذیب کردند، پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۱۸)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ ﴿١٩﴾
ما بر آنان در روزی شوم که شومی اش استمرار داشت، تندبادی سخت و بسیار سرد [به عنوان عذاب] فرستادیم، (۱۹)
تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ ﴿٢٠﴾
که مردم را [از زمین] برمی کند [و بعد از آن عذاب،] گویی تنه های نخلی بودند که ریشه کن شده اند. (۲۰)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٢١﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۲۱)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٢٢﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۲۲)
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ ﴿٢٣﴾
قوم ثمود بیم دهندگان را تکذیب کردند. (۲۳)
فَقَالُوا أَبَشَرًا مِنَّا وَاحِدًا نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ﴿٢٤﴾
پس گفتند: آیا ما بشری از جنس خود را که [تک و] تنهاست [و جمعیت و نیرویی با خود ندارد] پیروی کنیم؟! در این صورت در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود. (۲۴)
أَأُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ﴿٢٥﴾
آیا از میان ما فقط بر او وحی نازل شده است؟! [نه، چنین نیست] بلکه او بسیار دروغگو و پر افاده و متکبر است [که می خواهد بر ما بزرگی کند.] (۲۵)
سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ ﴿٢٦﴾
در فردای نزدیک خواهند دانست که بسیار دروغگو و پرافاده و متکبر کیست؟ (۲۶)
إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ ﴿٢٧﴾
[به صالح گفتیم:] ما برای آزمایش آنان یقیناً آن ماده شتر [درخواست شده] را خواهیم فرستاد؛ پس در انتظار سرانجام آنان باش و شکیبایی پیشه کن. (۲۷)
<center> --- صفحه ۵۲۹ --- </center>
<hr />
وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ ﴿٢٨﴾
و آنان را خبر ده که آب آشامیدنی میان آنان و ماده شتر تقسیم شده است؛ هریک در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند. (۲۸)
فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿٢٩﴾
پس آنان یارشان را [که برای پی کردن ناقه آماده کرده بودند] فرا خواندند و [او] دست به کار شد و [ماده شتر را] پی کرد. (۲۹)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٠﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۳۰)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ ﴿٣١﴾
ما بر آنان یک فریاد مرگبار فرستادیم، پس همه آنان به صورت گیاه خشکی که در آغل چهارپایان جمع می کنند، درآمدند. (۳۱)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٣٢﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۳۲)
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ ﴿٣٣﴾
قوم لوط بیم دهندگان را تکذیب کردند. (۳۳)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ ۖ نَجَّيْنَاهُمْ بِسَحَرٍ ﴿٣٤﴾
ما بر آنان توفانی سخت که با خود ریگ و سنگ می آورد فرستادیم [در نتیجه همه را هلاک کرد]، مگر خاندان لوط را که سحرگاهان نجاتشان دادیم. (۳۴)
نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ ﴿٣٥﴾
[این] نعمت و رحمتی از سوی ما بود، این گونه کسی را که سپاس گزار است، پاداش می دهیم. (۳۵)
وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ ﴿٣٦﴾
به راستی لوط آنان را به مؤاخذه سخت ما بیم داده بود، ولی [آنان با وی] در بیمها و هشدارها [یش] سرسختانه مجادله و ستیزه کردند. (۳۶)
وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٧﴾
و از میهمانانش [که در حقیقت فرشتگان ما بودند] کام جویی خواستند، در نتیجه دیدگانشان را محو و نابینا کردیم؛ پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید. (۳۷)
وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُسْتَقِرٌّ ﴿٣٨﴾
به یقین در سپیده دم عذابی پیگیر و پایدار به آنان رسید. (۳۸)
فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٩﴾
پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید. (۳۹)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٤٠﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۴۰)
وَلَقَدْ جَاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ﴿٤١﴾
و همانا برای فرعونیان بیم دهندگان آمدند. (۴۱)
كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُقْتَدِرٍ ﴿٤٢﴾
[آنان] همه معجزات و آیات ما را تکذیب کردند؛ در نتیجه آنان را [به عذابی سخت] گرفتیم، گرفتن توانایی شکست ناپذیر و نیرومند. (۴۲)
أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ ﴿٤٣﴾
آیا کافران [شهر] شما از اقوامی که برشمردیم، بهتر و برترند [تا به سبب بهتری و برتری مصون از عذاب باشند؟] یا برای شما در کتاب های آسمانی امان نامه ای هست [که هر جرمی را مرتکب شوید عذابی نخواهید داشت؟!] (۴۳)
أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُنْتَصِرٌ ﴿٤٤﴾
یا [آنکه] می گویند: ما گروهی متحد و پشتیبان یکدیگریم [که هرکس بخواهد آسیبی به ما رساند، با قدرت هرچه تمام تر از او انتقام می گیریم؟] (۴۴)
سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ ﴿٤٥﴾
به زودی [این] گروه [متحد در جنگی که خود بر ضد مؤمنان تدارک می بینند] شکست می خورند و پشت کنان می گریزند. (۴۵)
بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿٤٦﴾
بلکه وعده گاهشان قیامت است، و قیامت هولناک تر و تلخ تر است. (۴۶)
إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ﴿٤٧﴾
بی تردید گنهکاران در گمراهی و انحراف و در آتش افروخته اند. (۴۷)
يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ ﴿٤٨﴾
روزی که با صورت در آتش کشیده می شوند [و به آنان می گویند:] سوزندگی و عذاب دردناک دوزخ را بچشید. (۴۸)
إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ ﴿٤٩﴾
ما هر چیزی را به اندازه آفریدیم. (۴۹)
<center> --- صفحه ۵۳۰ --- </center>
<hr />
وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ ﴿٥٠﴾
و فرمان ما جز فرمان واحدی نیست که مانند یک چشم بر هم زدن است. (۵۰)
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٥١﴾
بی تردید ما هم مسلکان شما را [که در گذشته به سر می بردند، به خاطر طغیانشان] هلاک کردیم؛ پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۵۱)
وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ ﴿٥٢﴾
و هر عملی را که انجام دادند در نامه های اعمالشان ثبت است. (۵۲)
وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ﴿٥٣﴾
و هر کوچک و بزرگی [از اعمالشان در آن] نوشته شده است. (۵۳)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ﴿٥٤﴾
یقیناً پرهیزکاران در بهشت ها و [کنار] نهرها هستند؛ (۵۴)
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ ﴿٥٥﴾
در جایگاهی حق و پسندیده نزد پادشاهی توانا. (۵۵)
==[[سوره الرحمن]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الرَّحْمَٰنُ ﴿١﴾
[خدای] رحمان (۱)
عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿٢﴾
قرآن را تعلیم داد. (۲)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ ﴿٣﴾
انسان را آفرید؛ (۳)
عَلَّمَهُ الْبَيَانَ ﴿٤﴾
به او بیان آموخت؛ (۴)
الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾
خورشید و ماه با حسابی [منظم و دقیق] روانند؛ (۵)
وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ ﴿٦﴾
و گیاه و درخت همواره [برای او] سجده می کنند؛ (۶)
وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ ﴿٧﴾
و آسمان را برافراشت و [برای سنجش هر امر معنوی و مادی] ترازو نهاد؛ (۷)
أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ ﴿٨﴾
تا در [سنجیدن با] ترازو طغیان روا مدارید [و از مرز عدالت و انصاف مگذرید.] (۸)
وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ ﴿٩﴾
و ترازو را به عدالت برپا دارید و از ترازو مکاهید؛ (۹)
وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿١٠﴾
و زمین را برای [زندگی] مردم نهاد؛ (۱۰)
فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ ﴿١١﴾
در آن میوه ها و نخل ها با خوشه های غلاف دار است؛ (۱۱)
وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ ﴿١٢﴾
و دانه های با سبوس و کاه و گیاهان خوشبوست، (۱۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٣﴾
پس [ای انس و جن!] کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۳)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ ﴿١٤﴾
انسان را از گلی خشکیده مانند سفال آفرید. (۱۴)
وَخَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ ﴿١٥﴾
و جن را از آمیزه ای [از شعله های مختلف] آتش به وجود آورد. (۱۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٦﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۶)
<center> --- صفحه ۵۳۱ --- </center>
<hr />
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ ﴿١٧﴾
پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است. (۱۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۸)
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ ﴿١٩﴾
دو دریای [شیرین و شور] را روان ساخت در حالی که همواره باهم تلاقی و برخورد دارند؛ (۱۹)
بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ ﴿٢٠﴾
[ولی] میان آن دو حایلی است که به هم تجاوز نمی کنند [درنتیجه باهم مخلوط نمی شوند!] (۲۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۱)
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ ﴿٢٢﴾
از آن دو دریا لؤلؤ و مرجان بیرون می آید. (۲۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۳)
وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ ﴿٢٤﴾
و او را در دریا کشتی های بادبان برافراشته چون کوه هاست. (۲۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۵)
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ﴿٢٦﴾
همه آنان که روی این زمین هستند، فانی می شوند. (۲۶)
وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ﴿٢٧﴾
و تنها ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی می ماند. (۲۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۸)
يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ﴿٢٩﴾
هر که در آسمان ها و زمین است از او درخواست [حاجت] می کند، او هر روز در کاری است. (۲۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٠﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۰)
سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلَانِ ﴿٣١﴾
ای انس و جن! به زودی به [حساب] شما می پردازیم. (۳۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٢﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۲)
يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانْفُذُوا ۚ لَا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿٣٣﴾
ای گروه جن و انس! اگر می توانید از کرانه ها و نواحی آسمان ها و زمین بیرون روید، پس بیرون روید؛ نمی توانید بیرون روید مگر با نوعی توانایی و قدرت. (۳۳)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٤﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۴)
يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِ ﴿٣٥﴾
بر شما شعله هایی از آتش بی دود و دود آتش آلود فرستاده خواهد شد، در نتیجه نمی توانید یکدیگر را [برای دفع عذاب] یاری دهید! (۳۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٦﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۶)
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِ ﴿٣٧﴾
و ناگهان آسمان بشکافد و چون چرمی سرخ رنگ و گلگون شود. (۳۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۸)
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُسْأَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿٣٩﴾
پس در آن روز [به علت سرعت فوق العاده حسابرسی و روشن بودن همه امور] هیچ انس و جنّی را از گناهش نپرسند. (۳۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٠﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۰)
<center> --- صفحه ۵۳۲ --- </center>
<hr />
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالْأَقْدَامِ ﴿٤١﴾
گناهکاران به نشانه هایشان شناخته می شوند، پس آنان را به موهای پیش سرو به پاهایشان می گیرند [و به آتش می اندازند.] (۴۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٢﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۲)
هَٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿٤٣﴾
این همان دوزخی است که گنهکاران آن را دروغ می پنداشتند. (۴۳)
يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ ﴿٤٤﴾
آنان در میان آتش و آب جوشان رفت و آمد می کنند (۴۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۵)
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ ﴿٤٦﴾
و برای کسی که از مقام پروردگارش [که احاطه و تسلّط او بر ظاهر و باطن هستی است] بترسد دو بهشت است. (۴۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۷)
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ ﴿٤٨﴾
[دو بهشتی که] دارای درختان و شاخسارهای باطراوت و انبوه است. (۴۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۹)
فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ ﴿٥٠﴾
در آن دو بهشت دو چشمه ای است که همواره جاری است. (۵۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۱)
فِيهِمَا مِنْ كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿٥٢﴾
در آن دو بهشت از هر میوه ای دو نوع فراهم است. (۵۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۳)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ ۚ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ ﴿٥٤﴾
[بهشتیان] بر بسترهایی که آستر آنها از حریر درشت بافت است، تکیه می زنند، و میوه های رسیده آن دو بهشت [به آسانی] در دسترس است. (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۵)
فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿٥٦﴾
در آن بهشت ها زنانی هستند که فقط به همسرانشان عشق می ورزند، و پیش از آنان دست هیچ انس و جنی به آنان نرسیده است. (۵۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۷)
كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ ﴿٥٨﴾
گویی آن زنان بهشتی یاقوت و مرجان اند. (۵۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۹)
هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ ﴿٦٠﴾
آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟ (۶۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۱)
وَمِنْ دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿٦٢﴾
و جز آن دو بهشت، دو بهشت دیگر [هم] هست. (۶۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۳)
مُدْهَامَّتَانِ ﴿٦٤﴾
آن [دو بهشت دیگر] در نهایت سرسبزی اند. (۶۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۵)
فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿٦٦﴾
در آن دو بهشت دو چشمه همواره جوشان و در حال فوران است. (۶۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۷)
<center> --- صفحه ۵۳۳ --- </center>
<hr />
فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ ﴿٦٨﴾
در آنها میوه های فراوان و درخت خرما و انار است. (۶۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۹)
فِيهِنَّ خَيْرَاتٌ حِسَانٌ ﴿٧٠﴾
در آنها زنانی نیکو سیرت و زیبا صورت اند. (۷۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۱)
حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ ﴿٧٢﴾
حوریانی که در سراپرده ها مستورند. (۷۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۳)
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿٧٤﴾
پیش از همسران بهشتی شان دست هیچ انس و جنّی به آنان نرسیده است. (۷۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ ﴿٧٦﴾
بر بالش های سبز و فرش های زیبا تکیه می زنند. (۷۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۷)
تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ﴿٧٨﴾
همیشه سودمند و با برکت است نام پروردگار با شکوه و ارجمندت. (۷۸)
==[[سوره واقعه]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿١﴾
هنگامی که واقعه [بسیار عظیم قیامت] واقع شود، (۱)
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿٢﴾
که در واقع شدنش دروغی [در کار] نیست، (۲)
خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿٣﴾
پست کننده [کافران] و رفعت دهنده [مؤمنان] است. (۳)
إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿٤﴾
هنگامی که زمین به شدت لرزانده شود، (۴)
وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿٥﴾
و کوه ها درهم کوبیده وریز ریز شوند. (۵)
فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿٦﴾
در نتیجه غباری پراکنده گردد، (۶)
وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿٧﴾
وشما سه گروه شوید: (۷)
فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾
سعادتمندان، چه بلند مرتبه اند سعادتمندان! (۸)
وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿٩﴾
و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان! (۹)
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿١٠﴾
و پیشی گیرندگان [به اعمال نیک] که پیشی گیرندگان [به رحمت و آمرزش] اند، (۱۰)
أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾
اینان مقربان اند، (۱۱)
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿١٢﴾
در بهشت های پر نعمت اند. (۱۲)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
گروهی بسیار از پیشینیان، (۱۳)
وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿١٤﴾
و اندکی از پسینیان، (۱۴)
عَلَىٰ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿١٥﴾
بر تخت هایی زربافت، (۱۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿١٦﴾
در حالی که روبروی یکدیگر بر آنها تکیه دارند. (۱۶)
<center> --- صفحه ۵۳۴ --- </center>
<hr />
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾
نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند، (۱۷)
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿١٨﴾
با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک، (۱۸)
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿١٩﴾
که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند، (۱۹)
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾
و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند، (۲۰)
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾
و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند، (۲۱)
وَحُورٌ عِينٌ ﴿٢٢﴾
و حوریانی چشم درشت، (۲۲)
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾
هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛ (۲۳)
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾
پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند. (۲۴)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾
در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی، (۲۵)
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿٢٦﴾
مگر سخنی که سلام است و سلام، (۲۶)
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿٢٧﴾
و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان! (۲۷)
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿٢٨﴾
در سایه درخت سدر بی خارند، (۲۸)
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿٢٩﴾
و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است، (۲۹)
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿٣٠﴾
و سایه ای گسترده و پایدار، (۳۰)
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿٣١﴾
و آبی ریزان، (۳۱)
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿٣٢﴾
و میوه ای فراوان، (۳۲)
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿٣٣﴾
که پایان نپذیرد و ممنوع نشود، (۳۳)
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾
و همسرانی بلند مرتبه، (۳۴)
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿٣٥﴾
که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛ (۳۵)
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾
پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم (۳۶)
عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿٣٧﴾
عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران. (۳۷)
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٣٨﴾
[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.] (۳۸)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾
گروهی بسیار از پیشینیان، (۳۹)
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿٤٠﴾
و گروهی بسیار از پسینیان، (۴۰)
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿٤١﴾
و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان! (۴۱)
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿٤٢﴾
در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،] (۴۲)
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿٤٣﴾
و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه، (۴۳)
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾
نه خنک است و نه آرام بخش، (۴۴)
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾
اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند، (۴۵)
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾
و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند، (۴۶)
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾
و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟! (۴۷)
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾
و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟! (۴۸)
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿٤٩﴾
بگو: بی تردید همه پیشینیان وهمه پسینیان، (۴۹)
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿٥٠﴾
برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد. (۵۰)
<center> --- صفحه ۵۳۵ --- </center>
<hr />
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾
آن گاه شما ای گمراهان انکار کننده! (۵۱)
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿٥٢﴾
قطعاً از درختی که از زقّوم است [و دارای مایعی جوشان و بسیار بدمزه و بدبوست] خواهید خورد؛ (۵۲)
فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿٥٣﴾
و شکم ها را از آن پر خواهید کرد، (۵۳)
فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾
و روی آن از آب جوشان خواهید نوشید، (۵۴)
فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿٥٥﴾
مانند نوشیدن شترانی که به شدت تشنه اند؛ (۵۵)
هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿٥٦﴾
این است پذیرایی از آنان در روز جزا. (۵۶)
نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾
ما شما را آفریدیم، پس چرا [آفرینش دوباره خود را پس از مرگ] باورنمی کنید؟ (۵۷)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾
آیا از [حالات و دگرگونی های] نطفه ای که در رحم می ریزید آگاه هستید؟ (۵۸)
أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿٥٩﴾
آیا شما آن را [تا انسانی معتدل و آراسته شود] می آفرینید یا ما آفریننده ایم؟ (۵۹)
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾
ماییم که مرگ را میان شما مقدّر کردیم، و هیچ چیز ما را [در جاری کردن مرگ بر شما] مغلوب نمی کند. (۶۰)
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾
[آری، مرگ را مقدّر کردیم] تا امثال شما را جایگزین شما کنیم و شما را به صورتی که نمی دانید آفرینشی تازه و جدید بخشیم، (۶۱)
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾
و به راستی پیدایش نخستین را [که جهان فعلی است] شناختید، پس چرا متذکّر [پدید شدن جهان دیگر] نمی شوید؟! (۶۲)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾
مرا خبر دهید آنچه را می کارید، (۶۳)
أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿٦٤﴾
آیا شما آن را می رویانید، یا ما می رویانیم؟ (۶۴)
لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾
به یقین اگر بخواهیم، آن را ریز ریز کرده و خاشاک می کنیم که متأسف و شگفت زده می شوید، (۶۵)
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾
[و می گویید:] مسلماً ما خسارت زده ایم، (۶۶)
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾
بلکه ناکام و محرومیم (۶۷)
أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾
به من خبر دهید آبی که می نوشید، (۶۸)
أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿٦٩﴾
آیا شما آن را از ابر باران زا فرود آورده اید یا ما فرود آورنده ایم؟ (۶۹)
لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾
اگر بخواهیم آن را تلخ می گردانیم، پس چرا سپاس گزاری نمی کنید؟ (۷۰)
أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿٧١﴾
به من خبر دهید آتشی که می افروزید، (۷۱)
أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿٧٢﴾
آیا شما درختش را به وجود آورده اید یا ما به وجود آوردنده ایم؟ (۷۲)
نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾
ما آن را وسیله تذکر و مایه استفاده برای صحرانشینان و بیابانگردان قرار داده ایم. (۷۳)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی. (۷۴)
فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿٧٥﴾
پس به جایگاه ستارگان سوگند می خورم، (۷۵)
وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿٧٦﴾
و اگر بدانید بی تردید این سوگندی بس بزرگ است. (۷۶)
<center> --- صفحه ۵۳۶ --- </center>
<hr />
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿٧٧﴾
که یقیناً این قرآن، قرآنی است ارجمند و باارزش؛ (۷۷)
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ ﴿٧٨﴾
[که] در کتابی مصون از هر گونه تحریف و دگرگونی [به نام لوح محفوظ جای دارد.] (۷۸)
لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾
جز پاک شدگان [از هر نوع آلودگی] به [حقایق و اسرار و لطایف] آن دسترسی ندارند. (۷۹)
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٨٠﴾
نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است. (۸۰)
أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿٨١﴾
آیا شما نسبت به این گفتار سهل انگاری می کنید [و آن را قابل اعتنا نمی دانید؟!] (۸۱)
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾
و فقط نصیب خود را این قرار می دهید که آن را انکار کنید؟! (۸۲)
فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾
پس چرا هنگامی که روح به گلوگاه می رسد، (۸۳)
وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿٨٤﴾
و شما در آن وقت نظاره گر هستید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست!] (۸۴)
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾
و ما به او از شما نزدیک تریم، ولی نمی بینید. (۸۵)
فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿٨٦﴾
[آری] پس چرا اگر شما پاداش داده نمی شوید [و به گمان خود قیامتی در کار نیست و شما را قدرتی بزرگ و فراتر است؟] (۸۶)
تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿٨٧﴾
آن [روح به گلوگاه رسیده] را [به بدن محتضر] برنمی گردانید، اگر [در ادعای خود] راستگویید؟ (۸۷)
فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿٨٨﴾
پس اگر [جان به گلو رسیده] از مقربان باشد، (۸۸)
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿٨٩﴾
[در] راحت و آسایش و بهشت پرنعمت [خواهد بود.] (۸۹)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٩٠﴾
و اگر از سعادتمندان باشد، (۹۰)
فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٩١﴾
[به او گفته می شود:] از سوی سعادتمندان بر تو سلام باد. (۹۱)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿٩٢﴾
و اما اگر از انکار کنندگان [حقایق و] گمراه باشد، (۹۲)
فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ ﴿٩٣﴾
پذیرایی از او با آب جوشان است، (۹۳)
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿٩٤﴾
و وارد شدن به دوزخ است. (۹۴)
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿٩٥﴾
[آنچه درباره این سه طایفه بیان شد،] بی تردید این است همان حقّ یقینی. (۹۵)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿٩٦﴾
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی. (۹۶)
==[[سوره حدید]]==
{{متن قرآن/در جزء|57|1|﴿١﴾}}
آنچه در آسمان ها و زمین است، خدا را [به پاک بودن از هر عیب و نقصی] می ستایند، و او توانای شکست ناپذیر و حکیم است. (۱)
{{متن قرآن/در جزء|57|2|﴿٢﴾}}
مالکیّت و فرمانروایی آسمان ها و زمین فقط در سیطره اوست، زنده می کند و می میراند، و او بر هر کاری تواناست. (۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|3|﴿٣﴾}}
اوست اول و آخر و ظاهر و باطن، و او به همه چیز داناست. (۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۷}}
{{متن قرآن/در جزء|57|4|﴿٤﴾}}
اوست که آسمان ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر تخت فرمانروایی و تدبیر امور آفرینش چیره و مسلط شد. آنچه در زمین فرو می رود و آنچه از آن بیرون می آید و آنچه از آسمان نازل می شود، و آنچه در آن بالا می رود می داند. و او با شماست هرجا که باشید، و خدا به آنچه انجام می دهید، بیناست. (۴)
{{متن قرآن/در جزء|57|5|﴿٥﴾}}
مالکیّت و فرمانروایی آسمان ها و زمین فقط در سیطره اوست، و همه امور به خدا باز گردانده می شود. (۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|6|﴿٦﴾}}
شب را در روز در می آورد و روز را در شب در می آورد، و او به نیّات و اسرار سینه ها داناست. (۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|7|﴿٧﴾}}
به خدا و پیامبرش ایمان آورید، و از اموالی که خدا شما را در آن جانشین خود قرار داده، انفاق کنید؛ پس برای کسانی از شما که ایمان آورده و انفاق کرده اند، پاداش بزرگی خواهد بود. (۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|8|﴿٨﴾}}
و شما را چه شده که به خدا ایمان نمی آورید؟ در حالی که پیامبر، شما را دعوت می کند تا به پروردگارتان ایمان آورید، و بی تردید خدا [از طریق عقل و فطرت بر ایمان آوردنتان] پیمان گرفته است، اگر باور دارید. (۸)
{{متن قرآن/در جزء|57|9|﴿٩﴾}}
اوست که بر بنده اش آیات روشنی نازل می کند تا شما را از تاریکی ها به سوی نور بیرون آورد. و یقیناً خدا نسبت به شما رؤوف و مهربان است. (۹)
{{متن قرآن/در جزء|57|10|﴿١٠﴾}}
و شما را چه شده که در راه خدا انفاق نمی کنید؟ در حالی که میراث آسمان ها و زمین مخصوص خداست [و کسی مالک حقیقی چیزی نیست]. کسانی از شما که پیش از فتح [مکه] انفاق کردند و جهاد نمودند [با دیگران] یکسان نیستند، آنان از جهت درجه از کسانی که پس از فتح [مکه] انفاق کردند و جهاد نمودند، بلندپایه ترند. و خدا به هریک وعده نیکو داده است و خدا به آنچه انجام می دهید، آگاه است. (۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|57|11|﴿١١﴾}}
کیست که به خدا وامی نیکو دهد تا خدا آن را برای او دو چندان کند و او را پاداشی نیکو و باارزش باشد؟ (۱۱)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۸}}
{{متن قرآن/در جزء|57|12|﴿١٢﴾}}
[این پاداش نیکو و باارزش در] روزی [است] که مردان و زنان باایمان را می بینی که نورشان پیش رو و از جانب راستشان شتابان حرکت می کند، [به آنان می گویند:] امروز شما را مژده باد به بهشت هایی که از زیرِ [درختانِ] آن نهرها جاری است، در آنها جاودانه اید، این است آن کامیابی بزرگ. (۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|13|﴿١٣﴾}}
روزی که مردان و زنان منافق به کسانی که ایمان آورده اند، می گویند: ما را مهلت دهید تا [پرتویی] از نور شما بر گیریم. به آنان گویند: به پشت سرتان [دنیا] برگردید و [از آنجا برای خود] نوری بجویید. سپس میان آنان دیواری زده می شود که دارای دری است، درونش [که مؤمنان در آن درآیند] رحمت است و بیرونش که پیش روی منافقان قرار دارد عذاب است. (۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|57|14|﴿١٤﴾}}
مؤمنان را ندا می دهند: آیا ما [در دنیا] با شما نبودیم؟ می گویند: چرا، ولی شما خود را [به سبب نفاق و دشمنی با خدا و رسول] در بلا و هلاکت افکندید و به انتظار [خاموش شدن چراغ اسلام و نابودی پیامبر] نشستید و [نسبت به حقایق] در تردید بودید و آرزوها [ی دور و دراز و بی پایه،] شما را فریفت، تا فرمان خدا [به نابودی شما] در رسید و [شیطان] فریبنده، شما را فریب داد. (۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|57|15|﴿١٥﴾}}
پس امروز از شما و از کافران فدیه و عوضی [در برابر نجات از عذاب] دریافت نخواهد شد، جایگاهتان آتش است، [و] همان سرپرست و یار شماست و بد بازگشت گاهی است. (۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|16|﴿١٦﴾}}
آیا برای اهل ایمان وقت آن نرسیده که دل هایشان برای یاد خدا و قرآنی که نازل شده نرم و فروتن شود؟ و مانند کسانی نباشند که پیش از این کتاب آسمانی به آنان داده شده بود، آن گاه روزگار [سرگرمی در امور دنیا و مشغول بودن به آرزوهای دور و دراز] بر آنان طولانی گشت، در نتیجه دل هایشان سخت و غیر قابل انعطاف شد، و بسیاری از آنان نافرمان بودند. (۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|17|﴿١٧﴾}}
بدانید که خدا زمین را پس از مردگی اش زنده می کند. همانا ما نشانه ها [ی ربوبیت و قدرت خود] را برای شما بیان کردیم تا بیندیشید. (۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|18|﴿١٨﴾}}
بی تردید مردان و زنان انفاق کننده و آنان که به خدا وام نیکو داده اند، [وامشان در پیشگاه خدا] برای آنان دو چندان شود، و برای آنان پاداش باارزشی است. (۱۸)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۹}}
{{متن قرآن/در جزء|57|19|﴿١٩﴾}}
و کسانی که به خدا و پیامبرش ایمان آوردند، آنانند که صدّیقان و گواهان [اعمال] نزد پروردگارشان هستند، [و] برای آنان است پاداش [اعمال] شان و نور [ایمان] شان و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را انکار کردند، آنان اهل دوزخ اند. (۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|57|20|﴿٢٠﴾}}
بدانید که زندگی دنیا [یی که دارنده اش از ایمان و عمل تهی است،] فقط بازی و سرگرمی و آرایش و فخرفروشیتان به یکدیگر، و افزون خواهی در اموال و اولاد است، [چنین دنیایی] مانند بارانی است که محصول [سبز و خوش منظره اش] کشاورزان را به شگفتی آورد، سپس پژمرده شود و آن را زرد بینی، سپس ریز ریز و خاشاک شود!! [که برای دنیاپرستان بی ایمان] در آخرت عذاب سختی است و [برای مؤمنان که دنیای خود را در راه اطاعت حق و خدمت به خلق به کار گرفتند] از سوی خدا آمرزش و خشنودی است، و زندگی دنیا جز کالای فریبنده نیست. (۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|57|21|﴿٢١﴾}}
سبقت جویید به آمرزشی از سوی پروردگارتان و بهشتی که پهنایش چون پهنای آسمان و زمین است، برای کسانی که به خدا و پیامبرانش ایمان آورده اند، آماده شده است؛ این فضل خداست که آن را به هرکس بخواهد عطا می کند و خدا دارای فضل بزرگ است. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|57|22|﴿٢٢﴾}}
هیچ گزند و آسیبی در زمین [چون زلزله، سیل، توفان و قحطی] و در وجود خودتان [چون بیماری، رنج، تعب و از دست رفتن مال و ثروت،] روی نمی دهد مگر پیش از آنکه آن را به وجود آوردیم در کتابی [چون لوح محفوظ] ثبت است، بی تردید این [تقدیر حوادث و فرمان قطعی به پدید آمدنش] بر خدا آسان است. (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|23|﴿٢٣﴾}}
تا [با یقین به اینکه هر گزند و آسیبی و هر عطا و منعی فقط به اراده خداست و شما را در آن اختیاری نیست] بر آنچه از دست شما رفت، تأسف نخورید، و بر آنچه به شما عطا کرده است، شادمان و دلخوش نشوید، و خدا هیچ گردنکش خودستا را [که به نعمت ها مغرور شده است] دوست ندارد. (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|57|24|﴿٢٤﴾}}
همانان که همواره بخل می ورزند و مردم را به بخل وامی دارند، و هرکه [از انفاق] روی بگرداند [زیانی به خدا نمی رساند]؛ زیرا خدا بی نیاز و ستوده است. (۲۴)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۴۰}}
{{متن قرآن/در جزء|57|25|﴿٢٥﴾}}
همانا ما پیامبران خود را با دلایل روشن فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو [ی تشخیص حق از باطل] نازل کردیم تا مردم به عدالت بر خیزند، و آهن را که در آن برای مردم قوت و نیرویی سخت و سودهایی است، فرود آوردیم و تا خدا مشخص بدارد چه کسانی او و پیامبرانش را در غیاب پیامبران یاری می دهند؛ یقیناً خدا نیرومند و توانای شکست ناپذیر است. (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|26|﴿٢٦﴾}}
به یقین ما نوح و ابراهیم را فرستادیم و در میان فرزندان آن دو نفر، نبوّت و کتاب قرار دادیم، پس برخی از آنان هدایت یافتند و بسیاری از آنان نافرمان بودند. (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|27|﴿٢٧﴾}}
سپس به دنبال آنان پیامبران خود را پی در پی آوردیم و پس از آنان عیسی پسر مریم را [به رسالت] فرستادیم و به او انجیل عطا کردیم و در قلب کسانی که از او پیروی می کردند رأفت و رحمت قرار دادیم، و رهبانیتی که از نزد خود ساخته بودند ما بر آنان مقرّر نکرده بودیم، ولی [خود آنان آن را] برای طلب خشنودی خدا [بر خود واجب کرده بودند]، اما آنگونه که باید حدود خودساخته را رعایت نکردند؛ پس پاداش کسانی از آنان را که ایمان آورده اند، عطا کردیم و بسیاری از آنان نافرمانند. (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|28|﴿٢٨﴾}}
ای مؤمنان! از خدا پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا دو سهم از رحمتش را به شما عطا کند، و برای شما نوری قرار دهد که به وسیله آن [در میان مردم] راه سپارید و شما را بیامرزد، و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|57|29|﴿٢٩﴾}}
تا اهل کتاب بدانند [که اگر به پیامبر اسلام ایمان نیاورند] بر چیزی از فضل خدا دسترسی نخواهند داشت؛ بی تردید همه فضل به دست خداست، آن را به هرکس بخواهد عطا می کند و خدا دارای فضل بزرگ است. (۲۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۴۱}}
{{پایان جزء
|جزء=٢٧
|قبلی=26
|بعدی=28
}}
[[رده:متن و ترجمه قرآن (جزء به جزء)|27]]

قرآن/ جزء 27 (متن و ترجمه)

2018-07-03T06:47:09Z

Admin:

{{مشخصات جزء قرآن
|شماره جزء=۲۷
|قبلی=26
|بعدی=28
|محدوده=این جزء از آیه 31[[سوره ذاریات ]] آغاز و تا آیه 29 [[سوره حدید]] ادامه دارد. در این جز بخشی از سوره [[ سوره ذاریات | ذاریات ]] ، [[ سوره طور| طور]] ، [[سوره نجم|نجم]] ، [[سوره قمر| قمر]]، [[سوره الرحمن| الرحمن]]،[[سوره واقعه| واقعه]]، و [[سوره حدید | حدید]] قرار دارد.
}}

