مستضىء

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به: ناوبری، جستجو
خلفای بنی عباس
سفاح (132-136) • منصور (136-158)

مهدى (158-169) • هادى (169-170)

هارون الرشید (170-193)

امین (193-198) • مأمون (198-218)

معتصم (218-227) • واثق (227-232)

متوكل (232-247) • منتصر (247-248)

مستعین (248-251) • معتز (251-255)

مهتدى (255-256) • معتمد (256-279)

معتضد (279-289) • مكتفى (289-295)

مقتدر (295-320) • قاهر (320-322)

راضی (322-329) • متقی (329-333)

مستكفى (333-334) • مطیع (334-363)

طایع (363-381) • قادر (381-422)

قائم (422-467) • مقتدی (467-487)

مستظهر (487-512) • مسترشد (512-529)

راشد (529-530) • مقتفى (530-555)

مستنجد (555-566) • مستضىء (566-575)

ناصر (575-622) • ظاهر (622-623)

مستنصر (623-640) • مستعصم (640-656)

ابومحمد حسن بن یوسف، پس از مرگ پدرش مستنجد[۱]، با لقب المستضی بامرالله در سال 566ق بر تخت خلافت نشست. گفته می‌شود که او همچون پدرش خلیفه‌ای دادگر و بخشنده بود.

این خلیفه 9 سال و 8 ماه خلافت کرد تا این که در سال 575 ق در اثر بیماری درگذشت. در زمان این خلیفه سلسله فاطمیان مصر فروپاشید.

پانویس[ویرایش]

  1. وقتی خبر مرگ‌ مستنجد پخش‌ شد، ابن‌ بلدي‌ وزیر مستنجد به‌ همراه‌ گروهى‌ از امرا و لشكريان‌ به‌ دارالخلافه‌ رفت، اما عضدالدين‌ به‌ دروغ‌ بهبود خليفه‌ را به‌ او اطلاع‌ داد و او به‌ خانه‌ بازگشت‌ و همراهانش‌ پراكنده‌ شدند. سپس‌ عضدالدين‌ درهاي‌ دارالخلافه‌ را بست‌ و درگذشت‌ مستنجد را آشكار كرد و به‌ اتفاق‌ قطب‌الدين‌، حسن‌ فرزند مستنجد را از زندان‌ آزاد ساخت‌ (ابن‌ طقطقى‌، 319) و به‌ شرط واگذاري‌ سمت های وزارت‌ به‌ عضدالدين‌ و رياست‌ دربار به‌ كمال‌ الدين‌ پسر عضدالدين‌ و نيز سمت‌ سپهسالاری به‌ قطب‌الدين‌، با او بيعت‌ كردند و او را المستضى‌ بامرالله‌ لقب‌ دادند.


منابع[ویرایش]

  • دانشنامه رشد
  • دائرة المعارف بزرگ اسلامی، جلد3، مدخل ابن بلدی از محمد عبدعلی