سهروردی

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به: ناوبری، جستجو
Icon-encycolopedia.jpg

این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


ابوحفص شهاب الدین عمر سهروردی

قرن: 7

(632-539 ق)

حكیم، صوفى، فقیه شافعى و محدث. ملقب به شیخ‌ الاسلام. در سهرورد زنجان به دنیا آمد. نسبش به ابوبكر مى‌ رسد. وى نزد عمویش ابونجیب سهروردى فقه و وعظ و تصوف آموخت و در بصره با شیخ ابومحمد بن عبد مصاحب بود. وى به بغداد مسافرت كرد و در آنجا سر سلسله‌‌ى عرفا شد.

به صحبت عبدالقادر گیلانى رسید. وى پیشوا و موسس سلسله‌ى عرفانى سهروردیه بود. كمال الدین اسماعیل اصفهانى و سعدى شیرازى از ارادتمندان وى بودند. وى از كسانى مثل هبه‌ اللَّه بن احمد شبلى، ابن بطى، ابوزرعه مقدسى، معمر بن فاخر و یحیى بن ثابت حدیث شنید.

و ابن‌نقطه، ابن‌نجار، ظهیرالدین محمود زنجانى و ابواسحاق ابن‌واسطى از وى روایت نقل كرده‌‌اند. وى هر سال به سفر مكه و مدینه مى‌‌رفت و بیشتر عمرش را به وعظ اشتغال داشت. شهاب‌ الدین با ابن‌ فارض وابن‌ عربى و نجم‌ الدین دایه ملاقات داشته است. وى در بغداد درگذشت و در وردیه این شهر به خاك سپرده شد.

از آثارش: «عوارف المعارف» كه در سفر مكه نوشته و اسماعیل بن عبد مومن و ظهیرالدین بزغش آن را به فارسى ترجمه كرده‌‌اند؛ «رشف النصایح الایمانیه و كشف الفایح الیونانیه؛ رساله‌‌ى «السیر و الطیر»؛ «بهجه الاسرار فى مناقب الغوثیه»؛ «نغبه البیان فى تفسیر القرآن»؛ «جذب القلوب الى مواصله المحبوب»؛ رساله‌‌ى «اعلام الهدى و عقیده ارباب التقى»؛ «دیوان» اشعار.

منابع[ویرایش]