== ادامه[[ سوره ذاریات]] ==
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿٣١﴾
[ابراهیم] گفت: ای فرستادگان! دنبال چه کار مهمی هستید؟ (۳۱)
قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ﴿٣٢﴾
گفتند: ما را به سوی مردمی گنهکار فرستاده اند؛ (۳۲)
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِنْ طِينٍ ﴿٣٣﴾
تا [بارانی] از گِل سنگ بر آنان بفرستیم؛ (۳۳)
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ﴿٣٤﴾
[سنگی که] نزد پروردگارت برای تجاوزکاران نشانه گذاری شده است؛ (۳۴)
فَأَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٣٥﴾
پس هرکه را از مؤمنان در آن شهر بود [پیش از آمدن عذاب] بیرون بردیم؛ (۳۵)
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ﴿٣٦﴾
در آنجا جز یک خانه از مسلمانان [که اهلش مطیع خدا بودند، نیافتیم.] (۳۶)
وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿٣٧﴾
در آنجا [پس از زیر و رو شدن شهر و هلاکت مردم] نشانه و عبرتی [از قدرت، غضب خود و محکومیت مجرمان] برای کسانی که از عذاب دردناک می ترسند به جا گذاشتیم. (۳۷)
وَفِي مُوسَىٰ إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٣٨﴾
و [نیز] در [سرگذشت] موسی، چون او را با دلیلی روشن به سوی فرعون فرستادیم [عبرتی است.] (۳۸)
فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿٣٩﴾
پس فرعون با سپاهیانش روی [از حق] گرداندند و گفت: [این مرد] یا جادوگر است یا دیوانه! (۳۹)
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ﴿٤٠﴾
در نتیجه او و سپاهیانش را گرفتیم و به دریا افکندیم، در حالی که [به سبب لجبازی و دشمنی] مستحقّ سرزنش بود. (۴۰)
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ﴿٤١﴾
و [نیز] در [سرگذشت قوم] عاد هنگامی که بر آنان باد هلاک کننده ای فرستادیم [عبرتی است.] (۴۱)
مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ﴿٤٢﴾
[آن باد] هیچ چیزی را که بر آن می وزید، رها نمی کرد مگر آنکه آن را به صورت استخوان پوسیده ای می ساخت. (۴۲)
وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّىٰ حِينٍ ﴿٤٣﴾
و [نیز] در قوم ثمود [عبرتی است] هنگامی که [پس از پی کردن ناقه] به آنان گفته شد: زمانی کوتاه [که بیش از سه روز نیست، از زندگی] برخوردار باشید [که عذاب خواهد رسید.] (۴۳)
فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ ﴿٤٤﴾
ولی [آنان در آن سه روز هم که مهلت داشتند باز] از فرمان پروردگارشان سرپیچی کردند، پس صاعقه مرگبار آنان را فراگرفت در حالی که آنان با ترس و حیرت به آن می نگریستند. (۴۴)
فَمَا اسْتَطَاعُوا مِنْ قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنْتَصِرِينَ ﴿٤٥﴾
پس [با آمدن عذاب و به سبب اینکه هیچ مهلتی نیافتند] نه قدرت برخاستن از جای خود را داشتند و نه دادخواهی کردند. (۴۵)
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ﴿٤٦﴾
و قوم نوح را پیش از این [هلاک کردیم]؛ زیرا آنان همواره مردمی نافرمان بودند. (۴۶)
وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿٤٧﴾
و آسمان را به قدرت ونیرو بنا کردیم و ما [همواره] وسعت دهنده ایم. (۴۷)
وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ ﴿٤٨﴾
و زمین را گستردیم و چه نیکو گستراننده ای هستیم. (۴۸)
وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿٤٩﴾
واز هر چیزی جفت آفریدیم باشد که متذکّر [این حقایق که نشانه هایی بر قدرت، حکمت و ربوبیت خداست] شوید. (۴۹)
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿٥٠﴾
پس به سوی خدا بگریزید [که] بی تردید من از سوی او بیم دهنده ای روشنگرم. (۵۰)
وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿٥١﴾
و با خدا معبودی دیگر قرار ندهید، یقیناً من از سوی او بیم دهنده ای آشکارم. (۵۱)
<center> --- صفحه ۵۲۲ --- </center>
<hr />
كَذَٰلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿٥٢﴾
همچنین هیچ پیامبری بر کسانی که پیش از اینان بودند نیامد مگر اینکه گفتند: جادوگر یا دیوانه است! (۵۲)
أَتَوَاصَوْا بِهِ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿٥٣﴾
آیا [این اقوام] یکدیگر را به این گونه داوری [ناحق درباره پیامبرشان] سفارش کرده بودند؟! [نه] بلکه همه آنان گروهی یاغی و سرکش بودند [و این یاوه گویی ها، محصول سرکشی و یاغی گری آنان بود.] (۵۳)
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ ﴿٥٤﴾
بنابراین از این سبک مغزان باطل گو، روی برگردان [که تو اتمام حجت کردی] و شایسته سرزنش نیستی؛ (۵۴)
وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَىٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٥٥﴾
و پند ده؛ زیرا پند به مؤمنان سود می دهد؛ (۵۵)
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾
و جن و انس را جز برای اینکه مرا بپرستند نیافریدیم؛ (۵۶)
مَا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ ﴿٥٧﴾
از آنان هیچ رزقی نمی خواهم، و نمی خواهم که مرا طعام دهند. (۵۷)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ﴿٥٨﴾
بی تردید خدا خود روزی دهنده و صاحب قدرت استوار است. (۵۸)
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ﴿٥٩﴾
پس برای کسانی [از قوم تو] که ستم ورزیدند، سهمی از عذاب است مانند سهم هم مسلکانشان [از امت های پیشین]، بنابراین شتاب در آمدن آن را نخواهند. (۵۹)
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿٦٠﴾
پس وای بر کسانی که کافر شدند از آن روزشان که به آن وعده داده می شوند. (۶۰)
<h2><a href="/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%B7%D9%88%D8%B1" title="سوره طور">سوره طور</a></h2>
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالطُّورِ ﴿١﴾
سوگند به [کوهِ] طور، (۱)
وَكِتَابٍ مَسْطُورٍ ﴿٢﴾
و به کتابی که نوشته شده، (۲)
فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ ﴿٣﴾
در صفحه ای باز و گسترده، (۳)
وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ﴿٤﴾
و به آن خانه آباد، (۴)
وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ ﴿٥﴾
و به آن سقف برافراشته، (۵)
وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ﴿٦﴾
و به آن دریای مملو و برافروخته، (۶)
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ ﴿٧﴾
که بی تردید عذاب پروردگارت واقع شدنی است؛ (۷)
مَا لَهُ مِنْ دَافِعٍ ﴿٨﴾
و آن را هیچ مانع و بازدارنده ای نیست. (۸)
يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاءُ مَوْرًا ﴿٩﴾
[و آن در] روزی [است] که آسمان به حرکت و لرزه ای سخت در آید؛ (۹)
وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا ﴿١٠﴾
و کوه ها [چون گرد و غبار] سریع و تند، روان شوند. (۱۰)
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿١١﴾
پس در آن روز وای بر تکذیب کنندگان! (۱۱)
الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ ﴿١٢﴾
همانان که با فرو رفتن [در گفتار و کردار باطل با حقایق] بازی می کنند. (۱۲)
يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿١٣﴾
روزی که آنان را با خشونت و زور به سوی آتش می رانند. (۱۳)
هَٰذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿١٤﴾
[و به آنان می گویند:] این همان آتشی است که همواره آن را تکذیب می کردید. (۱۴)
<center> --- صفحه ۵۲۳ --- </center>
<hr />
أَفَسِحْرٌ هَٰذَا أَمْ أَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿١٥﴾
آیا این آتش هم جادوست [چنانکه در دنیا وحی را جادو می پنداشتید] یا شما [این واقعیت آشکار را] نمی بینید [چنانکه در دنیا حقایق را نمی دیدید؟] (۱۵)
اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٦﴾
در آن در آیید [و بسوزید]؛ پس صبر کنید یا نکنید برای شما یکسان است. فقط اعمالی را که همواره انجام می دادید، جزا داده می شوید. (۱۶)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ﴿١٧﴾
بی تردید پرهیزکاران در بهشت ها و نعمتی فراوان اند. (۱۷)
فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿١٨﴾
به آنچه پروردگارشان به آنان عطا کرده و [برای آنکه] پروردگارشان آنان را از عذاب دوزخ مصون داشته، شادمان و مسرورند. (۱۸)
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٩﴾
[به آنان گویند:] به پاداش اعمالی که همواره انجام می دادید [از این نعمت ها] بخورید و بیاشامید، گوارایتان باد. (۱۹)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ ۖ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ ﴿٢٠﴾
[این] در حالی [است] که بر تخت هایی ردیف و به هم پیوسته تکیه می زنند و حورالعین را به همسری آنان در می آوریم. (۲۰)
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ ۚ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿٢١﴾
و کسانی که ایمان آوردند و فرزندانشان [به نوعی] در ایمان از آنان پیروی کردند، فرزندانشان را [در بهشت] به آنان ملحق می کنیم و هیچ چیز از اعمالشان را نمی کاهیم؛ هر انسانی در گرو اعمال خویش است. (۲۱)
وَأَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢٢﴾
و [همواره] به آنان انواع میوه ها و گوشتهایی که دلخواه آنان است، می رسانیم. (۲۲)
يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ ﴿٢٣﴾
آنان در بهشت، جام های [پر از شراب طهور را] که نه در آن [پس از نوشیدنش، زمینه] بیهوده گویی و نه [خوردنش] گناه است، از دست یکدیگر می گیرند. (۲۳)
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ ﴿٢٤﴾
و [همواره برای پذیرایی از آنان] نوجوانانی پیرامونشان می گردند که گویا مرواریدی نهفته در صدف هستند. (۲۴)
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ﴿٢٥﴾
و به یکدیگر روی می کنند [و از احوالات گذشته] از هم می پرسند. (۲۵)
قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ﴿٢٦﴾
می گویند: ما پیش تر [در دنیا] در میان کسان خود [از عذاب امروز] ترسان بودیم؛ (۲۶)
فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ ﴿٢٧﴾
ولی خدا بر ما منت نهاد و ما را از عذاب مرگبار حفظ کرد. (۲۷)
إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ ﴿٢٨﴾
از پیش او را [برای نجات از عذاب] می خواندیم؛ زیرا که او نیکوکار و مهربان است. (۲۸)
فَذَكِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ ﴿٢٩﴾
پس [مشرکان را] هشدار ده که تو به لطف و رحمت پروردگارت نه کاهنی نه دیوانه؛ (۲۹)
أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ ﴿٣٠﴾
بلکه این سبک مغزانند که می گویند: او شاعری است که برای او حوادث تلخ روزگار و آمدن مرگش را انتظار می بردیم! (۳۰)
قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ ﴿٣١﴾
بگو: [هلاکت خود را] انتظار برید که من هم با شما از منتظرانم. (۳۱)
<center> --- صفحه ۵۲۴ --- </center>
<hr />
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُمْ بِهَٰذَا ۚ أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿٣٢﴾
آیا عقل هایشان آنان را به این گفتارهای باطل و یاوه [بر ضد تو و قرآن] وا می دارد، یا [نه] آنان مردمی طغیان گر و سرکش اند؟ (۳۲)
أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ ۚ بَلْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٣٣﴾
یا می گویند: قرآن را از پیش خود ساخته [و به خدا نسبت داده است؟ چنین نیست که می پندارند]، بلکه [قرآن وحی الهی است، ولی اینان] ایمان نمی آورند. (۳۳)
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ ﴿٣٤﴾
پس اگر [در ادعای خود] راستگویید، سخنی مانند آن بیاورید. (۳۴)
أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ ﴿٣٥﴾
آیا آنان از غیر [آن] چیزی [که دیگران را از آن آفریده اند،] آفریده شده اند. (۳۵)
أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ۚ بَلْ لَا يُوقِنُونَ ﴿٣٦﴾
یاآنان آسمان ها و زمین را آفریده اند؟ نه، بلکه یقین ندارند. (۳۶)
أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ ﴿٣٧﴾
آیا خزانه های [علم و قدرت] پروردگارت نزد آنان است [که هر کس را اینان به پیامبری برگزینند، پیامبر است و چون تو را پیامبر نمی دانند، پس پیامبر نیستی؟] یا بر تدبیر امور هستی و بر خدا مسلط اند [که اگر بخواهند این مقام را از تو سلب کنند، بتوانند؟] (۳۷)
أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ ۖ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُمْ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٣٨﴾
یا برای آنان نردبانی است که [بر آن برشوند و] در آن خبرهای غیبی را بشنوند؟ پس باید شنونده اش دلیلی آشکار [بر ادعایش] بیاورد؟ (۳۸)
أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ ﴿٣٩﴾
یا سهم خدا دختران است و سهم شما پسران؟ (۳۹)
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ ﴿٤٠﴾
یا از آنان [در برابرابلاغ رسالت] پاداشی می خواهی که از خسارت آن سنگین بارند؟ (۴۰)
أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤١﴾
یا علم غیب نزد آنان است که آنان [ادعای خود را از روی آن] می نویسند؟ (۴۱)
أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا ۖ فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ ﴿٤٢﴾
یا می خواهند [بر ضد تو] نیرنگ و فریبی به کار گیرند؟ ولی کافران [بدانند که] خود اسیر و محکوم نیرنگ شده اند. …. (۴۲)
أَمْ لَهُمْ إِلَٰهٌ غَيْرُ اللَّهِ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿٤٣﴾
آیا آنان را معبودی جز خداست؟ خدا از آنچه شریک او قرار می دهند، منزّه است. …. (۴۳)
وَإِنْ يَرَوْا كِسْفًا مِنَ السَّمَاءِ سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَرْكُومٌ ﴿٤٤﴾
و اگر پاره سنگی در حال سقوط از آسمان ببینند [فکر نمی کنند عذاب است، بلکه چنان بر انکار حق اصرار دارند که] می گویند: ابری متراکم است! (۴۴)
فَذَرْهُمْ حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ ﴿٤٥﴾
[اکنون که با هیچ دلیلی هدایت نمی شوند] پس آنان را واگذار تا آن روزشان را که در آن هلاک می شوند، ببینند. (۴۵)
يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ ﴿٤٦﴾
روزی که نیرنگشان چیزی از عذاب را از آنان دفع نمی کند و یاری هم نخواهند شد. (۴۶)
وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٧﴾
برای ستمکاران جز این عذاب آخرتی عذابی دیگر [در دنیا] خواهد بود [و آن درهم کوبیده شدنشان در جنگ بدر است]، ولی بیشترشان معرفت و آگاهی [به وضع خود در آینده] ندارند. (۴۷)
وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا ۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٤٨﴾
و در برابر حکم پروردگارت شکیبایی کن که تو زیر نظر و مراقبت ما هستی، و هنگامی که [از خواب] برمی خیزی پروردگارت را همراه با سپاس و ستایش تسبیح گوی. (۴۸)
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ ﴿٤٩﴾
و [نیز] پاره ای از شب و هنگام ناپدید شدن ستارگان [به سبب روشنایی صبح] خدا را تسبیح گوی. (۴۹)
<center> --- صفحه ۵۲۵ --- </center>
<hr />
<h2><a href="/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%86%D8%AC%D9%85" title="سوره نجم">سوره نجم</a></h2>
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿١﴾
سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛ (۱)
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿٢﴾
که هرگز دوست شما از راه راست منحرف نشده، و [در ایمان و اعتقادش از راه راست] خطا نرفته؛ …. (۲)
وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿٣﴾
و از روی هوا و هوس سخن نمی گوید. (۳)
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ ﴿٤﴾
گفتار او چیزی جز وحی که به او نازل می شود، نیست. (۴)
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَىٰ ﴿٥﴾
[فرشته] بسیار نیرومند به او تعلیم داده است. (۵)
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰ ﴿٦﴾
[همان که] دارای درایت و توانمندی شگفتی است، پس [به آنچه که مأمور انجامش می باشد] مسلط و چیره است. (۶)
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَىٰ ﴿٧﴾
در حالی که در افق اعلا بود. (۷)
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿٨﴾
سپس نزدیک رفت و نزدیک تر شد (۸)
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿٩﴾
پس [فاصله اش با پیامبر] به اندازه فاصله دو کمان گشت یا نزدیک تر شد. (۹)
فَأَوْحَىٰ إِلَىٰ عَبْدِهِ مَا أَوْحَىٰ ﴿١٠﴾
آن گاه به بنده اش آنچه را باید وحی می کرد، وحی کرد. (۱۰)
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَىٰ ﴿١١﴾
آنچه را دل [پیامبر] دید [به پیامبر] دروغ نگفت [تا او را درباره حقیقت فرشته وحی به وهم و خیال اندازد، بلکه به حضور و شهودش یقین کامل داشت.] (۱۱)
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿١٢﴾
آیا در آنچه [به حقیقت] می بینید با او به سختی مجادله و ستیزه می کنید؟ (۱۲)
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿١٣﴾
و بی تردید یک بار دیگر هم او را دیده است (۱۳)
عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَىٰ ﴿١٤﴾
نزد سدره المنتهی، (۱۴)
عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَىٰ ﴿١٥﴾
در آنجا که جنت الماوی است. (۱۵)
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿١٦﴾
آن گاه که سدره را احاطه کرده بود آنچه [از فرشتگان، نور و زیبایی] احاطه کرده بود. (۱۶)
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿١٧﴾
دیده [پیامبر آنچه را دید] بر غیر حقیقت و به خطا ندید و از مرز دیدن حقیقت هم درنگذشت. (۱۷)
لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَىٰ ﴿١٨﴾
به راستی که بخشی از نشانه های بسیار بزرگ پروردگارش را دید. (۱۸)
أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّىٰ ﴿١٩﴾
پس به من از لات و عزّی [دو بت خویش] خبر دهید (۱۹)
وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَىٰ ﴿٢٠﴾
و منات، سومین [بت] دیگرتان [که شما آنها را تمثال فرشتگانی به عنوان دختران خدا می پندارید،] (۲۰)
أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنْثَىٰ ﴿٢١﴾
آیا [به پندار شما] ویژه شما پسر و ویژه او دختر است؟! (۲۱)
تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَىٰ ﴿٢٢﴾
در این صورت این تقسیمی ظالمانه است. (۲۲)
إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ ۚ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَىٰ ﴿٢٣﴾
این بتان [که شما آنها را به عنوان شریک خدا گرفته اید] چیزی جز نام ها [ی بی معنا و بی مفهوم] که شما و پدرانتان [بر اساس حدس و گمان] نامگذاری کرده اید نیستند، خدا بر [حقّانیّت] آنها هیچ دلیلی نازل نکرده است. اینان فقط از پندار و گمان [بی پایه] و هواهای نفسانی پیروی می کنند، در حالی که مسلماً از سوی پروردگارشان برای آنان هدایت آمده است. (۲۳)
أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿٢٤﴾
مگر برای انسان آنچه را [چون حاجت بخشی بتان و شفاعت آنان] آرزو می کند، فراهم است؟ …. (۲۴)
فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَىٰ ﴿٢٥﴾
آخرت و دنیا فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست. (۲۵)
وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَىٰ ﴿٢٦﴾
و چه بسیار فرشتگانی که در آسمان ها هستند که شفاعتشان هیچ سودی نمی بخشد مگر پس از آنکه خدا برای هر که بخواهد و بپسندد، اجازه دهد. (۲۶)
<center> --- صفحه ۵۲۶ --- </center>
<hr />
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثَىٰ ﴿٢٧﴾
مسلماً کسانی که به آخرت ایمان ندارند، فرشتگان را در نامگذاری به نام زن نامگذاری می کنند؛ (۲۷)
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ ۖ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ﴿٢٨﴾
و آنان را به این کار هیچ آگاهی و معرفت نیست. [آنان] فقط از گمان پیروی می کنند، و بی تردید گمان [انسان را] برای دریافت حق، هیچ سودی نمی دهد. (۲۸)
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿٢٩﴾
بنابراین از کسانی که از یاد ما روی گردانده اند و جز زندگی دنیا را نخواسته اند، روی بگردان. (۲۹)
ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَىٰ ﴿٣٠﴾
این [دنیا خواهی] آخرین مرز دانش و معرفت آنان است؛ یقیناً پروردگارت به کسی که از راه او منحرف شده، داناتر است، و او به کسی که هدایت یافته، آگاه تر است. (۳۰)
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى ﴿٣١﴾
و آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است، فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست، تا کسانی را که مرتکب گناه شده اند، همان گناهانشان را به آنان کیفر دهد، و کسانی را که کار نیک کرده اند، همان کار نیکشان را به آنان پاداش دهد. (۳۱)
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَىٰ ﴿٣٢﴾
کسانی که از گناهان بزرگ و زشت کاری ها جز لغزش های کوچک دوری می کنند [مورد آمرزش اند] یقیناً آمرزش پروردگارت گسترده و وسیع است. او به شما از هنگامی که شما را از زمین به وجود آورد و از هنگامی که در شکم مادرانتان جنین بودید، داناتر است؛ پس خودستایی نکنید. او به کسی که پرهیزکاری پیشه کرده است، آگاه تر است. (۳۲)
أَفَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّىٰ ﴿٣٣﴾
آیا کسی را که [از حق] روی گردانید، دیدی؟ (۳۳)
وَأَعْطَىٰ قَلِيلًا وَأَكْدَىٰ ﴿٣٤﴾
و اندکی [از مال خود] بخشید و [از باقی مانده آن] امساک ورزید. (۳۴)
أَعِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰ ﴿٣٥﴾
آیا علم غیب نزد اوست و او می بیند [که بارگناهانش رادر قیامت دیگری برمی دارد؟] (۳۵)
أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿٣٦﴾
یا او را به آنچه در صحیفه های موسی است خبر نداده اند؟ (۳۶)
وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّىٰ ﴿٣٧﴾
و [یا به آنچه در صحیفه های] ابراهیم [است] همان که به طور کامل [به پیمانش با خدا] وفا کرد [آگاهش نکرده اند؟] (۳۷)
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ﴿٣٨﴾
که هیچ سنگین باری بار گناه دیگری را بر نمی دارد، (۳۸)
وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿٣٩﴾
و اینکه برای انسان جز آنچه تلاش کرده [هیچ نصیب و بهره ای] نیست، (۳۹)
وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ ﴿٤٠﴾
و اینکه تلاش او به زودی دیده خواهد شد؛ (۴۰)
ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ ﴿٤١﴾
سپس به تلاشش پاداش کامل خواهند داد؛ (۴۱)
وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ ﴿٤٢﴾
و اینکه پایان [همه امور] به سوی پروردگارتوست؛ (۴۲)
وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ﴿٤٣﴾
و این اوست که می خنداند و می گریاند؛ (۴۳)
وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿٤٤﴾
و هم اوست که می میراند و زنده می کند. (۴۴)
<center> --- صفحه ۵۲۷ --- </center>
<hr />
وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ ﴿٤٥﴾
واوست که دو زوج نر وماده آفرید، (۴۵)
مِنْ نُطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ﴿٤٦﴾
از نطفه هنگامی که در رحم ریخته شود. (۴۶)
وَأَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرَىٰ ﴿٤٧﴾
و پدید آوردن جهان دیگر بر عهده اوست، (۴۷)
وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ﴿٤٨﴾
و اوست که شما را توانگر کرد و سرمایه قابل ذخیره بخشید، (۴۸)
وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَىٰ ﴿٤٩﴾
و او پروردگار [ستاره] شِعری است، (۴۹)
وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الْأُولَىٰ ﴿٥٠﴾
و اوست که قوم عاد نخستین را هلاک کرد، (۵۰)
وَثَمُودَ فَمَا أَبْقَىٰ ﴿٥١﴾
و [نیز] قوم ثمود را به طوری که [کسی از آنان را] باقی نگذاشت (۵۱)
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ﴿٥٢﴾
وقوم نوح را پیش تر [هلاک کرد]؛ زیرا آنان ستمکارتر و سرکش تر بودند (۵۲)
وَالْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ﴿٥٣﴾
و شهرها [ی قوم لوط] را زیر و رو کرد و به زمین کوبید. (۵۳)
فَغَشَّاهَا مَا غَشَّىٰ ﴿٥٤﴾
پس [عذاب خدا] آنان را احاطه کرد آن مقدار که احاطه کرد. (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿٥٥﴾
پس [ای انسان!] در کدام یک از نعمت های پروردگارت تردید می کنی [که آیا از سوی خدا هست یا نیست؟!] (۵۵)
هَٰذَا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولَىٰ ﴿٥٦﴾
این پیامبر [نیز] بیم دهنده ای از [زمره] بیم دهندگان پیشین است. (۵۶)
أَزِفَتِ الْآزِفَةُ ﴿٥٧﴾
قیامت نزدیک شد. (۵۷)
لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿٥٨﴾
کسی جز خدا برطرف کننده [سختی ها و هول و هراسش] نیست. (۵۸)
أَفَمِنْ هَٰذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿٥٩﴾
آیا از این سخن تعجب می کنید؟ (۵۹)
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿٦٠﴾
و [با چنین وضعی که دارید هنوز] می خندید و نمی گریید؟! (۶۰)
وَأَنْتُمْ سَامِدُونَ ﴿٦١﴾
و همواره سرکشی می کنید و غافلانه به خوشی و خوشگذرانی مشغول هستید؟! (۶۱)
فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا ۩ ﴿٦٢﴾
پس [با این وصف که قیامتی سنگین در پی دارید، بیایید] خدا را سجده کنید و بپرستید. (۶۲)
==[[سوره قمر]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ ﴿١﴾
قیامت بسیار نزدیک شد، و ماه از هم شکافت. (۱)
وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ ﴿٢﴾
و اگر معجزه ای را ببینند، روی بگردانند و گویند: [این] جادویی همیشگی است! (۲)
وَكَذَّبُوا وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ ﴿٣﴾
و [قرآن، رسالت پیامبر و معجزه را] انکار کردند و هواهای نفسانی خود را پیروی نمودند، در حالی که هر کاری [چه خیر و چه شر، چه حق و چه باطل در قرارگاه ویژه خود] قرار می گیرد [و اینان به زودی خواهند دانست که قرآن و پیامبر بر حق است یا معبودانشان؟] (۳)
وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنَ الْأَنْبَاءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ﴿٤﴾
بی تردید آنچه از خبرها [ی گذشتگان] که [در آن] مایه بازداشتن [از کفر و شرک و گناهان] است برای آنان آمده است. (۴)
حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ ۖ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ ﴿٥﴾
[این خبرها] پندی رساست، ولی هشدارها [به این ستمکاران لجوج] سودی نمی بخشد. (۵)
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلَىٰ شَيْءٍ نُكُرٍ ﴿٦﴾
بنابراین از آنان روی بگردان [و] روزی را [یاد کن] که آن دعوت کننده [یعنی اسرافیل] آنان را به امری بس دشوار و هولناک دعوت می کند. (۶)
<center> --- صفحه ۵۲۸ --- </center>
<hr />
خُشَّعًا أَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ مُنْتَشِرٌ ﴿٧﴾
در حالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، هم چون ملخ های پراکنده از گورها بیرون آیند. (۷)
مُهْطِعِينَ إِلَى الدَّاعِ ۖ يَقُولُ الْكَافِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌ ﴿٨﴾
شتابان به سوی آن دعوت کننده می روند و کافران می گویند: امروز روز بسیار سختی است. (۸)
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا وَقَالُوا مَجْنُونٌ وَازْدُجِرَ ﴿٩﴾
پیش از آنان قوم نوح [پیامبران] را تکذیب کردند، پس بنده ما [نوح] را هم تکذیب کردند و گفتند: دیوانه است، و جن زده ای است [که آثاری از گزند جن در او می باشد.] (۹)
فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ﴿١٠﴾
پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شده ام [و از ستم و زورگویی آنان دلتنگم] بنابراین انتقام [مرا از اینان] بگیر. (۱۰)
فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّمَاءِ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ ﴿١١﴾
پس [در پاسخ درخواستش] درهای آسمان را به آبی بسیار فراوان و ریزان گشودیم، (۱۱)
وَفَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُونًا فَالْتَقَى الْمَاءُ عَلَىٰ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ﴿١٢﴾
و زمین را به [جوشیدن] چشمه هایی [پر آب] شکافتیم؛ پس آبِ آسمان و زمین برای کاری که مقدّر شده بود به هم پیوستند، (۱۲)
وَحَمَلْنَاهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ ﴿١٣﴾
و او را بر کشتی که دارای تخته ها و میخ ها بود سوار کردیم، (۱۳)
تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا جَزَاءً لِمَنْ كَانَ كُفِرَ ﴿١٤﴾
که زیر نظر ما روان بود. [و این] پاداشی بود برای کسی که مورد تکذیب قرار گرفته بود. (۱۴)
وَلَقَدْ تَرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿١٥﴾
و بی تردید آن سرگذشت را [برای آیندگان] مایه پند و عبرت باقی گذاشتیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۱۵)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿١٦﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۱۶)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿١٧﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۱۷)
كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿١٨﴾
قوم عاد [پیامبرشان را] تکذیب کردند، پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۱۸)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ ﴿١٩﴾
ما بر آنان در روزی شوم که شومی اش استمرار داشت، تندبادی سخت و بسیار سرد [به عنوان عذاب] فرستادیم، (۱۹)
تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ ﴿٢٠﴾
که مردم را [از زمین] برمی کند [و بعد از آن عذاب،] گویی تنه های نخلی بودند که ریشه کن شده اند. (۲۰)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٢١﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۲۱)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٢٢﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۲۲)
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ ﴿٢٣﴾
قوم ثمود بیم دهندگان را تکذیب کردند. (۲۳)
فَقَالُوا أَبَشَرًا مِنَّا وَاحِدًا نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ﴿٢٤﴾
پس گفتند: آیا ما بشری از جنس خود را که [تک و] تنهاست [و جمعیت و نیرویی با خود ندارد] پیروی کنیم؟! در این صورت در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود. (۲۴)
أَأُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ﴿٢٥﴾
آیا از میان ما فقط بر او وحی نازل شده است؟! [نه، چنین نیست] بلکه او بسیار دروغگو و پر افاده و متکبر است [که می خواهد بر ما بزرگی کند.] (۲۵)
سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ ﴿٢٦﴾
در فردای نزدیک خواهند دانست که بسیار دروغگو و پرافاده و متکبر کیست؟ (۲۶)
إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ ﴿٢٧﴾
[به صالح گفتیم:] ما برای آزمایش آنان یقیناً آن ماده شتر [درخواست شده] را خواهیم فرستاد؛ پس در انتظار سرانجام آنان باش و شکیبایی پیشه کن. (۲۷)
<center> --- صفحه ۵۲۹ --- </center>
<hr />
وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ ﴿٢٨﴾
و آنان را خبر ده که آب آشامیدنی میان آنان و ماده شتر تقسیم شده است؛ هریک در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند. (۲۸)
فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿٢٩﴾
پس آنان یارشان را [که برای پی کردن ناقه آماده کرده بودند] فرا خواندند و [او] دست به کار شد و [ماده شتر را] پی کرد. (۲۹)
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٠﴾
پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟ (۳۰)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ ﴿٣١﴾
ما بر آنان یک فریاد مرگبار فرستادیم، پس همه آنان به صورت گیاه خشکی که در آغل چهارپایان جمع می کنند، درآمدند. (۳۱)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٣٢﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۳۲)
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ ﴿٣٣﴾
قوم لوط بیم دهندگان را تکذیب کردند. (۳۳)
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ ۖ نَجَّيْنَاهُمْ بِسَحَرٍ ﴿٣٤﴾
ما بر آنان توفانی سخت که با خود ریگ و سنگ می آورد فرستادیم [در نتیجه همه را هلاک کرد]، مگر خاندان لوط را که سحرگاهان نجاتشان دادیم. (۳۴)
نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ ﴿٣٥﴾
[این] نعمت و رحمتی از سوی ما بود، این گونه کسی را که سپاس گزار است، پاداش می دهیم. (۳۵)
وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ ﴿٣٦﴾
به راستی لوط آنان را به مؤاخذه سخت ما بیم داده بود، ولی [آنان با وی] در بیمها و هشدارها [یش] سرسختانه مجادله و ستیزه کردند. (۳۶)
وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٧﴾
و از میهمانانش [که در حقیقت فرشتگان ما بودند] کام جویی خواستند، در نتیجه دیدگانشان را محو و نابینا کردیم؛ پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید. (۳۷)
وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُسْتَقِرٌّ ﴿٣٨﴾
به یقین در سپیده دم عذابی پیگیر و پایدار به آنان رسید. (۳۸)
فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿٣٩﴾
پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید. (۳۹)
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٤٠﴾
و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۴۰)
وَلَقَدْ جَاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ﴿٤١﴾
و همانا برای فرعونیان بیم دهندگان آمدند. (۴۱)
كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُقْتَدِرٍ ﴿٤٢﴾
[آنان] همه معجزات و آیات ما را تکذیب کردند؛ در نتیجه آنان را [به عذابی سخت] گرفتیم، گرفتن توانایی شکست ناپذیر و نیرومند. (۴۲)
أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ ﴿٤٣﴾
آیا کافران [شهر] شما از اقوامی که برشمردیم، بهتر و برترند [تا به سبب بهتری و برتری مصون از عذاب باشند؟] یا برای شما در کتاب های آسمانی امان نامه ای هست [که هر جرمی را مرتکب شوید عذابی نخواهید داشت؟!] (۴۳)
أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُنْتَصِرٌ ﴿٤٤﴾
یا [آنکه] می گویند: ما گروهی متحد و پشتیبان یکدیگریم [که هرکس بخواهد آسیبی به ما رساند، با قدرت هرچه تمام تر از او انتقام می گیریم؟] (۴۴)
سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ ﴿٤٥﴾
به زودی [این] گروه [متحد در جنگی که خود بر ضد مؤمنان تدارک می بینند] شکست می خورند و پشت کنان می گریزند. (۴۵)
بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿٤٦﴾
بلکه وعده گاهشان قیامت است، و قیامت هولناک تر و تلخ تر است. (۴۶)
إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ﴿٤٧﴾
بی تردید گنهکاران در گمراهی و انحراف و در آتش افروخته اند. (۴۷)
يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ ﴿٤٨﴾
روزی که با صورت در آتش کشیده می شوند [و به آنان می گویند:] سوزندگی و عذاب دردناک دوزخ را بچشید. (۴۸)
إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ ﴿٤٩﴾
ما هر چیزی را به اندازه آفریدیم. (۴۹)
<center> --- صفحه ۵۳۰ --- </center>
<hr />
وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ ﴿٥٠﴾
و فرمان ما جز فرمان واحدی نیست که مانند یک چشم بر هم زدن است. (۵۰)
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ﴿٥١﴾
بی تردید ما هم مسلکان شما را [که در گذشته به سر می بردند، به خاطر طغیانشان] هلاک کردیم؛ پس آیا پند گیرنده ای هست؟ (۵۱)
وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ ﴿٥٢﴾
و هر عملی را که انجام دادند در نامه های اعمالشان ثبت است. (۵۲)
وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ﴿٥٣﴾
و هر کوچک و بزرگی [از اعمالشان در آن] نوشته شده است. (۵۳)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ﴿٥٤﴾
یقیناً پرهیزکاران در بهشت ها و [کنار] نهرها هستند؛ (۵۴)
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ ﴿٥٥﴾
در جایگاهی حق و پسندیده نزد پادشاهی توانا. (۵۵)
<h2><a href="/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%AD%D9%85%D9%86" title="سوره الرحمن">سوره الرحمن</a></h2>
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الرَّحْمَٰنُ ﴿١﴾
[خدای] رحمان (۱)
عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿٢﴾
قرآن را تعلیم داد. (۲)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ ﴿٣﴾
انسان را آفرید؛ (۳)
عَلَّمَهُ الْبَيَانَ ﴿٤﴾
به او بیان آموخت؛ (۴)
الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾
خورشید و ماه با حسابی [منظم و دقیق] روانند؛ (۵)
وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ ﴿٦﴾
و گیاه و درخت همواره [برای او] سجده می کنند؛ (۶)
وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ ﴿٧﴾
و آسمان را برافراشت و [برای سنجش هر امر معنوی و مادی] ترازو نهاد؛ (۷)
أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ ﴿٨﴾
تا در [سنجیدن با] ترازو طغیان روا مدارید [و از مرز عدالت و انصاف مگذرید.] (۸)
وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ ﴿٩﴾
و ترازو را به عدالت برپا دارید و از ترازو مکاهید؛ (۹)
وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿١٠﴾
و زمین را برای [زندگی] مردم نهاد؛ (۱۰)
فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ ﴿١١﴾
در آن میوه ها و نخل ها با خوشه های غلاف دار است؛ (۱۱)
وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ ﴿١٢﴾
و دانه های با سبوس و کاه و گیاهان خوشبوست، (۱۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٣﴾
پس [ای انس و جن!] کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۳)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ ﴿١٤﴾
انسان را از گلی خشکیده مانند سفال آفرید. (۱۴)
وَخَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ ﴿١٥﴾
و جن را از آمیزه ای [از شعله های مختلف] آتش به وجود آورد. (۱۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٦﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۶)
<center> --- صفحه ۵۳۱ --- </center>
<hr />
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ ﴿١٧﴾
پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است. (۱۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۱۸)
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ ﴿١٩﴾
دو دریای [شیرین و شور] را روان ساخت در حالی که همواره باهم تلاقی و برخورد دارند؛ (۱۹)
بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ ﴿٢٠﴾
[ولی] میان آن دو حایلی است که به هم تجاوز نمی کنند [درنتیجه باهم مخلوط نمی شوند!] (۲۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۱)
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ ﴿٢٢﴾
از آن دو دریا لؤلؤ و مرجان بیرون می آید. (۲۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۳)
وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ ﴿٢٤﴾
و او را در دریا کشتی های بادبان برافراشته چون کوه هاست. (۲۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۵)
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ﴿٢٦﴾
همه آنان که روی این زمین هستند، فانی می شوند. (۲۶)
وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ﴿٢٧﴾
و تنها ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی می ماند. (۲۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۲۸)
يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ﴿٢٩﴾
هر که در آسمان ها و زمین است از او درخواست [حاجت] می کند، او هر روز در کاری است. (۲۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٠﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۰)
سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلَانِ ﴿٣١﴾
ای انس و جن! به زودی به [حساب] شما می پردازیم. (۳۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٢﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۲)
يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانْفُذُوا ۚ لَا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿٣٣﴾
ای گروه جن و انس! اگر می توانید از کرانه ها و نواحی آسمان ها و زمین بیرون روید، پس بیرون روید؛ نمی توانید بیرون روید مگر با نوعی توانایی و قدرت. (۳۳)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٤﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۴)
يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِ ﴿٣٥﴾
بر شما شعله هایی از آتش بی دود و دود آتش آلود فرستاده خواهد شد، در نتیجه نمی توانید یکدیگر را [برای دفع عذاب] یاری دهید! (۳۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٦﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۶)
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِ ﴿٣٧﴾
و ناگهان آسمان بشکافد و چون چرمی سرخ رنگ و گلگون شود. (۳۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٨﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۳۸)
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُسْأَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿٣٩﴾
پس در آن روز [به علت سرعت فوق العاده حسابرسی و روشن بودن همه امور] هیچ انس و جنّی را از گناهش نپرسند. (۳۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٠﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۰)
<center> --- صفحه ۵۳۲ --- </center>
<hr />
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالْأَقْدَامِ ﴿٤١﴾
گناهکاران به نشانه هایشان شناخته می شوند، پس آنان را به موهای پیش سرو به پاهایشان می گیرند [و به آتش می اندازند.] (۴۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٢﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۲)
هَٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿٤٣﴾
این همان دوزخی است که گنهکاران آن را دروغ می پنداشتند. (۴۳)
يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ ﴿٤٤﴾
آنان در میان آتش و آب جوشان رفت و آمد می کنند (۴۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۵)
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ ﴿٤٦﴾
و برای کسی که از مقام پروردگارش [که احاطه و تسلّط او بر ظاهر و باطن هستی است] بترسد دو بهشت است. (۴۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۷)
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ ﴿٤٨﴾
[دو بهشتی که] دارای درختان و شاخسارهای باطراوت و انبوه است. (۴۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۴۹)
فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ ﴿٥٠﴾
در آن دو بهشت دو چشمه ای است که همواره جاری است. (۵۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۱)
فِيهِمَا مِنْ كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿٥٢﴾
در آن دو بهشت از هر میوه ای دو نوع فراهم است. (۵۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۳)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ ۚ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ ﴿٥٤﴾
[بهشتیان] بر بسترهایی که آستر آنها از حریر درشت بافت است، تکیه می زنند، و میوه های رسیده آن دو بهشت [به آسانی] در دسترس است. (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۵)
فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿٥٦﴾
در آن بهشت ها زنانی هستند که فقط به همسرانشان عشق می ورزند، و پیش از آنان دست هیچ انس و جنی به آنان نرسیده است. (۵۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۷)
كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ ﴿٥٨﴾
گویی آن زنان بهشتی یاقوت و مرجان اند. (۵۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۵۹)
هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ ﴿٦٠﴾
آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟ (۶۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۱)
وَمِنْ دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿٦٢﴾
و جز آن دو بهشت، دو بهشت دیگر [هم] هست. (۶۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۳)
مُدْهَامَّتَانِ ﴿٦٤﴾
آن [دو بهشت دیگر] در نهایت سرسبزی اند. (۶۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۵)
فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿٦٦﴾
در آن دو بهشت دو چشمه همواره جوشان و در حال فوران است. (۶۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۷)
<center> --- صفحه ۵۳۳ --- </center>
<hr />
فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ ﴿٦٨﴾
در آنها میوه های فراوان و درخت خرما و انار است. (۶۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٩﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۶۹)
فِيهِنَّ خَيْرَاتٌ حِسَانٌ ﴿٧٠﴾
در آنها زنانی نیکو سیرت و زیبا صورت اند. (۷۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧١﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۱)
حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ ﴿٧٢﴾
حوریانی که در سراپرده ها مستورند. (۷۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٣﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۳)
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿٧٤﴾
پیش از همسران بهشتی شان دست هیچ انس و جنّی به آنان نرسیده است. (۷۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٥﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ ﴿٧٦﴾
بر بالش های سبز و فرش های زیبا تکیه می زنند. (۷۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٧﴾
پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟ (۷۷)
تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ﴿٧٨﴾
همیشه سودمند و با برکت است نام پروردگار با شکوه و ارجمندت. (۷۸)
==[[سوره واقعه]]==
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿١﴾
هنگامی که واقعه [بسیار عظیم قیامت] واقع شود، (۱)
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿٢﴾
که در واقع شدنش دروغی [در کار] نیست، (۲)
خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿٣﴾
پست کننده [کافران] و رفعت دهنده [مؤمنان] است. (۳)
إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿٤﴾
هنگامی که زمین به شدت لرزانده شود، (۴)
وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿٥﴾
و کوه ها درهم کوبیده وریز ریز شوند. (۵)
فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿٦﴾
در نتیجه غباری پراکنده گردد، (۶)
وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿٧﴾
وشما سه گروه شوید: (۷)
فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾
سعادتمندان، چه بلند مرتبه اند سعادتمندان! (۸)
وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿٩﴾
و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان! (۹)
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿١٠﴾
و پیشی گیرندگان [به اعمال نیک] که پیشی گیرندگان [به رحمت و آمرزش] اند، (۱۰)
أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾
اینان مقربان اند، (۱۱)
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿١٢﴾
در بهشت های پر نعمت اند. (۱۲)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
گروهی بسیار از پیشینیان، (۱۳)
وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿١٤﴾
و اندکی از پسینیان، (۱۴)
عَلَىٰ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿١٥﴾
بر تخت هایی زربافت، (۱۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿١٦﴾
در حالی که روبروی یکدیگر بر آنها تکیه دارند. (۱۶)
<center> --- صفحه ۵۳۴ --- </center>
<hr />
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾
نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند، (۱۷)
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿١٨﴾
با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک، (۱۸)
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿١٩﴾
که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند، (۱۹)
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾
و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند، (۲۰)
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾
و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند، (۲۱)
وَحُورٌ عِينٌ ﴿٢٢﴾
و حوریانی چشم درشت، (۲۲)
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾
هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛ (۲۳)
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾
پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند. (۲۴)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾
در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی، (۲۵)
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿٢٦﴾
مگر سخنی که سلام است و سلام، (۲۶)
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿٢٧﴾
و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان! (۲۷)
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿٢٨﴾
در سایه درخت سدر بی خارند، (۲۸)
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿٢٩﴾
و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است، (۲۹)
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿٣٠﴾
و سایه ای گسترده و پایدار، (۳۰)
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿٣١﴾
و آبی ریزان، (۳۱)
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿٣٢﴾
و میوه ای فراوان، (۳۲)
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿٣٣﴾
که پایان نپذیرد و ممنوع نشود، (۳۳)
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾
و همسرانی بلند مرتبه، (۳۴)
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿٣٥﴾
که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛ (۳۵)
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾
پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم (۳۶)
عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿٣٧﴾
عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران. (۳۷)
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٣٨﴾
[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.] (۳۸)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾
گروهی بسیار از پیشینیان، (۳۹)
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿٤٠﴾
و گروهی بسیار از پسینیان، (۴۰)
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿٤١﴾
و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان! (۴۱)
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿٤٢﴾
در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،] (۴۲)
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿٤٣﴾
و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه، (۴۳)
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾
نه خنک است و نه آرام بخش، (۴۴)
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾
اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند، (۴۵)
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾
و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند، (۴۶)
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾
و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟! (۴۷)
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾
و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟! (۴۸)
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿٤٩﴾
بگو: بی تردید همه پیشینیان وهمه پسینیان، (۴۹)
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿٥٠﴾
برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد. (۵۰)
<center> --- صفحه ۵۳۵ --- </center>
<hr />
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾
آن گاه شما ای گمراهان انکار کننده! (۵۱)
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿٥٢﴾
قطعاً از درختی که از زقّوم است [و دارای مایعی جوشان و بسیار بدمزه و بدبوست] خواهید خورد؛ (۵۲)
فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿٥٣﴾
و شکم ها را از آن پر خواهید کرد، (۵۳)
فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾
و روی آن از آب جوشان خواهید نوشید، (۵۴)
فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿٥٥﴾
مانند نوشیدن شترانی که به شدت تشنه اند؛ (۵۵)
هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿٥٦﴾
این است پذیرایی از آنان در روز جزا. (۵۶)
نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾
ما شما را آفریدیم، پس چرا [آفرینش دوباره خود را پس از مرگ] باورنمی کنید؟ (۵۷)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾
آیا از [حالات و دگرگونی های] نطفه ای که در رحم می ریزید آگاه هستید؟ (۵۸)
أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿٥٩﴾
آیا شما آن را [تا انسانی معتدل و آراسته شود] می آفرینید یا ما آفریننده ایم؟ (۵۹)
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾
ماییم که مرگ را میان شما مقدّر کردیم، و هیچ چیز ما را [در جاری کردن مرگ بر شما] مغلوب نمی کند. (۶۰)
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾
[آری، مرگ را مقدّر کردیم] تا امثال شما را جایگزین شما کنیم و شما را به صورتی که نمی دانید آفرینشی تازه و جدید بخشیم، (۶۱)
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾
و به راستی پیدایش نخستین را [که جهان فعلی است] شناختید، پس چرا متذکّر [پدید شدن جهان دیگر] نمی شوید؟! (۶۲)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾
مرا خبر دهید آنچه را می کارید، (۶۳)
أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿٦٤﴾
آیا شما آن را می رویانید، یا ما می رویانیم؟ (۶۴)
لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾
به یقین اگر بخواهیم، آن را ریز ریز کرده و خاشاک می کنیم که متأسف و شگفت زده می شوید، (۶۵)
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾
[و می گویید:] مسلماً ما خسارت زده ایم، (۶۶)
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾
بلکه ناکام و محرومیم (۶۷)
أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾
به من خبر دهید آبی که می نوشید، (۶۸)
أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿٦٩﴾
آیا شما آن را از ابر باران زا فرود آورده اید یا ما فرود آورنده ایم؟ (۶۹)
لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾
اگر بخواهیم آن را تلخ می گردانیم، پس چرا سپاس گزاری نمی کنید؟ (۷۰)
أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿٧١﴾
به من خبر دهید آتشی که می افروزید، (۷۱)
أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿٧٢﴾
آیا شما درختش را به وجود آورده اید یا ما به وجود آوردنده ایم؟ (۷۲)
نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾
ما آن را وسیله تذکر و مایه استفاده برای صحرانشینان و بیابانگردان قرار داده ایم. (۷۳)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی. (۷۴)
فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿٧٥﴾
پس به جایگاه ستارگان سوگند می خورم، (۷۵)
وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿٧٦﴾
و اگر بدانید بی تردید این سوگندی بس بزرگ است. (۷۶)
<center> --- صفحه ۵۳۶ --- </center>
<hr />
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿٧٧﴾
که یقیناً این قرآن، قرآنی است ارجمند و باارزش؛ (۷۷)
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ ﴿٧٨﴾
[که] در کتابی مصون از هر گونه تحریف و دگرگونی [به نام لوح محفوظ جای دارد.] (۷۸)
لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾
جز پاک شدگان [از هر نوع آلودگی] به [حقایق و اسرار و لطایف] آن دسترسی ندارند. (۷۹)
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٨٠﴾
نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است. (۸۰)
أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿٨١﴾
آیا شما نسبت به این گفتار سهل انگاری می کنید [و آن را قابل اعتنا نمی دانید؟!] (۸۱)
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾
و فقط نصیب خود را این قرار می دهید که آن را انکار کنید؟! (۸۲)
فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾
پس چرا هنگامی که روح به گلوگاه می رسد، (۸۳)
وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿٨٤﴾
و شما در آن وقت نظاره گر هستید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست!] (۸۴)
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾
و ما به او از شما نزدیک تریم، ولی نمی بینید. (۸۵)
فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿٨٦﴾
[آری] پس چرا اگر شما پاداش داده نمی شوید [و به گمان خود قیامتی در کار نیست و شما را قدرتی بزرگ و فراتر است؟] (۸۶)
تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿٨٧﴾
آن [روح به گلوگاه رسیده] را [به بدن محتضر] برنمی گردانید، اگر [در ادعای خود] راستگویید؟ (۸۷)
فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿٨٨﴾
پس اگر [جان به گلو رسیده] از مقربان باشد، (۸۸)
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿٨٩﴾
[در] راحت و آسایش و بهشت پرنعمت [خواهد بود.] (۸۹)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٩٠﴾
و اگر از سعادتمندان باشد، (۹۰)
فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿٩١﴾
[به او گفته می شود:] از سوی سعادتمندان بر تو سلام باد. (۹۱)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿٩٢﴾
و اما اگر از انکار کنندگان [حقایق و] گمراه باشد، (۹۲)
فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ ﴿٩٣﴾
پذیرایی از او با آب جوشان است، (۹۳)
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿٩٤﴾
و وارد شدن به دوزخ است. (۹۴)
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿٩٥﴾
[آنچه درباره این سه طایفه بیان شد،] بی تردید این است همان حقّ یقینی. (۹۵)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿٩٦﴾
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی. (۹۶)
==[[سوره حدید]]==
{{متن قرآن/در جزء|57|1|﴿١﴾}}
آنچه در آسمان ها و زمین است، خدا را [به پاک بودن از هر عیب و نقصی] می ستایند، و او توانای شکست ناپذیر و حکیم است. (۱)
{{متن قرآن/در جزء|57|2|﴿٢﴾}}
مالکیّت و فرمانروایی آسمان ها و زمین فقط در سیطره اوست، زنده می کند و می میراند، و او بر هر کاری تواناست. (۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|3|﴿٣﴾}}
اوست اول و آخر و ظاهر و باطن، و او به همه چیز داناست. (۳)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۷}}
{{متن قرآن/در جزء|57|4|﴿٤﴾}}
اوست که آسمان ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر تخت فرمانروایی و تدبیر امور آفرینش چیره و مسلط شد. آنچه در زمین فرو می رود و آنچه از آن بیرون می آید و آنچه از آسمان نازل می شود، و آنچه در آن بالا می رود می داند. و او با شماست هرجا که باشید، و خدا به آنچه انجام می دهید، بیناست. (۴)
{{متن قرآن/در جزء|57|5|﴿٥﴾}}
مالکیّت و فرمانروایی آسمان ها و زمین فقط در سیطره اوست، و همه امور به خدا باز گردانده می شود. (۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|6|﴿٦﴾}}
شب را در روز در می آورد و روز را در شب در می آورد، و او به نیّات و اسرار سینه ها داناست. (۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|7|﴿٧﴾}}
به خدا و پیامبرش ایمان آورید، و از اموالی که خدا شما را در آن جانشین خود قرار داده، انفاق کنید؛ پس برای کسانی از شما که ایمان آورده و انفاق کرده اند، پاداش بزرگی خواهد بود. (۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|8|﴿٨﴾}}
و شما را چه شده که به خدا ایمان نمی آورید؟ در حالی که پیامبر، شما را دعوت می کند تا به پروردگارتان ایمان آورید، و بی تردید خدا [از طریق عقل و فطرت بر ایمان آوردنتان] پیمان گرفته است، اگر باور دارید. (۸)
{{متن قرآن/در جزء|57|9|﴿٩﴾}}
اوست که بر بنده اش آیات روشنی نازل می کند تا شما را از تاریکی ها به سوی نور بیرون آورد. و یقیناً خدا نسبت به شما رؤوف و مهربان است. (۹)
{{متن قرآن/در جزء|57|10|﴿١٠﴾}}
و شما را چه شده که در راه خدا انفاق نمی کنید؟ در حالی که میراث آسمان ها و زمین مخصوص خداست [و کسی مالک حقیقی چیزی نیست]. کسانی از شما که پیش از فتح [مکه] انفاق کردند و جهاد نمودند [با دیگران] یکسان نیستند، آنان از جهت درجه از کسانی که پس از فتح [مکه] انفاق کردند و جهاد نمودند، بلندپایه ترند. و خدا به هریک وعده نیکو داده است و خدا به آنچه انجام می دهید، آگاه است. (۱۰)
{{متن قرآن/در جزء|57|11|﴿١١﴾}}
کیست که به خدا وامی نیکو دهد تا خدا آن را برای او دو چندان کند و او را پاداشی نیکو و باارزش باشد؟ (۱۱)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۸}}
{{متن قرآن/در جزء|57|12|﴿١٢﴾}}
[این پاداش نیکو و باارزش در] روزی [است] که مردان و زنان باایمان را می بینی که نورشان پیش رو و از جانب راستشان شتابان حرکت می کند، [به آنان می گویند:] امروز شما را مژده باد به بهشت هایی که از زیرِ [درختانِ] آن نهرها جاری است، در آنها جاودانه اید، این است آن کامیابی بزرگ. (۱۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|13|﴿١٣﴾}}
روزی که مردان و زنان منافق به کسانی که ایمان آورده اند، می گویند: ما را مهلت دهید تا [پرتویی] از نور شما بر گیریم. به آنان گویند: به پشت سرتان [دنیا] برگردید و [از آنجا برای خود] نوری بجویید. سپس میان آنان دیواری زده می شود که دارای دری است، درونش [که مؤمنان در آن درآیند] رحمت است و بیرونش که پیش روی منافقان قرار دارد عذاب است. (۱۳)
{{متن قرآن/در جزء|57|14|﴿١٤﴾}}
مؤمنان را ندا می دهند: آیا ما [در دنیا] با شما نبودیم؟ می گویند: چرا، ولی شما خود را [به سبب نفاق و دشمنی با خدا و رسول] در بلا و هلاکت افکندید و به انتظار [خاموش شدن چراغ اسلام و نابودی پیامبر] نشستید و [نسبت به حقایق] در تردید بودید و آرزوها [ی دور و دراز و بی پایه،] شما را فریفت، تا فرمان خدا [به نابودی شما] در رسید و [شیطان] فریبنده، شما را فریب داد. (۱۴)
{{متن قرآن/در جزء|57|15|﴿١٥﴾}}
پس امروز از شما و از کافران فدیه و عوضی [در برابر نجات از عذاب] دریافت نخواهد شد، جایگاهتان آتش است، [و] همان سرپرست و یار شماست و بد بازگشت گاهی است. (۱۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|16|﴿١٦﴾}}
آیا برای اهل ایمان وقت آن نرسیده که دل هایشان برای یاد خدا و قرآنی که نازل شده نرم و فروتن شود؟ و مانند کسانی نباشند که پیش از این کتاب آسمانی به آنان داده شده بود، آن گاه روزگار [سرگرمی در امور دنیا و مشغول بودن به آرزوهای دور و دراز] بر آنان طولانی گشت، در نتیجه دل هایشان سخت و غیر قابل انعطاف شد، و بسیاری از آنان نافرمان بودند. (۱۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|17|﴿١٧﴾}}
بدانید که خدا زمین را پس از مردگی اش زنده می کند. همانا ما نشانه ها [ی ربوبیت و قدرت خود] را برای شما بیان کردیم تا بیندیشید. (۱۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|18|﴿١٨﴾}}
بی تردید مردان و زنان انفاق کننده و آنان که به خدا وام نیکو داده اند، [وامشان در پیشگاه خدا] برای آنان دو چندان شود، و برای آنان پاداش باارزشی است. (۱۸)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۳۹}}
{{متن قرآن/در جزء|57|19|﴿١٩﴾}}
و کسانی که به خدا و پیامبرش ایمان آوردند، آنانند که صدّیقان و گواهان [اعمال] نزد پروردگارشان هستند، [و] برای آنان است پاداش [اعمال] شان و نور [ایمان] شان و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را انکار کردند، آنان اهل دوزخ اند. (۱۹)
{{متن قرآن/در جزء|57|20|﴿٢٠﴾}}
بدانید که زندگی دنیا [یی که دارنده اش از ایمان و عمل تهی است،] فقط بازی و سرگرمی و آرایش و فخرفروشیتان به یکدیگر، و افزون خواهی در اموال و اولاد است، [چنین دنیایی] مانند بارانی است که محصول [سبز و خوش منظره اش] کشاورزان را به شگفتی آورد، سپس پژمرده شود و آن را زرد بینی، سپس ریز ریز و خاشاک شود!! [که برای دنیاپرستان بی ایمان] در آخرت عذاب سختی است و [برای مؤمنان که دنیای خود را در راه اطاعت حق و خدمت به خلق به کار گرفتند] از سوی خدا آمرزش و خشنودی است، و زندگی دنیا جز کالای فریبنده نیست. (۲۰)
{{متن قرآن/در جزء|57|21|﴿٢١﴾}}
سبقت جویید به آمرزشی از سوی پروردگارتان و بهشتی که پهنایش چون پهنای آسمان و زمین است، برای کسانی که به خدا و پیامبرانش ایمان آورده اند، آماده شده است؛ این فضل خداست که آن را به هرکس بخواهد عطا می کند و خدا دارای فضل بزرگ است. (۲۱)
{{متن قرآن/در جزء|57|22|﴿٢٢﴾}}
هیچ گزند و آسیبی در زمین [چون زلزله، سیل، توفان و قحطی] و در وجود خودتان [چون بیماری، رنج، تعب و از دست رفتن مال و ثروت،] روی نمی دهد مگر پیش از آنکه آن را به وجود آوردیم در کتابی [چون لوح محفوظ] ثبت است، بی تردید این [تقدیر حوادث و فرمان قطعی به پدید آمدنش] بر خدا آسان است. (۲۲)
{{متن قرآن/در جزء|57|23|﴿٢٣﴾}}
تا [با یقین به اینکه هر گزند و آسیبی و هر عطا و منعی فقط به اراده خداست و شما را در آن اختیاری نیست] بر آنچه از دست شما رفت، تأسف نخورید، و بر آنچه به شما عطا کرده است، شادمان و دلخوش نشوید، و خدا هیچ گردنکش خودستا را [که به نعمت ها مغرور شده است] دوست ندارد. (۲۳)
{{متن قرآن/در جزء|57|24|﴿٢٤﴾}}
همانان که همواره بخل می ورزند و مردم را به بخل وامی دارند، و هرکه [از انفاق] روی بگرداند [زیانی به خدا نمی رساند]؛ زیرا خدا بی نیاز و ستوده است. (۲۴)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۴۰}}
{{متن قرآن/در جزء|57|25|﴿٢٥﴾}}
همانا ما پیامبران خود را با دلایل روشن فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو [ی تشخیص حق از باطل] نازل کردیم تا مردم به عدالت بر خیزند، و آهن را که در آن برای مردم قوت و نیرویی سخت و سودهایی است، فرود آوردیم و تا خدا مشخص بدارد چه کسانی او و پیامبرانش را در غیاب پیامبران یاری می دهند؛ یقیناً خدا نیرومند و توانای شکست ناپذیر است. (۲۵)
{{متن قرآن/در جزء|57|26|﴿٢٦﴾}}
به یقین ما نوح و ابراهیم را فرستادیم و در میان فرزندان آن دو نفر، نبوّت و کتاب قرار دادیم، پس برخی از آنان هدایت یافتند و بسیاری از آنان نافرمان بودند. (۲۶)
{{متن قرآن/در جزء|57|27|﴿٢٧﴾}}
سپس به دنبال آنان پیامبران خود را پی در پی آوردیم و پس از آنان عیسی پسر مریم را [به رسالت] فرستادیم و به او انجیل عطا کردیم و در قلب کسانی که از او پیروی می کردند رأفت و رحمت قرار دادیم، و رهبانیتی که از نزد خود ساخته بودند ما بر آنان مقرّر نکرده بودیم، ولی [خود آنان آن را] برای طلب خشنودی خدا [بر خود واجب کرده بودند]، اما آنگونه که باید حدود خودساخته را رعایت نکردند؛ پس پاداش کسانی از آنان را که ایمان آورده اند، عطا کردیم و بسیاری از آنان نافرمانند. (۲۷)
{{متن قرآن/در جزء|57|28|﴿٢٨﴾}}
ای مؤمنان! از خدا پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا دو سهم از رحمتش را به شما عطا کند، و برای شما نوری قرار دهد که به وسیله آن [در میان مردم] راه سپارید و شما را بیامرزد، و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. (۲۸)
{{متن قرآن/در جزء|57|29|﴿٢٩﴾}}
تا اهل کتاب بدانند [که اگر به پیامبر اسلام ایمان نیاورند] بر چیزی از فضل خدا دسترسی نخواهند داشت؛ بی تردید همه فضل به دست خداست، آن را به هرکس بخواهد عطا می کند و خدا دارای فضل بزرگ است. (۲۹)
{{قرآن/صفحه جزء| ۵۴۱}}
{{پایان جزء
|جزء=٢٧
|قبلی=26
|بعدی=28
}}
[[رده:متن و ترجمه قرآن (جزء به جزء)|27]]

حضرت نوح علیه السلام

2018-07-02T12:49:05Z

Admin:

{{خوب}}
{{پیامبران

|نام پیامبر= نوح علیه السلام

|سوره ها = [[سوره نساء/متن و ترجمه#163|سوره نساء، آيه 163]] • [[سوره اعراف/متن و ترجمه#69|سوره اعراف، آيه 69]] • [[سوره توبه/متن و ترجمه#70|سوره توبه، آيه 70]] • [[سوره یونس/متن و ترجمه#71|سوره یونس، آيه 71]] • [[سوره هود/متن و ترجمه#36|سوره هود، آيه 36]] • [[سوره هود/متن و ترجمه#89|سوره هود، آيه 89]] • [[سوره ابراهیم/متن و ترجمه#9|سوره ابراهیم، آيه 9]] • [[سوره اسراء/متن و ترجمه#3|سوره اسراء، آيه 3]] •[[سوره مریم/متن و ترجمه#58|سوره مریم، آيه 58]] • [[سوره حج/متن و ترجمه#42|سوره حج، آيه 42]] • [[سوره شعراء/متن و ترجمه#105|سوره شعراء، آيه 105]] •[[سوره عنکبوت/متن و ترجمه#14|سوره عنکبوت، آيه 14]] • [[سوره احزاب/متن و ترجمه#7|سوره احزاب، آيه 7]] • [[سوره صافات/متن و ترجمه#79|سوره صافات، آيه 79]] • [[سوره ص/متن و ترجمه#12|سوره ص، آيه 12]] • [[سوره ق/متن و ترجمه#12|سوره ق، آيه 12]] • [[سوره غافر/متن و ترجمه#5|سوره غافر، آيه 5]] • [[سوره نوح/متن و ترجمه#26|سوره نوح، آيه 26]] • [[سوره نجم/متن و ترجمه#52|سوره نجم، آيه 52]] • [[سوره قمر/متن و ترجمه#9|سوره قمر، آيه 9]] • [[سوره تحریم/متن و ترجمه#10|سوره تحریم، آيه 10]]

|مرتبطها = [[طوفان نوح]] • [[کشتی نوح]]
}}
حضرت نوح علیه السلام اولين پيغمبر اولواالعزم است. مطابق با آنچه در قرآن آمده نوح اولین پیامبری است که خداوند او را با كتاب و شريعت فرستاده است. بنابراين، كتاب او اولين كتاب آسمانى است. آن حضرت نهصد و پنجاه سال مشغول دعوت قوم خود بود اما قومش به او ایمان نیاورده و او را مورد استهزاء قرار داده به او نسبت جنون می دادند تا آن كه در آخر از پروردگار خود يارى طلبيد. نوح پس از امر الهی و با تاييد و تسديد خداوند، مشغول ساخت كشتى شد و پس از اتمام، امر خداى تعالى مبنى بر نزول عذاب وطوفان سهمگین صادر شد و به جز افرادى كه همراه او سوار بر کشتی شدند، همگی هلاك شدند.

