ذبیح اللَّه محلاتی

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Icon-encycolopedia.jpg

این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


محلاتی، ذبیح‌اللَّه

قرن: 14

(1406-1310 ق)

عالم دینى، متكلم، خطیب و محقق. در محلات به دنیا آمد. پس از نشو و نما و تحصیل مقدمات در زادگاهش نزد شیخ عبدالحسین كبیر به همراه مادر براى تكمیل علوم به نجف رفت. او در محضر علامه نایینى و آیت ‌اللَّه ضیاءالدین عراقى و آیت ‌اللَّه اصفهانى و آیت ‌اللَّه حاج سید حسن صدر و آیت‌ اللَّه جواد بلاغى تلمذ كرد و همچنین از اساتیدى چون آیت‌ اللَّه سید محمد فیروزآبادى و آیت ‌اللَّه میرزا آقا اصطهباناتى و آیت ‌اللَّه شیخ عبدالحسین رشتى و دیگران بهره برد تا به مراتب علمى نایل شد و از اساتید بزرگ نجف اجازه اجتهاد و روایت گرفت.

سپس در سامرا ساكن گردید و به بحث و تألیف مشغول شد و در ضمن آن از بحث هاى رجال و حدیث و درایه آیت‌ اللَّه میرزا محمد عسكرى تهرانى بهره‌مند شد. در 1376 ق به ایران بازگشت و در تهران ساكن گردید و به تألیف و امامت جماعت پرداخت.

از آثارش: «ریاحین الشریعة» شرح حال زنان دانشمند شیعه در شش مجلد؛ «اختران تابناك»؛ «مأثر الكبراء فى تاریخ سامرا»، به عربى؛ «الحق المبین»، در قضاوت هاى امیرالمؤمنین علیه السلام؛ «شمس الضحى»؛ «قرةالعین» در حقوق والدین؛ «كشف العثار» در مفاسد خمر و قمار؛ «كشف الغرور» در مفاسد بى‌حجابى؛ «كشف البنیان عن جنایات عثمان»؛ «كشف حقیقت»؛ «كشف الغاشیة»؛ «كشف الهاویة» در جنایات معاویه؛ «لطائف الحكایات»؛ «كشف المغیبات»؛ «فرسان الهیجاء»؛ «وقایع الایام» در هشت مجلد كه سه مجلد آن «مجالس الواعظین» نام دارد؛ «الكلمة التامة» در احوال اكابر عامه.

منابع