==وجه تسميه نوح علیه السلام==

حضرت [[امام صادق]] عليه السلام فرمودند: اسم حضرت نوح عبدالغفار بوده و جهت آن كه آن حضرت را نوح ناميدند اين بود كه: زياد بر حال خود گريه و نوحه مي كرد.<ref>[[علل الشرائع]] (ترجمه مسترحمى)، ص70.</ref>

مردى شامى از [[اميرالمؤمنين]] علیه السلام پرسيد كه اسم نوح چه بود؟ آن حضرت فرمود: اسم نوح (سكن) بود و به اين علت نوح ناميده شد كه او نهصد و پنجاه سال با نوحه و بى تابى قوم خود را به سوى [[دين]] [[حق]] دعوت مى كرد.<ref>[[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]])(فاطمه مشايخ)، ص112.</ref>

==نسب حضرت نوح علیه السلام==

نوح عليه السلام بن لامك بن متوشلخ بن أخنوخ - و هو إدريس عليه السلام - بن يارد بن مهلائيل بن قينان بن أنوش بن شيث بن آدم.<ref> [[أنساب الأشراف]] (احمد بن يحيى بلاذرى )، ج1، ص3.</ref>

==حضرت نوح علیه السلام در قرآن==

نام حضرت نوح علیه السلام 43 بار در [[قرآن کریم]] آمده است و یك [[سوره]] به نام او اختصاص داده شده است و حدود 114 آيه از [[آيات قصص قرآنى]] درباره شخصيت نوح و دعوت او می باشد او نخستین پیامبر [[اولوالعزم]] است كه دارای [[شریعت]] و كتاب مستقل بوده است.

* {{متن قرآن|«وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلّا خَمْسِينَ عاماً»}}: و به راستى، نوح را به سوى قومش فرستاديم پس در ميان آنان 950 سال درنگ كرد... ([[سوره عنكبوت]]، آيه 14)

* {{متن قرآن|«وَأُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلاَّ مَن قَدْ آمَنَ فَلاَ تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ»}}: به نوح [[وحی]] شد که: «جز آنها که (تاکنون) [[ایمان]] آورده‌اند، دیگر هیچ کس از قوم تو ایمان نخواهد آورد! پس از کارهایی که می ‌کردند، غمگین مباش! ([[سوره هود]]، آيه 36)

* {{متن قرآن|«سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ»}}: سلام بر نوح در میان جهانیان باد! ([[سوره صافات]]، آيه 79)

* {{متن قرآن|«وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا»}}: نوح گفت: پروردگارا! هیچ یک از [[کافران]] را بر روی زمین باقی مگذار! ([[سوره نوح]]، آيه 26)

[[بعثت]] و [[رسالت]] نوح علیه السلام بشر بعد از [[حضرت آدم]] علیه السلام به صورت يك امت ساده و بسيط زندگى مى كرد و [[فطرت]] انسانيت خود را راهنماى زندگى خود داشت، تا آن كه رفته رفته [[روح]] استكبار در او پيدا شد و گسترده گشت و در آخر، كارش به استعباد يكديگر انجاميد، بعضى بعض ديگر را تحت فرمان خود گرفتند و زيردستان ما فوق خود را رب خود پنداشتند و همين پندار بذرى بود كه كاشته شد، بذرى كه هر زمان و در هر جا كه كاشته شود و سپس جوانه بزند و سبز شود و رشد كند، چيزى به جز دين و ثنيت و اختلاف شديد طبقاتى يعنى استخدام ضعفا بوسيله اقويا و برده گرفتن و دوشيدن افراد ذليل بوسيله قدرتمندان را به بار نمى آورد، آرى همه اختلاف ها و كشمكش ها و خونريزي هاى بشر از آنجا آغاز گرديد.

در زمان نوح علیه السلام فساد در زمين شايع گشت و مردم از دين [[توحيد]] و از سنت [[عدالت]] اجتماعى روي گردان شده و به پرستش بت ها روى آوردند و خداى سبحان نام چند بت آن روز را كه عبارت بودند از "ود"، "سواع"، "يغوث"، "يعوق" و "نسر" در سوره نوح علیه السلام ذكر كرده.

فاصله طبقاتى روز به روز بيشتر شد و آنهايى كه از نظر مال و اولاد قوى تر بودند حقوق ضعفاء را پايمال كردند و جباران، زيردستان را به ضعف بيشتر كشانيده و طبق دلخواه خود بر آنان حكومت كردند. (با استفاده از [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]] و [[سوره نوح]])

در اين زمان بود كه خداى تعالى نوح علیه السلام را مبعوث كرده و او را با كتاب و شريعتى به سوى آنان گسيل داشت تا از راه بشارت و انذار، به دين توحيد و ترك خدايان دروغين دعوتشان نموده مساوات را در بينشان برقرار سازد. ([[سوره بقره]]، آيه 21)

==دين و شريعت نوح علیه السلام==

به طورى كه از تمامى آيات مربوط به داستان نوح علیه السلام برمى آيد. آن جناب همواره قوم خود را به توحيد خداى سبحان و ترك شرك دعوت مى كرد، و به طورى كه از دو [[سوره نوح]] و [[سوره يونس]]، و [[سوره آل عمران]] آيه 19 برمى آيد آنان را به [[اسلام]] مى خواند، و به طورى كه از [[سوره هود]] آيه 28 استفاده مى شود از آنان مى خواسته تا [[امر به معروف و نهى از منكر]] كنند و نيز همان طور كه از آيه 103 [[سوره نساء]] و آيه 8 [[سوره شورى]] برمى آيد، [[نماز]] خواندن را نيز از آنان مى خواسته و بطورى كه از آيه 151 و 152 [[سوره انعام]] برمى آيد رعايت مساوات و [[عدالت]] را نيز از آنان مى خواسته و دعوتشان مى كرده به اين كه به فواحش و منكرات نزديك نشوند، راستگو باشند و به عهد خود وفا كنند و به طورى كه از آيه 41 سوره هود برمى آيد آن جناب اولين كسى بوده كه مردم را دعوت مى كرده به اين كه كارهاى مهم خود را با نام خداى تعالى آغاز كنند.

==تحمل زحمات طاقت فرساى نوح علیه السلام در كار دعوت==

از آيات [[سوره نوح]] و [[سوره قمر]] و [[سوره مومنون]] برمى آيد كه آن جناب قوم خود را دائما دعوت مى كرده به اين كه به خداى تعالى و آيات او ايمان بياورند و در اين دعوت منتهاى جد و جهد را به خرج مى داده و شب و روز و آشكارا و پنهان وادارشان مى كرده به اين كه [[حق]] را بپذيرند، ولى قومش جز به عناد و تكبر خود نمى افزودند، هر قدر او دعوت خود را بيشتر مى كرده آنان سركشى و كفرشان را بيشتر مى كردند و به جز اهل و اولادش وعده اندكى كه از غير آنان [[ايمان]] نياوردند، به طورى كه ديگر از ايمان آوردن سايرين به كلى مايوس گرديد در آن هنگام به درگاه پروردگار خود شكايت برده و از او طلب نصرت كرد.

==مدت زيستن نوح علیه السلام در ميان قومش==

از آيات [[سوره عنكبوت]] برمى آيد كه آن جناب نهصد و پنجاه سال مشغول دعوت قوم خود بوده، ولى قوم او را جز به استهزاء و مسخره كردن و نسبت جنون به او دادن عكس العملى از خود نشان ندادند، آنها وى را متهم مى كردند به اين كه منظورش اين است كه به آقايى و سرورى بر ما دست يابد، تا آن كه در آخر از پروردگار خود يارى طلبيد.

و از آيات [[سوره هود]] استفاده مى شود كه بعد از اين استنصار، خداى تعالى به وى [[وحى]] كرد كه از قومش به جز آن چند نفرى كه ايمان آورده اند احدى ايمان نمى آورد و آن جناب را درباره قومش تسليت گفت و دلگرمى داد و به طورى كه از آيات [[سوره نوح]] استفاده مى شود، نوح علیه السلام قوم خود را به هلاكت و نابودى نفرين كرد و از خداى تعالى خواست تا زمين را از لوث وجود همه آنان پاك كرده و احدى از آنان را زنده نگذارد و بطورى كه از آيات سوره هود برمى آيد خداى تعالى به آن جناب [[وحى]] كرد كه زير نظر ما و طبق وحى ما كشتى را بساز.

==كشتى سازى نوح علیه السلام==

از آيات سوره هود برمى آيد كه خداى تعالى به آن جناب دستور داد تا كشتى را با تاييد و تسديد او بسازد و آن جناب شروع به ساختن آن كرد كه مردم دسته دسته از محل كار آن جناب گذشته و او را مسخره مى كردند، چون كشتى آب مى خواهد و كشتى سازى بايد در لب دريا باشد و آن جناب اين كار را در بيابانى بدون آب انجام مى داد و همين باعث مى شد كه مردم او را مسخره كنند و آن جناب در پاسخشان مى فرمود اگر امروز شما ما را مسخره مى كنيد بزودى خواهيد ديد كه ما شما را مسخره مى كنيم و بزودى خواهيد فهميد كه كسى كه دچار [[عذاب]] گردد خوار و ذليل و بيچاره مى شود و عذابى كه مى آيد عذابى است مقيم و غيرقابل زوال و نيز از دو [[سوره هود]] و [[سوره مومنون]] برمى آيد كه خداى عزوجل براى نزول آن عذاب، علامتى قرار داده بود و آن اين بوده كه آب از تنورى بالا مى زند.

==نزول عذاب بر قوم نوح و آمدن طوفان ==

نوح علیه السلام همچنان كه از سوره هود و مؤمنون استفاده مى شود مشغول ساختن كشتى بود تا اين كه آن را به اتمام رسانيد و امر خداى تعالى مبنى بر نزول عذاب صادر شد و آن تنور شروع به جوشيدن كرد، در اين هنگام خداوند متعال به آن جناب [[وحى]] فرستاد كه از هر حيوان يك جفت نر و ماده سوار كشتى كند و نيز اهل خود را به جز افرادى كه مقدر شده بود، هلاك شوند يعنى همسرش كه خيانت كار بود و فرزندش كه از سوارشدن امتناع ورزيده بود و نيز همه آنهايى كه [[ايمان]] آورده بودند، سوار كند.

و از [[سوره قمر]] برمى آيد همين كه آنها را سوار كرد خداى تعالى درهاى آسمان را به آبى ريزان باز كرد و زمين را به صورت چشمه هايى جوشان بشكافت، آب بالا و پايين براى تحقق دادن امرى كه مقدر شده بود دست به دست هم دادند و نيز از [[سوره هود]] استفاده مى شود كه رفته رفته آب زمين را فراگرفت و بالا آمد و كشتى را از زمين كند، كشتى در موجى چون كوه هاى بلند سير مى كرد و طوفان همه مردم روى زمين را فراگرفت و همه را در حالى كه ستمگر بودند، هلاك كرد و خداى تعالى به آن جناب دستور داده بود همين كه در كشتى مستقر شدند خدا را در برابر اين نعمت كه از شر قوم ستمكار نجاتشان داد [[حمد]] بگويند و در پياده شدن از او بركت بخواهند و نوح علیه السلام گفت: {{متن قرآن|«الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ»}} (سوره مؤمنون، آيه 28) و نيز گفت: {{متن قرآن|«رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ»}}. (سوره مؤمنون، آيه 29)

==پايان يافتن داستان و پياده شدن نوح و همراهانش به زمين==

بعد از آن كه طوفان به دليل آيه 77 [[سوره صافات]] عالم گير شده و مردم روى زمين همه غرق شدند، خداى تعالى به زمين فرمان داد تا آب خود را ببلعد و به آسمان نيز فرمان داد تا از باريدن بايستد، آب از ظاهر زمين كاسته شد و كشتى بر بالاى [[كوه جودى]] قرار گرفت و فرمان «وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ؛ دورى باد بر عليه ستمكاران» صادر شد، آنگاه خداى تعالى به نوح وحى كرد كه: اى نوح! از كشتى پايين آى و با سلامى از ناحيه ما و بركاتى بر تو و [[امت]] هايى كه با تواند پياده شو كه بعد از اين طوفان، ديگر هيچ گاه دچار طوفانى عالم گير نخواهند شد چيزى كه هست بعضى از اين نجات يافتگان، امت هايى هستند كه خدا در دنيا از متاع هاى زندگى دنيا برخوردارشان مى كند و سپس عذابى دردناك آنان را فرامى گيرد، پس نوح و همراهان او از كشتى خارج شده و در زمين قرار گرفتند و خدا را به [[توحيد]] و [[اسلام]] پرستيدند و زمين را به ارث دست به دست به ذريه هاى خود سپردند و خداى سبحان تنها ذريه نوح را باقى گذاشت. (با استفاده از [[سوره هود]] و [[سوره صافات]])

==داستان پسر غرق شده نوح==

نوح علیه السلام هنگامى كه سوار كشتى مى شد ديد كه يكى از پسرانش سوار نشده و علتش اين بوده كه به وعده پدرش مبنى بر اين كه هر كس از سوار شدن تخلف كند غرق خواهد شد [[ايمان]] نداشته، وقتى چشم نوح به او افتاد كه در كنارى ايستاده، صدا زد كه اى پسرم بيا با ما سوار شو و با [[كافران]] مباش.

پسر دعوت پدر را اين طور رد كرد كه من بزودى به يكى از كوه ها پناه مى برم تا مرا از خطر آب حفظ كند. نوح علیه السلام گفت: امروز هيچ چيزى نمى تواند احدى را از [[عذاب الهى]] حفظ كند مگر كسى را كه خدا به او رحم كرده باشد كه منظورش همان كسانى است كه سوار كشتى بودند - پسر نوح به اين پاسخ پدر توجهى نكرد و چيزى نگذشت كه موج، بين پدر و پسر حائل شده و پسر جزء غرق شدگان گرديد.

نوح علیه السلام هيچ احتمال نمى داد كه پسر در باطن دلش كفر پنهان كرده باشد و تاكنون اگر اظهار [[اسلام]] مى كرده از باب نفاق بوده باشد، برخلاف همسرش كه نوح از كفر او خبر داشته و بطور قطع اگر پسرش را نيز مانند همسرش كافر مى دانسته هرگز تقاضاى نجات او را نمى كرده، براى اين كه اين خود نوح علیه السلام بود كه از خداى عزوجل درخواست كرد تا ديارى از كفار را زنده نگذارد و بنا بر حكايت [[قرآن کریم]] گفته بود: {{متن قرآن|«رَبِّ لاتَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لايَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً»}}: پروردگارا اين قوم كافر را هلاك كن و ديارى از ايشان را بر روى زمين باقى مگذار، كه اگر ايشان را باقى بگذارى بندگان پاك و باايمانت را گمراه مى كنند و فرزندى هم جز بدكار و كافر از آنان به ظهور نمى رسد. ([[سوره نوح]]، آيه 26 و 27)

و نيز خود او بوده كه به حكايت [[قرآن]] در دعايش گفته بود: {{متن قرآن|«فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»}}: بارالها! بين من و قوم، حكم فرما و به ما گشايشى عطا كن و من و مؤمنانى كه با من همراهند از شر قوم نجات ده. ([[سوره شعراء]]، آيه 118) و چگونه ممكن است خود او با آگاهى از كفر باطنى پسرش مع ذلك نجات او را از خدا بخواهد؟ با اين كه قبلا فرمان خداى تعالى را شنيده بود كه فرمود: {{متن قرآن|«وَ لاتُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ»}}. (سوره هود، آيه 37)

نوح علیه السلام با حائل شدن موج بين او و فرزندش و در حالى كه بى خبر از كفر باطنى پسرش بود دچار اندوهى شديد شد و پروردگار خود را چنين نداء كرد كه: "رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ" پروردگارا اين پسر من از اهل من است و وعده تو، به اين كه اهل مرا نجات دهى [[حق]] است و تو احكم الحاكمينى يعنى [[حكمت]] از حكم هر حاكم ديگرى متقن تر است، و تو در قضايى كه مى رانى جور و ستم نمى كنى و حكمت ناشى از جهل به مصالح واقعى نيست، بنابراين لطف كن و به من خبر ده كه واقعيت فرزند من چيست و با اين كه او اهل من است چرا مستوجب عقاب شده است؟

در اين جا [[عنايت الهى]] شامل حال نوح شد، و نگذاشت به طور صريح درخواست نجات فرزند خود را كند، - و يا به عبارت ديگر درخواستى كند كه به واقعيت آن علمى ندارد - خداى تعالى در پاسخش به وى [[وحى]] فرستاد كه اى نوح پسر تو اهل تو نيست، او عمل غيرصالحى است، پس زنهار كه مبادا با من درباره نجات او روبرو شوى و درخواست نجات او را بكنى، كه اگر چنين درخواستى كنى درخواستى كرده اى كه به واقعيت آن آگاهى ندارى و من تو را پند مى دهم كه مبادا از جاهلان باشى.

بعد از اين وحى، نوح علیه السلام از واقع امر آگاه شد و به پروردگارش ملتجى گشت كه: پروردگارا من پناه مى برم به تو از اين كه از تو چيزى بخواهم كه علمى به واقعيت آن ندارم، و از تو درخواست مى كنم كه عنايت شامل حالم بشود و با مغفرتت مرا بپوشانى، و با رحمتت بر من عطوفت كنى، كه اگر غير اين كنى از زيانكاران خواهم شد.<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص371.</ref>

==حضرت نوح علیه السلام در روايات==

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: مَثَل اهل بيت من، مثل كشتي نوح است كه هر كس سوارش شد نجات يافت و هر كس كه از آن بازماند غرق گشت.<ref>[[بحارالأنوار]] ([[علامه مجلسى]])، ج23، ص120.</ref>

* و به سند معتبر از حضرت [[امام باقر]] عليه السلام منقول است كه: در [[مسجد كوفه]] هزار و هفتاد پيغمبر [[نماز]] كرده اند و در آن هست [[عصاى موسى]] و درخت كدو و انگشتر سليمان و از آن جوشيد تنور نوح و كشتى نوح در آنجا تراشيده شد و آن بهترين جاهاى بابل است.<ref>[[نهج الفصاحة]] (ابوالقاسم پاينده)، ص714.</ref>

* و به سند معتبر از [[امام رضا]] عليه السلام منقول است كه: چون نوح در كشتى سوار شد [[حق]] تعالى بسوى او [[وحى]] فرمود: اى نوح! اگر بترسى از غرق شدن هزار مرتبه لا اله الا الله بگو پس نجات از من بطلب تا نجات دهم تو را و هر كه با تو [[ايمان]] آورده است، پس چون نوح و هر كه با او بود در كشتى درست نشستند و بادبان ها را بلند كردند باد تندى بر كشتى وزيد و نوح از غرق شدن ترسيد و باد پيشى گرفت و نتوانست كه هزار مرتبه لا اله الا اللّه بگويد، پس به زبان سريانى گفت: «هلوليا الفا الفا يا ماريا اتقن»، پس اضطراب كشتى تخفيف يافت و كشتى به راه افتاد.

پس نوح گفت: آن سخنى كه خدا مرا به آن از غرق نجات بخشيد سزاوار است كه از من جدا نشود، پس در انگشترش نقش كرد «لا اله الا اللّه الف مرة يا رب اصلحني» كه ترجمه آن كلام سريانى است به عربى، و به لغت فارسى معنى اش اين است: «لا اله الا الله مى گويم هزار مرتبه، پروردگارا! مرا به اصلاح آور».<ref> [[حيوة القلوب]] (علامه مجلسى)، ج1، ص246.</ref>

* به سندهاى موثق و غير آن از حضرت [[امام باقر]] عليه السلام و [[امام صادق]] عليه السلام منقول است: در تفسير آن آيه كه [[حق]] تعالى فرموده است كه در وصف نوح عليه السلام إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً كه ترجمه اش اين است كه: «به تحقيق كه بود نوح بنده اى بسيار [[شكر]]كننده»، فرمودند: براى اين آن حضرت را [[عبد شكور]] ناميدند كه در صبح و شام اين دعا را مى خواند: «اللهم اني اشهدك انه ما اصبح او امسى بي من نعمة او عافية في دين او دنيا فمنك وحدك لاشريك لك، لك الحمد بها علي ولك الشكر بها علي حتى ترضى و بعد الرضا».<ref>حيوة القلوب (علامه مجلسى)، ج1، ص250.</ref>

* [[امام صادق]] علیه السلام فرموند: حضرت نوح بعد از فرود آمدن از كشتی، پنجاه سال - به نقلی پانصد سال - عمر كرد و در اواخر عمر، [[جبرئیل]] به او نازل شد و گفت: «ای نوح [[نبوت]] خود را به پایان رساندی و ایام عمرت سپری شد اسم اكبر و میراث علم و آثار علم نبوت را كه همراه تو است به پسرت «سام» واگذار كن زیرا من زمین را بدون حجت و عالِم آگاه و مطیع كه پس از تو الگوی نجات مردم تا عصر پیامبر بعد باشد قرار نمی ‎دهم. سنت من این است كه برای هر قومی، هادی و راهنمایی برگزینم تا سعادتمندان را به سوی حق هدایت كند و كامل كننده حجت برای متمردان تیره بخت باشد.

حضرت نوح علیه السلام این فرمان را اجرا كرد، و «سام» را وصی خود قرار داد. همچنین فرزندان و پیروانش را به آمدن پیامبری به نام [[حضرت هود]] علیه السلام بشارت داد و وصیت كرد وقتی هود علیه السلام ظهور كرد از او پیروی كنید، و نیز [[وصیت]] نمود هر سال یك بار وصیتنامه را بگشایند و بخوانند و همان روز را روز عید خود قرار دهند.<ref> بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج11، ص288ـ289.</ref>

* [[امام صادق]] علیه السلام فرموند: هنگامی كه [[عزرائیل]] نزد نوح علیه السلام برای [[قبض روح]] آمد نوح در برابر تابش آفتاب بود، عزرائیل سلام كرد، نوح علیه السلام جواب سلام او را داد و پرسید: برای چه به این جا آمده‎ای؟ عزرائیل گفت: آمده‎ام [[روح]] تو را قبض كنم.

نوح علیه السلام فرمود: اجازه بده از آفتاب به سایه بروم، عزرائیل اجازه داد و نوح علیه السلام به سایه رفت، سپس نوح این سخن عبرت آمیز را به عزرائیل گفت: ای فرشته [[مرگ]] آن چه در دنیا زندگی نمودم،‌ به قدری زود گذشت كه همانند آمدن من از آفتاب به سایه بود،‌ اكنون مأموریت خود را در مورد قبض روح من انجام بده. عزرائیل نیز روح حضرت نوح را قبض كرد.<ref> امالى [[شيخ صدوق]] (ترجمه كمره اى) ص: 511.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت نوح علیه السلام==

حضرت نوح علیه السلام اولين پيغمبر [[اولواالعزم]] و از بزرگان [[انبياء]] علیهم السلام است، كه خداى عزوجل او و ساير انبياء اولواالعزم را بر تمامى بشر مبعوث كرده و با كتاب و [[شريعت]] فرستاده است، بنابراين، كتاب او اولين كتاب آسمانى است كه مشتمل بر [[شرايع الهى]] است و [[شريعت]] او نيز اولين شريعت خدايى مى باشد.

و آن جناب پدر دوم نسل حاضر بشر است، چون تمامى افراد بشر امروز از طرف پدر و مادر به آن جناب منتهى مى شوند و همه ذريه آن حضرتند كه [[قرآن کریم]] درباره اش فرمود: {{متن قرآن|«وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ»}}: و نژاد و اولاد او را در روى زمين باقى گذاشتيم. ([[سوره صافات]]، آيه 77) و آن جناب پدر بزرگ همه انبياء است، غير [[حضرت آدم]] و [[حضرت ادریس]] علیهم السلام، و خداى تعالى در اين باب فرموده: {{متن قرآن|«وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ»}} و در ميان آيندگان براى او نام نيكويى قرار داديم. (سوره صافات، آيه 78)

و آن جناب اولين پيغمبرى بوده كه باب تشريع [[احكام]] و كتاب و شريعت را گشوده و فتح نمود و علاوه بر طريق [[وحى]]، با [[منطق]] عقل و طريق احتجاج با مردم صحبت كرد، بنابراين آن جناب ريشه و منشا دين [[توحيد]] در عالم است و بر تمامى افراد موحد عالم كه تاكنون آمده و تا [[قيامت]] خواهند آمد منت داشته و همه مرهون اويند و به همين جهت است كه خداى عزوجل او را به سلامى عام اختصاص داده و هيچ كس ديگر را در آن سلام شريك وى نساخت و فرمود: {{متن قرآن|«سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ»}}: سلام بر نوح در همه ادوار عالم بشريت تا [[روز قيامت]]. (سوره صافات، آيه 79)

و باز به همين جهت است كه خداى عزوجل او را از همه عالميان برگزيد و از نيكوكارانش شمرد. ([[سوره انعام]]، آيه 84 و [[سوره صافات]]، آيه 80) و او را [[عبدى شكور]] خواند. ([[سوره اسراء]] آيه 3»، و او را از بندگان مؤمن خود دانست. (سوره صافات، آيه 81)، و او را [[عبدى صالح]] خواند. ([[سوره تحريم]]، آيه 10)

و آخرين دعايى كه خداى تعالى از آن جناب نقل فرموده اين است كه به درگاه پروردگارش عرضه داشت: {{متن قرآن|«رَبِّ اغْفِرْلِي وَلِوالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِناتِ وَ لاتَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً»}}: بارالها! مرا و پدر و مادرم را و عموم كسانى كه با داشتن [[ايمان]] به خانه من درمى آيند و عموم مؤمنين و مؤمنات را بيامرز و درباره ستمگران به جز تبار و هلاكت ميفزا.([[سوره نوح]]، آيه 28)<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص376.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* [[علل الشرائع]] - ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: كتاب فروشى مصطفوى، ششم، 1366 ش.
* [[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
* [[أنساب الأشراف]]، احمد بن يحيى بلاذرى؛ [[بیروت]]: دارالفكر، اول، 1417.
* [[ترجمه الميزان]]، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* [[بحارالأنوار]]، [[علامه مجلسى]]؛ تهران.
* [[نهج الفصاحة]]، ابوالقاسم پاينده؛ تهران: دنياى دانش، چهارم، 1382 ش.
* [[حيوة القلوب]]، [[علامه مجلسى]]؛ قم: سرور، ششم، 1384 ش.
* امالى [[شيخ صدوق]] - ترجمه كمره اى، محمدباقر كمره اى؛ تهران، اسلاميه، ششم، 1376 ش.

{{قرآن}}

[[Category:پیامبران اولوالعزم]]
[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت نوح علیه السلام

2018-07-02T12:48:22Z

Admin: رتبه مقاله

{{خوب}}
{{پیامبران

|نام پیامبر= نوح علیه السلام

|سوره ها = [[سوره نساء/متن و ترجمه#163|سوره نساء، آيه 163]] • [[سوره اعراف/متن و ترجمه#69|سوره اعراف، آيه 69]] • [[سوره توبه/متن و ترجمه#70|سوره توبه، آيه 70]] • [[سوره یونس/متن و ترجمه#71|سوره یونس، آيه 71]] • [[سوره هود/متن و ترجمه#36|سوره هود، آيه 36]] • [[سوره هود/متن و ترجمه#89|سوره هود، آيه 89]] • [[سوره ابراهیم/متن و ترجمه#9|سوره ابراهیم، آيه 9]] • [[سوره اسراء/متن و ترجمه#3|سوره اسراء، آيه 3]] •[[سوره مریم/متن و ترجمه#58|سوره مریم، آيه 58]] • [[سوره حج/متن و ترجمه#42|سوره حج، آيه 42]] • [[سوره شعراء/متن و ترجمه#105|سوره شعراء، آيه 105]] •[[سوره عنکبوت/متن و ترجمه#14|سوره عنکبوت، آيه 14]] • [[سوره احزاب/متن و ترجمه#7|سوره احزاب، آيه 7]] • [[سوره صافات/متن و ترجمه#79|سوره صافات، آيه 79]] • [[سوره ص/متن و ترجمه#12|سوره ص، آيه 12]] • [[سوره ق/متن و ترجمه#12|سوره ق، آيه 12]] • [[سوره غافر/متن و ترجمه#5|سوره غافر، آيه 5]] • [[سوره نوح/متن و ترجمه#26|سوره نوح، آيه 26]] • [[سوره نجم/متن و ترجمه#52|سوره نجم، آيه 52]] • [[سوره قمر/متن و ترجمه#9|سوره قمر، آيه 9]] • [[سوره تحریم/متن و ترجمه#10|سوره تحریم، آيه 10]]

|مرتبطها = [[طوفان نوح]] • [[کشتی نوح]]
}}
حضرت نوح علیه السلام اولين پيغمبر اولواالعزم است. مطابق با آنچه در قرآن آمده نوح اولین پیامبری است که خداوند او را با كتاب و شريعت فرستاده است. بنابراين، كتاب او اولين كتاب آسمانى است. آن حضرت نهصد و پنجاه سال مشغول دعوت قوم خود بود اما قومش به او ایمان نیاورده و او را مورد استهزاء قرار داده به او نسبت جنون می دادند تا آن كه در آخر از پروردگار خود يارى طلبيد. نوح پس از امر الهی و با تاييد و تسديد خداوند، مشغول ساخت كشتى شد و پس از اتمام، امر خداى تعالى مبنى بر نزول عذاب وطوفان سهمگین صادر شد و به جز افرادى كه مقدر شده بود، همگی هلاك شدند.

==وجه تسميه نوح علیه السلام==

حضرت [[امام صادق]] عليه السلام فرمودند: اسم حضرت نوح عبدالغفار بوده و جهت آن كه آن حضرت را نوح ناميدند اين بود كه: زياد بر حال خود گريه و نوحه مي كرد.<ref>[[علل الشرائع]] (ترجمه مسترحمى)، ص70.</ref>

مردى شامى از [[اميرالمؤمنين]] علیه السلام پرسيد كه اسم نوح چه بود؟ آن حضرت فرمود: اسم نوح (سكن) بود و به اين علت نوح ناميده شد كه او نهصد و پنجاه سال با نوحه و بى تابى قوم خود را به سوى [[دين]] [[حق]] دعوت مى كرد.<ref>[[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]])(فاطمه مشايخ)، ص112.</ref>

==نسب حضرت نوح علیه السلام==

نوح عليه السلام بن لامك بن متوشلخ بن أخنوخ - و هو إدريس عليه السلام - بن يارد بن مهلائيل بن قينان بن أنوش بن شيث بن آدم.<ref> [[أنساب الأشراف]] (احمد بن يحيى بلاذرى )، ج1، ص3.</ref>

==حضرت نوح علیه السلام در قرآن==

نام حضرت نوح علیه السلام 43 بار در [[قرآن کریم]] آمده است و یك [[سوره]] به نام او اختصاص داده شده است و حدود 114 آيه از [[آيات قصص قرآنى]] درباره شخصيت نوح و دعوت او می باشد او نخستین پیامبر [[اولوالعزم]] است كه دارای [[شریعت]] و كتاب مستقل بوده است.

* {{متن قرآن|«وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلّا خَمْسِينَ عاماً»}}: و به راستى، نوح را به سوى قومش فرستاديم پس در ميان آنان 950 سال درنگ كرد... ([[سوره عنكبوت]]، آيه 14)

* {{متن قرآن|«وَأُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلاَّ مَن قَدْ آمَنَ فَلاَ تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ»}}: به نوح [[وحی]] شد که: «جز آنها که (تاکنون) [[ایمان]] آورده‌اند، دیگر هیچ کس از قوم تو ایمان نخواهد آورد! پس از کارهایی که می ‌کردند، غمگین مباش! ([[سوره هود]]، آيه 36)

* {{متن قرآن|«سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ»}}: سلام بر نوح در میان جهانیان باد! ([[سوره صافات]]، آيه 79)

* {{متن قرآن|«وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا»}}: نوح گفت: پروردگارا! هیچ یک از [[کافران]] را بر روی زمین باقی مگذار! ([[سوره نوح]]، آيه 26)

[[بعثت]] و [[رسالت]] نوح علیه السلام بشر بعد از [[حضرت آدم]] علیه السلام به صورت يك امت ساده و بسيط زندگى مى كرد و [[فطرت]] انسانيت خود را راهنماى زندگى خود داشت، تا آن كه رفته رفته [[روح]] استكبار در او پيدا شد و گسترده گشت و در آخر، كارش به استعباد يكديگر انجاميد، بعضى بعض ديگر را تحت فرمان خود گرفتند و زيردستان ما فوق خود را رب خود پنداشتند و همين پندار بذرى بود كه كاشته شد، بذرى كه هر زمان و در هر جا كه كاشته شود و سپس جوانه بزند و سبز شود و رشد كند، چيزى به جز دين و ثنيت و اختلاف شديد طبقاتى يعنى استخدام ضعفا بوسيله اقويا و برده گرفتن و دوشيدن افراد ذليل بوسيله قدرتمندان را به بار نمى آورد، آرى همه اختلاف ها و كشمكش ها و خونريزي هاى بشر از آنجا آغاز گرديد.

در زمان نوح علیه السلام فساد در زمين شايع گشت و مردم از دين [[توحيد]] و از سنت [[عدالت]] اجتماعى روي گردان شده و به پرستش بت ها روى آوردند و خداى سبحان نام چند بت آن روز را كه عبارت بودند از "ود"، "سواع"، "يغوث"، "يعوق" و "نسر" در سوره نوح علیه السلام ذكر كرده.

فاصله طبقاتى روز به روز بيشتر شد و آنهايى كه از نظر مال و اولاد قوى تر بودند حقوق ضعفاء را پايمال كردند و جباران، زيردستان را به ضعف بيشتر كشانيده و طبق دلخواه خود بر آنان حكومت كردند. (با استفاده از [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]] و [[سوره نوح]])

در اين زمان بود كه خداى تعالى نوح علیه السلام را مبعوث كرده و او را با كتاب و شريعتى به سوى آنان گسيل داشت تا از راه بشارت و انذار، به دين توحيد و ترك خدايان دروغين دعوتشان نموده مساوات را در بينشان برقرار سازد. ([[سوره بقره]]، آيه 21)

==دين و شريعت نوح علیه السلام==

به طورى كه از تمامى آيات مربوط به داستان نوح علیه السلام برمى آيد. آن جناب همواره قوم خود را به توحيد خداى سبحان و ترك شرك دعوت مى كرد، و به طورى كه از دو [[سوره نوح]] و [[سوره يونس]]، و [[سوره آل عمران]] آيه 19 برمى آيد آنان را به [[اسلام]] مى خواند، و به طورى كه از [[سوره هود]] آيه 28 استفاده مى شود از آنان مى خواسته تا [[امر به معروف و نهى از منكر]] كنند و نيز همان طور كه از آيه 103 [[سوره نساء]] و آيه 8 [[سوره شورى]] برمى آيد، [[نماز]] خواندن را نيز از آنان مى خواسته و بطورى كه از آيه 151 و 152 [[سوره انعام]] برمى آيد رعايت مساوات و [[عدالت]] را نيز از آنان مى خواسته و دعوتشان مى كرده به اين كه به فواحش و منكرات نزديك نشوند، راستگو باشند و به عهد خود وفا كنند و به طورى كه از آيه 41 سوره هود برمى آيد آن جناب اولين كسى بوده كه مردم را دعوت مى كرده به اين كه كارهاى مهم خود را با نام خداى تعالى آغاز كنند.

==تحمل زحمات طاقت فرساى نوح علیه السلام در كار دعوت==

از آيات [[سوره نوح]] و [[سوره قمر]] و [[سوره مومنون]] برمى آيد كه آن جناب قوم خود را دائما دعوت مى كرده به اين كه به خداى تعالى و آيات او ايمان بياورند و در اين دعوت منتهاى جد و جهد را به خرج مى داده و شب و روز و آشكارا و پنهان وادارشان مى كرده به اين كه [[حق]] را بپذيرند، ولى قومش جز به عناد و تكبر خود نمى افزودند، هر قدر او دعوت خود را بيشتر مى كرده آنان سركشى و كفرشان را بيشتر مى كردند و به جز اهل و اولادش وعده اندكى كه از غير آنان [[ايمان]] نياوردند، به طورى كه ديگر از ايمان آوردن سايرين به كلى مايوس گرديد در آن هنگام به درگاه پروردگار خود شكايت برده و از او طلب نصرت كرد.

==مدت زيستن نوح علیه السلام در ميان قومش==

از آيات [[سوره عنكبوت]] برمى آيد كه آن جناب نهصد و پنجاه سال مشغول دعوت قوم خود بوده، ولى قوم او را جز به استهزاء و مسخره كردن و نسبت جنون به او دادن عكس العملى از خود نشان ندادند، آنها وى را متهم مى كردند به اين كه منظورش اين است كه به آقايى و سرورى بر ما دست يابد، تا آن كه در آخر از پروردگار خود يارى طلبيد.

و از آيات [[سوره هود]] استفاده مى شود كه بعد از اين استنصار، خداى تعالى به وى [[وحى]] كرد كه از قومش به جز آن چند نفرى كه ايمان آورده اند احدى ايمان نمى آورد و آن جناب را درباره قومش تسليت گفت و دلگرمى داد و به طورى كه از آيات [[سوره نوح]] استفاده مى شود، نوح علیه السلام قوم خود را به هلاكت و نابودى نفرين كرد و از خداى تعالى خواست تا زمين را از لوث وجود همه آنان پاك كرده و احدى از آنان را زنده نگذارد و بطورى كه از آيات سوره هود برمى آيد خداى تعالى به آن جناب [[وحى]] كرد كه زير نظر ما و طبق وحى ما كشتى را بساز.

==كشتى سازى نوح علیه السلام==

از آيات سوره هود برمى آيد كه خداى تعالى به آن جناب دستور داد تا كشتى را با تاييد و تسديد او بسازد و آن جناب شروع به ساختن آن كرد كه مردم دسته دسته از محل كار آن جناب گذشته و او را مسخره مى كردند، چون كشتى آب مى خواهد و كشتى سازى بايد در لب دريا باشد و آن جناب اين كار را در بيابانى بدون آب انجام مى داد و همين باعث مى شد كه مردم او را مسخره كنند و آن جناب در پاسخشان مى فرمود اگر امروز شما ما را مسخره مى كنيد بزودى خواهيد ديد كه ما شما را مسخره مى كنيم و بزودى خواهيد فهميد كه كسى كه دچار [[عذاب]] گردد خوار و ذليل و بيچاره مى شود و عذابى كه مى آيد عذابى است مقيم و غيرقابل زوال و نيز از دو [[سوره هود]] و [[سوره مومنون]] برمى آيد كه خداى عزوجل براى نزول آن عذاب، علامتى قرار داده بود و آن اين بوده كه آب از تنورى بالا مى زند.

==نزول عذاب بر قوم نوح و آمدن طوفان ==

نوح علیه السلام همچنان كه از سوره هود و مؤمنون استفاده مى شود مشغول ساختن كشتى بود تا اين كه آن را به اتمام رسانيد و امر خداى تعالى مبنى بر نزول عذاب صادر شد و آن تنور شروع به جوشيدن كرد، در اين هنگام خداوند متعال به آن جناب [[وحى]] فرستاد كه از هر حيوان يك جفت نر و ماده سوار كشتى كند و نيز اهل خود را به جز افرادى كه مقدر شده بود، هلاك شوند يعنى همسرش كه خيانت كار بود و فرزندش كه از سوارشدن امتناع ورزيده بود و نيز همه آنهايى كه [[ايمان]] آورده بودند، سوار كند.

و از [[سوره قمر]] برمى آيد همين كه آنها را سوار كرد خداى تعالى درهاى آسمان را به آبى ريزان باز كرد و زمين را به صورت چشمه هايى جوشان بشكافت، آب بالا و پايين براى تحقق دادن امرى كه مقدر شده بود دست به دست هم دادند و نيز از [[سوره هود]] استفاده مى شود كه رفته رفته آب زمين را فراگرفت و بالا آمد و كشتى را از زمين كند، كشتى در موجى چون كوه هاى بلند سير مى كرد و طوفان همه مردم روى زمين را فراگرفت و همه را در حالى كه ستمگر بودند، هلاك كرد و خداى تعالى به آن جناب دستور داده بود همين كه در كشتى مستقر شدند خدا را در برابر اين نعمت كه از شر قوم ستمكار نجاتشان داد [[حمد]] بگويند و در پياده شدن از او بركت بخواهند و نوح علیه السلام گفت: {{متن قرآن|«الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ»}} (سوره مؤمنون، آيه 28) و نيز گفت: {{متن قرآن|«رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ»}}. (سوره مؤمنون، آيه 29)

==پايان يافتن داستان و پياده شدن نوح و همراهانش به زمين==

بعد از آن كه طوفان به دليل آيه 77 [[سوره صافات]] عالم گير شده و مردم روى زمين همه غرق شدند، خداى تعالى به زمين فرمان داد تا آب خود را ببلعد و به آسمان نيز فرمان داد تا از باريدن بايستد، آب از ظاهر زمين كاسته شد و كشتى بر بالاى [[كوه جودى]] قرار گرفت و فرمان «وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ؛ دورى باد بر عليه ستمكاران» صادر شد، آنگاه خداى تعالى به نوح وحى كرد كه: اى نوح! از كشتى پايين آى و با سلامى از ناحيه ما و بركاتى بر تو و [[امت]] هايى كه با تواند پياده شو كه بعد از اين طوفان، ديگر هيچ گاه دچار طوفانى عالم گير نخواهند شد چيزى كه هست بعضى از اين نجات يافتگان، امت هايى هستند كه خدا در دنيا از متاع هاى زندگى دنيا برخوردارشان مى كند و سپس عذابى دردناك آنان را فرامى گيرد، پس نوح و همراهان او از كشتى خارج شده و در زمين قرار گرفتند و خدا را به [[توحيد]] و [[اسلام]] پرستيدند و زمين را به ارث دست به دست به ذريه هاى خود سپردند و خداى سبحان تنها ذريه نوح را باقى گذاشت. (با استفاده از [[سوره هود]] و [[سوره صافات]])

==داستان پسر غرق شده نوح==

نوح علیه السلام هنگامى كه سوار كشتى مى شد ديد كه يكى از پسرانش سوار نشده و علتش اين بوده كه به وعده پدرش مبنى بر اين كه هر كس از سوار شدن تخلف كند غرق خواهد شد [[ايمان]] نداشته، وقتى چشم نوح به او افتاد كه در كنارى ايستاده، صدا زد كه اى پسرم بيا با ما سوار شو و با [[كافران]] مباش.

پسر دعوت پدر را اين طور رد كرد كه من بزودى به يكى از كوه ها پناه مى برم تا مرا از خطر آب حفظ كند. نوح علیه السلام گفت: امروز هيچ چيزى نمى تواند احدى را از [[عذاب الهى]] حفظ كند مگر كسى را كه خدا به او رحم كرده باشد كه منظورش همان كسانى است كه سوار كشتى بودند - پسر نوح به اين پاسخ پدر توجهى نكرد و چيزى نگذشت كه موج، بين پدر و پسر حائل شده و پسر جزء غرق شدگان گرديد.

نوح علیه السلام هيچ احتمال نمى داد كه پسر در باطن دلش كفر پنهان كرده باشد و تاكنون اگر اظهار [[اسلام]] مى كرده از باب نفاق بوده باشد، برخلاف همسرش كه نوح از كفر او خبر داشته و بطور قطع اگر پسرش را نيز مانند همسرش كافر مى دانسته هرگز تقاضاى نجات او را نمى كرده، براى اين كه اين خود نوح علیه السلام بود كه از خداى عزوجل درخواست كرد تا ديارى از كفار را زنده نگذارد و بنا بر حكايت [[قرآن کریم]] گفته بود: {{متن قرآن|«رَبِّ لاتَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لايَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً»}}: پروردگارا اين قوم كافر را هلاك كن و ديارى از ايشان را بر روى زمين باقى مگذار، كه اگر ايشان را باقى بگذارى بندگان پاك و باايمانت را گمراه مى كنند و فرزندى هم جز بدكار و كافر از آنان به ظهور نمى رسد. ([[سوره نوح]]، آيه 26 و 27)

و نيز خود او بوده كه به حكايت [[قرآن]] در دعايش گفته بود: {{متن قرآن|«فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»}}: بارالها! بين من و قوم، حكم فرما و به ما گشايشى عطا كن و من و مؤمنانى كه با من همراهند از شر قوم نجات ده. ([[سوره شعراء]]، آيه 118) و چگونه ممكن است خود او با آگاهى از كفر باطنى پسرش مع ذلك نجات او را از خدا بخواهد؟ با اين كه قبلا فرمان خداى تعالى را شنيده بود كه فرمود: {{متن قرآن|«وَ لاتُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ»}}. (سوره هود، آيه 37)

نوح علیه السلام با حائل شدن موج بين او و فرزندش و در حالى كه بى خبر از كفر باطنى پسرش بود دچار اندوهى شديد شد و پروردگار خود را چنين نداء كرد كه: "رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ" پروردگارا اين پسر من از اهل من است و وعده تو، به اين كه اهل مرا نجات دهى [[حق]] است و تو احكم الحاكمينى يعنى [[حكمت]] از حكم هر حاكم ديگرى متقن تر است، و تو در قضايى كه مى رانى جور و ستم نمى كنى و حكمت ناشى از جهل به مصالح واقعى نيست، بنابراين لطف كن و به من خبر ده كه واقعيت فرزند من چيست و با اين كه او اهل من است چرا مستوجب عقاب شده است؟

در اين جا [[عنايت الهى]] شامل حال نوح شد، و نگذاشت به طور صريح درخواست نجات فرزند خود را كند، - و يا به عبارت ديگر درخواستى كند كه به واقعيت آن علمى ندارد - خداى تعالى در پاسخش به وى [[وحى]] فرستاد كه اى نوح پسر تو اهل تو نيست، او عمل غيرصالحى است، پس زنهار كه مبادا با من درباره نجات او روبرو شوى و درخواست نجات او را بكنى، كه اگر چنين درخواستى كنى درخواستى كرده اى كه به واقعيت آن آگاهى ندارى و من تو را پند مى دهم كه مبادا از جاهلان باشى.

بعد از اين وحى، نوح علیه السلام از واقع امر آگاه شد و به پروردگارش ملتجى گشت كه: پروردگارا من پناه مى برم به تو از اين كه از تو چيزى بخواهم كه علمى به واقعيت آن ندارم، و از تو درخواست مى كنم كه عنايت شامل حالم بشود و با مغفرتت مرا بپوشانى، و با رحمتت بر من عطوفت كنى، كه اگر غير اين كنى از زيانكاران خواهم شد.<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص371.</ref>

==حضرت نوح علیه السلام در روايات==

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: مَثَل اهل بيت من، مثل كشتي نوح است كه هر كس سوارش شد نجات يافت و هر كس كه از آن بازماند غرق گشت.<ref>[[بحارالأنوار]] ([[علامه مجلسى]])، ج23، ص120.</ref>

* و به سند معتبر از حضرت [[امام باقر]] عليه السلام منقول است كه: در [[مسجد كوفه]] هزار و هفتاد پيغمبر [[نماز]] كرده اند و در آن هست [[عصاى موسى]] و درخت كدو و انگشتر سليمان و از آن جوشيد تنور نوح و كشتى نوح در آنجا تراشيده شد و آن بهترين جاهاى بابل است.<ref>[[نهج الفصاحة]] (ابوالقاسم پاينده)، ص714.</ref>

* و به سند معتبر از [[امام رضا]] عليه السلام منقول است كه: چون نوح در كشتى سوار شد [[حق]] تعالى بسوى او [[وحى]] فرمود: اى نوح! اگر بترسى از غرق شدن هزار مرتبه لا اله الا الله بگو پس نجات از من بطلب تا نجات دهم تو را و هر كه با تو [[ايمان]] آورده است، پس چون نوح و هر كه با او بود در كشتى درست نشستند و بادبان ها را بلند كردند باد تندى بر كشتى وزيد و نوح از غرق شدن ترسيد و باد پيشى گرفت و نتوانست كه هزار مرتبه لا اله الا اللّه بگويد، پس به زبان سريانى گفت: «هلوليا الفا الفا يا ماريا اتقن»، پس اضطراب كشتى تخفيف يافت و كشتى به راه افتاد.

پس نوح گفت: آن سخنى كه خدا مرا به آن از غرق نجات بخشيد سزاوار است كه از من جدا نشود، پس در انگشترش نقش كرد «لا اله الا اللّه الف مرة يا رب اصلحني» كه ترجمه آن كلام سريانى است به عربى، و به لغت فارسى معنى اش اين است: «لا اله الا الله مى گويم هزار مرتبه، پروردگارا! مرا به اصلاح آور».<ref> [[حيوة القلوب]] (علامه مجلسى)، ج1، ص246.</ref>

* به سندهاى موثق و غير آن از حضرت [[امام باقر]] عليه السلام و [[امام صادق]] عليه السلام منقول است: در تفسير آن آيه كه [[حق]] تعالى فرموده است كه در وصف نوح عليه السلام إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً كه ترجمه اش اين است كه: «به تحقيق كه بود نوح بنده اى بسيار [[شكر]]كننده»، فرمودند: براى اين آن حضرت را [[عبد شكور]] ناميدند كه در صبح و شام اين دعا را مى خواند: «اللهم اني اشهدك انه ما اصبح او امسى بي من نعمة او عافية في دين او دنيا فمنك وحدك لاشريك لك، لك الحمد بها علي ولك الشكر بها علي حتى ترضى و بعد الرضا».<ref>حيوة القلوب (علامه مجلسى)، ج1، ص250.</ref>

* [[امام صادق]] علیه السلام فرموند: حضرت نوح بعد از فرود آمدن از كشتی، پنجاه سال - به نقلی پانصد سال - عمر كرد و در اواخر عمر، [[جبرئیل]] به او نازل شد و گفت: «ای نوح [[نبوت]] خود را به پایان رساندی و ایام عمرت سپری شد اسم اكبر و میراث علم و آثار علم نبوت را كه همراه تو است به پسرت «سام» واگذار كن زیرا من زمین را بدون حجت و عالِم آگاه و مطیع كه پس از تو الگوی نجات مردم تا عصر پیامبر بعد باشد قرار نمی ‎دهم. سنت من این است كه برای هر قومی، هادی و راهنمایی برگزینم تا سعادتمندان را به سوی حق هدایت كند و كامل كننده حجت برای متمردان تیره بخت باشد.

حضرت نوح علیه السلام این فرمان را اجرا كرد، و «سام» را وصی خود قرار داد. همچنین فرزندان و پیروانش را به آمدن پیامبری به نام [[حضرت هود]] علیه السلام بشارت داد و وصیت كرد وقتی هود علیه السلام ظهور كرد از او پیروی كنید، و نیز [[وصیت]] نمود هر سال یك بار وصیتنامه را بگشایند و بخوانند و همان روز را روز عید خود قرار دهند.<ref> بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج11، ص288ـ289.</ref>

* [[امام صادق]] علیه السلام فرموند: هنگامی كه [[عزرائیل]] نزد نوح علیه السلام برای [[قبض روح]] آمد نوح در برابر تابش آفتاب بود، عزرائیل سلام كرد، نوح علیه السلام جواب سلام او را داد و پرسید: برای چه به این جا آمده‎ای؟ عزرائیل گفت: آمده‎ام [[روح]] تو را قبض كنم.

نوح علیه السلام فرمود: اجازه بده از آفتاب به سایه بروم، عزرائیل اجازه داد و نوح علیه السلام به سایه رفت، سپس نوح این سخن عبرت آمیز را به عزرائیل گفت: ای فرشته [[مرگ]] آن چه در دنیا زندگی نمودم،‌ به قدری زود گذشت كه همانند آمدن من از آفتاب به سایه بود،‌ اكنون مأموریت خود را در مورد قبض روح من انجام بده. عزرائیل نیز روح حضرت نوح را قبض كرد.<ref> امالى [[شيخ صدوق]] (ترجمه كمره اى) ص: 511.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت نوح علیه السلام==

حضرت نوح علیه السلام اولين پيغمبر [[اولواالعزم]] و از بزرگان [[انبياء]] علیهم السلام است، كه خداى عزوجل او و ساير انبياء اولواالعزم را بر تمامى بشر مبعوث كرده و با كتاب و [[شريعت]] فرستاده است، بنابراين، كتاب او اولين كتاب آسمانى است كه مشتمل بر [[شرايع الهى]] است و [[شريعت]] او نيز اولين شريعت خدايى مى باشد.

و آن جناب پدر دوم نسل حاضر بشر است، چون تمامى افراد بشر امروز از طرف پدر و مادر به آن جناب منتهى مى شوند و همه ذريه آن حضرتند كه [[قرآن کریم]] درباره اش فرمود: {{متن قرآن|«وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ»}}: و نژاد و اولاد او را در روى زمين باقى گذاشتيم. ([[سوره صافات]]، آيه 77) و آن جناب پدر بزرگ همه انبياء است، غير [[حضرت آدم]] و [[حضرت ادریس]] علیهم السلام، و خداى تعالى در اين باب فرموده: {{متن قرآن|«وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ»}} و در ميان آيندگان براى او نام نيكويى قرار داديم. (سوره صافات، آيه 78)

و آن جناب اولين پيغمبرى بوده كه باب تشريع [[احكام]] و كتاب و شريعت را گشوده و فتح نمود و علاوه بر طريق [[وحى]]، با [[منطق]] عقل و طريق احتجاج با مردم صحبت كرد، بنابراين آن جناب ريشه و منشا دين [[توحيد]] در عالم است و بر تمامى افراد موحد عالم كه تاكنون آمده و تا [[قيامت]] خواهند آمد منت داشته و همه مرهون اويند و به همين جهت است كه خداى عزوجل او را به سلامى عام اختصاص داده و هيچ كس ديگر را در آن سلام شريك وى نساخت و فرمود: {{متن قرآن|«سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ»}}: سلام بر نوح در همه ادوار عالم بشريت تا [[روز قيامت]]. (سوره صافات، آيه 79)

و باز به همين جهت است كه خداى عزوجل او را از همه عالميان برگزيد و از نيكوكارانش شمرد. ([[سوره انعام]]، آيه 84 و [[سوره صافات]]، آيه 80) و او را [[عبدى شكور]] خواند. ([[سوره اسراء]] آيه 3»، و او را از بندگان مؤمن خود دانست. (سوره صافات، آيه 81)، و او را [[عبدى صالح]] خواند. ([[سوره تحريم]]، آيه 10)

و آخرين دعايى كه خداى تعالى از آن جناب نقل فرموده اين است كه به درگاه پروردگارش عرضه داشت: {{متن قرآن|«رَبِّ اغْفِرْلِي وَلِوالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِناتِ وَ لاتَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً»}}: بارالها! مرا و پدر و مادرم را و عموم كسانى كه با داشتن [[ايمان]] به خانه من درمى آيند و عموم مؤمنين و مؤمنات را بيامرز و درباره ستمگران به جز تبار و هلاكت ميفزا.([[سوره نوح]]، آيه 28)<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص376.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* [[علل الشرائع]] - ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: كتاب فروشى مصطفوى، ششم، 1366 ش.
* [[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
* [[أنساب الأشراف]]، احمد بن يحيى بلاذرى؛ [[بیروت]]: دارالفكر، اول، 1417.
* [[ترجمه الميزان]]، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* [[بحارالأنوار]]، [[علامه مجلسى]]؛ تهران.
* [[نهج الفصاحة]]، ابوالقاسم پاينده؛ تهران: دنياى دانش، چهارم، 1382 ش.
* [[حيوة القلوب]]، [[علامه مجلسى]]؛ قم: سرور، ششم، 1384 ش.
* امالى [[شيخ صدوق]] - ترجمه كمره اى، محمدباقر كمره اى؛ تهران، اسلاميه، ششم، 1376 ش.

{{قرآن}}

[[Category:پیامبران اولوالعزم]]
[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت لوط علیه السلام

2018-07-02T12:37:29Z

Admin:

{{خوب}}
حضرت هود علیه السلام یكی از پیامبران مرسل و صالح و از اولين كسانى بود كه به ابراهيم علیه السلام ایمان آورد. او مامور گشت تا قوم سركش و شهوت پرستی را که به عمل لواط دست می زدند به آیین ابراهیم علیه السلام فراخواند ولی آنها از اطاعت او سرپیچی كردند، تا جايى كه طغيانگرى آنان موجب نزول عذاب الهى بر آنان گرديد. هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل نشاندار بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد.

==وجه تسميه لوط==

لوط اشتقاقش از - لاط الشىء بقلبى يلوط لوطا وليطا - است يعنى وابستگى به دل و جان .<ref> ترجمه مفردات (خسروى حسينى سيد غلامرضا)، ج4، ص171.</ref> و عمل زشت لواط منسوب به [[قوم لوط]] شد و كلمه لوط و لوطى و الواط و كلمات مشابه آن در زبان فارسى رايج شد.

لوط در زبان [[عبرى]] به معنى پوشش و در فارسى به معنى غلام باره، لواط كار و با تاء منقوطه به معنى برهنه و عريان و پسر ساده و امرد و طعام لذيذ مي باشد.<ref> ترجمه رهنما، (رهنما زين العابدين ) ج2، ص370.</ref> لوط به جهت آن كه مجذوب و محبوب قلب [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام و لاصق به او بود در اتباع ملت و سيره او و ابراهيم عليه السلام محبت شديدى به او داشت لوط نامیده شد.<ref> تفسير اثنا عشري (حسينى شاه عبدالعظيمى حسين بن احمد)، ج4، ص127.</ref>

==نسب حضرت لوط علیه السلام==

نسب آن حضرت: لوط پسر هاران، پسر تارخ، پسر برادر ابراهيم خليل علیه السلام بود. گفته شده كه او پسر خاله ابراهيم علیه السلام بوده و [[ساره]] زوجه ابراهيم خواهر لوط بوده است.<ref> [[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]]) (فاطمه مشايخ)، ص211.</ref>

==حضرت لوط در قرآن==

در [[قرآن]] 27 بار نام حضرت لوط علیه السلام در: [[سوره انعام]]، [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]]، [[سوره حجر]]، [[سوره انبياء]]، [[سوره حج]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره نمل]]، [[سوره عنكبوت]]، [[سوره صافات]]، [[سوره ص]]، [[سوره ق]]، [[سوره قمر]]، [[سوره تحريم]] آمده است و او را به عنوان یكی از [[پیامبران]] [[مرسل]] و [[صالح]] خوانده كه در برابر قوم سركش و شهوت پرستی قرار داشت و آنها را به آیین [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام فرامی ‎خواند ولی آنها از اطاعت دستورهای او سرپیچی می ‎كردند.

* او پيامبرى صاحب فضيلت بود. {{متن قرآن|«وَ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِين»}}. (سوره انعام، آیه 86)
* خداوند بوى علم و [[حكمت]] عنايت كرده بود. {{متن قرآن|«وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْما»}}. (سوره انبياء، آیه 74)

لوط علیه السلام از كلدانيان بود كه در سرزمين بابل زندگى مى كردند و آن جناب از اولين كسانى بود كه در [[ايمان]] آوردن به ابراهيم علیه السلام گوى سبقت را ربوده بود، او به ابراهيم ايمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي»}}. (سوره عنكبوت، آيه 26) در نتيجه خداى تعالى او را با ابراهيم نجات داده به سرزمين [[فلسطين]]، "ارض مقدس" روانه كرد: {{متن قرآن|«وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ»}} (سوره انبياء، آيه 71) پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمين منزل كرد، (كه بنا به بعضى از روايات و بنا به گفته تاريخ و [[تورات]] آن شهر سدوم بوده).

مردم اين شهر و آبادي ها و شهرهاى اطراف آن كه خداى تعالى آن ها را در [[سوره توبه]] آيه 70 مؤتفكات خوانده، [[بت]] مى پرستيدند و به عمل فاحشه لواط مرتكب مى شدند و اين قوم اولين قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند كه اين عمل در بينشان شايع گشت، ([[سوره اعراف]]، آيه 80) و شيوع آن به حدى رسيده بود كه در مجالس عمومى شان آن را مرتكب مى شدند ([[سوره عنكبوت]]، آيه 29) تا آن كه رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گرديد و همه بدان مبتلا گشته، زنان به كلى متروك شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنكبوت، آيه 29)

لذا خداى تعالى لوط را به سوى ايشان گسيل داشت. (سوره شعراء، آيه 162) و آن جناب ايشان را به ترس از خدا و ترك فحشاء و برگشتن به طريق [[فطرت]] دعوت كرد و انذار و تهديدشان نمود ولى جز بيشتر شدن سركشى و طغيان آنان ثمره اى حاصل نگشت و جز اين پاسخش ندادند كه اين قدر ما را تهديد مكن اگر راست مى گويى عذاب خدا را بياور، و به اين هم اكتفاء ننموده تهديدش كردند كه:

{{متن قرآن|«لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ»}}: ([[سوره شعراء]]، آيه 167) اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهيم كرد." و كار را از صرف تهديد گذرانده، به يكديگر گفتند: خاندان لوط را از قريه خود خارج كنيد كه آن ها مردمى هستند كه مى خواهند از عمل لواط پاك باشند. ([[سوره نمل]]، آيه 56)

جريان به همين منوال ادامه يافت، يعنى از جناب لوط علیه السلام اصرار در دعوت به راه خدا و التزام به سنت فطرت و ترك فحشا، و از آن ها اصرار بر انجام خبائث تا جايى كه طغيانگرى ملكه آنان شد و كلمه [[عذاب الهى]] در حقشان ثابت و محقق گرديد، پس خداى عزوجل رسولانى از فرشتگانى بزرگ و محترم براى هلاك كردن آنان مامور كرد، [[فرشتگان]] اول بر [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام وارد شدند و آن جناب را از ماموريتى كه داشتند (يعنى هلاك كردن قوم لوط) خبر دادند، جناب ابراهيم علیه السلام با فرستادگان الهى بگومگويى كرد تا شايد بتواند عذاب را از آن قوم بردارد، و ملائكه را متذكر كرد كه لوط در ميان آن قوم است، فرشتگان جواب دادند: كه ما بهتر مى دانيم در آن جا چه كسى هست و به موقعيت لوط و اهلش از هر كس ديگر مطلع تريم و اضافه كردند كه مساله عذاب قوم لوط حتمى شده و به هيچ وجه برگشتنى نيست. ([[سوره عنكبوت]]، آيه 32، [[سوره هود]]، آيه 76)

فرشتگان از نزد ابراهيم به سوى لوط روانه شدند و به صورت پسرانى امرد مجسم شده، به عنوان ميهمان بر او وارد شدند، لوط از ورود آنان سخت به فكر فرورفت چون قوم خود را مى شناخت و مى دانست كه بزودى متعرض آنان مى شوند و به هيچ وجه دست از آنان برنمى دارند، چيزى نگذشت كه مردم خبردار شدند، به شتاب رو به خانه لوط نهاده و به يكديگر مژده مى دادند، لوط از خانه بيرون آمد و در موعظه و تحريك فتوت و رشد آنان سعى بليغ نمود تا به جايى كه دختران خود را بر آنان عرضه كرد و گفت: اى مردم! اين دختران من در اختيار شمايند و اين ها براى شما پاكيزه ترند پس، از خدا بترسيد و مرا نزد ميهمانانم رسوا مسازيد، آن گاه از در استغاثه و التماس در آمد و گفت: آيا در ميان شما يك نفر مرد رشيد نيست؟ مردم درخواست او را رد كرده و گفتند: ما هيچ علاقه اى به دختران تو نداريم و به هيچ وجه از ميهمانان تو دست بردار نيستيم. لوط علیه السلام مايوس شد و گفت: اى كاش نيرويى در رفع شما مى داشتم و يا ركنى شديد مى بود و به آن جا پناه مى بردم. (سوره هود، آيه 80)

در اين هنگام [[ملائكه]] گفتند: اى لوط ما فرستادگان پروردگار توايم، آرام باش كه اين قوم به تو نخواهند رسيد، آن گاه همه آن مردم را كور كردند و مردم افتان و خيزان متفرق شدند. ([[سوره قمر]]، آيه 37)

[[فرشتگان]] سپس به لوط علیه السلام دستور دادند كه شبانه اهل خود را برداشته و در همان شب پشت به مردم نموده، از قريه بيرون روند و احدى از آنان به پشت سر خود نگاه نكند ولى همسر خود را بيرون نبرد كه به او آن خواهد رسيد كه به مردم شهر مى رسد، و نيز به وى خبر دادند كه بزودى مردم شهر در صبح همين شب هلاك مى شوند. ([[سوره هود]]، آيه 81؛ [[سوره حجر]]، آيه 66)

صبح، هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل نشاندار كه نزد پروردگارت براى اسرافگران در [[گناه]] آماده شده بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد و هر كس از مؤمنين را كه در آن شهرها بود بيرون نمود، البته غير از يك خانواده هيچ مؤمنى در آن شهرها يافت نشد و آن خانواده لوط بود و آن شهرها را آيت و مايه عبرت نسل هاى آينده كرد تا كسانى كه از عذاب اليم الهى بيم دارند با ديدن آثار و خرابه هاى آن شهرها عبرت بگيرند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص528.</ref>

==حضرت لوط در روايات==

* در روايتى كه به وسيله [[ابوحمزه ثمالى]] و [[ابوبصير]] از [[امام باقر]] علیه السلام روايت شده است: لوط مدت سى سال در ميان قوم بسر برد. او از خود قوم نبود بلكه از خارج بسوى ايشان رفته بود. آنها را بسوى خدا دعوت مي كرد و از زشتى ها برحذر مي داشت. مردم او را پاسخ نگفتند و از او اطاعت نكردند. خود را از جنابت پاك نمي كردند و بسيار بخيل و نظر تنگ بودند.

سرانجام به [[كيفر]] [[بخل]] و نظرتنگى دردى بي درمان در فروج آن ها افتاد. جريان از اين قرار بود كه آن ها بر سر راه كاروان [[مصر]] و [[شام]] بودند و مهمانان زيادى بر آن ها وارد مي شدند. آن ها از پذيرايى مهمانان بيزار بودند. تصميم گرفتند كه هرگاه غريبى وارد شهر مي شود، او را رسوا كنند تا مايه عبرت ديگران گردد.

در نتيجه دچار مرضى شدند كه آسايش خود را از مردها مي خواستند و در ازاى آن پول مي پرداختند. لوط مردى سخى و دست و دلباز بود و بگرمى از مهمانان پذيرايى مي كرد. وى را از اين كار منع كرده، گفتند: اگر دست برندارى، مهمانت را رسوا مى كنيم.

لوط از آن پس ورود مهمانان را پوشيده مي داشت. سرانجام خداوند، اراده فرمود كه قوم را دچار [[عذاب]] كند. از اين رو [[جبرئيل]] را با چند فرشته بسوى آن ها فرستاد. نخست بر ابراهيم خليل وارد شدند. ابراهيم گوساله اى سر بريد و غذايى براى آنها فراهم كرد. اما وقتى غذا را پيش روى آن ها گذاشت، ملاحظه كرد كه نمي خورند. ابراهيم ناراحت شد و از آنها ترسيد.

گفتند: اى ابراهيم، ما غذا نمي خوريم. ما فرستاده خداى توايم كه بسوى [[قوم لوط]] مي رويم. از آن جا حركت كردند و نزد لوط رفتند. لوط مشغول آبيارى بود. پرسيد: شما كيستيد؟ گفتند: مسافريم. امشب ما را مهمانى كن. لوط گفت: مردم اين شهر، خوب نيستند و تمايل به همجنس دارند و مال مردم را مي برند.

گفتند: ما احتياط مي كنيم. لوط به خانه آمد و از همسرش خواهش كرد كه ورود مهمانان را به اطلاع كسى نرساند. او هم پذيرفت. علامت ميان زن و مردم شهر اين بود كه هر گاه روز مهمان مي آمد، از پشت بام دود مي كرد و هرگاه شب مهمان مي آمد، آتشى برمى افروخت. مردم مطلع شدند و خانه لوط را محاصره كردند. جبرئيل بال خود را بر چشمان آن ها زد و قوه بينايى را از آنها سلب كرد. مردم فهميدند كه عذاب نازل شده است.

جبرئيل گفت: اى لوط، به اتفاق خانواده ات - به جز همسرت - از شهر خارج شو. لوط گفت: چگونه خارج شوم؟ اين ها خانه ام را محاصره كرده اند. جبرئيل خطى از نور جلو روى او قرار داده، گفت: از همين جا برويد و احدى از شما رو به عقب برنگرداند.

آنها رفتند و سپيده دم، طلوع كرد. در اين وقت جبرئيل بال هاى خود را به اطراف شهر زد و آن را از جاى بركند و آن چنان بالا برد كه صداى عوعوى سگان و بانگ خروسان را اهل آسمان شنيدند سپس شهر را وارونه كرد و خداوند شهر را سنگباران كرد. زن لوط سنگى عظيم بر سرش افتاد و نابود شد. برخى گويند: شهر بر ساكنان خود وارونه شد و بر آنها كه از شهر خارج بودند سنگ باريد.

كلى گويد: اولين كسى كه عمل قوم لوط را انجام داد، [[شيطان]] بود. شهر لوط، يكى از شهرهاى آبادى بود كه مسافران بسيارى را به خود جذب مي كرد. شيطان به صورت جوانى زيبا درآمد و آن ها را به عمل لواط تشويق كرد. تدريجاً اين عمل در ميان ايشان رواج يافت و زمين از دست آن ها به درگاه خداوند [[استغاثه]] كرد. آسمان هم صداى استغاثه زمين را شنيد و به استغاثه درآمد. عرش هم صداى استغاثه آسمان را شنيد و بزارى افتاد. خداوند به آسمان امر كرد كه بر آنها سنگ ببارد و به زمين امر كرد كه آنها را فروبرد.<ref> [[ترجمه مجمع البيان]]، ج9، ص168.</ref>

* [[ابويزيد حمار]] به نقل از [[امام صادق]] عليه السلام آورده است كه آن حضرت فرمود: خداوند متعال براى نابود كردن [[قوم لوط]] چهار فرشته با نام هاى [[جبرئيل]]، [[ميكائيل]]، [[اسرافيل]] و [[كروبيل]] برانگيخت. آن ها در حالى كه عمامه بر سر داشتند بر ابراهيم گذر كردند و بر او درود فرستادند.

ابراهيم آن ها را نشناخت ولى نمود نيكويى در ايشان يافت، لذا پيش خود چنين گفت: خدمت به ايشان را جز من شايسته نيست. [[حضرت ابراهیم]] ميهمان دوست بود، پس گوساله فربهى براى آن ها بريان كرد تا بپخت و آن را پيش روى ايشان نهاد. پس چون گوساله را در برابر آن ها گذاشت ديد كه دست آن ها به گوساله نمى رسد. پس آنها را ناشناس تشخيص داد و از آن ها هراسى در دلش افتاد. جبرئيل كه چنين ديد عمامه از چهره برگرفت و ابراهيم او را به جاى آورد و گفت: تو همويى؟ جبرئيل گفت: آرى.

در اين وقت [[ساره]] همسر ابراهيم از پيش آن ها گذشت و جبرئيل او را به آمدن اسحاق بشارت داد و از پى اسحاق هم به يعقوب نويدش داد. در اين هنگام ساره همان سخنى را كه خداوند [[عزوجل]] از او نقل كرده ([[سوره هود]]، آیه 72 )گفت، و آن ها هم همان پاسخى را بدو دادند كه در [[قرآن]] (سوره هود، آیه 73) آمده.

ابراهيم به آن ها گفت: براى چه آمده ايد؟ [[فرشتگان]] گفتند: براى نابود كردن قوم لوط آمده ايم. ابراهيم گفت: اگر در ميان آن ها صد مؤمن يافت شود باز هم آن ها را نابود خواهيد كرد؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر پنجاه نفر باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر سى تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر بيست تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر ده تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير، ابراهيم گفت: اگر پنج تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر يك تن باشد چه؟ جبرئيل گفت: خير.

در اين هنگام ابراهيم گفت: لوط كه در ميان آن هاست؟ فرشتگان در پاسخ گفتند: ما بدان كس كه در ميان آنهاست داناتريم. ما او و خاندانش را رهايى بخشيم مگر زنش را كه از ماندگان است. آن ها سپس رفتند.<ref> [[بهشت]] كافى/ترجمه روضه كافى (حميدرضا آژير)، ص375.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت لوط علیه السلام==

* لوط علیه السلام در هيچ حالى از پروردگارش غافل نبود و اين معنا را از نظر دور نمى داشت كه هر چه نصرت هست از ناحيه خداست و او را فراموش نكرده بود تا ناصرى غير او آرزو كند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص527.</ref>

* لوط علیه السلام رسولى بود از ناحيه خداى تعالى بسوى اهالى سرزمين "مؤتفكات" كه عبارت بودند از: شهر "سدوم" و شهرهاى اطراف آن (و بطورى كه گفته شده چهار شهر بوده: 1- سدوم 2- عموره 3- صوغر 4- صبوييم) و خداى تعالى آن جناب را در همه مدائح و اوصافى كه انبياى گرام خود را به وسيله آن ها توصيف كرده شركت داده است.

و از جمله توصيف ها كه براى خصوص آن جناب ذكر كرده اين است كه فرموده: {{متن قرآن|«وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ وَأَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ»}} و به ياد آر لوط را كه ما به او حكم و علم داده و از قريه اى كه اعمال خبيث و زشت عادتشان شده بود، نجات داديم چون آن ها مردم بد و فاسق بودند و ما لوط را داخل در رحمت خود نموديم چون از صالحان بود. ([[سوره انبياء]]، آيه 74 و 75)<ref> ترجمه الميزان، (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص531.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* ترجمه و تحقيق مفردات [[الفاظ قرآن]]، سيد غلامرضا خسروى حسينى؛ [[تهران]]: مرتضوى، دوم، 1375 ش.
* تفسير اثنا عشري، حسينى شاه عبدالعظيمى حسين بن احمد؛ تهران: انتشارات ميقات، اول، 1363 ش.
* [[ترجمه الميزان]]، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ [[قم]]: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* ترجمه [[مجمع البيان]]، مترجمان، تهران: فراهانى، اول، 1360 ش.
* قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
* ترجمه و تفسير رهنما؛ زين العابدين رهنما، تهران: انتشارات كيهان، 1346 ش.
* [[بهشت كافى]] ترجمه [[روضه كافى]]؛ حميدرضا آژير، قم: انتشارات سرور، اول، 1381 ش.

{{قرآن}}

[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت لوط علیه السلام

2018-07-02T12:36:35Z

Admin:

حضرت هود علیه السلام یكی از پیامبران مرسل و صالح و از اولين كسانى بود كه به ابراهيم علیه السلام ایمان آورد. او مامور گشت تا قوم سركش و شهوت پرستی را که به عمل لواط دست می زدند به آیین ابراهیم علیه السلام فراخواند ولی آنها از اطاعت او سرپیچی كردند، تا جايى كه طغيانگرى آنان موجب نزول عذاب الهى بر آنان گرديد. هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل نشاندار بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد.

==وجه تسميه لوط==

لوط اشتقاقش از - لاط الشىء بقلبى يلوط لوطا وليطا - است يعنى وابستگى به دل و جان .<ref> ترجمه مفردات (خسروى حسينى سيد غلامرضا)، ج4، ص171.</ref> و عمل زشت لواط منسوب به [[قوم لوط]] شد و كلمه لوط و لوطى و الواط و كلمات مشابه آن در زبان فارسى رايج شد.

لوط در زبان [[عبرى]] به معنى پوشش و در فارسى به معنى غلام باره، لواط كار و با تاء منقوطه به معنى برهنه و عريان و پسر ساده و امرد و طعام لذيذ مي باشد.<ref> ترجمه رهنما، (رهنما زين العابدين ) ج2، ص370.</ref> لوط به جهت آن كه مجذوب و محبوب قلب [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام و لاصق به او بود در اتباع ملت و سيره او و ابراهيم عليه السلام محبت شديدى به او داشت لوط نامیده شد.<ref> تفسير اثنا عشري (حسينى شاه عبدالعظيمى حسين بن احمد)، ج4، ص127.</ref>

==نسب حضرت لوط علیه السلام==

نسب آن حضرت: لوط پسر هاران، پسر تارخ، پسر برادر ابراهيم خليل علیه السلام بود. گفته شده كه او پسر خاله ابراهيم علیه السلام بوده و [[ساره]] زوجه ابراهيم خواهر لوط بوده است.<ref> [[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]]) (فاطمه مشايخ)، ص211.</ref>

==حضرت لوط در قرآن==

در [[قرآن]] 27 بار نام حضرت لوط علیه السلام در: [[سوره انعام]]، [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]]، [[سوره حجر]]، [[سوره انبياء]]، [[سوره حج]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره نمل]]، [[سوره عنكبوت]]، [[سوره صافات]]، [[سوره ص]]، [[سوره ق]]، [[سوره قمر]]، [[سوره تحريم]] آمده است و او را به عنوان یكی از [[پیامبران]] [[مرسل]] و [[صالح]] خوانده كه در برابر قوم سركش و شهوت پرستی قرار داشت و آنها را به آیین [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام فرامی ‎خواند ولی آنها از اطاعت دستورهای او سرپیچی می ‎كردند.

* او پيامبرى صاحب فضيلت بود. {{متن قرآن|«وَ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِين»}}. (سوره انعام، آیه 86)
* خداوند بوى علم و [[حكمت]] عنايت كرده بود. {{متن قرآن|«وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْما»}}. (سوره انبياء، آیه 74)

لوط علیه السلام از كلدانيان بود كه در سرزمين بابل زندگى مى كردند و آن جناب از اولين كسانى بود كه در [[ايمان]] آوردن به ابراهيم علیه السلام گوى سبقت را ربوده بود، او به ابراهيم ايمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي»}}. (سوره عنكبوت، آيه 26) در نتيجه خداى تعالى او را با ابراهيم نجات داده به سرزمين [[فلسطين]]، "ارض مقدس" روانه كرد: {{متن قرآن|«وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ»}} (سوره انبياء، آيه 71) پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمين منزل كرد، (كه بنا به بعضى از روايات و بنا به گفته تاريخ و [[تورات]] آن شهر سدوم بوده).

مردم اين شهر و آبادي ها و شهرهاى اطراف آن كه خداى تعالى آن ها را در [[سوره توبه]] آيه 70 مؤتفكات خوانده، [[بت]] مى پرستيدند و به عمل فاحشه لواط مرتكب مى شدند و اين قوم اولين قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند كه اين عمل در بينشان شايع گشت، ([[سوره اعراف]]، آيه 80) و شيوع آن به حدى رسيده بود كه در مجالس عمومى شان آن را مرتكب مى شدند ([[سوره عنكبوت]]، آيه 29) تا آن كه رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گرديد و همه بدان مبتلا گشته، زنان به كلى متروك شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنكبوت، آيه 29)

لذا خداى تعالى لوط را به سوى ايشان گسيل داشت. (سوره شعراء، آيه 162) و آن جناب ايشان را به ترس از خدا و ترك فحشاء و برگشتن به طريق [[فطرت]] دعوت كرد و انذار و تهديدشان نمود ولى جز بيشتر شدن سركشى و طغيان آنان ثمره اى حاصل نگشت و جز اين پاسخش ندادند كه اين قدر ما را تهديد مكن اگر راست مى گويى عذاب خدا را بياور، و به اين هم اكتفاء ننموده تهديدش كردند كه:

{{متن قرآن|«لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ»}}: ([[سوره شعراء]]، آيه 167) اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهيم كرد." و كار را از صرف تهديد گذرانده، به يكديگر گفتند: خاندان لوط را از قريه خود خارج كنيد كه آن ها مردمى هستند كه مى خواهند از عمل لواط پاك باشند. ([[سوره نمل]]، آيه 56)

جريان به همين منوال ادامه يافت، يعنى از جناب لوط علیه السلام اصرار در دعوت به راه خدا و التزام به سنت فطرت و ترك فحشا، و از آن ها اصرار بر انجام خبائث تا جايى كه طغيانگرى ملكه آنان شد و كلمه [[عذاب الهى]] در حقشان ثابت و محقق گرديد، پس خداى عزوجل رسولانى از فرشتگانى بزرگ و محترم براى هلاك كردن آنان مامور كرد، [[فرشتگان]] اول بر [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام وارد شدند و آن جناب را از ماموريتى كه داشتند (يعنى هلاك كردن قوم لوط) خبر دادند، جناب ابراهيم علیه السلام با فرستادگان الهى بگومگويى كرد تا شايد بتواند عذاب را از آن قوم بردارد، و ملائكه را متذكر كرد كه لوط در ميان آن قوم است، فرشتگان جواب دادند: كه ما بهتر مى دانيم در آن جا چه كسى هست و به موقعيت لوط و اهلش از هر كس ديگر مطلع تريم و اضافه كردند كه مساله عذاب قوم لوط حتمى شده و به هيچ وجه برگشتنى نيست. ([[سوره عنكبوت]]، آيه 32، [[سوره هود]]، آيه 76)

فرشتگان از نزد ابراهيم به سوى لوط روانه شدند و به صورت پسرانى امرد مجسم شده، به عنوان ميهمان بر او وارد شدند، لوط از ورود آنان سخت به فكر فرورفت چون قوم خود را مى شناخت و مى دانست كه بزودى متعرض آنان مى شوند و به هيچ وجه دست از آنان برنمى دارند، چيزى نگذشت كه مردم خبردار شدند، به شتاب رو به خانه لوط نهاده و به يكديگر مژده مى دادند، لوط از خانه بيرون آمد و در موعظه و تحريك فتوت و رشد آنان سعى بليغ نمود تا به جايى كه دختران خود را بر آنان عرضه كرد و گفت: اى مردم! اين دختران من در اختيار شمايند و اين ها براى شما پاكيزه ترند پس، از خدا بترسيد و مرا نزد ميهمانانم رسوا مسازيد، آن گاه از در استغاثه و التماس در آمد و گفت: آيا در ميان شما يك نفر مرد رشيد نيست؟ مردم درخواست او را رد كرده و گفتند: ما هيچ علاقه اى به دختران تو نداريم و به هيچ وجه از ميهمانان تو دست بردار نيستيم. لوط علیه السلام مايوس شد و گفت: اى كاش نيرويى در رفع شما مى داشتم و يا ركنى شديد مى بود و به آن جا پناه مى بردم. (سوره هود، آيه 80)

در اين هنگام [[ملائكه]] گفتند: اى لوط ما فرستادگان پروردگار توايم، آرام باش كه اين قوم به تو نخواهند رسيد، آن گاه همه آن مردم را كور كردند و مردم افتان و خيزان متفرق شدند. ([[سوره قمر]]، آيه 37)

[[فرشتگان]] سپس به لوط علیه السلام دستور دادند كه شبانه اهل خود را برداشته و در همان شب پشت به مردم نموده، از قريه بيرون روند و احدى از آنان به پشت سر خود نگاه نكند ولى همسر خود را بيرون نبرد كه به او آن خواهد رسيد كه به مردم شهر مى رسد، و نيز به وى خبر دادند كه بزودى مردم شهر در صبح همين شب هلاك مى شوند. ([[سوره هود]]، آيه 81؛ [[سوره حجر]]، آيه 66)

صبح، هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل نشاندار كه نزد پروردگارت براى اسرافگران در [[گناه]] آماده شده بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد و هر كس از مؤمنين را كه در آن شهرها بود بيرون نمود، البته غير از يك خانواده هيچ مؤمنى در آن شهرها يافت نشد و آن خانواده لوط بود و آن شهرها را آيت و مايه عبرت نسل هاى آينده كرد تا كسانى كه از عذاب اليم الهى بيم دارند با ديدن آثار و خرابه هاى آن شهرها عبرت بگيرند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص528.</ref>

==حضرت لوط در روايات==

* در روايتى كه به وسيله [[ابوحمزه ثمالى]] و [[ابوبصير]] از [[امام باقر]] علیه السلام روايت شده است: لوط مدت سى سال در ميان قوم بسر برد. او از خود قوم نبود بلكه از خارج بسوى ايشان رفته بود. آنها را بسوى خدا دعوت مي كرد و از زشتى ها برحذر مي داشت. مردم او را پاسخ نگفتند و از او اطاعت نكردند. خود را از جنابت پاك نمي كردند و بسيار بخيل و نظر تنگ بودند.

سرانجام به [[كيفر]] [[بخل]] و نظرتنگى دردى بي درمان در فروج آن ها افتاد. جريان از اين قرار بود كه آن ها بر سر راه كاروان [[مصر]] و [[شام]] بودند و مهمانان زيادى بر آن ها وارد مي شدند. آن ها از پذيرايى مهمانان بيزار بودند. تصميم گرفتند كه هرگاه غريبى وارد شهر مي شود، او را رسوا كنند تا مايه عبرت ديگران گردد.

در نتيجه دچار مرضى شدند كه آسايش خود را از مردها مي خواستند و در ازاى آن پول مي پرداختند. لوط مردى سخى و دست و دلباز بود و بگرمى از مهمانان پذيرايى مي كرد. وى را از اين كار منع كرده، گفتند: اگر دست برندارى، مهمانت را رسوا مى كنيم.

لوط از آن پس ورود مهمانان را پوشيده مي داشت. سرانجام خداوند، اراده فرمود كه قوم را دچار [[عذاب]] كند. از اين رو [[جبرئيل]] را با چند فرشته بسوى آن ها فرستاد. نخست بر ابراهيم خليل وارد شدند. ابراهيم گوساله اى سر بريد و غذايى براى آنها فراهم كرد. اما وقتى غذا را پيش روى آن ها گذاشت، ملاحظه كرد كه نمي خورند. ابراهيم ناراحت شد و از آنها ترسيد.

گفتند: اى ابراهيم، ما غذا نمي خوريم. ما فرستاده خداى توايم كه بسوى [[قوم لوط]] مي رويم. از آن جا حركت كردند و نزد لوط رفتند. لوط مشغول آبيارى بود. پرسيد: شما كيستيد؟ گفتند: مسافريم. امشب ما را مهمانى كن. لوط گفت: مردم اين شهر، خوب نيستند و تمايل به همجنس دارند و مال مردم را مي برند.

گفتند: ما احتياط مي كنيم. لوط به خانه آمد و از همسرش خواهش كرد كه ورود مهمانان را به اطلاع كسى نرساند. او هم پذيرفت. علامت ميان زن و مردم شهر اين بود كه هر گاه روز مهمان مي آمد، از پشت بام دود مي كرد و هرگاه شب مهمان مي آمد، آتشى برمى افروخت. مردم مطلع شدند و خانه لوط را محاصره كردند. جبرئيل بال خود را بر چشمان آن ها زد و قوه بينايى را از آنها سلب كرد. مردم فهميدند كه عذاب نازل شده است.

جبرئيل گفت: اى لوط، به اتفاق خانواده ات - به جز همسرت - از شهر خارج شو. لوط گفت: چگونه خارج شوم؟ اين ها خانه ام را محاصره كرده اند. جبرئيل خطى از نور جلو روى او قرار داده، گفت: از همين جا برويد و احدى از شما رو به عقب برنگرداند.

آنها رفتند و سپيده دم، طلوع كرد. در اين وقت جبرئيل بال هاى خود را به اطراف شهر زد و آن را از جاى بركند و آن چنان بالا برد كه صداى عوعوى سگان و بانگ خروسان را اهل آسمان شنيدند سپس شهر را وارونه كرد و خداوند شهر را سنگباران كرد. زن لوط سنگى عظيم بر سرش افتاد و نابود شد. برخى گويند: شهر بر ساكنان خود وارونه شد و بر آنها كه از شهر خارج بودند سنگ باريد.

كلى گويد: اولين كسى كه عمل قوم لوط را انجام داد، [[شيطان]] بود. شهر لوط، يكى از شهرهاى آبادى بود كه مسافران بسيارى را به خود جذب مي كرد. شيطان به صورت جوانى زيبا درآمد و آن ها را به عمل لواط تشويق كرد. تدريجاً اين عمل در ميان ايشان رواج يافت و زمين از دست آن ها به درگاه خداوند [[استغاثه]] كرد. آسمان هم صداى استغاثه زمين را شنيد و به استغاثه درآمد. عرش هم صداى استغاثه آسمان را شنيد و بزارى افتاد. خداوند به آسمان امر كرد كه بر آنها سنگ ببارد و به زمين امر كرد كه آنها را فروبرد.<ref> [[ترجمه مجمع البيان]]، ج9، ص168.</ref>

* [[ابويزيد حمار]] به نقل از [[امام صادق]] عليه السلام آورده است كه آن حضرت فرمود: خداوند متعال براى نابود كردن [[قوم لوط]] چهار فرشته با نام هاى [[جبرئيل]]، [[ميكائيل]]، [[اسرافيل]] و [[كروبيل]] برانگيخت. آن ها در حالى كه عمامه بر سر داشتند بر ابراهيم گذر كردند و بر او درود فرستادند.

ابراهيم آن ها را نشناخت ولى نمود نيكويى در ايشان يافت، لذا پيش خود چنين گفت: خدمت به ايشان را جز من شايسته نيست. [[حضرت ابراهیم]] ميهمان دوست بود، پس گوساله فربهى براى آن ها بريان كرد تا بپخت و آن را پيش روى ايشان نهاد. پس چون گوساله را در برابر آن ها گذاشت ديد كه دست آن ها به گوساله نمى رسد. پس آنها را ناشناس تشخيص داد و از آن ها هراسى در دلش افتاد. جبرئيل كه چنين ديد عمامه از چهره برگرفت و ابراهيم او را به جاى آورد و گفت: تو همويى؟ جبرئيل گفت: آرى.

در اين وقت [[ساره]] همسر ابراهيم از پيش آن ها گذشت و جبرئيل او را به آمدن اسحاق بشارت داد و از پى اسحاق هم به يعقوب نويدش داد. در اين هنگام ساره همان سخنى را كه خداوند [[عزوجل]] از او نقل كرده ([[سوره هود]]، آیه 72 )گفت، و آن ها هم همان پاسخى را بدو دادند كه در [[قرآن]] (سوره هود، آیه 73) آمده.

ابراهيم به آن ها گفت: براى چه آمده ايد؟ [[فرشتگان]] گفتند: براى نابود كردن قوم لوط آمده ايم. ابراهيم گفت: اگر در ميان آن ها صد مؤمن يافت شود باز هم آن ها را نابود خواهيد كرد؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر پنجاه نفر باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر سى تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر بيست تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر ده تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير، ابراهيم گفت: اگر پنج تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر يك تن باشد چه؟ جبرئيل گفت: خير.

در اين هنگام ابراهيم گفت: لوط كه در ميان آن هاست؟ فرشتگان در پاسخ گفتند: ما بدان كس كه در ميان آنهاست داناتريم. ما او و خاندانش را رهايى بخشيم مگر زنش را كه از ماندگان است. آن ها سپس رفتند.<ref> [[بهشت]] كافى/ترجمه روضه كافى (حميدرضا آژير)، ص375.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت لوط علیه السلام==

* لوط علیه السلام در هيچ حالى از پروردگارش غافل نبود و اين معنا را از نظر دور نمى داشت كه هر چه نصرت هست از ناحيه خداست و او را فراموش نكرده بود تا ناصرى غير او آرزو كند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص527.</ref>

* لوط علیه السلام رسولى بود از ناحيه خداى تعالى بسوى اهالى سرزمين "مؤتفكات" كه عبارت بودند از: شهر "سدوم" و شهرهاى اطراف آن (و بطورى كه گفته شده چهار شهر بوده: 1- سدوم 2- عموره 3- صوغر 4- صبوييم) و خداى تعالى آن جناب را در همه مدائح و اوصافى كه انبياى گرام خود را به وسيله آن ها توصيف كرده شركت داده است.

و از جمله توصيف ها كه براى خصوص آن جناب ذكر كرده اين است كه فرموده: {{متن قرآن|«وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ وَأَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ»}} و به ياد آر لوط را كه ما به او حكم و علم داده و از قريه اى كه اعمال خبيث و زشت عادتشان شده بود، نجات داديم چون آن ها مردم بد و فاسق بودند و ما لوط را داخل در رحمت خود نموديم چون از صالحان بود. ([[سوره انبياء]]، آيه 74 و 75)<ref> ترجمه الميزان، (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص531.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* ترجمه و تحقيق مفردات [[الفاظ قرآن]]، سيد غلامرضا خسروى حسينى؛ [[تهران]]: مرتضوى، دوم، 1375 ش.
* تفسير اثنا عشري، حسينى شاه عبدالعظيمى حسين بن احمد؛ تهران: انتشارات ميقات، اول، 1363 ش.
* [[ترجمه الميزان]]، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ [[قم]]: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* ترجمه [[مجمع البيان]]، مترجمان، تهران: فراهانى، اول، 1360 ش.
* قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
* ترجمه و تفسير رهنما؛ زين العابدين رهنما، تهران: انتشارات كيهان، 1346 ش.
* [[بهشت كافى]] ترجمه [[روضه كافى]]؛ حميدرضا آژير، قم: انتشارات سرور، اول، 1381 ش.

{{قرآن}}

[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت عیسی علیه السلام

2018-07-02T12:29:38Z

Admin:

{{متوسط}}
{{پیامبران

|نام پیامبر= عیسی علیه السلام

|سوره ها = [[سوره بقره/متن و ترجمه#87|سوره بقره، آيه 87]] • [[سوره بقره/متن و ترجمه#253|سوره بقره، آيه 253]] • [[سوره آل عمران/متن و ترجمه#45|سوره آل عمران، آيه 45-49]] • [[سوره آل عمران/متن و ترجمه#84|سوره آل عمران، آيه 84]] • [[سوره نساء/متن و ترجمه#157|سوره نساء، آيه 157-158]] • [[سوره مائده/متن و ترجمه#110|سوره مائده، آيه 110-116]] • [[سوره انعام/متن و ترجمه#85|سوره انعام، آيه 85]] • [[سوره مریم/متن و ترجمه#20|سوره مریم، آيه 20-34]] • [[سوره زخرف/متن و ترجمه#63|سوره زخرف، آيه 63-65]] • [[سوره صف/متن و ترجمه#6|سوره صف، آيه 6-14]]

|مرتبطها = [[حضرت مریم]] (مادر) • [[حضرت زکریا]] (مربی) • [[انجیل]] (نام کتاب) • [[بنی اسرائیل]] (نام قوم) • [[حواریون]] (یاران) • [[زنده کردن مردگان]] (معجزه)
}}
حضرت عیسی علیه السلام، پیامبر مسیحیان و یكی از [[پیامبران اولوالعزم]] و صاحب شريعت می باشد و کتاب آسمانی او [[انجیل]] نام دارد. آن حضرت آخرین پیامبر قبل از پیامبر خاتم صلی الله علیه وآله است. او داراى مقام امامت و از گواهان اعمال، و بشارت دهندگان به آمدن [[پیامبر اسلام]] بود. از معجزات اوست: خلق مرغ، زنده کردن مردگان، شفای كور مادرزاد و برصى و خبر دادن از غیب.

هنگامی که يهود بر آن جناب شوريد و تصميم گرفت او را به قتل برساند، خداى تعالى او را از دست [[يهود]] نجات داد و به سوى خود بالا برد و مساله عيسى علیه السلام براى يهود مشتبه شد.

==وجه تسميه عیسی==

عيسى اصل آن يسوع است به معنى نجات دهنده لفظ «عيسو» مقلوب يسوع است و شايد «عيسى» تحريف «عيسو» باشد در قاموس كتاب مقدس زير لغت يسوع گويد: آن به معنى نجات دهنده و مقصود از آن مسيح است. و در زبان عبرانى ميان لفظ يسوع و يوشع فرقى نيست.

در اقرب الموارد گويد: عيسى لفظى است عبرانى يا سريانى به قولى آن مقلوب يسوع است آن نيز عبرانى است و شايد عيسى تحريف عيسو باشد لفظ عيسى را مسلمانان بسيد ما يسوع مسيح نام نهاده اند.

در [[الميزان]] ج 3 ص 211 فرموده اصل عيسى يشوع (با شين) است و آن را نجات دهنده تفسير كرده اند در بعضى اخبار آن را به «يعيش» تفسير كرده اند و آن انسب است.<ref> [[قاموس قرآن]] (قرشى سيد على اكبر)، ج5، ص82.</ref>

==نسب حضرت عیسی علیه السلام==

نسب حضرت عیسی از طرف مادر اختلاف است به نقل از مسلمانان از نسل هارون و از طایفهٔ لاوی می باشد و به نظر مسیحیان وی از لاوی نبود بلکه نسبش به داوود پادشاه می ‌رسید و از طایفه یهودا بود.

به نقلی نسب [[حضرت مریم]] این گونه است که: مريم بنت عمران بن ماثان بن العازار بن أبي يوذ بن يوزن بن زربابل بن ساليان بن يوحنا بن أوشيا بن أمون بن منشكن بن حازقا بن أخاز بن يوثام بن عوزيا بن يورام بن ساقط بن ايشا بن راجعيم بن سليمان بن داود بن ايشي بن عوبد بن سلمون بن ياعز بن نحشون بن عمياد بن رام بن حصروم بن فارص بن يهوذا بن يعقوب عليه السلام.<ref> [[أنوار التنزيل و أسرار التأويل]]، ج2، ص13.</ref>

==حضرت عیسی در قرآن==

حضرت عیسی علیه السلام یكی از [[پیامبران]] [[اولواالعزم]] است كه نام مبارك ایشان در [[قرآن]] 25 بار به عنوان عیسی، و 13 بار به عنوان مسیح آمده است.

* {{متن قرآن|«إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ»}}: ياد كن هنگامى را كه [[فرشتگان]] گفتند: اى مريم، خداوند تو را به كلمه اى از جانب خود كه نامش مسيح، عيسى بن مريم است مژده مى دهد، در حالى كه او در دنيا و [[آخرت]] آبرومند و از مقربان است. ([[سوره آل عمران]]، آيه 45)

* {{متن قرآن|«وَ زَكَرِيّا وَ يَحْيى وَ عِيسى وَ إِلْياسَ كُلٌّ مِنَ الصّالِحِينَ»}}: و زكريا و يحيى و عيسى و الياس را ياد كن كه جملگى از شايستگان بودند. ([[سوره انعام]]، آيه 85)

* {{متن قرآن|«إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِندَاللّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثِمَّ قَالَ لَهُ كُن فَيَكُونُ»}}: در واقع مثل عيسى نزد خدا همچون مثل [[خلقت آدم]] است كه او را از خاك آفريد سپس بدو گفت: باش پس وجود يافت. (سوره آل عمران، آیه 59)

مادر مسيح نامش مريم دختران عمران بود، مادر مريم به وى حامله شد و [[نذر]] كرد فرزند در شكم خود را، بعد از زائيدن محرر كند يعنى خادم [[مسجد]] كند، و او در حالى اين نذر را مى كرد كه مى پنداشت فرزندش پسر خواهد بود ولى وقتى او را زائيد و فهميد كه او دختر است، اندوهناك شد و حسرت خورد و نامش را مريم يعنى خادمه نهاد، پدر مريم قبل از ولادت او از دنيا رفته بود، به ناچار خود او دخترش را در آغوش گرفته به مسجد آورد و او را به كاهنان مسجد كه يكى از آنان زكريا بود تحويل داد، كاهنان درباره كفالت مريم با هم مشاجره كردند و در آخر به اين معنا رضايت دادند كه در اين باره قرعه بيندازند و چون قرعه انداختند زكريا برنده شد و او عهده دار تكفل مريم گشت تا وقتى كه مريم به حد بلوغ رسيد.

در آن اوان، زكريا حجابى بين مريم و كاهنان برقرار نمود و مريم در داخل آن حجاب مشغول [[عبادت]] بود و احدى بجز زكريا بر او درنمى آمد و هر وقت زكريا بر او درمى آمد و داخل [[محراب]] او مى شد، رزقى نزد او مى يافت، روزى از مريم پرسيد: اين رزق از كجا نزد تو مى آيد: گفت: از نزد خدا و خدا به هر كس بخواهد بدون حساب روزى مى دهد و مريم صديقه و به [[عصمت]] خدا معصوم بود، طاهره بود، اصطفاء شده بود، محدث و مرتبط با ملائكه بود. ملكى از ملائكه به او گفت: كه خدا تو را اصطفاء و تطهير كرده، مريم از قانتين بود و يكى از آيات خدا براى همه عالميان بود.

اينها صفاتى است براى مريم كه آيات زير بيانگر آن است. ([[سوره آل عمران]]، آيه 35-44، [[سوره انبياء]]، آيه 91، [[سوره تحريم]]، آيه 12)

بعد از آن كه مريم به حد بلوغ رسيد و در حجاب (محراب) قرار گرفت، خداى تعالى [[روح]] را (كه يكى از [[فرشتگان]] بزرگ خدا است) نزد او فرستاد و روح به شكل بشرى تمام عيار در برابر مريم مجسم شد و به او گفت: كه فرستاده اى است از نزد معبودش، و پروردگارش وى را فرستاده تا به اذن او پسرى به وى بدهد، پسرى بدون پدر، و او را بشارت داد به اين كه بزودى از پسرش [[معجزات]] عجيبى ظهور مى كند و نيز خبر داد كه خداى تعالى بزودى او را به روح القدس تاييد نموده، كتاب و [[حكمت]] و [[تورات]] و انجيلش مى آموزد و به عنوان رسولى به سوى [[بنى اسرائيل]] گسيلش مى دارد، رسولى داراى آيات بينات، و نيز به مريم از شان پسرش و سرگذشت او خبر داد، آن گاه در مريم بدميد و او را حامله كرد، آن طور كه يك نفر زن به فرزند خود حامله مى شود، اين مطالب از آيات زير استفاده مى شود: (سوره آل عمران، آيه 35-44)

آنگاه مريم به مكانى دور منتقل شد و در آن جا درد زائيدنش گرفت و درد زائيدن او را به طرف تنه نخله اى كشانيد و با خود مى گفت: اى كاش قبل از اين مرده و از خاطره ها فراموش شده بودم، من همه چيز را و همه چيز مرا از ياد مى برد، در اين هنگام از طرف پائين وى ندايش داد:

غم مخور كه پروردگارت پائين پايت نهر آبى قرار داده، تنه درخت را تكان بده تا پى در پى خرماى نورس از بالا بريزد، از آن خرما بخور و از آن آب بنوش و از فرزندى چون من خرسند باش، اگر از آدميان كسى را ديدى كه حتما خواهى ديد، بگو من براى رحمان [[روزه]] گرفته ام و به همين جهت امروز با هيچ انسان سخن نمى گويم، مريم چون اين را شنيد از آن جا كه فرزند خود را زائيده بود به طرف مردم آمد در حالى كه فرزندش را در آغوش داشت (سوره مريم، آيه 20-27) و به طورى كه از آيات كريمه [[قرآن]] برمى آيد حامله شدنش و وضع حملش و سخن گفتن او و ساير شؤون وجودش از سنخ همين عناوين در ساير افراد انسان ها بوده.

مردم و همشهريان مريم وقتى او را به اين حال ديدند، شروع كردند از هر سو به وى طعنه زدن و سرزنش نمودند چون ديدند دخترى شوهر نرفته بچه دار شده است، گفتند: اى مريم چه عمل شگفت آورى كردى!، اى خواهر هارون نه پدرت بد مردى بود و نه مادرت زناكار، مريم اشاره كرد به كودكش كه با او سخن بگوئيد، مردم گفتند: ما چگونه با كسى سخن گوئيم كه كودكى در گهواره است، در اين جا عيسى به سخن درآمد و گفت: من بنده خدا هستم، خداى تعالى به من كتاب داد و مرا پيامبرى از [[پیامبران]] كرد و هر جا كه باشم با بركتم كرد و مرا به [[نماز]] و [[زكات]] سفارش كرد، مادام كه زنده باشم بر احسان به مادرم سفارش فرمود و مرا نه جبار كرد و نه شقى، و سلام بر من روزى كه به دنيا آمدم و روزى كه مى ميرم و روزى كه زنده برمى خيزم. (سوره مريم، آيه 27-34)

پس اين كلام كه عيسى در كودكى اداء كرد، به اصطلاح علمى، نسبت به برنامه كار نبوتش براعت استهلال بوده (براعت استهلال به اين معنا است كه نويسنده كتاب در حمد و ثناى اول كتابش كلماتى بگنجاند كه در عين اين كه حمد و ثناى خدا است اشاره اى هم باشد به اين كه در اين كتاب پيرامون چه مسائلى بحث مى شود)، عيسى علیه السلام هم با اين كلمات خود فهماند كه بزودى عليه ظلم و طغيان، قيام نموده و شريعت [[حضرت موسی]] علیه السلام را زنده و استوار مى سازد و آن چه از معارف آن شريعت مندرس و كهنه گشته تجديد مى كند و آن چه از آياتش كه مردم درباره اش اختلاف دارند بيان و روشن مى سازد.

عيسى علیه السلام نشو و نما كرد تا به سن جوانى رسيد و با مادرش مانند ساير انسان ها طبق عادت جارى در زندگى بشرى مى خوردند و مى نوشيدند و در آن دو مادام كه زندگى مى كردند تمامى عوارض وجود كه در ديگران هست وجود داشت.

عيسى علیه السلام در اين اوان به [[رسالت]] به سوى [[بنى اسرائيل]] گسيل شد و مامور شد تا ايشان را به سوى دين [[توحيد]] بخواند، و ابلاغ كند كه من آمده ام به سوى شما و با معجزه اى از ناحيه پروردگارتان آمده ام و آن اين است كه براى شما (و پيش رويتان) از گل چيزى به شكل مرغ مى سازم و سپس در آن مى دمم، به اذن خدا مرغ زنده اى مى شود و من كور مادرزاد و برصى غير قابل علاج را [[شفا]] مى دهم و مردگان را به اذن خدا زنده مى كنم و بدانچه مى خوريد و بدانچه در خانه هايتان ذخيره مى كنيد خبر مى دهم، كه در اين براى شما آيتى است بر اين كه خدا رب من و رب شما است و بايد او را بپرستيد.

عيسى علیه السلام مردم را به [[شريعت]] جديد خود كه همان تصديق شريعت موسى علیه السلام است دعوت مى كرد، چيزى كه هست بعضى از [[احكام]] موسى را نسخ نمود و آن حرمت پاره اى از چيزها است كه در [[تورات]] به منظور گوشمالى و سختگيرى بر يهود [[حرام]] شده بود و بارها مى فرمود: من با حكمت به سوى شما گسيل شده ام، تا برايتان بيان كنم آن چه را كه مورد اختلاف شما است و نيز مى فرمود: اى بنى اسرائيل من فرستاده خدا به سوى شمايم، در حالى كه تورات را كه كتاب آسمانى قبل از من بوده تصديق دارم و در حالى كه بشارت مى دهم به رسولى كه بعد از من مى آيد و نامش احمد است.

عيسى علیه السلام به وعده هايى كه داده بود كه فلان و فلان [[معجزه]] را آورده ام وفا كرد، هم مرغ خلق كرد و هم مردگان را زنده كرد و هم كور مادرزاد و برصى را شفا داد و هم به اذن خدا از غيب خبر داد.

عيسى علیه السلام همچنان بنى اسرائيل را به [[توحيد]] خدا و شريعت جديد دعوت كرد تا وقتى كه از [[ايمان]] آوردنشان مايوس شد، و وقتى طغيان و عناد مردم را ديد و استكبار كاهنان و احبار يهود از پذيرفتن دعوتش را مشاهده كرد، از ميان عده كمى كه به وى ايمان آورده بودند چند نفر حوارى انتخاب كرد تا او را در راه خدا يارى كنند.

از سوى ديگر يهود بر آن جناب شوريد و تصميم گرفت او را به قتل برساند، ولى خداى تعالى او را از دست يهود نجات داد و به سوى خود بالا برد و مساله عيسى علیه السلام براى يهود مشتبه شد، بعضى خيال كردند كه او را كشتند، بعضى ديگر پنداشتند كه به دارش آويختند، خداى تعالى فرمود: نه آن بود و نه اين، بلكه امر بر آنان مشتبه شد. ([[سوره آل عمران]]، 45-58، [[سوره زخرف]]، 63-65، [[سوره صف]]، 6-14، [[سوره مائده]]، 110-111، [[سوره نساء]]، 157-158)، اين بود تمامى آنچه [[قرآن کریم]] در داستان عيسى و مادرش فرموده است.<ref> [[ترجمه الميزان]]، ج3، ص441.</ref>

==حضرت عیسی در روايات==

* در سخنان نجواآميز خداي تعالي با عيسي عليه السلام: اي عيسي، چونان شخص دلسوز و مهربان، تو را به مهرباني سفارش مي كنم تا با طلب شادي و خشنودي من، سزاوار دوستي من شوي. تو در بزرگي و در خردي بركت داده شدي و هر جا بودي با [[بركت]] بودي. گواهي مي دهم كه تو بنده من و زاده كنيز من هستي، با [[نافله]] ها به من نزديك شو و به من [[توكل]] كن تا تو را كفايت كنم و غير مرا به [[ولايت]] و دوستي برمگزين كه تو را تنها مي گذارم.<ref> [[بحارالأنوار]] ([[علامه مجلسى]])، ج14، ص289.</ref>

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله: خداوند به عيسي بن مريم [[وحی]] فرمود كه: با [[حكمت]] من خودت را اندرز ده. اگر از آن سود بردي، آن گاه مردم را نيز اندرز ده وگرنه از من شرم كن.<ref> [[حكم النبي الأعظم]] صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج4، ص108.</ref>

* عن أبي عبدالله عليه السلام: عيسی بن مريم عليه السلام بر آباديي گذشت كه مردم آن (همگي) مرده بودند... پس فرمود: اي اهل اين آبادي! يكي از آن ها پاسخ داد: لبّيك اي [[روح]] و كلمه خدا! آن حضرت فرمود: واي بر شما! اعمال شما چه بود؟ عرض كرد: بندگي طاغوت و دوستي دنيا... فرمود: چگونه طاغوت را بندگي مي كرديد؟ عرض كرد: از گنهكاران فرمان مي برديم.<ref>[[البرهان في تفسير القرآن]] (سيد هاشم بحرانى)، ج5، ص741.</ref>

* [[امام کاظم]] عليه السلام: مسيح عليه السلام فرمود: اي بندگان بد! گندم را پاك و تميز كنيد و خوب آردش نماييد تا طعم آن را بچشيد و گوارايتان گردد. همچنين [[ايمان]] را خالص و كامل گردانيد تا شيريني آن را بيابيد و سرانجامش شما را سود رساند.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج1، ص145.</ref>

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله: عيسي بن مريم بر گوري گذشت كه صاحب آن [[عذاب]] مي كشيد. سال بعد نيز بر همان گور گذشت و ديد ديگر عذاب نمي شود. عرض كرد: پروردگارا، پارسال از اين گور عبور كردم و صاحبش عذاب مي شد و امسال كه از آن مي گذرم ديگر عذاب نمي كشد؟ خداوند جل جلاله به او [[وحی]] فرمود: اي روح الله ، فرزند صالحي از او بزرگ شد و راهي را درست كرد و يتيمي را سرپرستي نمود و من به خاطر اين كارهاي فرزندش، او را آمرزيدم.<ref> البرهان في تفسير القرآن (سيد هاشم بحرانى )، ج3، ص711.</ref>

* [[امام صادق]] عليه السلام: خداي تعالي به عيسي بن مريم عليه السلام وحي فرمود كه: اي عيسي! از چشمان خود اشك و از دل خود خشوع به من ببخش و آن گاه كه هرزگان خوش و خندانند تو با ميل اندوه چشمان خود را سرمه كن و بر سر گورهاي مردگان بايست و با فرياد آنان را صدا بزن شايد پند (لازم) خود را از ايشان بگيري و بگو كه من هم همراه ديگران به ايشان خواهم پيوست.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج14، ص320.</ref>

* امام صادق عليه السلام: عيسي بن مريم عليهما السلام از [[جبرئيل]] عليه السلام پرسيد: كي [[قيامت]] بر پا مي شود؟ جبرئيل چنان بيتاب و مضطرب شد كه از هوش رفت و چون به هوش آمد، گفت: اي [[روح]] اللّه ! من در اين باره بيشتر از تو نمي دانم. از آنِ خداست هر آن كه در آسمان ها و زمين است، قيامت جز ناگهاني و بي خبر بر شما وارد نمي شود.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج 6، ص: 312.</ref>

* امام صادق عليه السلام: بدانيد كه اگر كسي عيسي بن مريم را انكار كند و به [[نبوت]] ديگر [[پیامبران]] اعتراف نمايد، [[ايمان]] نياورده است.<ref> [[الأنوار الساطعة في شرح الزيارة الجامعة]]، ج4، ص496.</ref>

* به عيسي بن مريم عليه السلام عرض شد: چه كسي تو را ادب آموخت؟ فرمود: هيچ كس ادبم نياموخت، بلكه زشتي ناداني را ديدم و از آن دوري گزيدم.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج14، ص326.</ref>

* [[امام صادق]] عليه السلام: يكي از روش هاي عيسي بن مريم گشت و گذار در شهرها بود. روزي با يكي از ياران خود كه مردي كوته اندام بود و غالباً با عيسي عليه السلام همراهي مي كرد، براي سياحت بيرون رفت. چون عيسي به دريا رسيد با يقين درست گفت: به نام خدا و بر روي آب حركت كرد. مرد كوتاه قد چون ديد عيسي عليه السلام از آب گذشت با يقين درست گفت: به نام خدا و بر روي آب حركت كرد تا به عيسي عليه السلام رسيد. در اين هنگام دچار خودبيني و غرور شد... لذا در آب فرو رفت. پس از عيسي كمك خواست و آن حضرت دستش را گرفت و او را از آب بيرون كشيد.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج14، ص254.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت عیسی علیه السلام==

* حضرت عیسی علیه السلام: بنده خدا - پيامبر خدا - ([[سوره مريم]]، آيه 30) و رسول به سوى [[بنى اسرائيل]] ([[سوره آل عمران]]، آيه 49) و يكى از [[پیامبران]] [[اولوالعزم]] و صاحب [[شريعت]] بوده و كتابى به نام [[انجيل]] داشت. ([[سوره احزاب]]، آيه 7، [[سوره شورى]]، آيه 13، [[سوره مائده]]، آيه 46)، خداى تعالى نام او را مسيح عيسى نهاد (سوره آل عمران، آيه 45) و "كلمة اللَّه" و "روحى از خدا" خواند ([[سوره نساء]]، آيه 171)، و داراى مقام [[امامت]] (سوره احزاب آيه 7) و از گواهان اعمال (سوره نساء، آيه 159، سوره مائده، آيه 117)، و بشارت دهندگان به آمدن [[پیامبر اسلام]] بود (سوره صف، آيه 6)، وجيه و آبرومند در [[دنيا]] و [[آخرت]] و از مقربين بود. (سوره آل عمران، آيه 45) از اصطفاء شدگان (سوره آل عمران، آيه 33)، و از اجتباء شدگان و از [[صالحان]] بود (سوره انعام، آيه 85-87)، مبارك بود هر جا كه باشد، زكى و مهذب بود، آيتى بود براى مردم و رحمتى از خدا بود و احسانگرى به مادرش، و از زمره كسانى بود كه خداى تعالى به ايشان سلام كرد (سوره مريم، آيه 19-33) و از كسانى بود كه خدا كتاب و حكمتش آموخت. (سوره آل عمران، آيه 48)<ref> ترجمه الميزان، ج3، ص444.</ref>

* [[امام علی]] عليه السلام، در وصف عيسي عليه السلام، مي فرمايد: نه همسري داشت كه او را به [[فتنه]] درافكند، نه فرزندي كه غمگينش سازد و نه مالي كه او را به خود مشغول (و از خدا غافل) گرداند.<ref> بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج14، ص238.</ref>

* رسول الله صلي الله عليه و آله: من عيسي بن مريم را ديدم، او مردي بود سفيد پوست و ميان باريك چون شمشير.<ref> حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج2، ص281.</ref>

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله: عيسي بن مريم روي آب راه مي رفت و اگر يقين بيشتري داشت، در هوا نيز راه مي رفت.<ref> حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، متن عربى، ص437.</ref>

* امام علی عليه السلام در وصف عيسي عليه السلام: و اگر خواهي، از عيسي بن مريم عليه السلام برايت بگويم. او سنگ را بالش خود مي كرد و جامه خشن مي پوشيد و نان خشك و گلوآزار مي خورد. خورش او گرسنگي بود و چراغش در شب، ماه و سرپناهش در زمستان، آفتابگيرهاي صبح و عصر و ميوه و سبزيجاتش، علف و گياهاني كه زمين براي چهار پايان مي روياند. نه زني داشت كه مايه گرفتاري او باشد و نه فرزندي كه اندوهگينش سازد و نه مال و ثروتي كه دل او را به خود مشغول گرداند و نه طمعي كه به خواريش اندازد. مركب او دو پايش بود و خدمتكارش دو دست او!<ref>[[سيره نبوى]] «[[منطق عملى]]» (مصطفى دلشاد تهرانى)، ج1، ص292.</ref>

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله: اي [[ام ايمن]]، مگر نمي داني كه برادرم عيسي شامي را براي صبحانه نگه نمي داشت و صبحانه اي را براي شام؟ از برگ درختان تغذيه مي كرد و از آب باران مي آشاميد، پلاس مي پوشيد و هر جا شب مي رسيد همان جا بيتوته مي كرد و مي گفت: هر روزي، روزي خود را مي آورد.<ref>حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج2، ص281.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* قاموس قرآن، سيد على اكبر قرشى؛ [[تهران]]: اسلاميه، پنجم، 1367 ش.
* ترجمه الميزان، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ [[قم]]: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* [[بحارالأنوار]]، علامه مجلسى؛ تهران.
* حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم، محمدى رى شهرى و همكاران؛ قم: دارالحديث، اول، 1429 ق.
* البرهان في تفسير القرآن، سيد هاشم بحرانى؛ تهران: بنياد [[بعثت ]]، اول، 1416 ق.
* الأنوار الساطعة في شرح الزيارة الجامعة؛ شيخ جواد كربلائى، قم: دارالحديث.
* أنوار التنزيل و أسرار التأويل؛ عبدالله بن عمر بيضاوى، بيروت: دار احياء التراث العربى، اول، 1418 ق.

{{قرآن}}

[[رده:پیامبران اولوالعزم]]
[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]
[[رده:مسیحیت]]

حضرت عزیر علیه السلام

2018-07-02T12:26:56Z

Admin:

{{متوسط}}
عزیر یکی از پیامبران بنی اسرائیل است دين يهود را تجديد نمود، و تورات را بعد از آن كه در واقعه بخت النصر پادشاه بابل و تسخير بلاد يهود و ويران نمودن معبد و سوزاندن كتاب هاى ايشان به كلى از بين رفت دوباره آن را به صورت كتابى به رشته تحرير درآورد. در قرآن به عنوان آیتی از آیات الهی درباره معاد، راجع به مرگ صد ساله شخصى، و زنده شدن او بعد از صد سال، داستانی به صورت فشرده نقل شده است.

==وجه تسميه عزیر==

"عزير" در لغت عرب همان "عزرا" در لغت يهود است، و از آن جا كه عرب به هنگامى كه نام بيگانه اى را بكار مى برد، معمولا در آن تغييرى ايجاد مى كند، مخصوصا گاه براى اظهار محبت آن را به صيغه "تصغير" درمى آورد، "عزرا" را نيز تبديل به "عزير" كرده است، همان گونه كه نام اصلى "عيسى" كه "يسوع" است و "يحيى" كه "يوحنا" است پس از نقل به زبان عربى دگرگون شده و به شكل "عيسى" و "يحيى" درآمده است .<ref> [[تفسير نمونه]] (مكارم شيرازى ناصر)، ج7، ص361.</ref>

==نسب حضرت عزیر علیه السلام==

عزیر یا همان عزرا از نسل فینحاس و نوه هارون بوده است. نسب او این گونه است که: عزرا بن سرايا بن غزريا بن حلقيا بن شلوم بن صاروق بن أخيطوب بن أمر يا بن عزريا بن مرايوث بن زرحيا بن عزّى بن بقى بن أبيشوع بن فينحاس بن العازار بن هارون.<ref>التحقيق في كلمات القرآن الكريم (علامه شيخ حسن مصطفوى)، ج8، ص110.</ref>

==حضرت عزیر در قرآن==

عزیر یکی از [[پیامبران]] [[بنی اسرائیل]] است که در [[قرآن]] یکبار و در [[سوره توبه]] نامی از او ذکر شده است.

* {{متن قرآن|«وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسيحُ ابْنُ اللَّهِ ذلِكَ قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ يُضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ قَبْلُ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُون»}}.

يهوديان گفتند: عزير پسر خداست و نصرانيان گفتند: مسيح پسر خداست، اين سخنى است كه بر زبان دارند كه مانند گفتار [[كافران]] پيشين است، خداى لعنتشان كند چگونه [[دروغ]] مى گويند؟ ([[سوره توبه]]، آیه 30)

عزیر یا به زبان عبری عزرا همان كسى است كه [[دين يهود]] را تجديد نمود، و [[تورات]] را بعد از آن كه در واقعه بخت النصر پادشاه بابل و تسخير بلاد يهود و ويران نمودن معبد و سوزاندن كتاب هاى ايشان به كلى از بين رفت دوباره آن را به صورت كتابى به رشته تحرير درآورد.

بخت النصر مردان يهود را از دم تيغ گذرانيد و زنان و كودكان و مشتى از ضعفاى ايشان را با خود به بابل برد و نزديك يك قرن در بابل بماندند، تا آن كه بابل به دست كورش كبير پادشاه ايران فتح شد و عزرا نزد وى رفته و براى يهوديان تبعيدى شفاعت نمود. و چون عزرا در نظر كورش صاحب احترام بود، تقاضا و شفاعتش پذيرفته شد و كورش اجازه داد كه يهود به بلاد خود بازگردند و توراتشان از نو نوشته شود. و با اين كه نسخه هاى تورات به كلى از بين رفته بود عزرا در حدود سنه 457 قبل از ميلاد مسيح مجموعه اى نگارش داد و به نام [[تورات]] در ميان يهود منتشر نمود.

صرفنظر از اين كه همين مجموعه هم در زمان "انتيوكس" پادشاه سوريه و فاتح بلاد يهود، يعنى در حدود سنه 161 قبل از ميلاد باز به كلى از بين رفت، حتى مامورين وى تمامى خانه ها و پستوها را گشته، و نسخه هاى مجموعه عزرا را يافته و سوزاندند و به طورى كه در تاريخ ضبط شده در منزل هر كس مى ديدند صاحب آن را اعدام و يا جريمه مى كردند، الا اين كه يهود به همان جهت كه عزرا وسيله برگشت ايشان به [[فلسطين]] شد، او را تعظيم نموده و به همين منظور او را پسر خدا ناميدند.

حال آيا اين نامگذارى مانند نامگذارى مسيحيان هست كه عيسى را پسر خدا ناميده اند و پرتوى از جوهر ربوبيت در او قائلند، و يا او را مشتق از خدا و يا خود خدا مى دانند، و يا اين كه از باب احترام او را پسر خدا ناميده اند، همچنان كه خود را دوستان و پسران خدا خوانده - و به نقل [[قرآن]] - گفته اند: {{متن قرآن|«نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ»}} براى ما معلوم نشده و نمى توانيم هيچ يك از اين دو احتمال را به ايشان نسبت بدهيم.

چيزى كه هست ظاهر سياق آيه بعد از آيه مورد بحث كه مى فرمايد: {{متن قرآن|«اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ»}} اين است كه مرادشان معناى دوم است.

بعضى از مفسرين گفته اند: عقيده به اين كه عزير پسر خدا است كلام پاره اى از يهوديان معاصر [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله بوده، و تمامى يهوديان چنين اعتقادى ندارند و اگر قرآن آن را مانند گفتن اين كه: {{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ»}}: خدا فقير است و ما توانگريم. ([[سوره آل عمران]]، آيه 181)، و همچنين گفتن اين كه: {{متن قرآن|«يَدُاللَّهِ مَغْلُولَةٌ»}}: دست خدا بسته است. ([[سوره مائده]]، آيه 64) به همه يهوديان نسبت داده، براى اين بوده كه بقيه يهوديان هم به اين نسبت ها راضى بوده اند، مثلا هر چند گفتار آخرى، كلام بعضى از يهوديان [[مدينه]] و معاصر رسول خدا صلی الله علیه و آله بوده، وليكن ساير يهوديان با آن مخالفت نداشته اند، پس در حقيقت همه متفق الرأى بوده اند.<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج9، ص324.</ref>

[[ابن عباس]] گفته: گوينده اين سخن جمعى از يهود مانند: [[سلام بن مشكم]] و [[نعمان بن اوفى]] و [[شاس بن قيس]] و [[مالك بن ضيف]] بودند كه به نزد [[رسول خدا]]‌ صلى الله عليه و آله آمده و اين سخن را گفتند، و عقيده داشتند كه عزيز [[تورات]] را از قلب خود املاء كرد، و [[جبرئيل]] بدو تعليم كرده بود و بدين جهت او را پسر خدا دانستند. ولى خدا اين گفتار را به همه يهود نسبت داد اگر چه گوينده آن همان چند تن بودند كه از ميان رفتند، چنان چه در مثل گويند:

[[خوارج]] معتقدند كه اطفال مشركان عذاب مي شوند اگر چه گوينده آن دسته مخصوصى از خوارجند كه همان پيروان نافع بن ازرق باشند ولى اين سخن را به همه خوارج نسبت دهند، و دليل بر اين كه اين سخن عقيده همه يهود است آن است كه چون اين آيه نازل شد يهوديان انكار نكردند با اين كه در صدد بودند تا به هر نحو شده رسول خدا صلى الله عليه و آله را تكذيب كنند، و همين تكذيب نكردن آن ها از رسول خدا - در اين گفتار - و انكار نكردنشان دليل بر اعتقاد آن ها به اين سخن بود.<ref> ترجمه [[مجمع البيان]] في تفسير القرآن، ج11، ص70.</ref>

علاوه بر آیه 30 سوره توبه که نام عزیر در آن ذکر شده داستانى در قرآن به طور فشرده در آیه 259 [[سوره بقره]] راجع به مرگ صد ساله شخصى، و زنده شدن او بعد از صد سال آمده که طبق روایات متعدّد، این شخص همان عُزَیر پیامبر بوده است:

{{متن قرآن|«أَوْ كَالَّذي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَانْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَانْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْ ءٍ قَدير»}}: مانند كسى كه از دهكده اى ويران عبور كرد و گفت: خدا چگونه اين استخوان هاى پوسيده را پس از [[مرگ]] زنده مى سازد؟ پس خداوند او را صد سال ميراند و سپس زنده كرد و از او پرسيد چند وقت در اين مكان درنگ كردى؟ او گفت: يك روز يا بخشى از يك روز، فرمود: بلكه صد سال درنگ نمودى، پس به غذا و نوشيدنيت بنگر كه فاسد نشده اند و به چهار پايت بنگر كه استخوانهايش پوسيده، حال به اين استخوان ها نگاه كن كه چگونه آن را زنده مى كنيم و بر آن ها گوشت مى رويانيم، براى آن كه تو را آيتى براى مردم قرار دهيم، وقتى امر بر او آشكار شد، خطاب رسيد: بدان كه خداوند بر هر امرى تواناست.

طبرسی صاحب تفسیر مجمع البیان در مورد این داستان می گوید: آن كسى كه از دهكده گذشت همان «عزير» بود (از قتاده و عكرمه و سدى) و همين مطلب از حضرت [[امام صادق]] عليه السلام نقل شده است. بعضى گويند: آن مرد «ارميا» بوده است (از وهب) و نيز از حضرت [[امام باقر]] عليه السلام نقل شده است. [[ابن اسحاق]] معتقد است كه «خضر» بوده است.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج3، ص126.</ref>

==حضرت عزیر در روايات==

* پيامبر خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: خداوند به برادرم عزير [[وحی]] فرمود: اي عزير، اگر گرفتاري و مصيبتي به تو رسيد از من نزد خَلقم شكايت مكن؛ زيرا از تو نيز مصائب زيادي به من رسيده و من از تو نزد [[فرشتگان]] ام شكايت نكرده ام.

اي عزير، به اندازه تحملت در برابر [[عذاب]] من، مرا نافرماني كن و نيازهايت را به اندازه عملت از من بخواه و از مكر من آسوده خاطر مباش، تا به [[بهشت]] من درآيي. عزير تكان خورد و گريست. خداوند به او وحي فرمود: اي عزير، گريه مكن. زيرا اگر از روي نادانيت مرا نافرماني كردي، من با بردباري خود تو را مي بخشم؛ چرا كه من بردبارم و در كيفر بندگانم شتاب نمي ورزم و من مهربانترين مهربانانم.<ref> [[حكم النبي الأعظم]] صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج2، ص282.</ref>

* پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله فرمود: چه شد كه عزير پسر خدا گرديد و موسى كه [[تورات]] را آورد پسر خدا نشد با آن معجزاتى كه داشت اگر عزير به واسطه زنده كردن تورات پسر خدا باشد، موسى به اين مقام شايسته تر است در صورتى كه ارج نهادن و احترام گذاشتن خدا به عزير به واسطه اين كار موجب فرزندى شود، موقعيت و مقام موسى كه از او بالاتر است بايد مقامى بالاتر از فرزندى براى او بوجود آورد.<ref>احتجاجات/ترجمه جلد چهارم بحارالانوار (موسى خسروى)، ج1، ص258.</ref>

* [[ابن كوّاء]] از [[اميرالمومنين]] علیه السلام پرسيد: آيا فرزندى هست كه از پدرش بزرگتر باشد؟ اميرالمومنين علیه السلام فرمودند: بلى آن ها فرزندان عزير هستند زيرا كه خداوند او را از دار دنيا برد و بعد از صد سال مجدداً دوباره زنده گردانيد و كودكانش در اين مدت رشد كردند در حالى كه او به سن قبلى خود برگردانده شده بود.<ref> داستان [[پیامبران]] يا [[قصه هاى قرآن]] از آدم تا خاتم (يوسف عزيزى)، ص607.</ref>

* در حديثى ديگر از [[امام علی]] علیه السلام آمده است: هنگامى كه عزير از ميان خانواده رفت و خداوند او را براى مدت زيادى [[قبض روح]] نمود تنها 25 سال داشت و زمانى كه مجدداً به دنيا بازگردانده شد فرزند يك صد ساله اش به ملاقات پدر آمد در حالى كه او همچنان 25 ساله بود.<ref> داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم (يوسف عزيزى)، ص 608.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت عزیر علیه السلام==

* خداي تعالي به عزير عليه السلام [[وحی]] فرمود: ...هرگاه از جانب من به تو رزقي رسيد به مقدار اندك آن نگاه مكن، بلكه به كسي بنگر كه آن را به تو ارزاني داشته است.<ref> حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج7، ص188.</ref>

* خداوند به عُزَير عليه السلام وحي فرمود: هرگاه بلايي به تو رسيد، پيش آفريدگانم شِكوه مكن، همان گونه كه من وقتي بدي ها و رسوايي هايت فراز مي آيد از تو پيش فرشتگانم شكوه نمي كنم.<ref>[[بحارالانوار]] ([[علامه مجلسی]])، ج79، ص132.</ref>

* [[ابن عباس]] مى گويد: عزير در مناجاتش با پروردگار اظهار داشت خدايا تمام [[حكمت]] هاى تو را توانستم درك كنم فقط يك مورد برايم مشكل ايجاد كرده است و آن اين كه چرا هنگامى كه عذابت همه را دربرمى گيرد كودكان نيز در اين مورد قربانى مى گردند؟ خداوند براى يافتن پاسخ سؤالش از عزير خواست تا به بيابان خارج شهر برود.

آن حضرت نيز در روزى بسيار گرم به زير سايه درختى پناه برد اما ناگهان مورچه اى پاى او را گزيد و عزير براى خاراندن خود با پاشنه پا تعداد بسيارى از مورچه ها را كشت. در اين حال خداوند به او گفت: هنگامى كه قومى مستحق عذاب مى گردند، اجل هاى كودكان را نيز تا آن موقع و نه بيشتر مقدر كرده ام در حقيقت آن ها به [[مرگ]] عادى و با تعيين اجل از دنيا مى روند و قوم معصيت كار به وسيله عذاب و انتقام من.<ref> داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم (يوسف عزيزى)، ص607.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* [[تفسير نمونه]]، ناصر مكارم شيرازى؛ تهران: دارالكتب الإسلامية، اول، 1374 ش.
* ترجمه الميزان، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى [[حوزه علميه قم]]، پنجم، 1374 ش.
* ترجمه مجمع البيان، مترجمان، تهران: فراهانى، اول، 1360 ش.
* حكم النبي الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم، محمدى رى شهرى؛ قم: دارالحديث، اول، 1429 ق.
* [[بحارالأنوار]]، [[علامه مجلسى]]؛ تهران.
* داستان [[پیامبران]] يا [[قصه هاى قرآن]] از آدم تا خاتم؛ يوسف عزيزى، تهران: انتشارات هاد، اول، 1380 ش.
* التحقيق في كلمات القرآن الكريم، علامه شيخ حسن مصطفوى؛ تهران: بنگاه ترجمه و نشر كتاب، 1360 ش.
* [[احتجاجات]] - ترجمه جلد چهارم بحارالانوار، موسى خسروى؛ تهران: اسلاميه، اول، 1379 ش.

{{قرآن}}

[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت صالح علیه السلام

2018-07-02T12:24:55Z

Admin:

{{متوسط}}
حضرت صالح از پیامبران عظيم الشأن عليهم السلام است که از حيث زمان بعد از نوح و قبل از ابراهيم است. اين رسول گرامى بر قوم ثمود که از اعراب وبت پرست بودند، مبعوث گرديد. دعوت صالح و انكار ثمود مدتها ادامه يافت تا آن كه قوم ثمود طغيان را به اين حد رساندند كه نقشه كشتن ناقه مهجزه الهی این پیامبر را طرح كرده و شقى ترين فرد خود را وادار كردند تا آن ناقه را به قتل برساند و بعد از این طغیان، رجفه (زلزله بسيار شديد) و صاعقه اى آمد و قوم ثمود در خانه هايشان هلاك شدند.

==نسب حضرت صالح علیه السلام==

[[قطب راوندى]] گفته است كه: حضرت صالح عليه السلام پسر ثمود پسر عاد پسر ارم پسر سام پسر حضرت نوح بود و مشهور آن است كه: صالح پسر عبيد پسر اسف پسر ماشخ پسر عبيد پسر حاذر پسر ثمود پسر عاثر پسر ارم پسر سام بود.<ref> [[حيوة القلوب]]، ج1، ص308.</ref>

==حضرت صالح در قرآن==

حضرت صالح از [[پیامبران]] عظيم الشأن عليهم السلام است که، نام مباركش در كلام الله مجيد 9 بار آمده و از حيث زمان بعد از نوح و قبل از ابراهيم است. اين رسول گرامى بر [[قوم ثمود]] مبعوث گرديد كه قومى [[بت پرست]] بودند.<ref>[[قاموس قرآن]] (قرشى سيد على اكبر)، ج4، ص144.</ref>

ثمود قومى از عرب اصيل بوده اند كه در سرزمين "[[وادى القرى]]" بين [[مدينه]] و [[شام]] زندگى مى كردند و اين قوم از اقوام بشر ما قبل تاريخند و تاريخ جز اندكى چيزى از زندگى اين قوم را ضبط نكرده و گذشت قرنها باعث شده كه اثرى از تمدن آنها بر جاى نماند بنابراين ديگر به هيچ سخنى كه درباره اين قوم گفته شود اعتماد نيست.

آنچه كتاب خدا از اخبار اين قوم شرح داده اين است كه اين ها قومى از عرب بوده اند و ما اين معنا را از نام پيامبرشان صالح علیه السلام كه كلمه اى است عربى استفاده مى كنيم و از آيه 61 [[سوره هود]] برمى آيد كه آن جناب از همان قوم بوده، پس معلوم مى شود اين ها مردمى عرب بوده اند كه نام مردى از آنان صالح بوده و اين قوم بعد از [[قوم عاد]] پديد آمده و تمدنى داشته اند كه زمين را آباد مى كردند و در زمين هموار قصرها و در شكم كوه ها خانه هايى ايمن مى ساختند. ([[سوره اعراف]]، آيه 74)‌ و يكى از مشاغل آنان زراعت بوده، يعنى چشمه هايى به راه انداخته و نخلستان ها و باغ ها و كشتزارها پديد آوردند. ([[سوره شعراء]]، آيه 148)

[[قوم ثمود]] طبق سنت قبائل زندگى مى كردند كه پيرمردان و بزرگتران، در قبيله حكم مى راندند و در شهرى كه جناب صالح علیه السلام در آنجا مبعوث شد هفت طايفه بودند كه كارشان فساد در زمين بود و هيچ كار شايسته اى نداشتند. ([[سوره نمل]]، آيه 48) و در آخر در زمين طغيان كرده، بت ها پرستيدند و طغيان و سركشى را از حد گذراندند.

بعد از آن كه قوم ثمود پروردگار خود را فراموش كرد و در فسادكارى خود از حد گذشت، خداى عزوجل حضرت صالح پيغمبر علیه السلام را به سوى آنان مبعوث كرد و آن جناب از خاندانى آبرومند و صاحب افتخار و معروف به عقل و كفايت بود، ([[سوره هود]]، آيه 62 - [[سوره نمل]]، آيه 49) قوم خود را به [[دين]] [[توحيد]] و به ترك بت پرستى دعوت كرد و آنان را همى خواند تا در مجتمع خود به عدل و احسان رفتار كنند و در زمين علو و گردنكشى نكنند و اسراف و طغيان نورزند، و در آخر آنان را به عذاب الهى تهديد كرد.

صالح علیه السلام همچنان به امر دعوت قيام مى نمود و مردم را به [[حكمت]] و موعظه حسنه نصيحت مى كرد و در برابر آزار و اذيت آنان در راه خدا صبر مى نمود تا شايد دست از لجبازى برداشته، [[ايمان]] بياورند ولى به جز جماعتى اندك از مستضعفين قوم، كسى ايمان نياورد، ([[سوره اعراف]]، آيه 75) طاغيان مستكبر و عامه مردم كه هميشه دنباله رو طغيانند همچنان بر كفر و عناد خود اصرار ورزيدند و مؤمنين به صالح را خوار شمردند و جناب صالح را به سفاهت و جادوگرى متهم ساختند.

و از آن جناب دليل و شاهدى بر نبوتش خواسته و گفتند: آيتى [[معجزه]] بياور تا شاهدى بر صدق گفتارت در ادعاى رسالتت باشد، و از پيش خود اين معجزه را پيشنهاد كردند كه صالح براى آنان از شكم صخره سختى كه در كوه بود ماده شترى بيرون بياورد صالح علیه السلام نيز اين كار را كرد و ناقه مطابق آن چه آن ها خواسته بودند از شكم كوه بيرون آمد و به آنان فرمود: خداى تعالى شما را امر فرموده كه از آب چشمه، خود يك روز استفاده كنيد و يك روز ديگر را به اين ناقه اختصاص دهيد تا آن حيوان از آن چشمه بنوشد، در حقيقت يك روز در ميان براى شما باشد و يك روز در ميان براى ناقه، و نيز دستور داده او را آزاد بگذاريد تا در زمين خدا هر جور كه مى خواهد بچرد و زنهار كه به او آسيب برسانيد كه اگر چنين كنيد عذابى دردناك و نزديك شما را خواهد گرفت.

دعوت صالح و انكار ثمود مدتى ادامه يافت تا آن كه قوم ثمود طغيان را به اين حد رساندند كه نقشه كشتن ناقه را طرح كرده و شقى ترين فرد خود را وادار كردند تا آن ناقه را به قتل برساند و به صالح گفتند: حالا اگر از راستگويان هستى آن عذابى كه ما را به آن تهديد مى كردى بياور، صالح در پاسخشان فرمود: تنها سه روز مهلت داريد كه در خانه هايتان از زندگى برخوردار باشيد و اين وعده اى است كه تكذيب پذير نيست.

بعد از اين تهديد مردم شهر و قبائل آن نقشه از بين بردن صالح علیه السلام را طرح كردند و در بين خود سوگندها خوردند كه ما شب هنگام، بر سر او و خانواده اش مى تازيم و همه را به قتل مى رسانيم و آن گاه به صاحب خون او مى گوييم ما هيچ اطلاعى از ماجراى كشته شدن او و خانواده اش نداريم و ما به يقين راستگويانيم. آرى اين نقشه را طرح كردند و خداى تعالى نيز نقشه اى داشت كه آنها از آن خبر نداشتند، چيزى نگذشت كه صاعقه آنان را گرفت در حالى كه آمدنش را تماشا مى كردند.

و همچنين رجفه (زلزله بسيار شديد) و صاعقه اى آمد و قوم ثمود در خانه هايشان هلاك شدند، پس از آن حضرت صالح روى از آنان برتافت و به آن جسدهاى بى جان خطاب كرد كه اى قوم! چقدر به شما گفتم دست از اين بت ها برداريد و چند بار [[رسالت]] پروردگارم را به شما ابلاغ نموده، درباره شما خيرخواهى كردم وليكن شما خيرخواهان خود را دوست نمى داشتيد و خداى تعالى صالح و آنهايى كه [[ايمان]] آورده و از [[عذاب خدا]] پروا داشتند را نجات داد. و بعد از آن كه همه از بين رفتند منادى الهى ندا در داد:

"أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ: آگاه باشيد كه [[قوم ثمود]] به پروردگارشان كفر ورزيدند و از رحمت خدا دور گشتند".<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمد باقر)، ج 10، ص: 471.</ref>

==حضرت صالح علیه السلام در روايات==

* پيامبر صلی الله علیه و آله خطاب به [[اميرالمؤمنين]] علیه السلام مى فرمايند: شقى ترين انسان هاى اوليه همان كسى بود كه ناقة صالح را پى نمود و در ميان امت من پست ترين مردم همان كيست كه خون سرخ تو را بر چهره ات جارى ساخت.<ref> داستان [[پیامبران]] يا قصه هاى [[قرآن]] از آدم تا خاتم (يوسف عزيزى)، ص 172.</ref>

* «[[ابوحمزه ثمالى]]» از [[امام باقر]] علیه السلام روايت مى كند: [[جبرئيل]] هلاكت قوم ثمود را براى پيامبر صلی الله علیه و آله اين گونه بازگو كرد: صالح در حالى كه بيش از «شانزده سال» از عمرش نمى گذشت به پيامبرى مبعوث گشت و تا سن 120 سالگى در ميان قومش به ارشاد آن ها مى پرداخت. اما آن ها به دعوت وى وقعى نمى نهادند و سر بر آستان بتانى مى ساييدند كه بالغ بر هفتاد نوع بود.<ref> داستان پيامبران يا [[قصه هاى قرآن]] از آدم تا خاتم (يوسف عزيزى)، ص173.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت صالح علیه السلام==

* مطالعه در سيره حيات و دعوت حضرت صالح نشان مى دهد كه اين [[پيامبر الهى]] در برابر برخوردهاى نامعقول و خشونت آميز و معاندانه قوم خود همواره بزرگوارانه رفتار نموده، با اغماض و عفو از خطا و گناهشان درمى گذشت.

در ابتداى روند دعوت صالح با استدلال هاى روشن آن ها را به [[توحيد]] فراخواند. استدلالش را نپذيرفتند، بلكه در عوض، [[تهمت ]]هاى ناروايى بدو زدند و حتى در نهايت گستاخى از او درخواست نزول عذاب نمودند. در تمام اين مراحل آن چه از اين مبلّغ گرانقدر و اسوه قرآنى مشاهده گرديد، مواجهه كريمانه و نگاه مهربانانه و گذشت بزرگوارانه و خطاپوشى پدرانه بود. بنابراين به [[ حق]] مى توان او را [[اسوه]] [[قرآن]] در [[صبر]] و متانت در رفتار با مخالفان دانست.<ref> اسوه هاى قرآنى و شيوه هاى تبليغى آنان (مصطفى عباسى مقدم).</ref>

* در كتاب [[تورات]] حاضر از اين پيامبر صالح هيچ نامى به ميان نيامده و آن جناب از ميان [[قوم ثمود]] سومين پيغمبرى است كه نامشان در قرآن آمده كه به امر الهى قيام نموده و به طرفدارى از توحيد و عليه و ثنيت نهضت كردند و خداى تعالى نام آن جناب را بعد از [[حضرت نوح]] و [[حضرت هود]] آورده و او را به همان ثنائى كه [[انبياء]] و رسولان خود را مى ستايد ستوده است و او را برگزيده و مانند ساير انبياء علیه السلام بر عالميان برترى داده است.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمد باقر)، ج10، ص474.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* حيوة القلوب، [[علامه مجلسى]]؛ [[قم]]: سرور، ششم، 1384 ش.
* قاموس قرآن، سيد على اكبر قرشى؛ تهران: اسلاميه، پنجم، 1367 ش.
* ترجمه الميزان، سيد محمدباقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
* داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم؛ يوسف عزيزى، تهران: انتشارات هاد، اول، 1380 ش.
* نقش اسوه ها در تبليغ و تربيت، عباسى مقدم، مصطفى؛ تهران: چاپ و نشر سازمان تبليغات اسلامى، 1371.

{{قرآن}}

[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

حضرت شعیب علیه السلام

2018-07-02T12:23:32Z

Admin:

{{خوب}}
حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد. نام این پیامبر چندین بار در قرآن آمده است. حضرت شعیب بر قومی مبعوث شد که بت پرست بودند و کم فروشی می کردند. او سعی بسیاری برای هدایت قوم خویش نمود اما به جز عده معدودی به او ایمان نیاوردند و سرانجام قوم او به سبب کردارشان به عذاب الهی دچار شدند. هنگامی که [[حضرت موسی]] از [[مصر]] فرار کرد، به مدین رفت و به حضور شعیب رسید. شعیب یکی از دختران خود را به ازدواج حضرت موسی در آورد و در مقابل حضرت موسی هشت سال یا ده سال برای حضرت شعیب کار کرد.

==نام و نسب حضرت شعیب علیه السلام==

حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> كوثر (جعفرى يعقوب )، ج 4، ص: 143.</ref>در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.

بعضى نیز گفته اند: اسم آن حضرت «يثرون» است و فرزند «صيقون» فرزند «عنقا» فرزند «ثابت» فرزند «مدين» فرزند ابراهيم است؛ بعضى گفته اند: از اولاد ابراهيم نبوده است بلكه از اولاد كسى بود كه [[ايمان]] به ابراهيم عليه السلام آورده بود.<ref> [[حيوة القلوب]] ([[علامه مجلسی]])، ج1، ص569.</ref>

==حضرت شعیب علیه السلام در قرآن==

نام شعیب در [[قرآن]] یازده بار آمده است در سوره های: [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره عنكبوت]] نام او ذکر شده است.

آن جناب سومين پيامبر عربى است كه نامش در [[قرآن کریم]] آمده و [[پیامبران]] عرب عبارتند از: [[حضرت هود]] و [[حضرت صالح]] و حضرت شعيب و [[حضرت محمد]] علیهاالسلام كه پاره اى از سرگذشت هاى زندگى شعيب علیه السلام در سوره هاى [[سوره اعراف|اعراف]] و [[سوره هود|هود]] و [[سوره شعراء|شعراء]] و [[سوره قصص|قصص]] و [[سوره عنکبوت|عنكبوت]] آمده است.

شعيب علیه السلام از اهل مدين بوده (و مدين شهرى بوده در سر راه [[شام]]، راهى كه از شبه جزيره [[عربستان]] به طرف شام مى رفته) و آن جناب با موسى بن عمران علیه السلام معاصر بوده و يكى از دو دختر خود را در برابر هشت سال خدمت به عقد آن جناب درآورده و اگر موسى خواست ده سال خدمت كند خودش داوطلب شده و اين دو سال جزء قرارداد نبوده است؛ [[حضرت موسی]] علیه السلام ده سال وى را خدمت كرد و سپس از آن جناب خداحافظى نموده، با خانواده اش از مدين به طرف [[مصر]] رهسپار شد.

و قوم اين پيغمبر يعنى «اهل مدين» بت مى پرستيدند، مردمى برخوردار از نعمت هاى الهى بودند. امنيت و رفاه و ارزانى قيمت ها و فراوانى نعمت داشتند؛ ولى فساد در بينشان شيوع يافت مخصوصا كم فروشى و نقص در ترازو و قپان.

لذا خداى تعالى «شعيب» را به سوى آن ها مبعوث كرد و دستور داد تا مردم را از پرستش بت ها و از فساد در زمين و نقص كيل ها و ميزان ها نهى كند و آن جناب مردم را بدان چه مامور شده بود دعوت كرد، اندرزشان داد، انذارشان كرد، بشارتشان داد، و مصايبى كه به [[قوم نوح]]، [[قوم هود]]، [[قوم صالح]] و [[قوم لوط]] رسيده بود به يادشان آورد، و در احتجاج عليه كارهاى زشتشان و در موعظه و اندرزشان سعى بليغ كرد اما جز بيشتر شدن طغيان و كفر و فسوق در آنان نتيجه اى نگرفت.

مردم مدين به جز چند نفر به وى [[ايمان]] نياوردند بلكه در عوض شروع به اذيت او و مسخره كردن و تهديدش نموده، مردم ديگر را از پيروى آن جناب برحذر داشتند، بر سر هر راهى كه به جناب شعيب منتهى مى شد مى نشستند و رهگذران را از اين كه نزد شعيب بروند مى ترساندند و كسانى كه به وى ايمان آورده بودند را از راه خدا منع مى كردند و راه خدا را كج و معوج نشان مى دادند و مى خواستند هر چه بيشتر اين راه را زننده در نظرها جلوه دهند.

و سپس شروع كردند به [[تهمت]] زدن، گاهى او را ساحر خواندند و زمانى كذّابش معرفى كردند و خود آن جناب را تهديد كردند كه اگر دست از دعوتت برندارى سنگسارت خواهيم كرد و بار ديگر او و گروندگان به او را تهديد كردند كه از شهر بيرونتان مى كنيم مگر اين كه به كيش بت پرستى ما برگرديد.

آنها به اين رفتار خود همچنان ادامه دادند تا آن كه آن حضرت از ايمان آوردنشان به كلى مايوس گرديد و به ناچار رهايشان كرده به حال خودشان واگذار نمود. و در آخر [[دعا]] كرد و از خداى تعالى درخواست فتح نموده، عرضه داشت: {{متن قرآن|«رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ»}}. ([[سوره اعراف]]، آيه 89)

به دنبال اين دعا خداى تعالى [[عذاب يوم الظله]] را نازل كرد، روزى كه ابر سياه همه جا را تاريك كرد و بارانى سيل آسا بباريد، اهل [[مدين]] آن جناب را مسخره مى كردند كه اگر از راستگويانى قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط كن، پس صيحه آسمان آنها را بگرفت.

در نتيجه در خانه هايشان صبح كردند در حالى كه به زانو درآمده و مرده بودند و خداى تعالى شعيب و مؤمنين به وى را نجات داد، پس شعيب پشت به آن قوم مرده كرده، گفت: چقدر در ابلاغ [[رسالت]] پروردگارم به شما كوشيدم و چقدر نصيحتتان كردم حالا چگونه مى توانم درباره سرنوشت شوم مردمى كافر اندوهناك باشم.<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمد باقر)، ج10، ص565.</ref>

از جمله آیاتی که در قرآن کریم به حضرت شعیب و قوم او مربوط می شود، این آیات قابل ذکر است:

{{متن قرآن|«وَ إِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُواْاللّهَ مَالَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَوْفُواْ الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلاَ تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ وَلاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»}}. (سوره اعراف - 85)

(فرستاديم بسوى اهل شهر مدين برادر ايشان شعيب را، گفت: اى قوم! [[عبادت]] كنيد خدا را، نيست شما را خدائى به جز او، به تحقيق كه آمده است بسوى شما حجت واضحه از جانب پروردگار شما پس تمام بدهيد كيل و ترازو را، كم مكنيد از مردم چيزهاى ايشان را و افساد منمائيد در زمين بعد از آن كه خدا آن را به اصلاح آورده است، اين بهتر است براى شما اگر [[ايمان]] و اعتقاد داريد.)

==حضرت شعیب در روايات==

* حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در حدیثی می فرمایند: حضرت شعيب عليه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گريست كه دو چشم او كور شد، خدا ديده او را بينا فرمود، و همچنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسيد كه يا شعيب تا كى مي گريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست؟) اگر گريه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا و مباح نمودم، عرض كرد: الهى و سيدى تو مي دانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست. بلكه دل من به محبت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را به خدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.<ref> [[ارشاد القلوب]]/ترجمه مسترحمى، ج 2، ص: 219.</ref>

* از [[امام سجاد]] علیه السلام نقل شده كه فرمودند: اولين كسى كه ترازو و پيمانه را بكار برد شعيب نبى علیه السلام بود كه آن را با دست خود ساخت و مردم هم به وسيله ترازو معاملات خود را انجام مى دادند، اما به تدريج با وسوسه [[شيطان]] شروع به كم فروشى و نقص پيمانه كردند، و وقتى اندرزهاى شعيب را ناديده گرفتند، زلزله اى سرزمين آن ها را فراگرفت و همگى [[عذاب]] شدند.<ref> [[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]]) (فاطمه مشايخ)، ص324.</ref>

==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت شعیب==

شعيب علیه السلام از زمره [[پیامبران]] [[مرسل]] و محترم خداى تعالى بود و خداى عزوجل آن جناب را در [[ستايش]] هايى كه از انبياى گرام خود نموده و در ثناى جميلى كه [[قرآن]] آن را در اين باره آورده شركت داده و [[قرآن کریم]] در آيات شريفه اش و مخصوصا در [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]] و [[سوره شعراء]] از آن جناب مقدار زيادى از حقايق معارف و علوم الهى و ادب خيره كننده اى كه نسبت به پروردگارش و نسبت به مردم داشته حكايت كرده است.

و او خود را رسولى امين «سوره شعراء، آيه 178» و مصلح «سوره هود، آيه 88» و از [[صالحين]] شمرده «سوره شعراء، آيه 27» و خداى تعالى همه اين ها را از آن جناب حكايت كرده و امضاء و تصديق نموده و در شخصيت معنوى آن جناب همين بس كه كليم خدا، [[حضرت موسی]] بن عمران علیه السلام نزديك به ده سال او را خدمت كرده است.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمد باقر)، ج10، ص567.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
* ترجمه الميزان، سيد محمد باقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
* حيوة القلوب، علامه مجلسى؛ قم: سرور، ششم، 1384 ش.
* قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
* ارشاد القلوب ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: مصطفوى، سوم، 1349 ش.

{{قرآن}}

[[رده:قصه‌های قرآنی]]
[[رده:پیامبران]]

کاوشی در نهج‌ البلاغه (کتاب)

2018-07-02T11:55:38Z

Admin:

[[پرونده:Ketab376.jpg|بندانگشتی|کاوشی در نهج البلاغه]]

==معرفى اجمالى==

'''كاوشى در نهج‌البلاغه'''، تألیف آقايان [[حجازی، فخرالدین|فخرالدين حجازى]]، [[سبحانی تبریزی، جعفر|جعفر سبحانى]]، [[رزمجو، حسین|حسين رزمجو]] مى‌باشد كه به زبان فارسى مجموعه مقالات كنگره سوم نهج‌البلاغه را تشكيل مى‌دهند كه در اين مجموعه جمع‌آورى شده است.

اين مجموعه، شامل مطالب و حقايق عنوان شده در كنگره نهج‌البلاغه و مقالاتى پيرامون كتاب انسان ساز على(ع) است.

==ساختار كتاب==

كتاب، شامل پيش‌گفتار و بيست مقاله ارائه شده، در كنگره سوم نهج‌البلاغه مى‌باشد. از آنجايى كه كتاب فقط در حكم جمع‌آورى مقالات مى‌باشد، در چينش مطالب كتاب نيز از اين روش پيروى شده است؛ لذا شيوه بيان خاصى را براى مطالب كتاب نمى‌توان به دست آورد.

==گزارش محتوا==

پيش‌گفتار كتاب از بنياد نهج‌البلاغه در مورد هدف از برپايى نهج‌البلاغه مى‌باشد كه «بنياد نهج‌البلاغه در برگزارى اين كنگره‌ها دو هدف اساسى را تعقيب مى‌كند كه اهم آن پياده كردن طرح نهايى خود؛ يعنى تدوين تفسير موضوعى نهج‌البلاغه است، كارى كه تاكنون به طور كامل و شامل انجام نگرفته و ضرورت و اهميت آن بر كسى پوشيده نيست. ديگر آنكه ثمره اين تحقيقات و پژوهش‌ها با سبكى گيرا و شيوه‌يى پسنديده در دسترس نسل جوان و تشنه قرار گيرد تا مورد مطالعه و عمل واقع شود، نه آنكه تنها در محيطى بسته و در حوزه‌يى محدود، جمعى از متفكران و انديشمندان پيرامون آن به بحث بنشينند، زيرا چه بسا انديشه‌هاى تابناك و افكار بلندى كه در محدوده صفحه كتاب و گوشه كتاب‌خانه بايگانى شده و مردم از آن بى بهره‌اند، حال آنكه در كنار آن كتابخانه‌ها و مراكز علمى و تحقيقى هزاران تشنه حقيقت در انتظار قطره زلالى از آن حقايق جان مى‌سپارند. و چه دردآور و تأثربار است كه حقايق و علوم زندگى آفرين به چنين سرنوشتى دچار آيد».

در بخش دوم مقدمه به مبحث قوم و عصر پرداخته شده است.

متن كتاب با پيام مرحوم [[مشکینی اردبیلی، علی|آيت‌الله مشكينى]] به اين كنگره شروع مى‌شود. در وصف [[امام على(ع)]] و نهج‌البلاغه مى‌باشد.

مقاله بعدى قطعه شعرى از آقاى سبزوارى است در همين زمينه كه ارائه شده است.

مقالات بعدى اين كتاب به ترتيب عبارتند از: 1- كنگره سوّم سيّد جمال‌الدّين دين پرور 2- عظمت نهج‌البلاغه محمدرضا مهدوى كنى 3- عدالت و عدل الهى در حيات معقول على(ع) محمّدتقى جعفرى 4 لزوم تمسّك به علوم علوى در نهج‌البلاغه حسن [[حسن‌زاده آملی، حسن|حسن‌زاده آملى]] 5- على(ع) و فلسفه الهى عبداللّه [[جوادی آملی، عبدالله|جوادى آملى]] 6- نقش خطابه در نهج‌البلاغه [[خزعلی، ابوالقاسم|ابوالقاسم خزعلى]] 7- حقّ و باطل در نهج‌البلاغه محمّدتقى فلسفى 8- على(ع) و قرآن كريم جلال‌الدّين فارسى 9- حقوق متقابل امام و مردم در نهج‌البلاغه [[مکارم شیرازی، ناصر|ناصر مكارم شيرازى]] 10- و حد تو برادرى در نهج‌البلاغه [[مصطفوی، جواد|سيد جواد مصطفوى]] 11- صفات متّقين در نهج‌البلاغه محسن قراءتى 12- چهره برترين على‌اكبر پرورش 13- جنگ در نهج‌البلاغه فخرالدّين حجازى 14- مشاوره در قرآن و نهج‌البلاغه [[سبحانی تبریزی، جعفر|جعفر سبحانى]] 15- رابطه مردم و حكومت از ديدگاه نهج‌البلاغه [[رزمجو، حسین|حسين رزمجو]] 16- ناكثين از ديدگاه [[امام على(ع)]] سيد احمد خاتمى 17- شارحان نهج‌البلاغه از قرن پنجم تا هشتم [[عطاردی قوچانی، عزیزالله|عزيز اللّه عطارد]] ى.

وقتى به عناوين مقالات كتاب نگاه مى‌شود، نام دانشمندان و علماى بزرگى به چشم مى‌خورد كه خود در غناى علمى اين كتاب نقش مهمى ايفا كرده‌اند.

گزيده‌اى از مقالات كتاب:

- در مقاله عدالت و عدل الهى در حيات معقول على(ع) از مرحوم محمّدتقى جعفرى مى‌خوانيم كه «نتيجه اينكه، براى فهم عدالت على و انگيزه او در عدالت، بايد به بينش او نگاه كرد. اگر مى‌خواهيد مطلب را فهم كنيد به دو چشم مرد عادل حتّى براى يك لحظه خيره شويد تا خيلى از ابهامات را براى شما حل كند و هستى را قابل تفسير نمايد و از يأس و نااميدى برهاند.

تأكيد على(ع) بر اسرار و مبناى هستى (كه عدالت است) وسيله‌اى استبراى احياى حيات روحان سانى كه فرمود: «و تمّت كلمۀ ربّك صدقا و عدل الامبدّل لكلماته».

- مقاله‌اى على(ع) و فلسفه الهى از آيت‌الله عبداللّه [[جوادی آملی، عبدالله|جوادى آملى]] كه يكى از مقالات مفصل اين مجموعه مى-باشد، اين گونه آغاز مى‌شود كه «اگر فلسفه را اين چنين تفسير كرده‌اند كه «صيرورۀ الإنسان عالما عقل يّا مضاه يا للعالم العينى»، پس على(ع) يك فيلسوف الهى است، زيرا هم درباره مبدأ جهان سخن گفته، و هم پايان جهان را مورد نظر و تشريح قرارداده است. آن چنان عالمانه در اين باره سخن مى‌گويد كه احدى در جهان فلسفه اين گونه سخن نگفته است. دانش عميق و الهى على(ع) درباره مبدأ، معاد، هستى و نيستى جهان طبيعت، آنچنان گسترده است كه از او فيلسوفى به تمام معنى، بصير ساخته است. او خود پيرامون علم خويش بر مبدأ جهان هستى مى‌فرمايد: «ما كنتأ عبدربّا لمأره» من نه تنها خدا را مى‌شناسم، بلكه معبود خويش را با چشم جانم «مى‌بينم» و هرگز خداى ناديده را نپرستيده‌ام...».

==منبع ==
ویکی نور

[[رده:نهج البلاغه]]

کاوشی در نهج‌ البلاغه (کتاب)

2018-07-02T11:54:45Z

Admin: Admin صفحهٔ كاوشی در نهج‌البلاغه (کتاب) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به کاوشی در نهج‌ البلاغه (کتاب) منتقل کرد

متوکلیه

2018-07-02T11:48:16Z

Admin: Admin صفحهٔ متوكليه را به متوکلیه منتقل کرد

شهر كهن [[سامرا]] است كه از سوى متوكل عباسى ساخته شد و امروزه خرابه‌هاى اين شهر در فاصله كوتاهى از شمال سامرا نمايان است. از ويژگى‌هاى اين شهر خيابان‌ كشي هاى منظم و مستقيمى است كه نمونه آن در ديگر شهرها كمتر يافت مى‌شود. در بخشى از اين شهر مسجدى به نام «جامع ابى دُلَف» وجود دارد.
[[پرونده:Motavakelieh.jpg|left|thumb|تصویر هوایی از محدوده احتمالی شهر متوکلیه (سامرا)]]
==منابع==
محمدرضا قمى‌، اماكن زيارتى و سياحتى عراق، نشر مشعر، تهران، ص 75.

[[رده:اماکن سامرا]]
[[رده:اماکن تاریخی]]

متوكليه

2018-07-02T11:48:16Z

Admin: Admin صفحهٔ متوكليه را به متوکلیه منتقل کرد

#تغییر_مسیر [[متوکلیه]]

فهرست آیات دارای شأن نزول

2018-05-08T10:11:58Z

Admin:

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0"|-
|+ '''فهرست آیات دارای شان نزول'''
! شماره|| متن سوره|| تعداد آیات|| شان نزول آیه
|-
|1||[[سوره حمد]]||7 آیه||
|-
|2||[[سوره بقره]]||286 آیه||[[آیه 2 بقره|آیه 2]]، [[آیه 3 بقره|آیه 3]]، [[آیه 4 بقره|آیه 4]]، [[آِیه 6 بقره|آیه 6]]، [[آیه 8 بقره|آیه 8]]، [[آیه 11 بقره|آیه 11]]، [[آیه 13 بقره|آیه 13]]، [[آیه 14 بقره|آیه 14]]، [[آيه 19 بقره|آیه 19]]، [[آیه 25 بقره|آیه 25]]، [[آیه 26 بقره|آیه 26]]، [[آیه 27 بقره|آیه 27]]، [[آیه 43 بقره|آیه 43]]، [[آیه 44 بقره|آیه 44]]، [[آیه 45 بقره|آیه 45]]، [[آیه 46 بقره|آیه 46]]، [[آیه 62 بقره|آیه 62]]، [[آیه 76 بقره|آیه 76]]، [[آیه 79 بقره|آیه 79]]، [[آیه 80 بقره|آیه 80]]، [[آیه 83 بقره|آیه 83]]، [[آیه 84 بقره|آیه 84]]، [[آیه 85 بقره|آیه 85]]، [[آیه 87 بقره|آیه 87]]، [[آیه 89 بقره|آیه 89]]، [[آيه 94 بقره|آیه 94]]، [[آیه 97 بقره|آیه 97]]، [[آیه 99 بقره|آیه 99]]، [[آیه 100 بقره|آیه 100]]، [[آیه 102 بقره|آیه 102]]، [[آیه 104 بقره|آیه 104]]، [[آیه 106 بقره|آیه 106]]، [[آیه 108 بقره|آیه 108]]، [[آیه 109 بقره|آیه 109]]، [[آیه 113 بقره|آیه 113]]، [[آیه 114 بقره|آیه 114]]،‌ [[آیه 115 بقره|آیه 115]]، [[آیه 116 بقره|آیه 116]]، [[آیه 118 بقره|آیه 118]]،‌ [[آیه 119 بقره|آیه 119]]، [[آیه 120 بقره|آیه 120]]، [[آیه 121 بقره|آیه 121]]، [[آیه 125 بقره|آیه 125]]، [[آیه 130 بقره|آیه 130]]، [[آیه 135 بقره|آیه 135]]، [[آیه 137 بقره|آیه 137]]، [[آیه 142 بقره|آیه 142]]، [[آیه 143 بقره|آیه 143]]، [[آیه 144 بقره|آیه 144]]، [[آيه 146 بقره|آیه 146]]، [[آیه 148 بقره|آیه 148]]، [[آیه 150 بقره|آیه 150]]، [[آیه 154 بقره|آیه 154]]، [[آیه 158 بقره|آیه 158]]، [[آیه 159 بقره|آیه 159]]، [[آیه 163 بقره|آیه 163]]، [[آیه 164 بقره|آیه 164]]، [[آیه 168 بقره|آیه 168]]، [[آیه 170 بقره|آیه 170]]، [[آیه 171 بقره|آیه 171]]، [[آیه 174 بقره|آیه 174]]، [[آیه 177 بقره|آیه 177]]، [[آیه 178 بقره|آیه 178]]، [[آیه 184 بقره|آیه 184]]، [[آیه 186 بقره|آیه 186]]، [[آیه 187 بقره|آیه 187]]، [[آیه 188 بقره|آیه 188]]، [[آیه 189 بقره|آیه 189]]، [[آیه 190 بقره|آیه 190]]، [[آیه 191 بقره|آیه 191]]، [[آیه 194 بقره|آیه 194]]، [[آیه 195 بقره|آیه 195]]، [[آیه 196 بقره|آیه 196]]، [[آیه 197 بقره|آیه 197]]، [[آیه 198 بقره|آیه 198]]، [[آیه 199 بقره|آیه 199]]، [[آیه 200 بقره|آیه 200]]، [[آیه 202 بقره|آیه 202]]، [[آیه 204 بقره|آیه 204]]، [[آیه 206 بقره|آیه 206]]، [[آیه 207 بقره|آیه 207]]، [[آیه 208 بقره|آیه 208]]، [[آیه 212 بقره|آیه 212]]، [[آیه 214 بقره|آیه 214]]، [[آیه 215 بقره|آیه 215]]، [[آیه 217 بقره|آیه 217]]، [[آیه 218 بقره|آیه 218]]، [[آیه 219 بقره|آیه 219]]، [[آیه 220 بقره|آیه 220]]، [[آیه 221 بقره|آیه 221]]، [[آیه 222 بقره|آیه 222]]، [[آیه 223 بقره|آیه 223]]، [[آیه 224 بقره|آیه 224]]، [[آیه 228 بقره|آیه 228]]، [[آیه 229 بقره|آیه 229]]، [[آیه 230 بقره|آیه 230]]، [[آیه 231 بقره|آیه 231]]، [[آیه 232 بقره|آیه 232]]، [[آیه 238 بقره|آیه 238]]، [[آیه 240 بقره|آیه 240]]، [[آیه 241 بقره|آیه 241]]، [[آیه 243 بقره|آیه 243]]، [[آیه 245 بقره|آیه 245]]، [[آیه 255 بقره|آیه 255]]، [[آیه 256 بقره|آیه 256]]، [[آیه 257 بقره|آیه 257]]، [[آیه 264 بقره|آیه 264]]، [[آیه 265 بقره|آیه 265]]، [[آیه 267 بقره|آیه 267]]، [[آیه 272 بقره|آیه 272]]، [[آیه 273 بقره|آیه 273]]، [[آیه 274 بقره|آیه 274]]، [[آیه 278 بقره|آیه 278]]، [[آیه 281 بقره|آیه 281]]، [[آیه 285 بقره|آیه 285]].
|-
|3||[[سوره آل عمران]]||200 آیه||[[آیه 2 آل عمران|آیه 2]]، [[آیه 7 آل عمران|آیه 7]]، [[آیه 12 آل عمران|آیه 12]]، [[آیه 13 آل عمران|آیه 13]]، [[آیه 15 آل عمران|آیه 15]]، [[آیه 18 آل عمران|آیه 18]]، [[آیه 21 آل عمران|آیه 21]]، [[آیه 23 آل عمران|آیه 23]]، [[آیه 26 آل عمران|آیه 26]]، [[آیه 28 آل عمران|آیه 28]]، [[آیه 31 آل عمران|آیه 31]]، [[آیه 32 آل عمران|آیه 32]]، [[آیه 58 آل عمران|آیه 58]]، [[آیه 59 آل عمران|آیه 59]]، [[آیه 60 آل عمران|آیه 60]]، [[آیه 61 آل عمران|آیه 61]]، [[آیه 62 آل عمران|آیه 62]]، [[آیه 64 آل عمران|آیه 64]]، [[آیه 65 آل عمران|آیه 65]]، [[آیه 67 آل عمران|آیه 67]]، [[آیه 68 آل عمران|آیه 68]]، [[آیه 71 آل عمران|آیه 71]]، [[آیه 72 آل عمران|آیه 72]]، [[آیه 73 آل عمران|آیه 73]]، [[آیه 75 آل عمران|آیه 75]]، [[آیه 77 آل عمران|آیه 77]]، [[آیه 78 آل عمران|آیه 78]]، [[آیه 79 آل عمران|آیه 79]]، [[آیه 83 آل عمران|آیه 83]]، [[آیه 84 آل عمران|آیه 84]]، [[آیه 85 آل عمران|آیه 85]]، [[آیه 86 آل عمران|آیه 86]]، [[آیه 87 آل عمران|آیه 87]]، [[آیه 88 آل عمران|آیه 88]]، [[آیه 89 آل عمران|آیه 89]]، [[آیه 90 آل عمران|آیه 90]]، [[آیه 91 آل عمران|آیه 91]]، [[آیه 93 آل عمران|آیه 93]]، [[آیه 96 آل عمران|آیه 96]]، [[آیه 97 آل عمران|آیه 97]]، [[آیه 98 آل عمران|آیه 98]]، [[آیه 100 آل عمران|آیه 100]]، [[آیه 101 آل عمران|آیه 101]]، [[آیه 102 آل عمران|آیه 102]]، [[آیه 103 آل عمران|آیه 103]]، [[آیه 110 آل عمران|آیه 110]]، [[آیه 111 آل عمران|آیه 111]]، [[آیه 113 آل عمران|آیه 113]]، [[آیه 114 آل عمران|آیه 114]]، [[آیه 115 آل عمران|آیه 115]]، [[آیه 117 آل عمران|آیه 117]]، [[آیه 118 آل عمران|آیه 118]]، [[آیه 121 آل عمران|آیه 121]]، [[آیه 122 آل عمران|آیه 122]]، [[آیه 123 آل عمران|آیه 123]]، [[آیه 124 آل عمران|آیه 124]]، [[آیه 125 آل عمران|آیه 125]]، [[آیه 128 آل عمران|آیه 128]]، [[آیه 130 آل عمران|آیه 130]]، [[آیه 135 آل عمران|آیه 135]]، [[آیه 139 آل عمران|آیه 139]]، [[آیه 140 آل عمران|آیه 140]]، [[آیه 143 آل عمران|آیه 143]]، [[آیه 144 آل عمران|آیه 144]]، [[آیه 146 آل عمران|آیه 146]]، [[آیه 149 آل عمران|آیه 149]]، [[آیه 151 آل عمران|آیه 151]]، [[آیه 152 آل عمران|آیه 152]]، [[آیه 154 آل عمران|آیه 154]]، [[آیه 161 آل عمران|آیه 161]]، [[آیه 162 آل عمران|آیه 162]]، [[آیه 165 آل عمران|آیه 165]]، [[آیه 169 آل عمران|آیه 169]]، [[آیه 172 آل عمران|آیه 172]]، [[آیه 173 آل عمران|آیه 173]]، [[آیه 174 آل عمران|آیه 174]]، [[آیه 178 آل عمران|آیه 178]]، [[آیه 179 آل عمران|آیه 179]]، [[آیه 180 آل عمران|آیه 180]]، [[آیه 181 آل عمران|آیه 181]]، [[آیه 183 آل عمران|آیه 183]]، [[آیه 186 آل عمران|آیه 186]]، [[آیه 188 آل عمران|آیه 188]]، [[آیه 190 آل عمران|آیه 190]]، [[آیه 191 آل عمران|آیه 191]]، [[آیه 192 آل عمران|آیه 192]]، [[آیه 193 آل عمران|آیه 193]]، [[آیه 194 آل عمران|آیه 194]]، [[آیه 195 آل عمران|آیه 195]]، [[آیه 196 آل عمران|آیه 196]]، [[آیه 199 آل عمران|آیه 199]]، [[آیه 200 آل عمران|آیه 200]].
|-
|4||[[سوره نساء]]||176 آیه||[[آیه 1 نساء|آیه 1]]، [[آیه 2 نساء|آیه 2]]، [[آیه 3 نساء|آیه 3]]، [[آیه 4 نساء|آیه 4]]، [[آیه 6 نساء|آیه 6]]، [[آیه 7 نساء|آیه 7]]، [[آیه 10 نساء|آیه 10]]، [[آیه 11 نساء|آیه 11]]، [[آیه 19 نساء|آیه 19]]، [[آیه 22 نساء|آیه 22]]، [[آیه 23 نساء|آیه 23]]، [[آیه 24 نساء|آیه 24]]، [[آیه 29 نساء|آیه 29]]، [[آیه 32 نساء|آیه 32]]، [[آیه 33 نساء|آیه 33]]، [[آیه 34 نساء|آیه 34]]، [[آیه 36 نساء|آیه 36]]، [[آیه 37 نساء|آیه 37]]، [[آیه 38 نساء|آیه 38]]، [[آیه 41 نساء|آیه 41]]، [[آیه 43 نساء|آیه 43]]، [[آیه 44 نساء|آیه 44]]، [[آیه 45 نساء|آیه 45]]، [[آیه 46 نساء|آیه 46]]، [[آیه 47 نساء|آیه 47]]، [[آیه 48 نساء|آیه 48]]، [[آیه 49 نساء|آیه 49]]، [[آیه 51 نساء|آیه 51]]، [[آیه 52 نساء|آیه 52]]، [[آیه 54 نساء|آیه 54]]، [[آیه 56 نساء|آیه 56]]، [[آیه 58 نساء|آیه 58]]، [[آیه 59 نساء|آیه 59]]، [[آیه 60 نساء|آیه 60]]، [[آیه 65 نساء|آیه 65]]، [[آیه 66 نساء|آیه 66]]، [[آیه 69 نساء|آیه 69]]، [[آیه 72 نساء|آیه 72]]، [[آیه 77 نساء|آیه 77]]، [[آیه 78 نساء|آیه 78]]، [[آیه 81 نساء|آیه 81]]، [[آیه 83 نساء|آیه 83]]، [[آیه 84 نساء|آیه 84]]، [[آیه 88 نساء|آیه 88]]، [[آیه 89 نساء|آیه 89]]، [[آیه 90 نساء|آیه 90]]، [[آیه 91 نساء|آیه 91]]، [[آیه 92 نساء|آیه 92]]، [[آیه 93 نساء|آیه 93]]، [[آیه 94 نساء|آیه 94]]، [[آیه 95 نساء|آیه 95]]، [[آیه 97 نساء|آیه 97]]، [[آیه 98 نساء|آیه 98]]، [[آیه 100 نساء|آیه 100]]، [[آیه 101 نساء|آیه 101]]، [[آیه 102 نساء|آیه 102]]، [[آیه 103 نساء|آیه 103]]، [[آیه 104 نساء|آیه 104]]، [[آیه 105 نساء|آیه 105]]، [[آیه 110 نساء|آیه 110]]، [[آیه 111 نساء|آیه 111]]، [[آیه 112 نساء|آیه 112]]، [[آیه 113 نساء|آیه 113]]، [[آیه 114 نساء|آیه 114]]، [[آیه 115 نساء|آیه 115]]، [[آیه 116 نساء|آیه 116]]، [[آیه 123 نساء|آیه 123]]، [[آیه 124 نساء|آیه 124]]، [[آیه 125 نساء|آیه 125]]، [[آیه 127 نساء|آیه 127]]، [[آیه 128 نساء|آیه 128]]، [[آیه 129 نساء|آیه 129]]، [[آیه 135 نساء|آیه 135]]، [[آیه 136 نساء|آیه 136]]، [[آیه 137 نساء|آیه 137]]، [[آیه 139 نساء|آیه 139]]، [[آیه 140 نساء|آیه 140]]، [[آیه 141 نساء|آیه 141]]، [[آیه 145 نساء|آیه 145]]، [[آیه 146 نساء|آیه 146]]، [[آیه 148 نساء|آیه 148]]، [[آیه 150 نساء|آیه 150]]، [[آیه 153 نساء|آیه 153]]، [[آیه 163 نساء|آیه 163]]، [[آیه 164 نساء|آیه 164]]، [[آیه 166 نساء|آیه 166]]، [[آیه 172 نساء|آیه 172]]، [[آیه 176 نساء|آیه 176]].
|-
|5||[[سوره مائده]]||120 آیه||[[آیه 2 مائده|آیه 2]]، [[آیه 3 مائده|آیه 3]]، [[آیه 4 مائده|آیه 4]]، [[آیه 6 مائده|آیه 6]]، [[آیه 8 مائده|آیه 8]]، [[آیه 11 مائده|آیه 11]]، [[آیه 15 مائده|آیه 15]]، [[آیه 16 مائده|آیه 16]]، [[آیه 17 مائده|آیه 17]]، [[آیه 18 مائده|آیه 18]]، [[آیه 19 مائده|آیه 19]]، [[آیه 21 مائده|آیه 21]]، [[آیه 33 مائده|آیه 33]]، [[آیه 38 مائده|آیه 38]]، [[آیه 39 مائده|آیه 39]]، [[آیه 41 مائده|آیه 41]]، [[آیه 44 مائده|آیه 44]]، [[آیه 49 مائده|آیه 49]]، [[آیه 50 مائده|آیه 50]]، [[آیه 51 مائده|آیه 51]]، [[آیه 54 مائده|آیه 54]]، [[آیه 55 مائده|آیه 55]]، [[آیه 56 مائده|آیه 56]]، [[آیه 57 مائده|آیه 57]]، [[آیه 59 مائده|آیه 59]]، [[آیه 61 مائده|آیه 61]]، [[آیه 64 مائده|آیه 64]]، [[آیه 66 مائده|آیه 66]]، [[آیه 67 مائده|آیه 67]]، [[آیه 68 مائده|آیه 68]]، [[آیه 82 مائده|آیه 82]]، [[آیه 83 مائده|آیه 83]]، [[آیه 84 مائده|آیه 84]]، [[آیه 85 مائده|آیه 85]]، [[آیه 87 مائده|آیه 87]]، [[آیه 88 مائده|آیه 88]]، [[آیه 89 مائده|آیه 89]]، [[آیه 90 مائده|آیه 90]]، [[آیه 91 مائده|آیه 91]]، [[آیه 93 مائده|آیه 93]]، [[آیه 94 مائده|آیه 94]]، [[آیه 95 مائده|آیه 95]]، [[آیه 100 مائده|آیه 100]]، [[آیه 101 مائده|آیه 101]]، [[آیه 105 مائده|آیه 105]]، [[آیه 106 مائده|آیه 106]]، [[آیه 107 مائده|آیه 107]].
|-
|6||[[سوره انعام]]||165 آیه||[[آیه 1 انعام|آیه 1]]،‌ [[آیه 7 انعام|آیه 7]]، [[آیه 14 انعام|آیه 14]]، [[آیه 19 انعام|آیه 19]]، [[آیه 25 انعام|آیه 25]]، [[آیه 26 انعام|آیه 26]]، [[آیه 27 انعام|آیه 27]]، [[آيه 33 انعام|آیه 33]]، [[آیه 35 انعام|آیه 35]]، [[آیه 39 انعام|آیه 39]]، [[آیه 44 انعام|آیه 44]]، [[آیه 45 انعام|آیه 45]]، [[آیه 47 انعام|آیه 47]]، [[آیه 51 انعام|آیه 51]]، [[آیه 52 انعام|آیه 52]]، [[آیه 53 انعام|آیه 53]]، [[آیه 54 انعام|آیه 54]]، [[آیه 65 انعام|آیه 65]]، [[آیه 66 انعام|آیه 66]]، [[آیه 67 انعام|آیه 67]]، [[آیه 69 انعام|آیه 69]]، [[آیه 71 انعام|آیه 71]]، [[آیه 82 انعام|آیه 82]]، [[آیه 91 انعام|آیه 91]]، [[آیه 93 انعام|آیه 93]]، [[آیه 94 انعام|آیه 94]]، [[آیه 100 انعام|آیه 100]]، [[آیه 108 انعام|آیه 108]]، [[آیه 109 انعام|آیه 109]]، [[آیه 110 انعام|آیه 110]]، [[آیه 111 انعام|آیه 111]]، [[آیه 116 انعام|آیه 116]]، [[آیه 118 انعام|آیه 118]]، [[آیه 119 انعام|آیه 119]]، [[آیه 120 انعام|آیه 120]]، [[آیه 121 انعام|آیه 121]]، [[آیه 122 انعام|آیه 122]]، [[آیه 124 انعام|آیه 124]]، [[آیه 136 انعام|آیه 136]]، [[آیه 140 انعام|آیه 140]]، [[آیه 141 انعام|آیه 141]]، [[آیه 157 انعام|آیه 157]].
|-
|7||[[سوره اعراف]]||206 آیه||[[آیه 26 اعراف|آیه 26]]، [[آیه 31 اعراف|آیه 31]]، [[آیه 32 اعراف|آیه 32]]، [[آیه 40 اعراف|آیه 40]]، [[آیه 46 اعراف|آیه 46]]، [[آیه 102 اعراف|آیه 102]]، [[آیه 167 اعراف|آیه 167]]، [[آیه 170 اعراف|آیه 170]]، [[آیه 175 اعراف|آیه 175]]، [[آیه 180 اعراف|آیه 180]]، [[آیه 184 اعراف|آیه 184]]، [[آیه 187 اعراف|آیه 187]]، [[آیه 188 اعراف|آیه 188]]، [[آیه 204 اعراف|آیه 204]]، [[آیه 206 اعراف|آیه 206]].
|-
|8||[[سوره انفال]]||75 آیه||[[آیه 1 انفال|آیه 1]]، [[آیه 2 انفال|آیه 2]]، [[آیه 3 انفال|آیه 3]]، [[آیه 4 انفال|آیه 4]]، [[آیه 5 انفال|آیه 5]]، [[آیه 6 انفال|آیه 6]]، [[آیه 7 انفال|آیه 7]]، [[آیه 8 انفال|آیه 8]]، [[آیه 9 انفال|آیه 9]]، [[آیه 10 انفال|آیه 10]]، [[آیه 17 انفال|آیه 17]]، [[آیه 19 انفال|آیه 19]]، [[آیه 22 انفال|آیه 22]]، [[آیه 24 انفال|آیه 24]]، [[آیه 25 انفال|آیه 25]]، [[آیه 26 انفال|آیه 26]]، [[آیه 27 انفال|آیه 27]]، [[آیه 30 انفال|آیه 30]]، [[آیه 31 انفال|آیه 31]]، [[آیه 32 انفال|آیه 32]]، [[آیه 33 انفال|آیه 33]]، [[آیه 35 انفال|آیه 35]]، [[آیه 36 انفال|آیه 36]]، [[آیه 41 انفال|آیه 41]]، [[آیه 46 انفال|آیه 46]]، [[آیه 47 انفال|آیه 47]]، [[آیه 49 انفال|آیه 49]]، [[آیه 50 انفال|آیه 50]]، [[آیه 55 انفال|آیه 55]]، [[آیه 56 انفال|آیه 56]]، [[آیه 57 انفال|آیه 57]]، [[آیه 58 انفال|آیه 58]]، [[آیه 61 انفال|آیه 61]]، [[آیه 62 انفال|آیه 62]]، [[آیه 63 انفال|آیه 63]]، [[آیه 64 انفال|آیه 64]]، [[آیه 65 انفال|آیه 65]]، [[آیه 66 انفال|آیه 66]]، [[آیه 67 انفال|آیه 67]]، [[آیه 68 انفال|آیه 68]]، [[آیه 70 انفال|آیه 70]]، [[آیه 72 انفال|آیه 72]]، [[آیه 73 انفال|آیه 73]]، [[آیه 75 انفال|آیه 75]].
|-
|9||[[سوره توبه]]||129 آیه||[[آیه 9 توبه|آیه 9]]، [[آیه 12 توبه|آیه 12]]، [[آیه 14 توبه|آیه 14]]، [[آیه 17 توبه|آیه 17]]، [[آیه 19 توبه|آیه 19]]، [[آیه 20 توبه|آیه 20]]، [[آیه 21 توبه|آیه 21]]، [[آیه ۲۳ توبه|آیه 23]]، [[آیه 24 توبه|آیه 24]]، [[آیه 25 توبه|آیه 25]]، [[آیه 28 توبه|آیه 28]]، [[آیه 29 توبه|آیه 29]]، [[آیه 30 توبه|آیه 30]]، [[آیه 34 توبه|آیه 34]]، [[آیه 37 توبه|آیه 37]]، [[آیه 38 توبه|آیه 38]]، [[آیه 39 توبه|آیه 39]]، [[آیه 41 توبه|آیه 41]]، [[آیه 42 توبه|آیه 42]]، [[آیه 43 توبه|آیه 43]]، [[آیه 49 توبه|آیه 49]]، [[آیه 50 توبه|آیه 50]]، [[آیه 53 توبه|آیه 53]]، [[آیه 58 توبه|آیه 58]]، [[آیه 59 توبه|آیه 59]]، [[آیه 61 توبه|آیه 61]]، [[آیه 62 توبه|آیه 62]]، [[آیه 64 توبه|آیه 64]]، [[آیه 65 توبه|آیه 65]]، [[آیه 66 توبه|آیه 66]]، [[آیه 73 توبه|آیه 73]]، [[آیه 74 توبه|آیه 74]]، [[آیه 75 توبه|آیه 75]]، [[آیه 79 توبه|آیه 79]]، [[آیه 80 توبه|آیه 80]]، [[آیه 81 توبه|آیه 81]]، [[آیه 84 توبه|آیه 84]]، [[آیه 91 توبه|آیه 91]]، [[آیه 92 توبه|آیه 92]]، [[آیه 94 توبه|آیه 94]]، [[آیه 95 توبه|آیه 95]]، [[آیه 96 توبه|آیه 96]]، [[آیه 97 توبه|آیه 97]]، [[آیه 98 توبه|آیه 98]]، [[آیه 99 توبه|آیه 99]]، [[آیه 100 توبه|آیه 100]]، [[آیه 101 توبه|آیه 101]]، [[آیه 102 توبه|آیه 102]]، [[آیه 106 توبه|آیه 106]]، [[آیه 107 توبه|آیه 107]]، [[آیه 108 توبه|آیه 108]]، [[آیه 109 توبه|آیه 109]]، [[آیه 111 توبه|آیه 111]]، [[آیه 113 توبه|آیه 113]]، [[آیه 114 توبه|آیه 114]]، [[آیه 115 توبه|آیه 115]]، [[آیه 117 توبه|آیه 117]]، [[آیه 118 توبه|آیه 118]]، [[آیه 119 توبه|آیه 119]]، [[آیه 122 توبه|آیه 122]].
|-
|10||[[سوره يونس]]||109 آیه||[[آیه 2 یونس|آیه 2]]، [[آیه 7 یونس|آیه 7]]، [[آیه 12 یونس|آیه 12]]، [[آیه 15 یونس|آیه 15]]، [[آیه ۳۹ یونس|آیه 39]]، [[آیه 40 یونس|آیه 40]]، [[آیه 42 یونس|آیه 42]].
|-
|11||[[سوره هود]]||123 آیه||[[آیه 5 هود|آیه 5]]، [[آیه 8 هود|آیه 8]]، [[آیه 12 هود|آیه 12]]، [[آیه 17 هود|آیه 17]]، [[آیه 34 هود|آیه 34]]، [[آیه 114 هود|آیه 114]].
|-
|12||[[سوره يوسف]]||111 آیه||[[آیه 1 یوسف|آیه 1]]، [[آیه 2 یوسف|آیه 2]]، [[آیه 3 یوسف|آیه 3]].
|-
|13||[[سوره رعد]]||43 آیه||[[آیه 7 رعد|آیه 7]]، [[آیه 8 رعد|آیه 8]]، [[آیه 9 رعد|آیه 9]]، [[آیه 10 رعد|آیه 10]]، [[آیه 11 رعد|آیه 11]]، [[آیه 13 رعد|آیه 13]]، [[آیه 19 رعد|آیه 19]]، [[آیه 24 رعد|آیه 24]]، [[آیه 30 رعد|آیه 30]]، [[آیه 31 رعد|آیه 31]]، [[آیه 33 رعد|آیه 33]]، [[آیه 38 رعد|آیه 38]]، [[آیه 39 رعد|آیه 39]]، [[آیه 43 رعد|آیه 43]].
|-
|14||[[سوره ابراهيم]]||52 آیه||[[آیه 28 ابراهیم|آیه 28]].
|-
|15||[[سوره حجر]]||99 آیه||[[آیه 24 حجر|آیه 24]]، [[آیه 45 حجر|آیه 45]]، [[آیه 47 حجر|آیه 47]]، [[آیه 49 حجر|آیه 49]]، [[آیه 50 حجر|آیه 50]]، [[آیه 94 حجر|آیه 94]]، [[آیه 95 حجر|آیه 95]]، [[آیه 97 حجر|آیه 97]].
|-
|16||[[سوره نحل]]||128 آیه||[[آیه 1 نحل|آیه 1]]، [[آیه 4 نحل|آیه 4]]، [[آیه 24 نحل|آیه 24]]، [[آیه 28 نحل|آیه 28]]، [[آیه 38 نحل|آیه 38]]، [[آیه 41 نحل|آیه 41]]، [[آیه 42 نحل|آیه 42]]، [[آیه 43 نحل|آیه 43]]، [[آیه 75 نحل|آیه 75]]، [[آیه 76 نحل|آیه 76]]، [[آیه 83 نحل|آیه 83]]، [[آیه 91 نحل|آیه 91]]، [[آیه 92 نحل|آیه 92]]، [[آیه 94 نحل|آیه 94]]، [[آیه 95 نحل|آیه 95]]، [[آیه 96 نحل|آیه 96]]، [[آیه 97 نحل|آیه 97]]، [[آیه 98 نحل|آیه 98]]، [[آیه 103 نحل|آیه 103]]، [[آیه 106 نحل|آیه 106]]، [[آیه 110 نحل|آیه 110]]، [[آیه 112 نحل|آیه 112]]، [[آیه 126 نحل|آیه 126]].
|-
|17||[[سوره اسراء]]||111 آیه||[[آیه 1 اسراء|آیه 1]]، [[آیه 11 اسراء|آیه 11]]، [[آیه 15 اسراء|آیه 15]]، [[آیه 23 اسراء|آیه 23]]، [[آیه 26 اسراء|آیه 26]]، [[آیه 28 اسراء|آیه 28]]، [[آیه 29 اسراء|آیه 29]]، [[آیه 33 اسراء|آیه 33]]، [[آیه 45 اسراء|آيه 45]]، [[آیه 46 اسراء|آیه 46]]، [[آیه 53 اسراء|آیه 53]]، [[آیه 56 اسراء|آیه 56]]، [[آیه 59 اسراء|آیه 59]]، [[آیه 60 اسراء|آیه 60]]، [[آیه 72 اسراء|آیه 72]]، [[آیه 73 اسراء|آیه 73]]، [[آیه 74 اسراء|آیه 74]]، [[آیه 76 اسراء|آیه 76]]، [[آیه 80 اسراء|آیه 80]]، [[آیه 81 اسراء|آیه 81]]، [[آیه 82 اسراء|آیه 82]]، [[آیه 85 اسراء|آیه 85]]، [[آیه 88 اسراء|آیه 88]]، [[آیه 89 اسراء|آیه 89]]، [[آیه 90 اسراء|آیه 90]]، [[آیه 91 اسراء|آیه 91]]، [[آیه 92 اسراء|آیه 92]] [[آیه 93 اسراء|آیه 93]]، [[آیه 110 اسراء|آیه 110]]، [[آیه 111 اسراء|آیه 111]].
|-
|18||[[سوره كهف]]||110 آیه||[[آیه 1 کهف|آیه 1]]، [[آیه 6 کهف|آیه 6]]، [[آیه 9 کهف|آیه 9]]، [[آیه 23 کهف|آیه 23]]، [[آیه 24 کهف|آیه 24]]، [[آیه 25 کهف|آیه 25]]، [[آیه 28 کهف|آیه 28]]، [[آیه 51 کهف|آیه 51]]، [[آیه 60 کهف|آیه 60]]، [[آیه 83 کهف|آیه 83]]، [[آیه 103 کهف|آیه 103]]، [[آیه 104 کهف|آیه 104]]، [[آیه 109 کهف|آیه 109]]، [[آیه 110 کهف|آیه 110]].
|-
|19||[[سوره مريم]]||98 آیه||[[آیه 12 مریم|آیه 12]]، [[آیه 63 مریم|آیه 63]]، [[آیه 64 مریم|آیه 64]]، [[آیه 66 مریم|آیه 66]]، [[آیه 77 مریم|آیه 77]]، [[آیه 83 مریم|آیه 83]]، [[آیه 96 مریم|آیه 96]].
|-
|20||[[سوره طه]]||135 آیه||[[آیه 1 طه|آیه 1]]، [[آیه 2 طه|آیه 2]]، [[آیه 105 طه|آیه 105]]، [[آیه 114 طه|آیه 114]]، [[آیه 131 طه|آیه 131]].
|-
|21||[[سوره انبياء]]||112 آیه||[[آیه 1 انبیاء|آیه 1]]، [[آیه 34 انبیاء|آیه 34]]، [[آیه 36 انبیاء|آیه 36]]، [[آیه 101 انبیاء|آیه 101]]، [[آیه 102 انبیاء|آیه 102]]، [[آیه 103 انبیاء|آیه 103]].
|-
|22||[[سوره حج]]||78 آیه||[[آیه 1 حج|آیه 1]]، [[آیه 2 حج|آیه 2]]، [[آیه 3 حج|آیه 3]]، [[آیه 8 حج|آیه 8]]، [[آیه 9 حج|آیه 9]]، [[آیه 11 حج|آیه 11]]، [[آیه 15 حج|آیه 15]]، [[آیه 19 حج|آیه 19]]، [[آیه 25 حج|آیه 25]]، [[آیه 27 حج|آیه 27]]، [[آیه ۳۴ حج|آیه 34]]، [[آیه ۳۵ حج|آیه 35]]، [[آیه 37 حج|آیه 37]]، [[آیه 39 حج|آیه 39]]، [[آیه 40 حج|آیه 40]]، [[آیه 41 حج|آیه 41]]، [[آیه 47 حج|آیه 47]]، [[آیه 52 حج|آیه 52]]، [[آیه 58 حج|آیه 58]]، [[آیه 60 حج|آیه 60]]، [[آیه 67 حج|آیه 67]]، [[آیه ۶۸ حج|آیه 68]]، [[آیه 69 حج|آیه 69]]، [[آیه 70 حج|آیه 70]]، [[آیه 72 حج|آیه 72]]، [[آیه 73 حج|آیه 73]]، [[آیه 75 حج|آیه 75]].
|-
|23||[[سوره مومنون]]||118 آیه||[[آیه 1 مومنون|آیه 1]]، [[آیه 2 مومنون|آیه 2]]، [[آیه 3 مومنون|آیه 3]]، [[آیه 4 مومنون|آیه 4]]، [[آیه 5 مومنون|آیه 5]]، [[آیه 6 مومنون|آیه 6]]، [[آیه 7 مومنون|آیه 7]]، [[آیه 8 مومنون|آیه 8]]، [[آیه 9 مومنون|آیه 9]]، [[آیه 10 مومنون|آیه 10]]، [[آیه 11 مومنون|آیه 11]]، [[آیه 57 مومنون|آیه 57]]، [[آیه 58 مومنون|آیه 58]]، [[آیه 59 مومنون|آیه 59]]، [[آیه 60 مومنون|آیه 60]]، [[آیه 61 مومنون|آیه 61]]، [[آیه 67 مومنون|آیه 67]]، [[آیه 76 مومنون|آیه 76]]، [[آیه 99 مومنون|آیه 99]]، [[آیه 100 مومنون|آیه 100]]، [[آیه 102 مومنون|آیه 102]].
|-
|24||[[سوره نور]]||64 آیه||[[آیه 3 نور|آیه 3]]، [[آیه 4 نور|آیه 4]]، [[آیه 6 نور|آیه 6]]، [[آیه 11 نور|آیه 11]]، [[آیه 22 نور|آیه 22]]، [[آیه 23 نور|آیه 23]]، [[آیه 24 نور|آیه 24]]، [[آیه 26 نور|آیه 26]]، [[آیه 27 نور|آیه 27]]، [[آیه 29 نور|آیه 29]]، [[آیه 31 نور|آیه 31]]، [[آیه 33 نور|آیه 33]]، [[آیه 47 نور|آیه 47]]، [[آیه 48 نور|آیه 48]]، [[آیه 49 نور|آیه 49]]، [[آیه 50 نور|آیه 50]]، [[آیه 51 نور|آیه 51]]، [[آیه 52 نور|آیه 52]]، [[آیه 55 نور|آیه 55]]، [[آیه 60 نور|آیه 60]]، [[آیه 61 نور|آیه 61]]، [[آیه 62 نور|آیه 62]]، [[آیه 63 نور|آیه 63]].
|-
|25||[[سوره فرقان]]||77 آیه||[[آیه 10 فرقان|آیه 10]]، [[آیه 20 فرقان|آیه 20]]، [[آیه 27 فرقان|آیه 27]]، [[آیه 32 فرقان|آیه 32]]، [[آیه 43 فرقان|آیه 43]]، [[آیه 54 فرقان|آیه 54]]، [[آیه 68 فرقان|آیه 68]]، [[آیه 69 فرقان|آیه 69]]، [[آیه 70 فرقان|آیه 70]]، [[آیه 74 فرقان|آیه 74]].
|-
|26||[[سوره شعراء]]||227 آیه||[[آیه 3 شعراء|آیه 3]]، [[آیه 4 شعراء|آیه 4]]، [[آیه 94 شعراء|آیه 94]]، [[آیه 95 شعراء|آیه 95]]، [[آیه 205 شعراء|آیه 205]]، [[آیه 206 شعراء|آیه 206]]، [[آیه 207 شعراء|آیه 207]]، [[آیه 215 شعراء|آیه 215]]، [[آیه 224 شعراء|آیه 224]]، [[آیه 227 شعراء|آیه 227]].
|-
|27||[[سوره نمل]]||93 آیه||[[آیه 62 نمل|آیه 62]]، [[آیه 70 نمل|آیه 70]]، [[آیه 80 نمل|آیه 80]].
|-
|28||[[سوره قصص]]||88 آیه||[[آیه 5 قصص|آیه 5]]، [[آیه 51 قصص|آیه 51]]، [[آیه 52 قصص|آیه 52]]، [[آیه 53 قصص|آیه 53]]، [[آیه 54 قصص|آیه 54]]، [[آیه 55 قصص|آیه 55]]، [[آیه 56 قصص|آیه 56]]، [[آیه 57 قصص|آیه 57]]، [[آیه 61 قصص|آیه 61]]، [[آیه 83 قصص|آیه 83]]، [[آیه 85 قصص|آیه 85]].
|-
|29||[[سوره عنكبوت]]||69 آیه||[[آیه 2 عنکبوت|آیه 2]]، [[آیه 4 عنکبوت|آیه 4]]، [[آیه 5 عنکبوت|آیه 5]]، [[آیه 8 عنکبوت|آیه 8]]، [[آیه 10 عنکبوت|آیه 10]]، [[آیه 11 عنکبوت|آیه 11]]، [[آیه 51 عنکبوت|آیه 51]]، [[آیه 53 عنکبوت|آیه 53]]، [[آیه 56 عنکبوت|آیه 56]]، [[آیه 60 عنکبوت|آیه 60]]، [[آیه 67 عنکبوت|آیه 67]]، [[آیه 69 عنکبوت|آیه 69]].
|-
|30||[[سوره روم]]||60 آیه||[[آیه 2 روم|آیه 2]]، [[آیه ۳ روم‌|آیه 3]]، [[آیه 4 روم|آیه 4]]، [[آیه 5 روم|آیه 5]]، [[آیه 27 روم|آیه 27]]، [[آیه 28 روم|آیه 28]]، [[آیه 38 روم|آیه 38]].
|-
|31||[[سوره لقمان]]||34 آیه||[[آیه 6 لقمان|آیه 6]]، [[آیه 14 لقمان|آیه 14]]، [[آیه 22 لقمان|آیه 22]]، [[آیه 27 لقمان|آیه 27]]، [[آیه 34 لقمان|آیه 34]].
|-
|32||[[سوره سجده]]||30 آیه||[[آیه 16 سجده|آیه 16]]، [[آیه 18 سجده|آیه 18]]، [[آیه 24 سجده|آیه 24]].
|-
|33||[[سوره احزاب]]||73 آیه||[[آیه 1 احزاب|آیه 1]]، [[آیه 4 احزاب|آیه 4]]، [[آیه 5 احزاب|آیه 5]]، [[آیه 6 احزاب|آیه 6]]، [[آیه 9 احزاب|آیه 9]]، [[آیه 12 احزاب|آیه 12]]، [[آیه 13 احزاب|آیه 13]]، [[آیه 18 احزاب|آیه 18]]، [[آیه 23 احزاب|آیه 23]]، [[آیه 26 احزاب|آیه 26]]، [[آیه 28 احزاب|آیه 28]]، [[آیه 33 احزاب|آیه 33]]، [[آیه 35 احزاب|آیه 35]]، [[آیه 36 احزاب|آیه 36]]، [[آیه 37 احزاب|آیه 37]]، [[آیه 40 احزاب|آیه 40]]، [[آیه 43 احزاب|آیه 43]]، [[آیه 47 احزاب|آیه 47]]، [[آیه 50 احزاب|آیه 50]]، [[آیه 51 احزاب|آیه 51]]، [[آیه 52 احزاب|آیه 52]]، [[آیه 53 احزاب|آیه 53]]، [[آیه 55 احزاب|آیه 55]]، [[آیه 57 احزاب|آیه 57]]، [[آیه 58 احزاب|آیه 58]]، [[آیه 59 احزاب|آیه 59]]، [[آیه 60 احزاب|آیه 60]]، [[آیه 67 احزاب|آیه 67]]، [[آیه 69 احزاب|آیه 69]].
|-
|34||[[سوره سبا]]||54 آیه||[[آیه ۱۵ سباء|آیه 15]]، [[آیه ۲۰ سباء|آیه 20]]، [[آیه ۳۴ سباء|آیه 34]]، [[آیه ۴۶ سباء|آیه 46]]، [[آیه ۵۱ سباء|آیه 51]].
|-
|35||[[سوره فاطر]]||45 آیه||[[آیه 8 فاطر|آیه 8]]، [[آیه 29 فاطر|آیه 29]]، [[آیه 35 فاطر|آیه 35]]، [[آیه 42 فاطر|آیه 42]].
|-
|36||[[سوره يس]]||83 آیه||[[آیه 1 یس|آیه 1]]، [[آیه 2 یس|آیه 2]]، [[آیه 3 یس|آیه 3]]، [[آیه 4 یس|آیه 4]]، [[آیه ۵ یس|آیه 5]]، [[آیه 6 یس|آیه 6]]، [[آیه 7 یس|آیه 7]]، [[آیه 8 یس|آیه 8]]، [[آیه 9 یس|آیه 9]]، [[آیه 12 یس|آیه 12]]، [[آیه 20 یس|آیه 20]]، [[آیه 78 یس|آیه 78]]، [[آیه 77 یس|آیه 77]]، [[آیه 79 یس|آیه 79]]، [[آیه 80 یس|آیه 80]]، [[آیه 81 یس|آیه 81]]، [[آیه ۸۲ یس|آیه 82]]، [[آیه 83 یس|آیه 83]].
|-
|37||[[سوره صافات]]||182 آیه||[[آیه 64 صافات|آیه 64]]، [[آیه 158 صافات|آیه 158]]، [[آیه 164 صافات|آیه 164]]، [[آیه 165 صافات|آیه 165]]، [[آیه 168 صافات|آیه 168]]، [[آیه 176 صافات|آیه 176]].
|-
|38||[[سوره ص]]||88 آیه||[[آیه 1 ص|آیه 1]]، [[آیه 2 ص|آیه 2]]، [[آیه 3 ص|آیه 3]]، [[آیه 4 ص|آیه 4]]، [[آیه 5 ص|آیه 5]]، [[آیه ۶ ص|آیه 6]]، [[آیه 7 ص|آیه 7]]، [[آیه 8 ص|آیه 8]]، [[آیه 28 ص|آیه 28]].
|-
|39||[[سوره زمر]]||75 آیه||‌[[آیه 3 زمر|آیه 3]]، [[آیه 8 زمر|آیه 8]]، [[آیه 9 زمر|آیه 9]]، [[آیه 10 زمر|آیه 10]]، [[آیه 17 زمر|آیه 17]]، [[آیه 18 زمر|آیه 18]]، [[آیه 22 زمر|آیه 22]]، [[آیه 23 زمر|آیه 23]]، [[آیه 36 زمر|آیه 36]]، [[آیه 45 زمر|آیه 45]]، [[آیه 53 زمر|آیه 53]]، [[آیه 64 زمر|آیه 64]]، [[آیه 65 زمر|آیه 65]]، [[آیه 66 زمر|آیه 66]]، [[آیه 67 زمر|آیه 67]].
|-
|40||[[سوره غافر]]||85 آیه||[[آیه ۵ مؤمن|آیه 5]]، [[آیه ۵۶ مؤمن|آیه 56]]، [[آیه ۶۶ مؤمن|آیه 66]].
|-
|41||[[سوره فصلت]]||54 آیه||[[آیه 8 فصلت|آیه 8]]، [[آیه 22 فصلت|آیه 22]]، [[آیه 33 فصلت|آیه 33]]، [[آیه 40 فصلت|آیه 40]]، [[آیه 44 فصلت|آیه 44]].
|-
|42||[[سوره شورى]]||53 آیه||[[آیه 16 شوری|آیه 16]]، [[آیه 20 شوری|آیه 20]]، [[آیه ۲۳ شوری|آیه 23]]، [[آیه ۲۴ شوری|آیه 24]]، [[آیه ۲۵ شوری|آیه 25]]، [[آیه 27 شوری|آیه 27]]، [[آیه 37 شوری|آیه 37]]، [[آیه 38 شوری|آیه 38]]، [[آیه 39 شوری|آیه 39]]، [[آیه 51 شوری|آیه 51]].
|-
|43||[[سوره زخرف]]||89 آیه||[[آیه 19 زخرف|آیه 19]]، [[آیه 22 زخرف|آیه 22]]، [[آیه 28 زخرف|آیه 28]]، [[آیه 31 زخرف|آیه 31]]، [[آیه 32 زخرف|آیه 32]]، [[آیه 36 زخرف|آیه 36]]، [[آیه 40 زخرف|آیه 40]]، [[آیه 57 زخرف|آیه 57]]، [[آیه 58 زخرف|آیه 58]]، [[آیه 79 زخرف|آیه 79]]، [[آیه 80 زخرف|آیه 80]].
|-
|44||[[سوره دخان]]||59 آیه||[[آیه 10 دخان|آیه 10]]، [[آیه 15 دخان|آیه 15]]، [[آیه 16 دخان|آیه 16]]، [[آیه 43 دخان|آیه 43]]، [[آیه 44 دخان|آیه 44]]، [[آیه 49 دخان|آیه 49]].
|-
|45||[[سوره جاثيه]]||37 آیه||[[آیه 14 جاثیه|آیه 14]]، [[آیه 21 جاثیه|آیه 21]]، [[آیه 23 جاثیه|آیه 23]]، [[آیه 24 جاثیه|آیه 24]].
|-
|46||[[سوره احقاف]]||35 آیه||[[آیه 9 احقاف|آیه 9]]، [[آیه 10 احقاف|آیه 10]]، [[آیه 11 احقاف|آیه 11]]، [[آیه 15 احقاف|آیه 15]]، [[آیه 17 احقاف|آیه 17]]، [[آیه 19 احقاف|آیه 19]]، [[آیه 29 احقاف|آیه 29]].
|-
|47||[[سوره محمد]]||38 آیه||[[آیه 1 محمد|آیه 1]]، [[آیه 2 محمد|آیه 2]]، [[آیه 4 محمد|آیه 4]]، [[آیه 13 محمد|آیه 13]]، [[آیه 14 محمد|آیه 14]]، [[آیه 16 محمد|آیه 16]]، [[آیه 22 محمد|آیه 22]]، [[آیه 25 محمد|آیه 25]]، [[آیه 26 محمد|آیه 26]]، [[آیه 29 محمد|آیه 29]]، [[آیه 33 محمد|آیه 33]]، [[آیه 34 محمد|آیه 34]].
|-
|48||[[سوره فتح]]||29 آیه||[[آیه 1 فتح|آیه 1]]، [[آیه 2 فتح|آیه 2]]، [[آیه 4 فتح|آیه 4]]، [[آیه 5 فتح|آیه 5]]، [[آیه 10 فتح|آیه 10]]، [[آیه 11 فتح|آیه 11]]، [[آیه 15 فتح|آیه 15]]، [[آیه 16 فتح|آیه 16]]، [[آیه 17 فتح|آیه 17]]، [[آیه 18 فتح|آیه 18]]، [[آیه 24 فتح|آیه 24]]، [[آیه 25 فتح|آیه 25]]، [[آیه 27 فتح|آیه 27]]، [[آیه 29 فتح|آیه 29]].
|-
|49||[[سوره حجرات]]||18 آیه||[[آیه 1 حجرات|آیه 1]]، [[آیه 2 حجرات|آیه 2]]، [[آیه 3 حجرات|آیه 3]]، [[آیه 4 حجرات|آیه 4]]، [[آیه 5 حجرات|آیه 5]]، [[آیه 6 حجرات|آیه 6]]، [[آیه 9 حجرات|آیه 9]]، [[آیه 11 حجرات|آیه 11]]، [[آیه 12 حجرات|آیه 12]]، [[آیه 13 حجرات|آیه 13]]، [[آیه 14 حجرات|آیه 14]]، [[آیه 15 حجرات|آیه 15]]، [[آیه 17 حجرات|آیه 17]].
|-
|50||[[سوره ق]]||45 آیه||[[آیه 4 ق|آیه 4]]، [[آیه 24 ق|آیه 24]]، [[آیه 38 ق|آیه 38]]، [[آیه 39 ق|آیه 39]]، [[آیه 45 ق|آیه 45]].
|-
|51||[[سوره الذاريات]]||60 آیه||[[آیه 19 ذاریات|آیه 19]]، [[آیه 55 ذاریات|آیه 55]].
|-
|52||[[سوره طور]]||49 آیه||[[آیه 21 طور|آیه 21]]،‌‌ [[آیه 30 طور|آیه 30]].
|-
|53||[[سوره نجم]]||62 آیه||[[آیه 1 نجم|آیه 1]]، [[آیه 2 نجم|آیه 2]]، [[آیه 3 نجم|آیه 3]]، [[آیه 4 نجم|آیه 4]]، [[آیه 32 نجم|آیه 32]]، [[آیه 33 نجم|آیه 33]]، [[آیه 34 نجم|آیه 34]]، [[آیه 37 نجم|آیه 37]]، [[آیه 38 نجم|آیه 38]]، [[آیه 39 نجم|آیه 39]]، [[آیه 40 نجم|آیه 40]]، [[آیه 41 نجم|آیه 41]]، [[آیه 61 نجم|آیه 61]].
|-
|54||[[سوره قمر]]||55 آیه||[[آیه 1 قمر|آیه 1]]، [[آیه 2 قمر|آیه 2]]، [[آیه 44 قمر|آیه 44]]، [[آیه 45 قمر|آیه 45]]، [[آیه 47 قمر|آیه 47]]، [[آیه 48 قمر|آیه 48]]، [[آیه 49 قمر|آیه 49]].
|-
|55||[[سوره الرحمن]]||78 آیه||[[آیه 1 الرحمن|آیه 1]]، [[آیه 29 الرحمن|آیه 29]]، [[آیه 41 الرحمن|آیه 41]]، [[آیه 46 الرحمن|آیه 46]].
|-
|56||[[سوره واقعه]]||96 آیه||[[آیه 27 واقعه|آیه 27]]، [[آیه 28 واقعه|آیه 28]]، [[آیه 29 واقعه|آیه 29]]، [[آیه 30 واقعه|آیه 30]]، [[آیه 39 واقعه|آیه 39]]، [[آیه 40 واقعه|آیه 40]]، [[آیه 75 واقعه|آیه 75]]، [[آیه 82 واقعه|آیه 82]]، [[آیه 88 واقعه|آیه 88]]، [[آیه 89 واقعه|آیه 89]]، [[آیه 92 واقعه|آیه 92]]، [[آیه ۹۳ واقعه|آیه 93]]، [[آیه 94 واقعه|آیه 94]].
|-
|57||[[سوره حديد]]||29 آیه||[[آیه 10 حدید|آیه 10]]، [[آیه 11 حدید|آیه 11]]، [[آیه 13 حدید|آیه 13]]، [[آیه 14 حدید|آیه 14]]، [[آیه 16 حدید|آیه 16]]، [[آیه 19 حدید|آیه 19]]، [[آیه 21 حدید|آیه 21]]، [[آیه 22 حدید|آیه 22]]، [[آیه 23 حدید|آیه 23]]، [[آیه 28 حدید|آیه 28]]، [[آیه 29 حدید|آیه 29]].
|-
|58||[[سوره مجادله]]||22 آیه||[[آیه 1 مجادله|آیه 1]]، [[آیه 7 مجادله|آیه 7]]، [[آیه 8 مجادله|آیه 8]]، [[آیه 9 مجادله|آیه 9]]، [[آیه 10 مجادله|آیه 10]]، [[آیه 11 مجادله|آیه 11]]، [[آیه 12 مجادله|آیه 12]]، [[آیه 13 مجادله|آیه 13]]، [[آیه 14 مجادله|آیه 14]]، [[آیه 18 مجادله|آیه 18]]، [[آیه 22 مجادله|آیه 22]].
|-
|59||[[سوره حشر]]||24 آیه||[[آیه 1 حشر|آیه 1]]، [[آیه 2 حشر|آیه 2]]، [[آیه 5 حشر|آیه 5]]، [[آیه 6 حشر|آیه 6]]، [[آیه 9 حشر|آیه 9]]، [[آیه 11 حشر|آیه 11]].
|-
|60||[[سوره ممتحنه]]||13 آیه||[[آیه 1 ممتحنه|آیه 1]]، [[آیه 8 ممتحنه|آیه 8]]، [[آیه 10 ممتحنه|آیه 10]]، [[آیه 11 ممتحنه|آیه 11]]، [[آیه 12 ممتحنه|آیه 12]]، [[آیه 13 ممتحنه|آیه 13]].
|-
|61||[[سوره صف]]||14 آیه||[[آیه 1 صف|آیه 1]]، [[آیه 2 صف|آیه 2]]، [[آیه 4 صف|آیه 4]]، [[آیه 10 صف|آیه 10]]، [[آیه 11 صف|آیه 11]].
|-
|62||[[سوره جمعه]]||11 آیه||[[آیه 11 جمعه|آیه 11]].
|-
|63||[[سوره منافقون]]||11 آیه||
|-
|64||[[سوره التغابن]]||18 آیه||[[آیه 1 تغابن|آیه 1]]، [[آیه 2 تغابن|آیه 2]]، [[آیه 5 تغابن|آیه 5]]، [[آیه 6 تغابن|آیه 6]]، [[ آیه ۷ تغابن‌|آیه 7]]، [[آیه 8 تغابن|آیه 8]]، [[آیه 14 تغابن|آیه 14]]، [[آیه 16 تغابن|آیه 16]].
|-
|65||[[سوره طلاق]]||12 آیه||[[آیه 1 طلاق|آیه 1]]، [[آیه 2 طلاق|آیه 2]]، [[آیه 3 طلاق|آیه 3]]، [[آیه 4 طلاق|آیه 4]].
|-
|66||[[سوره تحريم]]||12 آیه||[[آیه 1 تحریم|آیه 1]]، [[آیه 2 تحریم|آیه 2]]، [[آیه 3 تحریم|آیه 3]]، [[آیه 4 تحریم|آیه 4]].
|-
|67||[[سوره ملك]]||30 آیه||[[آیه 13 ملک|آیه 13]]، [[آیه 22 ملک|آیه 22]]، [[آیه 27 ملک|آیه 27]].
|-
|68||[[سوره قلم]]||52 آیه||[[آیه 2 قلم|آیه 2]]، [[آیه 4 قلم|آیه 4]]، [[آیه 5 قلم|آیه 5]]، [[آیه 6 قلم|آیه 6]]، [[آیه 7 قلم|آیه 7]]، [[آیه 8 قلم|آیه 8]]، [[آیه 9 قلم|آیه 9]]، [[آیه 10 قلم|آیه 10]]، [[آیه 11 قلم|آیه 11]]، [[آیه 12 قلم|آیه 12]]، [[آیه 13 قلم|آیه 13]]، [[آیه 14 قلم|آیه 14]]، [[آیه 15 قلم|آیه 15]]، [[آیه 16 قلم|آیه 16]]، [[آیه 17 قلم|آیه 17]]، [[آیه 51 قلم|آیه 51]]، [[آیه 52 قلم|آیه 52]].
|-
|69||[[سوره الحاقة]]||52 آیه||[[آیه 12 الحاقه|آیه 12]]، [[آیه 19 الحاقه|آیه 19]]، [[آیه 25 الحاقه|آیه 25]].
|-
|70||[[سوره معارج]]||44 آیه||[[آیه 1 معارج|آیه 1]]، [[آیه 2 معارج|آیه 2]]، [[آیه 38 معارج|آیه 38]]، [[آیه 39 معارج|آیه 39]].
|-
|71||[[سوره نوح]]||28 آیه||
|-
|72||[[سوره جن]]||28 آیه||[[آیه 1 جن|آیه 1]]، [[آیه 6 جن|آیه 6]]، [[آیه 16 جن|آیه 16]]، [[آیه 18 جن|آیه 18]]، [[آیه 21 جن|آیه 21]]، [[آیه 22 جن|آیه 22]].
|-
|73||[[سوره مزمل]]||20 آیه||[[آیه 1 مزمل|آیه 1]]، [[آیه 20 مزمل|آیه 20]].
|-
|74||[[سوره مدثر]]||56 آیه||[[آیه 1 مدثر|آیه 1]]، [[آیه 2 مدثر|آیه 2]]، [[آیه 3 مدثر|آیه 3]]، [[آیه 4 مدثر|آیه 4]]، [[آیه 5 مدثر|آیه 5]]، [[آیه 6 مدثر|آیه 6]]، [[آیه 7 مدثر|آیه 7]]، [[آیه 11 مدثر|آیه 11]]، [[آیه 12 مدثر|آیه 12]]، [[آیه 13 مدثر|آیه 13]]، [[آیه 14 مدثر|آیه 14]]، [[آیه 15 مدثر|آیه 15]]، [[آیه 16 مدثر|آیه 16]]، [[آیه 17 مدثر|آیه 17]]، [[آیه 30 مدثر|آیه 30]]، [[آیه 31 مدثر|آیه 31]]، [[آیه 52 مدثر|آیه 52]].
|-
|75||[[سوره قيامة]]||40 آیه||[[آیه 16 قیامه|آیه 16]]، [[آیه 31 قیامه|آیه 31]]، [[آیه 32 قیامه|آیه 32]]، [[آیه 34 قیامه|آیه 34]]، [[آیه 35 قیامه|آیه 35]].
|-
|76||[[سوره انسان]]||31 آیه||[[آیه 5 انسان|آیه 5]]، [[آیه 6 انسان|آیه 6]]، [[آیه 7 انسان|آیه 7]]، [[آیه 8 انسان|آیه 8]]، [[آیه 9 انسان|آیه 9]]، [[آیه 20 انسان|آیه 20]]، [[آیه 24 انسان|آیه 24]].
|-
|77||[[سوره مرسلات]]||50 آیه||
|-
|78||[[سوره نبا]]||40 آیه||[[آیه 1 نبأ|آیه 1]]، [[آیه 2 نبأ|آیه 2]].
|-
|79||[[سوره نازعات]]||46 آیه||[[آیه 12 نازعات|آیه 12]]، [[آیه 42 نازعات|آیه 42]]، [[آیه 43 نازعات|آیه 43]]، [[آیه 44 نازعات|آیه 44]].
|-
|80||[[سوره عبس]]||42 آیه||[[آیه 1 عبس|آیه 1]]، [[آیه 2 عبس|آیه 2]]، [[آیه 17 عبس|آیه 17]]، [[آیه 18 عبس|آیه 18]].
|-
|81||[[سوره تكوير]]||29 آیه||[[آیه 8 تکویر|آیه 8]]، [[آیه 9 تکویر|آیه 9]]، [[آیه 29 تکویر|آیه 29]].
|-
|82||[[سوره انفطار]]||19 آیه||[[آیه 5 انفطار|آیه 5]]، [[آیه 6 انفطار|آیه 6]].
|-
|83||[[سوره مطففين]]||36 آیه||[[آیه 1 مطففین|آیه 1]]، [[آیه 29 مطففین|آیه 29]].
|-
|84||[[سوره انشقاق]]||25 آیه||
|-
|85||[[سوره بروج]]||22 آیه||
|-
|86||[[سوره الطارق]]||17 آیه||[[آیه 1 طارق|آیه 1]]، [[آیه 2 طارق|آیه 2]]، [[آیه 3 طارق|آیه 3]]، [[آیه 5 طارق|آیه 5]].
|-
|87||[[سوره الأعلى]]||19 آیه||[[آیه 1 اعلی|آیه 1]]، [[آیه 6 اعلی|آیه 6]]، [[آیه 10 اعلی|آیه 10]]، [[آيه 13 اعلی|آیه 13]].
|-
|88||[[سوره الغاشية]]||26 آیه||[[آیه 2 الغاشیه|آیه 2]]، [[آیه 3 الغاشیه|آیه 3]]، [[آیه 4 الغاشیه|آیه 4]]، [[آیه 17 الغاشیه|آیه 17]].
|-
|89||[[سوره فجر]]||30 آیه||[[آیه 15 فجر|آیه 15]]، [[آیه 16 فجر|آیه 16]]، [[آیه 27 فجر|آیه 27]]، [[آیه 28 فجر|آیه 28]]، [[آیه 29 فجر|آیه 29]]، [[آیه 30 فجر|آیه 30]].
|-1
|90||[[سوره بلد]]||20 آیه||[[آیه 4 بلد|آیه 4]]، [[آیه 5 بلد|آیه 5]]، [[آیه 6 بلد|آیه 6]]، [[آیه 7 بلد|آیه 7]].
|-
|91||[[سوره الشمس]]||15 آیه||
|-
|92||[[سوره الليل]]||21 آیه||[[آیه 1 لیل|آیه 1]]، [[آیه 4 لیل|آیه 4]]، [[آیه 5 لیل|آیه 5]]، [[آیه 17 لیل|آیه 17]]، [[آیه 18 لیل|آیه 18]]، [[آیه 19 لیل|آیه 19]].
|-
|93||[[سوره الضحى]]||11 آیه||[[آیه 1 ضحی|آیه 1]]، [[آیه 2 ضحی|آیه 2]]، [[آیه 3 ضحی|آیه 3]]، [[آیه 4 ضحی|آیه 4]]، [[آیه 5 ضحی|آیه 5]].
|-
|94||[[سوره انشراح]]||8 آیه||[[آیه 5 انشراح|آیه 5]]، [[آیه 6 انشراح|آیه 6]]، [[آیه 7 انشراح|آیه 7]].
|-
|95||[[سوره التين]]||8 آیه||
|-
|96||[[سوره علق]]||19 آیه||[[آیه 5 علق|آیه 5]]، [[آیه 6 علق|آیه 6]]، [[آیه 7 علق|آیه 7]]، [[آیه 9 علق|آیه 9]]، [[آیه 10 علق|آیه 10]]، [[آیه 15 علق|آیه 15]]، [[آیه 16 علق|آیه 16]]، [[آیه 17 علق|آیه 17]]، [[آیه 18 علق|آیه 18]].
|-
|97||[[سوره قدر]]||5 آیه||[[آیه 1 قدر|آیه 1]]، [[آیه 2 قدر|آیه 2]]، [[آیه 3 قدر|آیه 3]].
|-
|98||[[سوره بينة]]||8 آیه||[[آیه 7 بینه|آیه 7]].
|-
|99||[[سوره الزلزال]]||8 آیه||[[آیه 7 زلزال|آیه 7]]، [[آیه 8 زلزال|آیه 8]].
|-
|100||[[سوره عاديات]]||11 آیه||[[آیه 1 عادیات|آیه 1]]، [[آیه 2 عادیات|آیه 2]]، [[آیه 3 عادیات|آیه 3]]، [[آیه 4 عادیات|آیه 4]]، [[آیه 5 عادیات|آیه 5]].
|-
|101||[[سوره القارعة]]||11 آیه||[[آیه 6 القارعه|آیه 6]]، [[آیه 7 القارعه|آیه 7]]، [[آیه 8 القارعه|آیه 8]]، [[آیه 9 القارعه|آیه 9]].
|-
|102||[[سوره تكاثر]]||8 آیه||[[آیه 1 تکاثر|آیه 1]]، [[آیه 2 تکاثر|آیه 2]]، [[آیه 3 تکاثر|آیه 3]]، [[آیه 4 تکاثر|آیه 4]]، [[آیه 5 تکاثر|آیه 5]]، [[آیه 6 تکاثر|آیه 6]]، [[آیه 7 تکاثر|آیه 7]]، [[آیه 8 تکاثر|آیه 8]].
|-
|103||[[سوره العصر]]||3 آیه||[[آیه 1 عصر|آیه 1]]، [[آیه 2 عصر|آیه 2]].
|-
|104||[[سوره الهمزة]]||9 آیه||[[آیه 1 همزه|آیه 1]]، [[آیه 2 همزه|آیه 2]]، [[آیه 3 همزه|آیه 3]]، [[آیه 4 همزه|آیه 4]]، [[آیه 5 همزه|آیه 5]]، [[آیه 6 همزه|آیه 6]]، [[آیه 7 همزه|آیه 7]]، [[آیه 8 همزه|آیه 8]]، [[آیه 9 همزه|آیه 9]].
|-
|105||[[سوره الفيل]]||5 آیه||[[آیه 1 فیل|آیه 1]].
|-
|106||[[سوره قريش]]||4 آیه||[[آیه 1 قریش|آیه 1]]، [[آیه 2 قریش|آیه 2]].
|-
|107||[[سوره ماعون]]||7 آیه||[[آیه 1 ماعون|آیه 1]]، [[آیه 2 ماعون|آیه 2]]، [[آیه 3 ماعون|آیه 3]]، [[آیه 4 ماعون|آیه 4]]، [[آیه 5 ماعون|آیه 5]]، [[آیه 6 ماعون|آیه 6]]، [[آیه 7 ماعون|آیه 7]].
|-
|108||[[سوره كوثر]]||3 آیه||[[آیه 1 کوثر|آیه 1]]، [[آیه 2 کوثر|آیه 2]]، [[آیه 3 کوثر|آیه 3]].
|-
|109||[[سوره كافرون]]||6 آیه||[[آیه 1 کافرون|آیه 1]]، [[آیه 2 کافرون|آیه 2]]، [[آیه 3 کافرون|آیه 3]]، [[آیه 4 کافرون|آیه 4]]، [[آیه 5 کافرون|آیه 5]]، [[آیه 6 کافرون|آیه 6]].
|-
|110||[[سوره نصر]]||3 آیه||[[آیه 1 نصر|آیه 1]]، [[آیه 2 نصر|آیه 2]]، [[آیه 3 نصر|آیه 3]].
|-
|111||[[سوره لهب]]||5 آیه||[[آیه 1 مسد|آیه 1]]، [[آیه 2 مسد|آیه 2]]، [[آیه 3 مسد|آیه 3]]، [[آیه 4 مسد|آیه 4]]، [[آیه 5 مسد|آیه 5]].
|-
|112||[[سوره اخلاص]]||4 آیه||[[آیه 1 اخلاص|آیه 1]]، [[آیه 2 اخلاص|آیه 2]]، [[آیه 3 اخلاص|آیه 3]]، [[آیه 4 اخلاص|آیه 4]].
|-
|113||[[سوره فلق]]||5 آیه||[[آیه 1 فلق|آیه 1]].
|-
|114||[[سوره ناس]]||6 آیه||[[آیه 1 ناس|آیه 1]].
|}

{{قرآن}}

[[Category:آیات و سور]]
[[رده:فهرست ها]]
[[رده:آیات دارای شان نزول]]

الگو:قرآن در قاب

2017-06-25T05:56:07Z

Admin:

<div style="text-align: center;position:relative;padding:0 30px;">
<div style="border: 1px solid #a7d7f9;padding: 1em 1em 1em 1em ;display: inline-block;position:relative;">
<div>
[[image:Ghab-t.jpg|center|link=سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در سوره]]
</div>

<div style="background-color:#f5faff;text-align:center;position:relative;overflow:hidden">
{{{1}}}
</div>

<div>
[[پرونده:Ghab-d.jpg|center|link=سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در سوره]]

</div>

<div style="text-align:left;background-color:;position:relative;overflow:hidden" >

<nowiki>[</nowiki>{{{سوره|}}}–{{{آیه|}}}<nowiki>]</nowiki> ([[سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در مصحف]])

</div>
</div>
</div>

<noinclude>
[[رده:الگوهای قالب بندی]]
</noinclude>

الگو:قرآن در قاب

2017-06-25T05:54:48Z

Admin:

<div style="text-align: center;position:relative;padding:0 30px;">
<div style="border: 1px solid #a7d7f9;padding: 1em 1em 1em 1em ;display: inline-block;position:relative;">
<div>
[[image:Ghab-t.jpg|center|link=سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در سوره]]
</div>

<div style="background-color:#f5faff;text-align:center;position:relative;overflow:hidden">
{{{1}}}
</div>

<div>
[[پرونده:Ghab-d.jpg|center|link=سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در سوره]]

</div>

<div style="text-align:left;background-color:;position:relative;overflow:hidden" >

<nowiki>[</nowiki>{{{سوره|}}}–{{{آیه|}}}<nowiki>]</nowiki> ([[سوره {{{سوره|1}}}/متن و ترجمه#{{{آیه|1}}}|مشاهده آیه در مصحف]])

</div>
</div>
</div>

<noinclude>
[[رده:الگوهای قالب بندی]]
</noinclude>

بحث کاربر:Goodosuser

2016-10-15T08:47:05Z

Admin:

==خوش‌آمدید!==
{{پیام خوش آمد}}--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، ساعت ۲۲:۲۱ (IRST)
==تشکر==
سلام. ممنون از مشارکتهای خوبتان . مشخص است قواعد کار در ویکی را می دانید و کاربر مبتدی نیستید. امیداورم مشارکت شما با این دانشنامه پایدار باشد. به امید آنکه با کمک عزیزانی همچون شما این سایت به مرور رونق بگیرد و به فضایی برای مشارکت افراد توانمند در این زمینه مبدل شود .

لطفا برای همه مقالات خود حتما منبع را ذکر کنید و در صورتی که به سایتی ارجاع می دهید به سایت مربوطه لینک دهید.

موفق باشید --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، ساعت ۲۲:۴۱ (IRST)

== ابراز خشنودی از بازگشتتان ==

سلام! پس از بیش از یك هفته غیبتتان در ویرایش‌های دانش‌نامه اسلامی، اكنون از بازگشت دوباره تان خوشنودم. با توجه به نسبتاً نوپا بودن این دانش‌نامه، امیدوارم كمتر شاهد این غیبت‌های كاربری تأثیرگذاری چون شما باشم.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۲۵ (IRST)

==تشکر==
بدین وسیله از زحمات شما در این سال در جهت افزودن به غنای دانشنامه اسلامی و بهبود محتوای قدردانی می گردد. امید است سال آینده نیز این دانشنامه همچنان از قلم و حسن عنایت شما بهره مند باشد.

آنچه امسال بدان رسیدیم:

*رتبه دانشنامه در بین سایتهای ایرانی: 1500
*دانشنامه از کمتر 1000 بازدید روزانه در ابتدای سال به میانگین بازدید 3000 در یک روز رسیده است.
*این دانشنامه در حال حاضر در بسیاری از واژه ها جزء 10 نتیجه اول گوگل هستند: نمونه ها : دانشنامه اسلام، پیامبر اسلام، امام علی علیه السلام، امام باقر علیه السلام، امام صادق علیه السلام، امام حسن عسکری علیه السلام ، ایمان، منابع اجتهاد شیعه‌، پراکندگی شیعه در جهان، فرقه های شیعه، مکه، مدینه، کوفه، نجف، علامه طباطبائی، جنگ های صدر اسلام، وقایع تقویم تاریخ اسلام، بحارالانوار، فهرست سوره های قرآن، قصه‌ های قرآنی، فرهنگ و تمدن اسلام
*برخی دیگر از آمارهای دانشنامه را می توانید از [[ویژه:آمار|اینجا]] ببینید

سال خوبی داشته باشید

با آرزوی توفیق روز افزون در نشر معارف اسلامی برای شما--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۲۱ (IRST)

بنده هم متشکرم و آرزوی داشتن سال خوبی برای شما و سایر خدمتگزاران اهل بیت را دارم.
اگر تمرکز بر روی صفحاتی که بیشترین پیوند را داشته ملاک قرار بگیرد([[صفحه‌های مورد نیاز]]) بهتر پیش خواهیم رفت و چنانچه این موضوع در نظر گرفته نشود ممکن است کم تر از وقت بگذارم.

چنانچه منظور آمار الکسا باشد صرفا سایت‌های ایرانی ملاک نبوده سایتی هایی که در ایران بالاترین رتب مشاهده داشته باشند منظور است.--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۲۲ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۰۲:۱۱ (IRDT)
==صفحات نو==
سلام و خدا قوت
لطفا به هنگام ایجاد صفحات نو یک ویرایش حداقلی هم انجام بدهید که خوب دیده بشود. متوجه هستم که می خواهید بعدا ویرایش کنید اما در هر صورت تا شما ویرایشتان را انجام بدهید صفحه توسط دیگران دیده می شود و این برای دانشنامه مناسب نیست. --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۲ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۰ (IRDT)
اگر مصداقی‌تر به صفحه و ویرایش حداقلی مورد نیاز اشاره می شد ممنون می شدم--[[کاربر:Goodosuser|حجت‌اله]] ‌۴ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۰۵ (IRDT)

به عنوان نمونه این صفحه را عرض میکنم:[[آستان قدس رضوی]] . موارد دیگری هم اشکالات جزئی تری دارد مثل [[مؤمن (اسم الله)]] که پی نوشت ها رف نخورده. موفق باشید--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۴ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۰۷ (IRDT)

'''یک نکته در مورد ویرایش:''' علت اینکه در برخی موارد دور یک مطلب خط چین می گذارد این است که مطلب از ابتدای پاراگراف شروع نشده و یک یا چند فاصله در ابتدا خورده است.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۴ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۰۹ (IRDT)

==عجله نکنید==
سلام. ممنون از زحماتی که می کشید . ولی توصیه میکنم در ساخت صفحات بیشتر شتاب زده عمل نکنید و سعی کنید با تامل و تحقیق صفحه بسازید نه با کپی صرف. به عنوان نمونه نبود صفحه ای در مورد تبریز بهتر است تا این شهر بزرگ اسلامی فقط با اطلاعاتی از سایت دم دست ویکی پدیا پر شود و با توجه بهخ اینکه اینجا دانشنامه اسلامی است هیچ توضیحی در مورد زمان ورود اسلام به این شهر، نقش آن در تاریخ اسلام و اماکن مقدسه آن را نداشته باشد.

سعی کنید یک صفحه را آن طوری که حقش هست بسازید یا در تکمیل صفحات ایجاد شده قبلی بکوشید. موفق باشید--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ([[بحث کاربر:Zamani|بحث]]) ‌۱۱ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۵۱ (IRST)

خودتون احتمالا بهتر از بنده می دونید که حتی در همین سطحش هم چه قدر زمان بر هست چون کپی صرف نیست و تنظیم موارد فنیش و حذف الگو های وجود نداشته در این دانشنامه زیاد وقت می خواد. مضاف بر این که در این دانشنامه مانند بقیه دانشنامه ها بقیه هم باید در تکمیل و ویرایش کمک کنند و اگر بنا باشد مقاله ای در سطحی که مد نظر شماست گذاشته شود بسیاری از صفحات بدون مطلب باقی می مانند که شاید از نظر شما مشکلی نباشد اما از نظر بنده هست.--[[کاربر:Goodosuser|حجت‌اله]] ([[بحث کاربر:Goodosuser|بحث]]) ‌۱۴ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۰:۴۳ (IRST)

:پس لطفا از سایتهایی کپی کنید که معیارهای اعتبار را داشته باشند. ویکی پدیا به دلیل اینکه توسط کاربران اینترنت نوشته می شود و مرکز شناخته شده ای پشت تدوین آن نیست اعتبار لازم قید شده در شرط منبع معتبر در [[دانشنامه اسلامی:قوانین دانشنامه اسلامی|قوانین]] این دانشنامه را ندارد. لطفا این مورد را ببینید:[[دانشنامه اسلامی:پایگاه های معتبر]]--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ([[بحث کاربر:Zamani|بحث]]) ‌۱۴ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۱۳ (IRST)

حداقل مزیت رونوشت برداری بنده برای این دانشنامه این شد که صفحه منابع معتبر هم ایجاد شد. پیشنهاد می‌کنم قواعد کلی نگارش فارسی هم در دستور العمل قراردهید چون ویکیپدیای در این مورد از اینجا پیشی گرفته است.--[[کاربر:Goodosuser|حجت‌اله]] ([[بحث کاربر:Goodosuser|بحث]]) ‌۲۱ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۳:۰۴ (IRST)

==در مورد مقاله خرمشهر==
سلام . یک خط مقاله بدون سند و هیچگونه ویرایش چندان برای دانشنامه مناسب به نظر نمی رسد. لطفا دانشنامه اسلامی را جدی بگیرید -[[کاربر:سید مهدی خدایی|مدیر]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۲۴ (IRST)
از ویکی پدیا میارم می گن معتبر نیست نیار
شروع می کنم اشکال می گیرید.
بسیار صفحات بوده که در ویکیپدیا با یک یا چند خط شروع کردم و الان مطالب بسیاری داره- خواهش می کنم شما جدی بگیرید و مشارکت کنید--[[کاربر:Goodosuser|حجت‌اله]] ([[بحث کاربر:Goodosuser|بحث]]) ‌۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۲۱:۰۸ (IRST)

=== در مورد مقاله خرمشهر ===
سلام. دوست عزیز به هر حال باید حداقل هایی را در ایجاد مقاله رعایت کنید. دست کم یک پاراگراف با ویرایش های اولیه لازم است. شما خودتان را جای خوانندهای بگذارید که اطلاع کافی در مورد خرمشهر ندارد با این جمله مواجه می شود:

خرمشهر که خونین شهر هم لقب گرفته بود در ۱۳ آبان ۱۳۵۹ بعد از ۳۴ روز مقاومت جانانه سقوط کرد و بحمدلله در ۳ خرداد ۱۳۶۱ در عملیات بیت المقدس آزاد شد.

کی حمله کرد؟ کی مقاومت کرد؟ و.... ببینید چقدر بی معنی است.
الان هم که مثلاً آن را ویرایش کردهاید خودتان به ظاهر آن نگاه کنید. آیا مناسب است؟ اگر حداقل ها را رعایت نکنید ویرایش شما بازگردانی می شود. --[[کاربر:سید مهدی خدایی|مدیر]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۰۲ (IRST)

==دلیل بسته شدن حساب شما==
با سلام

کاربر گرامی

مطابق با تصمیم شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی قرار بر آن شد که دسترسی مشارکت کاربران در دانشنامه تنها بعد از ارسال مدارک تحصیلی و سوابق پژوهشی به موسسه اهل البیت علیهم السلام و تایید شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی اعطا گردد.

لذا تقاضامند است در صورتی که علاقه مند به ادامه مشارکت در این دانشنامه هستید مدارک خود را به پست الکترونیکی زیر ارسال کنید:

info@ahlolbait.com

--[[کاربر:Admin|Admin]] ([[بحث کاربر:Admin|بحث]]) ‏۱۵ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۷ (IRST)

الگو:منبع الکترونیکی معتبر

2016-08-30T06:16:03Z

Admin:

<div style="text-align: center;padding: 10px 0;">
<div id="source-digit" style="border-radius: 0.5em; height: 70px; line-height: 2em;display: inline-block; border: 1px solid #a7d7f9; box-sizing: border-box; padding: 0 1em 1em; background: #f5faff;">
[[پرونده:icon-computer.png|65px|right]]
این صفحه از یک '''منبع صرفا الکترونیکی''' در یکی از '''[[دانشنامه اسلامی:{{{ماخذ|پایگاه}}} های معتبر|{{{ماخذ|پایگاه}}} های معتبر]]''' گرفته شده است.
(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)
</div></div>
<noinclude>
[[رده:الگوهای مربوط به منبع]]
</noinclude>

عبدالله بن جندب

2016-08-11T06:04:45Z

Admin:

از اصحاب حضرت [[امام کاظم|كاظم]] و [[امام رضا|رضا]] عليهماالسلام و وكيل ايشان است. [[شيخ كشى]] روايت كرده كه حضرت ابوالحسن عليه‌السلام قسم خورد كه راضى است از او و همچنين پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم و خداوند تعالى.<ref> (رجال كشى)، 2/851.</ref> و هم فرموده كه عبدالله بن جندب از مخبتين است،<ref> (رجال كشى)، 2/852.</ref> يعنى از كسانى كه حق تعالى در [[حق]] ايشان فرموده: «وَ بشِّر المُخْبِتينَ الَّذينَ اِذا ذُكِرَاللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُم؛<ref> [[سوره حج]](22)، آيه 34 و 35.</ref> و بشارت بده فروتنان و متواضعان را كه در درگاه ما آرميده و مطمئن‌اند آنان كه چون ذكر خدا شود نزد ايشان، بترسد دل‌هاى ايشان از هيبت جلال ربانى و طلوع انوار عظمت سبحانى و يا هرگاه تخويف كرده شوند به عذاب و عقاب الهى، دل‌هاى ايشان خائف و هراسان شود».

و روايت شده از ابراهيم بن هاشم كه گفت: من عبدالله بن جندب را ديدم در موقف [[عرفات]] و حال هيچ كس را بهتر از او نديدم، پيوسته دست‌هاى خود را به سوى آسمان بلند كرده بود و آب ديده‌اش بر روى او جارى بود تا به زمين مى‌رسيد، چون مرد فارغ شدند، گفتم: وقوف هيچ كس را بهتر از وقوف تو نديدم، گفت: به خدا سوگند كه [[دعا]] نكردم مگر برادران مؤمن خود را زيرا كه از حضرت امام موسى عليه‌السلام شنيدم كه هر كه [[دعا]] كند از براى برادران مؤمن خود در غيبت او از عرش به او ندا رسد كه از براى تو صد هزار برابر او باد، پس من نخواستم كه دست بردارم از صد هزار برابر دعاى ملك كه البته مستجاب است براى يك دعا خود كه نمى‌دانم مستجاب خواهد شد يا نه.<ref> (رجال كشى)، 2/852.</ref>

و قرار داد او با صفوان بن يحيى بيايد در ذكر صفوان در اصحاب حضرت [[امام رضا]] عليه‌السلام. و او همان است كه حضرت موسى بن جعفر عليه‌السلام براى او نوشته دعاى [[سجده]] شكر معروف (اَللّهُمَّ اِنّى اُشْهِدُكَ) را كه در (مصباح [[شیخ طوسی]]) و غيره است.<ref> (مصباح المتهجد)، ص 179، بيروت، أعلمى.</ref>

و روايت شده كه وقتى عبدالله بن جندب عريضه‌اى خدمت حضرت ابوالحسن عليه‌السلام نوشت و در آن عرض كرد كه فدايت شوم! من پير شدم و ضعف و عجز پيدا كردم از بسيارى از آنچه كه قوت داشتم بر آن و دوست دارم، فدايت شوم كه تعليم كنى مرا كلامى كه مرا به خداوند نزديك كند و فهم و علم مرا زياد كند، حضرت در جواب او را امر فرمود كه بسيار بخواند اين ذكر شريف را: «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ × لاحَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ».<ref> ([[بحارالانوار]])، 23/312، 313.</ref>

در ([[تحف العقول]]) وصيتى طولانى از حضرت [[امام صادق]] عليه‌السلام نقل كرده كه به عبدالله بن جندب فرموده و مشتمل است بر وصايا نافعه جليله كه ما در ذكر مواعظ و نصايح حضرت صادق عليه‌السلام چند سطر از آن نقل كرديم.<ref> ر.ك: (تحف العقول)، ص 301ـ307.</ref> و بالجمله؛ جلالت شأن عبدالله بن جندب زياده از آن است كه ذكر شود و روايت شده كه بعد از فوت او على بن مهزيار رحمةالله در مقام او برقرار شد.

==پانویس==
<references />

==منابع==
حاج [[شیخ عباس قمی]]، منتهی الآمال قسمت دوم، باب دهم: در تاريخ حضرت موسى بن جعفر عليه‌السلام
[[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]
[[رده:اصحاب امام کاظم علیه السلام]]
[[رده:اصحاب امام رضا علیه السلام]]

بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی

2016-08-11T05:32:23Z

Admin:

بسم الله الرحمن الرحیم و سلام

به صفحه بحث [[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] خوش آمدید!

==مقاله محمد خزائلی==
با عرض سلام و خدا قوت

در مورد سوالی که در خصوص علت حذف این مقاله پرسیده بودید: در مقاله شما به جز تاریخ تولد ایشان و محل زندگی و غیره چیزی چندانی نیامده بود و برای بنده معلوم نشد ایشان چه ارتباطی با اسلام دارد که دانشنامه اسلامی مدخلی را به این شخصیت اختصاص دهد . در معرفی دانشنامه اسلامی آمده است :

دانشنامه اسلامي به تبيين و توضيح و تفسير تمامی موضوعات مطرح اسلامي، وقايع تاريخ اسلام، شخصيتهاي اسلامي، اصطلاحات اسلامي و ... بر مبنای باورهای شیعه اثنی عشری مي پردازد .

البته این مقاله یک مشکل دیگر هم داشت آن هم نداشتن منبع بود. الان [[الامام علی صوت العدالة الانسانی]] هم همین مشکل را دارد. لطفا منبع خود را هم بنویسید.

==رده‌ها==

نکته دیگر اینکه رده های ویکی پدیا با رده های دانشنامه اسلامی خیلی متفاوت است. ما در حال حاضر رده های با عنوان اهالی شهرها نداریم.
امضاء فراموش شده بود (--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۵۵ (IRST))

خوب است که رده‌های مناسب در ویکی‌پدیا، در این دانش‌نامه هم استفاده شود.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۸:۱۱ (IRST)

==امضا==

در مورد امضاء هم من معمولا امضاء می کنم . اما کاربران اینجا قواعد را به درستی نمی دانند و راهنما را متاسفانه به خوبی مطالعه نمی کنند. البته نمی دانم شاید من هم در جایی از روی فراموشی مطلبی را بدون امضاء گذاشته باشم.

ان شاء الله با اضافه شدن کاربری همچون شما کع روی این مسائل دقت دارید رویه امضاء و پیام گذاشتن در صفحات بحث متداول شود.

موفق باشید.

--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۲ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۶:۳۴ (IRST)

== فهرست قاریان قرآن==
سلام. در دانشنامه های مشارکتی صفحات می توانند به مرور و با مشارکت افراد تکمیل شوند . قطعا اگر فهرست مزبور به صورت کامل بود بهتر بود . ولی همین حداقل هم انگیزه است تا دیگران با دیدن نقص مقاله آن را تکمیل کنند.

مثلا شما خودتان می توانیداگر اطلاعاتی در خصوص موارد مورد مطالبه تان دارید به غنای بیشتر این فهرست کمک کنید.

بهتر است در موارد اینچنینی بحثتان را در صفحه بحث همان کاربر مطرح کنید که خودش هم بخواند و بعد من را به آنجا ارجاع دهید

موفق باشید فرزند شایسته ایران اسلامی--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۳ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۵ (IRST)

برای درست کردن فهرست مثل [[قاریان قرآن کشور سومالی]] انجام دهید. می توانید صدر همان جدول را کپی کنید. و کلا از همان تقلید کنید. البته اگر مطالب مربوط به هر قاری را دارید اینکار را انجام بدهید. --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۲۲ (IRST)
==علت قرمز بودن رده هایتان==
سلام. کیبورد شما یاء و کاف را به صورت عربی تایپ می کند و به همین دلیل وقتی رده می زنید با وجود اینکه رده موجود است ولی قرمز نشان می دهد. این مشکل در متن هایتان هم اگر خودتان تایپ کنید وجود دارد . پیشنهاد میکنم کیبورد سیستمتان را تغییر دهید.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۴۵ (IRST)

== فارسی نویسی ==

سلام
ممکن است مشکل مربوط به متونی باشد از جای دیگر مي آوریدبنابراین بهتر است قبل ي ها و ك ها اصلاح شود.
[http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%A7:%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C صفحه کلید استاندارد] اگر صفحه کلیدتان درست نمي نویسد یا مي خواهید استاندارد باشد که معمولا در ویندوز رعایت نشده است.--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۱:۳۴ (IRST)

سلام! و سپاس فراوان از شما.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۲:۱۴ (IRST)

==یک پیشنهاد==

[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF_%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2 صفحات مورد نیاز] را کمک کنید.--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۱:۳۴ (IRST)

سلام دوباره! به این صفحه سری خواهم زد و در صورت توان همراهی خواهم كرد.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۲:۱۴ (IRST)

==والد رده آثار بر پایه نگارنده==
سلام. من رده والد این رده را منابع اسلامی گذاشتم . به دو دلیل : یکی اینکه از ابتدای این دانشنامه تا کنون کتابهای زیادی در آن معرفی شده و همه در این بخش قرار گرفته است و افزودن رده جدید کتابها وقت زیادی میگیرد. و دوم اینکه به این صورت فعلی می توانیم مثلا آثار دیگری همچون مقالات را نیز زیر همین رده کلی آثار بیاوریم.نظرتان چیست؟--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۴۸ (IRST)

البته من فكر نمی‌كنم، منابع همان معنای كتاب‌ها را افاده نماید. بهتر است در جهت بالا بردن سطح دانش‌نامه، چنین زحماتی را بر خود هموار كنيم. درباره رده [[:رده:منابع عرفانی|منابع عرفانی]] نيز همین نظر را دارم. در مجموع، واژه منابع، در عموم، معنای دیگری جز آنچه در این رده‌ها مراد شده است، مي‌رساند.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۴۸ (IRST)

:حرفتان درست است بهتر بود از ابتدا به جای منابع کتاب می گذاشتیم. ولی من که فرصت اینکار را ندارم اگر خودتان می توانید زحمتش را بکشید یعنی تمامی موارد معرفی کتاب را رده اش را به جای منابع فلان کتابهای فلان بگذارید رده کتابها را اضافه کنید در غیر این صورت فعلا این رده را اضافه نکنید تا در فرصت مقتضی اینکار انجام شود. چون افزودن رده جدید و بعد گذاشتن چند مقاله محدود در آن این تصور را به وجود می آورد که تعداد مقالات آن رده در دانشنامه کم است.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۵۹ (IRST)
به هر حال، باید این كار در جهت بالا بردن سطح دانش‌نامه انجام شود. دلایلی كه ذكر فرمودید، شاید برای ایجاد نكردن چنین رده‌ای چندان هم قانع كننده نباشد. اجازه فرمایید به تدریج انجام خواهد شد.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۷:۱۳ (IRST)

==خط شکسته==
من از خط خیلی سر رشته ندارم ولی فکر کنم خط شکسته غیر از شکسته نستعلیق است.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۳۲ (IRST)
سلام! تا آنجا كه جستجو كرده‌ام، خط شكسته همان خط شكسته نستعلیق را افاده می‌كند. اگر در جایی مطلبی دال بر تمایز این دو خط یافتید، لطفاً اطلاع دهید! در غیر این صورت صفحه تغییر مسیر را باقی گذارید![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۰:۴۷ (IRST) ظاهرا [[خط شکسته]] همان [[خط شکسته نستعلیق]] است. [http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%D8%B7_%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%82 ویکیپدیا]--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۵۵ (IRST)

==منابع حدیثی==
سلام و خدا قوت!

رده جدیدی با عنوان کتابهای حدیثی درست کرده اید. برای کتابهای حدیثی همان اصطلاح منابع حدیثی درست تر است. و معمولا هم در مقالات و نوشته ها با همین عنوان منابع حدیثی یا منابع روایی از آنها یاد می شود. علت آن هم این است که منابع حدیثی در حقیقت نوشته پرداخته ذهن اشخاص نیست بلکه مجموعه ای از روایات است که به تعبیر علامه طباطبائی در کتاب شیعه در اسلام و دیگران منبع اندیشه اسلامی است یعنی متفکر مسلمان با اندیشیدن در قرآن و روایات نظر اسلام را استخراج میکند.

در پایگاه حدیث نت به آدرس http://hadith.net/ که متعلق به دارالحدیث است نیز با عنوان منابع حدیث شیعه مجموعه منابع حدیثی در دسترس کاربران قرار گرفته است. یا اصلا گروهی در دارالحدیث با همین عنوان تاسیس شده است و در نظر دارند فهرست منابع حدیثی و نه کتابهای حدیثی چاپ شده در شیعه و سنی را تهیه کنند.[http://www.hadith.net/n448-e28541.html اینجا]

لذا با این توضیح فکر میکنم این رده همان منابع حدیثی بماند بهتر است. اساسا از ابتدا چون این رده به عنوان منابع حدیثی به درستی گذاشته شد رده های مشابه به اشتباه به عنوان رده منابع فلان به تبع آن ایجاد گردید که البته دقت لازم در مورد آنها صورت نگرفت.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۶ (IRST)

سلام! دیدگاه شما درست و شایسته به نظر می‌رسد. سپاسگزارم![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۰:۱۰ (IRST)

==دو نکته در مورد ایجاد رده جدید==
سلام و خدا قوت

لطفا در ایجاد رده جدید دو مسئله زیر را مد نظر داشته باشید:

1. رده های جدید رو در جایی ایجاد کنید که حداقل دو مقاله مربوط به آن رده وجود داشته باشد.

2. با قرار دادن رده مادر در صفحه رده تازه ایجاد شده رده را از حالت قرمز بودن خارج کنید.

با سپاس--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۳۸ (IRST)

سلام! بنده هم این نكات را در نظر دارم. گویا شما یا اندكی كم‌تاب هستید یا ... به هر حال از تذكراتتان سپاسگزارم![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۰۰ (IRST)

==تشکر==
بدین وسیله از زحمات شما در این سال در جهت افزودن به غنای دانشنامه اسلامی و بهبود محتوای قدردانی می گردد. امید است سال آینده نیز این دانشنامه همچنان از قلم و حسن عنایت شما بهره مند باشد.

آنچه امسال بدان رسیدیم:

*رتبه دانشنامه در بین سایتهای ایرانی: 1500
*دانشنامه از کمتر 1000 بازدید روزانه در ابتدای سال به میانگین بازدید 3000 در یک روز رسیده است.
*این دانشنامه در حال حاضر در بسیاری از واژه ها جزء 10 نتیجه اول گوگل هستند: نمونه ها : دانشنامه اسلام، پیامبر اسلام، امام علی علیه السلام، امام باقر علیه السلام، امام صادق علیه السلام، امام حسن عسکری علیه السلام ، ایمان، منابع اجتهاد شیعه‌، پراکندگی شیعه در جهان، فرقه های شیعه، مکه، مدینه، کوفه، نجف، علامه طباطبائی، جنگ های صدر اسلام، وقایع تقویم تاریخ اسلام، بحارالانوار، فهرست سوره های قرآن، قصه‌ های قرآنی، فرهنگ و تمدن اسلام
*برخی دیگر از آمارهای دانشنامه را می توانید از [[ویژه:آمار|اینجا]] ببینید

سال خوبی داشته باشید

با آرزوی توفیق روز افزون در نشر معارف اسلامی برای شما--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۲۲ (IRST)

==کجا رفتید؟==
چند وقته خبریتون نیست. کجا رفتید؟ نکنه جای نون و آب داری پیدا کردید؟!--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۲ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۴ (IRDT)

جای نون و آبداری که پیدا نکردم اما این دانش‌نامه آن‌قدر که انتظار می‌رود حضور جدی و چالشی اعضایش مشاهده نمی‌شود. شاید مؤسسه مربوط باید تلاش و جدیت بیشتری را مبذول دارد. با این حال توانایی‌های بالقوه چنین دانش‌نامه‌ای بسیار بیش از این‌هاست.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ([[بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی|بحث]]) ‌۱ اکتبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۰ (IRST)

==مسابقات==
لطفا محتوای صفحه را به سرعت آماده کنید. این صفحه در چند روز آینده بازدید خواهد شد در حالی که هیچ محتوایی ندارد. --[[کاربر:سید مهدی خدایی|مدیر]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۱۳ (IRST)

به نظر می‌رسد اندکی در بهبود محتوای یک دانش‌نامه‌ی آزاد شتاب‌زده‌اید. کم‌کم به تکمیل مطالب آن خواهم پرداخت.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ([[بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی|بحث]]) ‌۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۳:۴۸ (IRST)

==دلیل بسته شدن حساب شما==
با سلام

کاربر گرامی

مطابق با تصمیم شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی قرار بر آن شد که از این تاریخ به بعد دسترسی مشارکت کاربران در دانشنامه تنها بعد از ارسال مدارک تحصیلی و سوابق پژوهشی به موسسه اهل البیت علیهم السلام و تایید شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی اعطا گردد.

لذا تقاضامند است در صورتی که علاقه مند به ادامه مشارکت در این دانشنامه هستید مدارک خود را به پست الکترونیکی زیر ارسال کنید:

info@ahlolbait.com

--[[کاربر:Admin|Admin]] ([[بحث کاربر:Admin|بحث]]) ‌۱۱ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۴۷ (IRDT)

بحث کاربر:Mohamadhosein1

2016-08-11T05:31:33Z

Admin:

==خوش آمدید!==
{{پیام خوش آمد}}
--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۱۶ (IRDT)
==تشکر==
محمد حسین عزیز

ممنون از مشارکت های خوبتان .

فقط [[دانشنامه اسلامی:شیوه ارجاع به منابع|این صفحه]] را مطالعه ای بفرمایید در برخی مقالاتتان فقط عنوان سایت آمده و قواعد ارجاع به سایت به خوبی رعایت نشده است

موفق باشید--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، ساعت ۲۲:۵۵ (IRST)

==قاریان قرآن==
سلام
من رده های جدید قاریان قرآن/ قاریان قرآن معاصر/ و قاریان قرآن به تفکیک کشورها را ایجاد کردم. تا صفحات قاریان قرآن که زحمت ایجاد آن را کشیده اید را در رده قاریان قرآن به تفکیک کشورها قرار دهید. [[قاریان قرآن کشور عربستان‌]] را ببینید. --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۶ (IRST)

==عنوان مناسب براي مقالات قاريان==

مورد دیگر اینکه برای اینگونه صفحات باید بنویسیم فهرست قاریان ... البته این مورد را خودم بعدا اصلاح میکنم چون برای انتقال صفحات به نام جدید نیاز به دسترسی در سطح مدیر است. موفق باشید--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۹ (IRST)

==مقالات جديد شما==

سلام! شما به تازگي مقالاتي پيرامون مباحث قرآني، از جمله قاريان قرآن و مترجمان قرآن ايجاد كرده‌ايد كه فراوان جاي تقدير دارد، اما تنها فهرست خامي از نام‌هاست. بهتر است دست كم با افزودن اطلاعات مناسب ديگر يا دست كم ايجاد جدول و پيوند دروني صورت ويكي‌گونه‌اي به آنها دهيد.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۵ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۴ (IRST)

برای درست کردن فهرست مثل [[قاریان قرآن کشور سومالی]] انجام دهید. می توانید صدر همان جدول را کپی کنید. و کلا از همان تقلید کنید. --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۱۷ (IRST)

==به سایتها ارجاع دهید==
یکی از ویژگی های دانشنامه اسلامی این است که به مطالبی که از سایتهای دیگه برداشته میشه در این دانشنامه با ذکر تاریخ بازیابی از سایت لینک داده میشه. خواهشمند است این مورد را رعایت بفرمایید برای یادگیری چگونگی این کار مراجعه کنید به [[دانشنامه اسلامی:شیوه ارجاع به منابع#مطالب روی وب‌گاهها|اینجا]]. موفق باشید.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۵۴ (IRST)

لطفاً، در مقالات مربوط به فهرست قاریان و مترجمان قرآن نيز پيوند منابع اينترنتی را درج نمایید! [[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۲:۴۶ (IRST)

==تشکر==
بدین وسیله از زحمات شما در این سال در جهت افزودن به غنای دانشنامه اسلامی و بهبود محتوای قدردانی می گردد. امید است سال آینده نیز این دانشنامه همچنان از قلم و حسن عنایت شما بهره مند باشد.

آنچه امسال بدان رسیدیم:

*رتبه دانشنامه در بین سایتهای ایرانی: 1500
*دانشنامه از کمتر 1000 بازدید روزانه در ابتدای سال به میانگین بازدید 3000 در یک روز رسیده است.
*این دانشنامه در حال حاضر در بسیاری از واژه ها جزء 10 نتیجه اول گوگل هستند: نمونه ها : دانشنامه اسلام، پیامبر اسلام، امام علی علیه السلام، امام باقر علیه السلام، امام صادق علیه السلام، امام حسن عسکری علیه السلام ، ایمان، منابع اجتهاد شیعه‌، پراکندگی شیعه در جهان، فرقه های شیعه، مکه، مدینه، کوفه، نجف، علامه طباطبائی، جنگ های صدر اسلام، وقایع تقویم تاریخ اسلام، بحارالانوار، فهرست سوره های قرآن، قصه‌ های قرآنی، فرهنگ و تمدن اسلام
*برخی دیگر از آمارهای دانشنامه را می توانید از [[ویژه:آمار|اینجا]] ببینید

سال خوبی داشته باشید

با آرزوی توفیق روز افزون در نشر معارف اسلامی برای شما--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۲۰ (IRST)

==[[حافظ خراباتی]]‌==
سلام دوست عزیز! من با این کتاب و نویسنده آشنایی ندارم. ولی مسئله ای که هست این است که شما خیلی جانبدارانه و با تعریف و تمجید این کتاب را معرفی نموده اید و این مناسب برای یک دانشنامه نیست. پیشنهاد میکنم مقداری لحن نوشته تان را علمی تر و رسمی کنید. مثلا به جای "مولف مطالعات علمی و دقیق در کتاب های ادبی و کتاب های دینی دارد ." می توانیم بنویسیم: مولف مطالعات قابل توجهی در کتاب های ادبی و دینی دارد. اینکه مطالعات ایشان علمی است یا دقیق است بیشتر بیان کننده یک سلیقه و نظر درباره ایشان است تا یک گزارش علمی. البته بعضی بخشهای دیگر نیز همین مشکل را دارد مثل :

"کتاب حافظ خراباتی , عرفان اسلامی حافظ شیرازی را به صورت علمی و دقیق بیان کرده است ."

"حافظ خراباتی کتاب ارزشمند در شرح اندیشه های حافظ شیرازی است ."

موفق باشید--[[کاربر:Sedaghat|Sedaghat]] ‌۴ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۱:۵۰ (IRDT)

سلام و خددا قوت!

همین مشکلی که به شما تذکر داده اند در این نوشته جدیدتان هم وجود دارد:

بهاالدین خرمشاهی این کتاب را '''بدیع و علمی''' نگارش کرده است . ... کتاب ذهن و زبان حافظ '''تحلیل ِ ارزشمند''' در زمینه ی حافظ پژوهی است.

لطفا این موارد را حذف یا جایگزین بفرمایید.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۳۷ (IRDT)

==جمال آفتاب و آفتاب هر نظر ==
[[بحث:جمال آفتاب و آفتاب هر نظر ( کتاب )]]--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۲ (IRDT)

==اندیشه سبز , زندگی سرخ ( کتاب )==
سلام

دوست عزیز اینجوری که آخه نمیشه. نه جمله بندی ها درسته، و نه علائم ویرایشی رعایت شده. ضمن اینکه منبعتون هم خود کتابه. یعنی خود کتاب خودش رو اینطوری معرفی کرده؟! اگر تا دور روز دیگه اصلاح نفرمایید. ناچارم حذف کنم--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ([[بحث کاربر:Zamani|بحث]]) ‌۷ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۳۰ (IRST)

شما که کار چندانی نکرده بودید!!! به جای کامای فارسی علامت کامای انگلیسی است و همه هم فاصله دارد. برای اصلاح [[دانشنامه اسلامی: دستور خط| دستور خط]]را ببینید. مشکل منبع هم که همچنان هست!

لطفا برای امضاء در صفحات بحث علامت(<nowiki>~~~~</nowiki>) را در آخر پیامهایتان در صفحات بحث بگذارید (در گوشه بالای جعبه ویرایش هم امکانش هست)--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ([[بحث کاربر:Zamani|بحث]]) ‌۸ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۵۶ (IRST)
==در مورد مقاله تبریز در نهضت تنباکو==
دوست عزیز متأسفانه شما در ایجاد این مقاله اصول اولیه ایجاد و ویرایش صفحات را رعایت نکرده اید. بنابراین ویرایش شما واگردانی می شود[[کاربر:سید مهدی خدایی|سید مهدی خدایی]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲۲ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۶ (IRST)

==در مورد مقاله تبریز در نهضت تنباکو==
با سلام و عرض ادب. همه این موارد در بخش راهنما در سمت راست صفحه توضیح داده شده است.

بار دیگر صفحه را ایجاد کنید . این بار غیر از عنوان اصلی عنوانهای فرعی هم ایجاد کنید. بقیه موارد را تا حدی که زمان اجازه بدهد به شما توضیح خواهم داد. [[کاربر:سید مهدی خدایی|سید مهدی خدایی]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲۳ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۰۲ (IRST)

==در مورد مقاله تبریز در نهضت تنباکو==
باسلام . فهرست مطالب و بخشی از متن نمی تواند معرفی یک کتاب به حساب آید . چند نمونه ای معرفی کتابها را در همین دانشنامه مشاهده کنید و بر اساس آن متن را اصلاح کنید.
در ضمن نقل مطالب از ویکی ها مثل ویکی پدیا مجاز نیست. چون ویکی ها منابع معتبری نیستند.

و نگارش جملات به این صورت مناسب نیست
کتاب تبریز در نهضت تنباکو, حجم کم دارد.

کتاب تحلیل ساده و روان دارد.

این کتاب دربارۀ نقش تبریز در نهضت تنباکو نگارش شده است.

کتاب ِ تبریز در نهضت تنباکو در زمینۀ تاریخ شیعه است.

مثلا بگویید: این کتاب که در باره نقض تبریز در نهضت تنباکو نگارش شده حجم کمی دارد و ....

==در مورد مقاله تبریز در نهضت تنباکو==
سلام
قدم اول: ابتدا توضیح مختصری از ماجرای جنبش تحریم تنباکو بیاورید.منبع موثق باشد. مثلا از مطالب مقدماتی همان کتاب استفاده کنید.--[[کاربر:سید مهدی خدایی|سید مهدی خدایی]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲۵ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۰ (IRST)

==در مورد مقاله تبریز در نهضت تنباکو==
حالا باید نقل قول را مستند کنید. سند قسمتی که اضافه کرده اید را جلوب آن بنویسید و با ماوس آن را انتخاب نمایید و بعد اولین آیکون بالای صفحه را فشار دهید.
برای آشنایی بیشتر با نحوه ویرایش مطالب یکی از مقالات همین دانشنامه را باز کنید و بخش ویرایش مقاله را انتخاب کنید و ببینید دیگران چگونه آدرس دهی یا سطح بندی یا لینک ایجاد کرده اند. [[کاربر:سید مهدی خدایی|سید مهدی خدایی]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲۵ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۲۱:۳۳ (IRST)

*************
از نظر نگارش یمتن زیر ایراد دارد:
مؤلف در این کتاب نقش تبریز و اندیشه های نهضت تنباکو به رهبری میرزای شیرازی را بررسی کرده است. و به تبیین ابعاد تاریخی _ اجتماعی ِ این نهضت مهم شیعی پرداخته است. و مسأله ی استعمار و استبداد ِ دشمنان ایران اسلامی را بررسی کرده است.
تکرار فعل (کرده است)
این صفحه را چند روز دیگر پس از ویرایش دیگران دوباره ببینید و با متن فعلی مقایسه کنید تا یک ویرایش صحیح را مشاهده کنید. با تشکر --[[کاربر:سید مهدی خدایی|سید مهدی خدایی]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۲۷ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۱۳ (IRST)

==دلیل بسته شدن حساب شما==
با سلام

کاربر گرامی

مطابق با تصمیم شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی قرار بر آن شد که از این تاریخ به بعد دسترسی مشارکت کاربران در دانشنامه تنها بعد از ارسال مدارک تحصیلی و سوابق پژوهشی به موسسه اهل البیت علیهم السلام و تایید شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی اعطا گردد.

لذا تقاضامند است در صورتی که علاقه مند به ادامه مشارکت در این دانشنامه هستید مدارک خود را به پست الکترونیکی زیر ارسال کنید:

info@ahlolbait.com

--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ([[بحث کاربر:Zamani|بحث]]) ‌۱۱ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۳۹ (IRDT)

دانشنامه اسلامی:شروع مشارکت

2016-08-11T05:28:20Z

Admin:

==هنوز ثبت نام نکرده ام==
برای مشارکت در این دانشنامه مدارک تحصیلی و سوابق پژوهشی خود را به همراه نام کاربری پیشنهادی به پست الکترونیکی زیر ارسال کنید:

info@ahlolbait.com

==ثبت نام کرده ام و نیاز به راهنمایی دارم==
*چنانچه قصد اضافه نمودن مقاله ای جدید را دارید [[راهنما:ایجاد صفحه|ایجاد صفحه]] را بخوانید.

*چنانچه قصد تغییر در محتوای فعلی مقاله ای را دارید [[راهنما:روش ویرایش یک صفحه|روش ویرایش یک صفحه]] را بخوانید.

*برای راهنمایی بیشتر از [[راهنما:فهرست راهنما|راهنما]] کمک بگیرید.

*چنانچه سوالی داشتید، می توانید در [[دانشنامه اسلامی:اتاق راهنمایی|اتاق راهنمایی]] مطرح کنید.

[[رده:دانشنامه اسلامی]]

بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی

2016-08-11T05:17:37Z

Admin:

بسم الله الرحمن الرحیم و سلام

به صفحه بحث [[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] خوش آمدید!

==مقاله محمد خزائلی==
با عرض سلام و خدا قوت

در مورد سوالی که در خصوص علت حذف این مقاله پرسیده بودید: در مقاله شما به جز تاریخ تولد ایشان و محل زندگی و غیره چیزی چندانی نیامده بود و برای بنده معلوم نشد ایشان چه ارتباطی با اسلام دارد که دانشنامه اسلامی مدخلی را به این شخصیت اختصاص دهد . در معرفی دانشنامه اسلامی آمده است :

دانشنامه اسلامي به تبيين و توضيح و تفسير تمامی موضوعات مطرح اسلامي، وقايع تاريخ اسلام، شخصيتهاي اسلامي، اصطلاحات اسلامي و ... بر مبنای باورهای شیعه اثنی عشری مي پردازد .

البته این مقاله یک مشکل دیگر هم داشت آن هم نداشتن منبع بود. الان [[الامام علی صوت العدالة الانسانی]] هم همین مشکل را دارد. لطفا منبع خود را هم بنویسید.

==رده‌ها==

نکته دیگر اینکه رده های ویکی پدیا با رده های دانشنامه اسلامی خیلی متفاوت است. ما در حال حاضر رده های با عنوان اهالی شهرها نداریم.
امضاء فراموش شده بود (--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۵۵ (IRST))

خوب است که رده‌های مناسب در ویکی‌پدیا، در این دانش‌نامه هم استفاده شود.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۸:۱۱ (IRST)

==امضا==

در مورد امضاء هم من معمولا امضاء می کنم . اما کاربران اینجا قواعد را به درستی نمی دانند و راهنما را متاسفانه به خوبی مطالعه نمی کنند. البته نمی دانم شاید من هم در جایی از روی فراموشی مطلبی را بدون امضاء گذاشته باشم.

ان شاء الله با اضافه شدن کاربری همچون شما کع روی این مسائل دقت دارید رویه امضاء و پیام گذاشتن در صفحات بحث متداول شود.

موفق باشید.

--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۲ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۶:۳۴ (IRST)

== فهرست قاریان قرآن==
سلام. در دانشنامه های مشارکتی صفحات می توانند به مرور و با مشارکت افراد تکمیل شوند . قطعا اگر فهرست مزبور به صورت کامل بود بهتر بود . ولی همین حداقل هم انگیزه است تا دیگران با دیدن نقص مقاله آن را تکمیل کنند.

مثلا شما خودتان می توانیداگر اطلاعاتی در خصوص موارد مورد مطالبه تان دارید به غنای بیشتر این فهرست کمک کنید.

بهتر است در موارد اینچنینی بحثتان را در صفحه بحث همان کاربر مطرح کنید که خودش هم بخواند و بعد من را به آنجا ارجاع دهید

موفق باشید فرزند شایسته ایران اسلامی--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۳ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۵ (IRST)

برای درست کردن فهرست مثل [[قاریان قرآن کشور سومالی]] انجام دهید. می توانید صدر همان جدول را کپی کنید. و کلا از همان تقلید کنید. البته اگر مطالب مربوط به هر قاری را دارید اینکار را انجام بدهید. --[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۲۲ (IRST)
==علت قرمز بودن رده هایتان==
سلام. کیبورد شما یاء و کاف را به صورت عربی تایپ می کند و به همین دلیل وقتی رده می زنید با وجود اینکه رده موجود است ولی قرمز نشان می دهد. این مشکل در متن هایتان هم اگر خودتان تایپ کنید وجود دارد . پیشنهاد میکنم کیبورد سیستمتان را تغییر دهید.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۴۵ (IRST)

== فارسی نویسی ==

سلام
ممکن است مشکل مربوط به متونی باشد از جای دیگر مي آوریدبنابراین بهتر است قبل ي ها و ك ها اصلاح شود.
[http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%A7:%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C صفحه کلید استاندارد] اگر صفحه کلیدتان درست نمي نویسد یا مي خواهید استاندارد باشد که معمولا در ویندوز رعایت نشده است.--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۱:۳۴ (IRST)

سلام! و سپاس فراوان از شما.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۲:۱۴ (IRST)

==یک پیشنهاد==

[http://wiki.ahlolbait.com/index.php/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF_%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2 صفحات مورد نیاز] را کمک کنید.--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۱:۳۴ (IRST)

سلام دوباره! به این صفحه سری خواهم زد و در صورت توان همراهی خواهم كرد.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۲:۱۴ (IRST)

==والد رده آثار بر پایه نگارنده==
سلام. من رده والد این رده را منابع اسلامی گذاشتم . به دو دلیل : یکی اینکه از ابتدای این دانشنامه تا کنون کتابهای زیادی در آن معرفی شده و همه در این بخش قرار گرفته است و افزودن رده جدید کتابها وقت زیادی میگیرد. و دوم اینکه به این صورت فعلی می توانیم مثلا آثار دیگری همچون مقالات را نیز زیر همین رده کلی آثار بیاوریم.نظرتان چیست؟--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۴۸ (IRST)

البته من فكر نمی‌كنم، منابع همان معنای كتاب‌ها را افاده نماید. بهتر است در جهت بالا بردن سطح دانش‌نامه، چنین زحماتی را بر خود هموار كنيم. درباره رده [[:رده:منابع عرفانی|منابع عرفانی]] نيز همین نظر را دارم. در مجموع، واژه منابع، در عموم، معنای دیگری جز آنچه در این رده‌ها مراد شده است، مي‌رساند.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۴۸ (IRST)

:حرفتان درست است بهتر بود از ابتدا به جای منابع کتاب می گذاشتیم. ولی من که فرصت اینکار را ندارم اگر خودتان می توانید زحمتش را بکشید یعنی تمامی موارد معرفی کتاب را رده اش را به جای منابع فلان کتابهای فلان بگذارید رده کتابها را اضافه کنید در غیر این صورت فعلا این رده را اضافه نکنید تا در فرصت مقتضی اینکار انجام شود. چون افزودن رده جدید و بعد گذاشتن چند مقاله محدود در آن این تصور را به وجود می آورد که تعداد مقالات آن رده در دانشنامه کم است.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۵۹ (IRST)
به هر حال، باید این كار در جهت بالا بردن سطح دانش‌نامه انجام شود. دلایلی كه ذكر فرمودید، شاید برای ایجاد نكردن چنین رده‌ای چندان هم قانع كننده نباشد. اجازه فرمایید به تدریج انجام خواهد شد.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۷:۱۳ (IRST)

==خط شکسته==
من از خط خیلی سر رشته ندارم ولی فکر کنم خط شکسته غیر از شکسته نستعلیق است.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۳۲ (IRST)
سلام! تا آنجا كه جستجو كرده‌ام، خط شكسته همان خط شكسته نستعلیق را افاده می‌كند. اگر در جایی مطلبی دال بر تمایز این دو خط یافتید، لطفاً اطلاع دهید! در غیر این صورت صفحه تغییر مسیر را باقی گذارید![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۰:۴۷ (IRST) ظاهرا [[خط شکسته]] همان [[خط شکسته نستعلیق]] است. [http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%D8%B7_%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%82 ویکیپدیا]--[[کاربر:Goodosuser|Goodosuser]] ‌۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۵۵ (IRST)

==منابع حدیثی==
سلام و خدا قوت!

رده جدیدی با عنوان کتابهای حدیثی درست کرده اید. برای کتابهای حدیثی همان اصطلاح منابع حدیثی درست تر است. و معمولا هم در مقالات و نوشته ها با همین عنوان منابع حدیثی یا منابع روایی از آنها یاد می شود. علت آن هم این است که منابع حدیثی در حقیقت نوشته پرداخته ذهن اشخاص نیست بلکه مجموعه ای از روایات است که به تعبیر علامه طباطبائی در کتاب شیعه در اسلام و دیگران منبع اندیشه اسلامی است یعنی متفکر مسلمان با اندیشیدن در قرآن و روایات نظر اسلام را استخراج میکند.

در پایگاه حدیث نت به آدرس http://hadith.net/ که متعلق به دارالحدیث است نیز با عنوان منابع حدیث شیعه مجموعه منابع حدیثی در دسترس کاربران قرار گرفته است. یا اصلا گروهی در دارالحدیث با همین عنوان تاسیس شده است و در نظر دارند فهرست منابع حدیثی و نه کتابهای حدیثی چاپ شده در شیعه و سنی را تهیه کنند.[http://www.hadith.net/n448-e28541.html اینجا]

لذا با این توضیح فکر میکنم این رده همان منابع حدیثی بماند بهتر است. اساسا از ابتدا چون این رده به عنوان منابع حدیثی به درستی گذاشته شد رده های مشابه به اشتباه به عنوان رده منابع فلان به تبع آن ایجاد گردید که البته دقت لازم در مورد آنها صورت نگرفت.--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۶ (IRST)

سلام! دیدگاه شما درست و شایسته به نظر می‌رسد. سپاسگزارم![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۰:۱۰ (IRST)

==دو نکته در مورد ایجاد رده جدید==
سلام و خدا قوت

لطفا در ایجاد رده جدید دو مسئله زیر را مد نظر داشته باشید:

1. رده های جدید رو در جایی ایجاد کنید که حداقل دو مقاله مربوط به آن رده وجود داشته باشد.

2. با قرار دادن رده مادر در صفحه رده تازه ایجاد شده رده را از حالت قرمز بودن خارج کنید.

با سپاس--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۳۸ (IRST)

سلام! بنده هم این نكات را در نظر دارم. گویا شما یا اندكی كم‌تاب هستید یا ... به هر حال از تذكراتتان سپاسگزارم![[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ‌۲ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۰۰ (IRST)

==تشکر==
بدین وسیله از زحمات شما در این سال در جهت افزودن به غنای دانشنامه اسلامی و بهبود محتوای قدردانی می گردد. امید است سال آینده نیز این دانشنامه همچنان از قلم و حسن عنایت شما بهره مند باشد.

آنچه امسال بدان رسیدیم:

*رتبه دانشنامه در بین سایتهای ایرانی: 1500
*دانشنامه از کمتر 1000 بازدید روزانه در ابتدای سال به میانگین بازدید 3000 در یک روز رسیده است.
*این دانشنامه در حال حاضر در بسیاری از واژه ها جزء 10 نتیجه اول گوگل هستند: نمونه ها : دانشنامه اسلام، پیامبر اسلام، امام علی علیه السلام، امام باقر علیه السلام، امام صادق علیه السلام، امام حسن عسکری علیه السلام ، ایمان، منابع اجتهاد شیعه‌، پراکندگی شیعه در جهان، فرقه های شیعه، مکه، مدینه، کوفه، نجف، علامه طباطبائی، جنگ های صدر اسلام، وقایع تقویم تاریخ اسلام، بحارالانوار، فهرست سوره های قرآن، قصه‌ های قرآنی، فرهنگ و تمدن اسلام
*برخی دیگر از آمارهای دانشنامه را می توانید از [[ویژه:آمار|اینجا]] ببینید

سال خوبی داشته باشید

با آرزوی توفیق روز افزون در نشر معارف اسلامی برای شما--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۱۸ مارس ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۲۲ (IRST)

==کجا رفتید؟==
چند وقته خبریتون نیست. کجا رفتید؟ نکنه جای نون و آب داری پیدا کردید؟!--[[کاربر:Zamani|Zamani]] ‌۲۲ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۴ (IRDT)

جای نون و آبداری که پیدا نکردم اما این دانش‌نامه آن‌قدر که انتظار می‌رود حضور جدی و چالشی اعضایش مشاهده نمی‌شود. شاید مؤسسه مربوط باید تلاش و جدیت بیشتری را مبذول دارد. با این حال توانایی‌های بالقوه چنین دانش‌نامه‌ای بسیار بیش از این‌هاست.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ([[بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی|بحث]]) ‌۱ اکتبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۰۰ (IRST)

==مسابقات==
لطفا محتوای صفحه را به سرعت آماده کنید. این صفحه در چند روز آینده بازدید خواهد شد در حالی که هیچ محتوایی ندارد. --[[کاربر:سید مهدی خدایی|مدیر]] ([[بحث کاربر:سید مهدی خدایی|بحث]]) ‌۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۱۳ (IRST)

به نظر می‌رسد اندکی در بهبود محتوای یک دانش‌نامه‌ی آزاد شتاب‌زده‌اید. کم‌کم به تکمیل مطالب آن خواهم پرداخت.[[کاربر:فرزند ایران اسلامی|فرزند ایران اسلامی]] ([[بحث کاربر:فرزند ایران اسلامی|بحث]]) ‌۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۳:۴۸ (IRST)

==دلیل بسته شدن حساب شما==
با سلام

کاربر گرامی

مطابق با تصمیم شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی قرار بر آن شد که از این تاریخ به بعد دسترسی مشارکت کاربران در دانشنامه تنها بعد از ارسال مدارک تحصیلی و سوابق پژوهشی به موسسه اهل البیت علیهم السلام و تایید شورای مدیریت سایت دانشنامه اسلامی اعطا گردد.

لذا تقاضامند است در صورتی که علاقه مند به ادامه مشارکت در این دانشنامه هستید مدارک خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید:

اصفهان- خیابان نشاط- ابتدای خیابان فرشادی - موسسه تحقیقات و نشر معارف اهل البیت علیهم السلام

--[[کاربر:Admin|Admin]] ([[بحث کاربر:Admin|بحث]]) ‌۱۱ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۴۷ (IRDT)

الگو:مشخصات آیه تست

2016-08-09T10:46:53Z

Admin:

{| class="toccolours" style="float:left; width:42em; margin:2em 0 1em 1em;" cellpadding="2"
|- style="background:#dedede;color:darkgreen; text-align: center;" cellpadding="5" cellspacing="0"
| width="10%" | [[آیه {{{شماره قبلی|}}} سوره {{{سوره}}}|<<]]
| width="30%" |'''آیه {{{شماره آیه|-}}} سوره {{{سوره}}}'''
| width="10%" | [[آیه {{{شماره بعدی|}}} سوره {{{سوره}}}|>>]]
|rowspan="8" style="width:50%;"|
{{{تصویر}}}
|-
| colspan="3" align="right"|
{| style="font-size:90%;width:100%"
|-
| colspan="3" style="text-align:right;"|
|-
| سوره : || [[سوره {{{سوره}}}]] ({{{شماره سوره}}})
|-
| جزء : || [[جزء {{{جزء|}}} قرآن |{{{جزء|}}}]]
|-
| نزول : || {{{نزول}}}
|-
| colspan="3" align="center"|
-----------
|- id="ayehaudio"
|
|}
|}

پودمان:Infobox

2016-07-04T06:53:56Z

Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «-- -- This module implements {{Infobox}} -- local p = {} local args = {} local origArgs local root local function union(t1, t2) --...» ایجاد کرد

--
-- This module implements {{Infobox}}
--

local p = {}

local args = {}
local origArgs
local root

local function union(t1, t2)
-- Returns the union of the values of two tables, as a sequence.
local vals = {}
for k, v in pairs(t1) do
vals[v] = true
end
for k, v in pairs(t2) do
vals[v] = true
end
local ret = {}
for k, v in pairs(vals) do
table.insert(ret, k)
end
return ret
end

local function getArgNums(prefix)
-- Returns a table containing the numbers of the arguments that exist
-- for the specified prefix. For example, if the prefix was 'data', and
-- 'data1', 'data2', and 'data5' exist, it would return {1, 2, 5}.
local nums = {}
for k, v in pairs(args) do
local num = tostring(k):match('^' .. prefix .. '([1-9]%d*)$')
if num then table.insert(nums, tonumber(num)) end
end
table.sort(nums)
return nums
end

local function addRow(rowArgs)
-- Adds a row to the infobox, with either a header cell
-- or a label/data cell combination.
if rowArgs.header then
root
:tag('tr')
:addClass(rowArgs.rowclass)
:cssText(rowArgs.rowstyle)
:attr('id', rowArgs.rowid)
:tag('th')
:attr('colspan', 2)
:attr('id', rowArgs.headerid)
:addClass(rowArgs.class)
:addClass(args.headerclass)
:css('text-align', 'center')
:cssText(args.headerstyle)
:wikitext(rowArgs.header)
elseif rowArgs.data then
local row = root:tag('tr')
row:addClass(rowArgs.rowclass)
row:cssText(rowArgs.rowstyle)
row:attr('id', rowArgs.rowid)
if rowArgs.label then
row
:tag('th')
:attr('scope', 'row')
:attr('id', rowArgs.labelid)
:css('text-align', 'right')
:cssText(args.labelstyle)
:wikitext(rowArgs.label)
:done()
end

local dataCell = row:tag('td')
if not rowArgs.label then
dataCell
:attr('colspan', 2)
:css('text-align', 'center')
end
dataCell
:attr('id', rowArgs.dataid)
:addClass(rowArgs.class)
:cssText(rowArgs.datastyle)
:newline()
:wikitext(rowArgs.data)
end
end

local function renderTitle()
if not args.title then return end

root
:tag('caption')
:addClass(args.titleclass)
:cssText(args.titlestyle)
:wikitext(args.title)
end

local function renderAboveRow()
if not args.above then return end

root
:tag('tr')
:tag('th')
:attr('colspan', 2)
:addClass(args.aboveclass)
:css('text-align', 'center')
:css('font-size', '125%')
:css('font-weight', 'bold')
:cssText(args.abovestyle)
:wikitext(args.above)
end

local function renderBelowRow()
if not args.below then return end

root
:tag('tr')
:tag('td')
:attr('colspan', '2')
:addClass(args.belowclass)
:css('text-align', 'center')
:cssText(args.belowstyle)
:newline()
:wikitext(args.below)
end

local function renderSubheaders()
if args.subheader then
args.subheader1 = args.subheader
end
if args.subheaderrowclass then
args.subheaderrowclass1 = args.subheaderrowclass
end
local subheadernums = getArgNums('subheader')
for k, num in ipairs(subheadernums) do
addRow({
data = args['subheader' .. tostring(num)],
datastyle = args.subheaderstyle or args['subheaderstyle' .. tostring(num)],
class = args.subheaderclass,
rowclass = args['subheaderrowclass' .. tostring(num)]
})
end
end

local function renderImages()
if args.image then
args.image1 = args.image
end
if args.caption then
args.caption1 = args.caption
end
local imagenums = getArgNums('image')
for k, num in ipairs(imagenums) do
local caption = args['caption' .. tostring(num)]
local data = mw.html.create():wikitext(args['image' .. tostring(num)])
if caption then
data
:tag('div')
:cssText(args.captionstyle)
:wikitext(caption)
end
addRow({
data = tostring(data),
datastyle = args.imagestyle,
class = args.imageclass,
rowclass = args['imagerowclass' .. tostring(num)]
})
end
end

local function renderRows()
-- Gets the union of the header and data argument numbers,
-- and renders them all in order using addRow.
local rownums = union(getArgNums('header'), getArgNums('data'))
table.sort(rownums)
for k, num in ipairs(rownums) do
addRow({
header = args['header' .. tostring(num)],
label = args['label' .. tostring(num)],
data = args['data' .. tostring(num)],
datastyle = args.datastyle,
class = args['class' .. tostring(num)],
rowclass = args['rowclass' .. tostring(num)],
rowstyle = args['rowstyle' .. tostring(num)],
dataid = args['dataid' .. tostring(num)],
labelid = args['labelid' .. tostring(num)],
headerid = args['headerid' .. tostring(num)],
rowid = args['rowid' .. tostring(num)]
})
end
end

local function renderNavBar()
if not args.name then return end

root
:tag('tr')
:tag('td')
:attr('colspan', '2')
:css('text-align', 'left')
:wikitext(mw.getCurrentFrame():expandTemplate({
title = 'navbar',
args = { args.name, mini = 1 }
}))
end

local function renderItalicTitle()
local italicTitle = args['italic title'] and mw.ustring.lower(args['italic title'])
if italicTitle == '' or italicTitle == 'force' or italicTitle == 'yes' then
root:wikitext(mw.getCurrentFrame():expandTemplate({title = 'italic title'}))
end
end

local function renderTrackingCategories()
if args.decat ~= 'yes' then
if #(getArgNums('data')) == 0 and mw.title.getCurrentTitle().namespace == 0 then
root:wikitext('[[Category:Articles which use infobox templates with no data rows]]')
end
if args.child == 'yes' and args.title then
root:wikitext('[[Category:Articles which use embedded infobox templates with the title parameter]]')
end
end
end

local function _infobox()
-- Specify the overall layout of the infobox, with special settings
-- if the infobox is used as a 'child' inside another infobox.
if args.child ~= 'yes' then
root = mw.html.create('table')

root
:addClass('infobox')
:addClass(args.bodyclass)

if args.subbox == 'yes' then
root
:css('padding', '0')
:css('border', 'none')
:css('margin', '-3px')
:css('width', 'auto')
:css('min-width', '100%')
:css('font-size', '100%')
:css('clear', 'none')
:css('float', 'none')
:css('background-color', 'transparent')
else
root
:css('width', '22em')
end
root
:cssText(args.bodystyle)

renderTitle()
renderAboveRow()
else
root = mw.html.create()

root
:wikitext(args.title)
end

renderSubheaders()
renderImages()
renderRows()
renderBelowRow()
renderNavBar()
renderItalicTitle()
renderTrackingCategories()

return tostring(root)
end

local function preprocessSingleArg(argName)
-- If the argument exists and isn't blank, add it to the argument table.
-- Blank arguments are treated as nil to match the behaviour of ParserFunctions.
if origArgs[argName] and origArgs[argName] ~= '' then
args[argName] = origArgs[argName]
end
end

local function preprocessArgs(prefixTable, step)
-- Assign the parameters with the given prefixes to the args table, in order, in batches
-- of the step size specified. This is to prevent references etc. from appearing in the
-- wrong order. The prefixTable should be an array containing tables, each of which has
-- two possible fields, a "prefix" string and a "depend" table. The function always parses
-- parameters containing the "prefix" string, but only parses parameters in the "depend"
-- table if the prefix parameter is present and non-blank.
if type(prefixTable) ~= 'table' then
error("Non-table value detected for the prefix table", 2)
end
if type(step) ~= 'number' then
error("Invalid step value detected", 2)
end

-- Get arguments without a number suffix, and check for bad input.
for i,v in ipairs(prefixTable) do
if type(v) ~= 'table' or type(v.prefix) ~= "string" or (v.depend and type(v.depend) ~= 'table') then
error('Invalid input detected to preprocessArgs prefix table', 2)
end
preprocessSingleArg(v.prefix)
-- Only parse the depend parameter if the prefix parameter is present and not blank.
if args[v.prefix] and v.depend then
for j, dependValue in ipairs(v.depend) do
if type(dependValue) ~= 'string' then
error('Invalid "depend" parameter value detected in preprocessArgs')
end
preprocessSingleArg(dependValue)
end
end
end

-- Get arguments with number suffixes.
local a = 1 -- Counter variable.
local moreArgumentsExist = true
while moreArgumentsExist == true do
moreArgumentsExist = false
for i = a, a + step - 1 do
for j,v in ipairs(prefixTable) do
local prefixArgName = v.prefix .. tostring(i)
if origArgs[prefixArgName] then
moreArgumentsExist = true -- Do another loop if any arguments are found, even blank ones.
preprocessSingleArg(prefixArgName)
end
-- Process the depend table if the prefix argument is present and not blank, or
-- we are processing "prefix1" and "prefix" is present and not blank, and
-- if the depend table is present.
if v.depend and (args[prefixArgName] or (i == 1 and args[v.prefix])) then
for j,dependValue in ipairs(v.depend) do
local dependArgName = dependValue .. tostring(i)
preprocessSingleArg(dependArgName)
end
end
end
end
a = a + step
end
end

function p.infobox(frame)
-- If called via #invoke, use the args passed into the invoking template.
-- Otherwise, for testing purposes, assume args are being passed directly in.
if frame == mw.getCurrentFrame() then
origArgs = frame:getParent().args
else
origArgs = frame
end

-- Parse the data parameters in the same order that the old {{infobox}} did, so that
-- references etc. will display in the expected places. Parameters that depend on
-- another parameter are only processed if that parameter is present, to avoid
-- phantom references appearing in article reference lists.
preprocessSingleArg('child')
preprocessSingleArg('bodyclass')
preprocessSingleArg('subbox')
preprocessSingleArg('bodystyle')
preprocessSingleArg('title')
preprocessSingleArg('titleclass')
preprocessSingleArg('titlestyle')
preprocessSingleArg('above')
preprocessSingleArg('aboveclass')
preprocessSingleArg('abovestyle')
preprocessArgs({
{prefix = 'subheader', depend = {'subheaderstyle', 'subheaderrowclass'}}
}, 10)
preprocessSingleArg('subheaderstyle')
preprocessSingleArg('subheaderclass')
preprocessArgs({
{prefix = 'image', depend = {'caption', 'imagerowclass'}}
}, 10)
preprocessSingleArg('captionstyle')
preprocessSingleArg('imagestyle')
preprocessSingleArg('imageclass')
preprocessArgs({
{prefix = 'header'},
{prefix = 'data', depend = {'label'}},
{prefix = 'rowclass'},
{prefix = 'rowstyle'},
{prefix = 'class'},
{prefix = 'dataid'},
{prefix = 'labelid'},
{prefix = 'headerid'},
{prefix = 'rowid'}
}, 50)
preprocessSingleArg('headerclass')
preprocessSingleArg('headerstyle')
preprocessSingleArg('labelstyle')
preprocessSingleArg('datastyle')
preprocessSingleArg('below')
preprocessSingleArg('belowclass')
preprocessSingleArg('belowstyle')
preprocessSingleArg('name')
args['italic title'] = origArgs['italic title'] -- different behaviour if blank or absent
preprocessSingleArg('decat')

return _infobox()
end

return p

DVD قرائت های ترتیل، مجلسی و ترجمه گویا ( قابل افزایش به جامع التفاسیر)

2016-05-23T10:10:20Z

Admin:

{{مشخصات نرم افزار
|عنوان=DVD قرائت های ترتیل، مجلسی و ترجمه گویا( قابل افزایش به جامع التفاسیر)
|محتوا=۱۵۹ قرائت مجلسی در بیش از ۷۰ ساعت از اساتید مشهور
|موضوع=قرآن و علوم قرآنی
|تولید کننده=مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی
|لینک=[[فهرست نرم افزارهای مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی]]
}}

DVD قرائت های ترتیل، مجلسی و ترجمه گویا یکی از تولیدات نرم افزاری مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی بوده که قابل افزایش به جامع تفاسیر نور یا استفاده مستقل می باشد.

در این لوح فشرده از فناوری MP3 استفاده شده و ترتیل مذکور علاوه بر رایانه، در سایر دستگاه های پخش صوت نیز بدون نیاز به برنامه اصلی قابل پخش است.

==قابلیت های صوتی==

در این DVD، قابلیت های صوتی ذیل ارائه شده است که پس از نصب برنامه اصلی جامع تفاسیر نور می توانید موارد دلخواه خویش را از روی این DVD به برنامه بیفزایید:

* ۱۵۹ قرائت مجلسی در بیش از ۷۰ ساعت از اساتید مشهور، مانند:
# مصطفی اسماعیل
# عبدالباسط
# منشاوی
# غلوش
# نعینع
# بسیونی
# سعید مسلم
# طبلاوی
# شحّات انور
به همراه نمایش ویژه آیات برخی از سوره ها به هنگام تلاوت بعضی از قاریان برنامه
* ۱۵ ترتیل کامل قرآن از اساتید بنام، از جمله:
# سعد الغامدی
# منشاوی
# پرهیزکار
# عبدالباسط
# مصطفی اسماعیل
# امام جمعه
# سدیس
* قرائت تحقیق خلیل حصری
* ترجمه گویای فارسی (فولادوند) و انگلیسی (قرائی)

==منابع==
* [http://www.noorsoft.org/ سایت مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، بخش تولیدات نرم افزاری]، 12 آبان 1392.

[[رده: نرم افزارهای علوم اسلامی]]
[[رده: نرم افزارهای مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی]]